Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оканоган форты (оған Форт Оканоган деп те жазылады, бірақ тек резидент емес канадалықтар) 1811 жылы Оканоган мен Колумбия өзендерінің қосылуында тері саудасының аванпосты ретінде құрылды. Бастапқыда Джон Джейкоб Астордың Тынық мұхит терісі компаниясы үшін салынған, бұл қазіргі Оканоган округіне қарасты Вашингтон штатында орналасқан алғашқы американдық қоныс болды. PFC-нің негізгі бәсекелесі - Солтүстік-Батыс компаниясы 1813 жылы оның активтері мен лауазымдарын сатып алды. 1821 жылы Солтүстік-Батыс компаниясы Гудзон шығанағы компаниясына қосылды, ол Форт-Оканоганды өзінің Колумбия округінің бөлігі ретінде басқара бастады. Форт Хадсон шығанағы арқылы Лондонға баратын Йорк фабрикасы экспрессі сауда жолының маңызды аялдамасы болды. 1846 жылы Орегон келісім-шарты ратификацияланды, Орегон шекарасы туралы дауды және Тынық мұхитының солтүстік-батысын бірлесіп басып алуды аяқтады, бірақ ХБК-ге фортты пайдалануды жалғастыруға рұқсат етілді. Алайда, аймақтағы көлік бизнесі құлдырағандықтан, ХБК 1860 жылы маусымда қалмақтан бас тартты. Тері постінің негізгі мақсаты басқа HBC посттары арасындағы көлік болды, өйткені Ллойд Кит пен Уильям Браунның айтуынша, 1821 жылдан кейін "ол жерде едәуір тері алынбады". Форт орналасқан жерді 1967 жылы Уэллс бөгеті құрылысынан пайда болған Патерос көлінің су басқан жері басып кетті.
Fort Okanogan (also spelled Fort Okanagan but only by nonresident Canadians) was founded in 1811 on the confluence of the Okanogan and Columbia Rivers as a fur trade outpost. Originally built for John Jacob Astor’s Pacific Fur Company, it was the first American owned settlement within Washington state, located in what is now Okanogan County. The North West Company, the PFC's primary competitor, purchased its assets and posts in 1813. In 1821 the North West Company was merged into Hudson's Bay Company, which took over operation of Fort Okanogan as part of its Columbia District. The fort was an important stop on the York Factory Express trade route to London via Hudson Bay. In 1846, the Oregon Treaty was ratified, ending the Oregon boundary dispute and the joint occupation of the Pacific Northwest, though the HBC was allowed to continue use of the fort. However, because of the decline of the transport business in the area, the HBC abandoned the fort in June 1860. The fur post's primary use became transportation between other HBC posts, as according to Lloyd Keith and William Brown after 1821 there was no "considerable amount of fur obtained there." The site of the fort was flooded in 1967 by the reservoir Lake Pateros, formed by construction of Wells Dam.
Pacific Fur Company компаниясы
Форт Оканоганды ПФК Спокан Хаус сияқты Солтүстік-Батыс компаниясының ішкі станцияларымен бәсекелесу үшін жоспарлаған. PFC қызметкерлері 1811 жылы Дэвид Томпсон бастаған NWC партиясымен бірге Колумбия өзенінен жоғары қарай Celilo Falls-тағы су тасқынына дейін өркендеді. PFC Колумбияға қарай жалғасқанда, Форт Оканоганның соңғы орналасқан жеріне жақын тұрғындары арасында ТМК сауда тауарлары табылды. 31 қазанда Оканаганның көршілес басшыларымен кеңес басталды. Оканаганның беделді адамдары ПФК қызметкерлерімен достық қарым-қатынас орнатуға, бобёр тұзақтарына қатысуға, станция үшін қауіпсіздікті қамтамасыз етуге және оның жұмысшыларының әрқашан тамақтануын қамтамасыз етуге келісті. Форт салынып біткеннен кейін жұмыс тобы екіге бөлінді. Бір топ Асторияға, екіншісі Оканаган өзенінің бойымен солтүстікке қарай сапар шегеді. Росс қамауда қалған, ол Монтерейде, Альта-Калифорнияда сатып алған итпен бірге болды. Түнде жалғыздықты сезінген Росс үшін бірнеше жүздеген "достық" тума жерлестердің жақын жерде күзет қызметін атқарып жатқандарына қарамастан, үнемі уайымдаған.
Fort Okanogan was planned by the PFC to compete against the interior stations of the North West Company such as Spokane House. PFC employees progressed up the Columbia River in 1811 accompanied by a NWC party led by David Thompson as far as the rapids at Celilo Falls. As PFC continued up the Columbia, trade goods of the NWC were found among inhabitants near Fort Okanogan's eventual location. A council with neighboring Okanagan leaders was commenced on 31 October by the PFC officers. The Okanagan dignitaries agreed to maintain friendly relations with PFC employees, partake in the beaver trappings, provide security for the station and ensure its workers were always fed. After the Fort had been erected, the working parties split into two. One group headed back to Astoria, the other north to travel the length of the Okanagan river. Ross was left at the fort with a dog he had purchased in Monterey, Alta California his main company. Nights were a constant source of worry for the lonely Ross, despite having several hundred "friendly inclined" natives encamped nearby performing sentry duties.
Солтүстік-Батыс компаниясы
Pacific Fur Company терілік постыларының NWC-ге сіңірілуімен Александр Росс Форт-Оканоганның менеджері болып қызмет етуді жалғастырды. Росс Кокс 1816 жылы Форт-Оканоганның офицері болып тағайындалды және 30 сәуірде станцияға жетті. Қалдықты қайта құру үшін жаз бойы ағаш пен ағаш қорлары пайдаланылды. Сауда ордасын 15 метр биіктіктегі қоршаумен қоршап, әрқайсысында 4 фунттық мыс пулясы бар екі бекініс орнатылған. Форт қызметкерлеріне арналған жаңа тұрғын үйден басқа, "жүндер мен тауарлар үшін кең дүкен, оған жергілікті тұрғындармен сауда жасау үшін дүкен қосылды". Жергілікті тұрғындардан сатып алынған лосось пен бұғыдан басқа, станция қызметкерлері сарсапарилла мен құйрықты жыландар жеді. Форт қызметкерлері әлеуттер жасаған, әдетте теңіз арыстанының ішегінен жасалған камлейка кие бастады. Егіншілікке тырысу сәтті болмады, өйткені тышқандар мен аяз егіннің көп бөлігін жойды. Қыста Санпойл тобы Оканоган фортындағы бірнеше ат компаниясын басып алды. Кокс француз канадалықтары мен гавайлықтардың шағын тобымен бірге жергілікті басшы Қызыл Түлкі бастаған бірнеше оканагтармен бірге жылқыларды табуға жолға шықты. Жақында қар жауғанына қарамастан, Қызыл Түлкі топты аттарды ұстап тұрған Санпоил ауылына жетелейтін болды. Ауыл басшылары компанияның аттарын алып кеткенін мойындап, өздерінің аштықтан қалулары үшін ғана солай еткендерін айтады. Санпойлдардың өз жылқылары болды, олар қасқырлардың шабуылынан азайып барады, бұл мәселе Форт Оканоганмен де кездесті. Кокс компанияның жылқыларын қан төгілмей қайтарып алды, бұл Спанкойн үйінен кететін маусымдық тері бригадаларына Санпоилдің ықтимал шабуылдарын ескере отырып.
With the absorption of the Pacific Fur Company's fur posts into the NWC, Alexander Ross continued to serve as Fort Okanogan's manager. Ross Cox was appointed as the officer in charge of Fort Okanogan in 1816, and reached the station on 30 April. Stockpiles of driftwood and timber were used during the summer to reconstruct the Fort. Enclosing the trade post now was a fifteen feet tall palisade and two bastions, each with a brass four pound cannon. Besides the new housing for the fort staff "a spacious store for the furs and merchandise, to which was attached a shop for trading with the natives" were completed as well. Besides rations of salmon and deer bought from visiting Indigenous, Sarsaparilla and rattlesnakes were consumed by the station's workers. Employees of the fort began to wear Kamleikas manufactured by Aleuts, typically made of sea lion intestines. Attempts at farming weren't successful, with mice and frost destroying much of the crops. Several company horses at Fort Okanogan were seized during the winter by a band of Sanpoils. Cox and a small party of French Canadians and Hawaiians along with several Okanagans led by a local headman, Red Fox, set off to locate the equines. Despite recent snow, Red Fox was able to guide the group to the Sanpoil village holding the horses. Leaders of the village admitted to taking the company mounts, stating it was only done to avoid their own starvation. The Sanpoils had their own number of horses that was dwindling because of attacks by wolves, an issue Fort Okanogan faced as well. Cox took back the company horses without bloodshed, in part from consideration of potential Sanpoil attacks on the seasonal fur brigades departing from Spokane house.
Гадсон шығанағы компаниясы
1821 жылы Солтүстік-Батыс компаниясы мен оның кең станциялары Гудзон шығанағы компаниясына қосылды. HBC қызметкерлері Форт Джорджқа құрлық арқылы барған кезде, олар Форт Оканоганнан өтті. Бұрынғы төрт NWC қызметкері сақталды, біреуі Гавай, үш француз канадасы. Қызметкерлердің саны қатты өсті, сондықтан 1826 жылы 40 - тан астам жергілікті және ақсүйектер жұмыс істеді. Азық-түлікпен қамтамасыз ету әлі де импорттық ауыл шаруашылығының орнына жыл сайын 19 000-нан астам тұтынылатын 19 000-нан астам тұтынылатын лосось сияқты жергілікті жергілікті азық-түлік өндірісіне негізделген. 1826 жылы бірнеше литр вапато және мыңнан астам литр әр түрлі жидектер тұтынылды. HBC губернаторы сэр Джордж Симпсон 1841 жылы Колумбия округіне жасаған сапарында Форт Оканаган туралы былай деп түсіндірді: бұл Томпсон өзенінің [Форт Томпсон / Форт Шусвап] құрылуынан шыққан форпост, ол сауда үшін емес, бұл пост пен Жаңа Каледонияның көлік бизнесін жеңілдету мақсатында сақталған, өйткені айналадағы елде терісі бар жануарлар аз немесе мүлдем жоқ. Оның соңғы екі онжылдығында станцияда тек бір ғана қызметкер тұратын, әдетте олар отбасымен бірге тұратын. 1848 жылдан бастап Оканоган жолын тері аулау бригадалары енді қолданбайды, енді олардың заттарын Форт Оканоган орнына Форт Хоуптан алады. Компания 1853 жылы бұл постты тастауды қарастыра бастады, оны одан әрі ұстап тұрудың қаржылық тиімділігін таба алмады. АҚШ-тағы меншігін сату жөніндегі келіссөздер әлі де Америка үкіметімен жалғасып жатыр, HBC Форт Оканоган жерінің негізін жоғалтуға дайын емес. Жоахин Ла Флюердің ұлы Франсуа Душукетте 1853 жылы осы жерде жұмыс істеуге тағайындалды. Ол 1860 жылы ХБК-нің қалған заттары мен мүлкін алып тастау туралы бұйрық берілгенге дейін сол жерде тұрып қалды. Дучокет 18 немесе 19 маусымда жүк пойызымен жолға шықты, бұл постты "барлық практикалық мақсаттар үшін тастап кетті" және кейіннен Британдық Колумбиядағы Керемеос қаласының сыртында сауда заставасын құрды. Роберт Стивенсон, әскердің шығарылуын көрген куәгер:Біздің сапар кезінде елдің сол бөлігіндегі барлық үндістер фортқа жиналып, Британдық Колумбиядағы Керемеос қаласына поштаны көшіру үшін дайындық бойынша тауарларды жинауға көмектесті. Тауарлар шикі теріден жасалған "парфлюш" - ге қапталып, 150 жылқыға арналған жүк дайындалды. Келесі күні пошта жабылмақ еді, ал сол күні ешқандай тауар сатылмақ емес еді. Америка мен Қытай алтын кеншілері сол аймақтағы ескірген тері өсіру орнын ағашпен қаптады, содан кейін ол құнарсыз қалды. 1880 жылы Оканоган бекінісінің ғимараттары қалмады.
In 1821 the North West Company and its extensive stations were adjoined to the Hudson's Bay Company. As HBC officials traveled overland to Fort George, they passed through Fort Okanogan. The former four NWC employees there were retained, one being Hawaiian, three French Canadian. The number of staff was increased greatly, so that by 1826 over 40 Native and White laborers resided at the post. The food supply was still based on local Indigenous food production, such as salmon, over 19,000 consumed annually, along with venison rather than imported agricultural practices. Additionally several quarts of Wapato and over a thousand quarts of various berries were consumed in 1826. HBC Governor Sir George Simpson commented about Fort Okanagan during his 1841 visit to the Columbia District: is an outpost from the establishment of Thompson's River [Fort Thompson/Fort Shuswap], maintained more for the purpose of facilitating the transport business of that post and New Caledonia than for trade as there are few or no Fur bearing animals in the surrounding country. In the last two decades of its use the station had only one employee residing there, generally with their family. Starting in 1848 the Okanogan Trail was no longer used by fur trapping brigades, now getting their supplies from Fort Hope instead of Fort Okanogan. The company began considering abandoning the post in 1853, no longer finding it financially viable to maintain. Negotiations for the sale of its property within the United States were still ongoing with the American Government, with the HBC unwilling to lose its basis for land claims of Fort Okanogan. The son of departing manager Joachin La Fluer, François Duchouquette, was instructed in 1853 to work there. He continued to maintain residency at the location until given orders in 1860 to remove the remaining supplies and property of the HBC. Duchoquette left with a pack train on 18 or 19 June, leaving the post "for all practical purposes abandoned " and later established a trading outpost outside Keremeos in British Columbia. Robert Stevenson, a witness to the withdrawal recalled that:At the time of our visit all the Indians in that part of the country were congregated at the fort assisting the factor in packing up the goods preparatory to moving the post to Keremeos in British Columbia. The goods were packed in Hudson Bay 'parflushes' made of raw hide, and loads were arranged for 150 horses. The post was to be abandoned the following day, and no goods were on sale that day. American and Chinese gold miners in the area took wood from aging fur station, leaving it barren. No buildings of Fort Okanogan remained by 1880.
Форт Оканоган мемлекеттік паркі
2011 жылға дейін Форт-Оканоган мемлекеттік паркі форт жеріне және Колумбия өзеніне қарап тұрды. Парк күніне арналған және Форт-Оканоганның интерпретациялық орталығы (FOIC), форт, аймақ пионерлері және тері аулау индустриясы туралы экспонаттармен музей болды. Бюджеттік шектеулер салдарынан 2011 жылы парк мемлекеттік меншіктен Колвилл резервациясының Конфедерациялық тайпаларына берілді. FOIC Колвилл тайпаларының тарих / археология бағдарламасының бөлігі болып табылады. Орталық мамыр айының аяғынан қыркүйек айының ортасына дейін жұмыс істейді. Бұл саябақ Брюстердің солтүстігінде, Вашингтон штатында орналасқан. Ол қыста жабық.
Until 2011, Fort Okanogan State Park overlooked the fort site and the Columbia River. Comprising , the park was for day use and featured the Fort Okanogan Interpretive Center (FOIC), a museum with exhibits about the fort, area pioneers and the fur trapping industry. Because of budget constraints, the park was transferred out of state ownership in 2011 to the Confederated Tribes of the Colville Reservation. The FOIC is part of the Colville Tribes' History/Archaeology Program. The center is open late May through mid September. The park is located five miles (8 km) north of Brewster, Washington. It is closed during the winter.