Mohammed Lakhdar-Hamina

Кіріспе

Алжирлік режиссер және сценарист Мұхаммед Лахдар Хамина (محمد الأخضر حمينة; 1934 жылы Мсила қаласында туған) - алжирлік кинорежиссер және сценарист. Ол 1975 жылы Канн кинофестивалінде "Алтын пальма" жүлдесін жеңіп алған және бұл жүлдені жеңіп алған алғашқы араб және африкалық фильм болған "От жылдарындағы хроника" фильмімен танымал. Ол қазіргі араб киносының ең көрнекті тұлғаларының бірі.

Өмірбаян

1934 жылы Алжирдің М'Сила қаласында туған Лакдар өзінің білімін туған елінде бастаған. Ол алғаш рет Франциядағы Канн қаласындағы Карно лицейінде кино әлеміне қызығушылық танытты. Француз университеттерінде ауыл шаруашылығы мен құқық мамандықтарын оқығаннан кейін, ол 1958 жылы француз армиясынан кетіп, Тунистегі француздарға қарсы алжирлік қарсылыққа қосылды, онда ол жер аударылған уақытша алжирлік үкіметінде жұмыс істеді. Оның кинодағы мансабы Алжирдің макисіне (керішкерлерге) қосылғаннан басталды. 1959 жылы Алжир ұлттық азаттық майданы (FLN) оны Прагаға жіберді, онда ол кино мектебінде, Прагадағы сахналық өнер академиясының кино және теледидар мектебінде, кино және теледидар академиясында кинематографиялық білім алды. Алайда, ол Барранов студиясында жұмыс істеу үшін оқуын тастады. 1960 жылы ол Алжирдің жер аударылушы үкіметі құрған Қызмет киносына қосылды. 1959 жылы алжирлік баспадан хабарландыру министрлігі Лахдар Хаминаға Джамель Чандрли мен Пьер Шолемен бірге француз отаршылдығы кезінде Алжирдің жағдайы туралы фильм түсіруді тапсырды. "Джазайруна" (Біздің Алжир) деп аталатын деректі фильмде алжирлік ұлтшыл партизандар қозғалысы - макилердің мақсаттары бейнеленген. 1961 жылы Лакхдар Хамина Чандрелимен бірге "Ясмина" фильмінде жұмыс істеді. Лакхдар Хамина 1962 жылы "Халық дауысы" және 1961 жылы "Азаттық қарулары" фильмдерінде Чандрелимен қайтадан жұмыс істеді. 1962 жылы Алжир тәуелсіздік алғаннан кейін ол туған еліне оралды, онда ол Тунистегі жер аударылудан келген әріптестерімен бірге Office des actualités algériennes-ті құрды, оның 1963 жылдан бастап 1974 жылы таратылуына дейін директоры болды. 1981 жылдан 1984 жылға дейін ол француз кино өнеркәсібін дамытудың ең маңызды институты - Ұлттық сауда және кино индустриясы басқармасының директоры болды. Соңғы фильмдерінің бірі - "Соңғы бейне" 1986 жылы Канн кинофестивалінде ресми іріктеудің бір бөлігі болды және "Алтын пальма" сыйлығына ұсынылды. Лахдар Хаминаның ұлы Малик Лахдар Хамина өзінің алғашқы ұзақметражды "Күз: Алжирдегі қазан" (1992) атты фильмінің жарық көруінен кейін танымал болды. Бұл фильм 1988 жылғы қазандағы тәртіпсіздіктерді қазіргі Алжирдің батысқа қарай және исламға қарай бөлінген алжирлік отбасының микрокосмосы арқылы зерттейді. Оның екінші ұлы Тарик Лакдар Хамина кино продюсері.

Born in 1934 at M'Sila, Algeria, Lakhdar began his studies in his native country. He first became interested in the world of cinema at the Lycée Carnot in Cannes, France. After beginning studies of agriculture and law at French universities, he deserted the French Army in 1958 and joined the anti French Algerian Resistance in Tunisia, where he worked for the provisional Algerian government in exile. His film career began as he joined the Algerian Maquis (guerrillas). In 1959, the Algerian National Liberation Front (FLN) sent him to Prague, where he pursued his cinematography studies at the cinema school, Film and TV School of the Academy of Performing Arts in Prague, the Czech academy for cinema and television. However, he quit his studies in order to work for the Barrandov Studios. In 1960 he joined the Service Cinema, created by the Algerian government in exile. In 1959, the Algerian ministry of information in exile commissioned Lakhdar Hamina, together with Djamel Chanderli and Pierre Chaulet, to produce a movie about Algeria's predicament under French colonialism. The documentary film, titled Djazzaïrouna (Our Algeria), aimed at portraying the goals pursued by the Algerian nationalist guerrilla movement, the Maquis. In 1961, Lakhdar Hamina collaborated with Chanderli in the movie Yasmina, which tells the story of a refugee girl who must flee her village following its destruction. Lakhdar Hamina collaborated again with Chanderli in the 1962 The people's voice and 1961 The guns of freedom. Upon Algerian independence in 1962, he returned to his homeland where, together with his colleagues from Tunisian exile, he founded the Office des actualités algériennes, of which he was director from 1963 until its dissolution in 1974. From 1981 until 1984 he acted as director of the Office National pour le Commerce et l'Industrie Cinématographique, the most important institution for furtherance of the French film industry. One of his most recent films, The last image, was part of the Official Selection at Cannes Film Festival in 1986 and was nominated for the Golden Palm. Lakhdar Hamina's son, Malik Lakhdar Hamina, became well known after the release of his first long film, Autumn: October in Algiers (1992), a film that explores the riots of October 1988 through the microcosm of an Algerian family split by a Westernized versus Islamicized view of contemporary Algeria. His other son, Tariq Lakhdar Hamina, is a film producer.