The "Hitler Myth"

Кіріспе

Адольф Гитлердің жеке басына табынушылық "Гитлер мифы": Үшінші рейхтегі бейне мен шындық" - британдық тарихшы Иан Кершоудың 1987 жылы алғаш рет жарияланған кітабы.

Шолу

Кітапта Кершоу "Гитлер мифы" деп атаған тұжырымдаманы зерттейді, ол Адольф Гитлерді демагог және күшті қорғаушы ретінде бейнелейтін нацистік идеологияның екі негізгі тұсын сипаттайды. Демагог ретінде Гитлер неміс халқын бейнелейтін және қалыптастыратын тұлға ретінде ұсынылады, оған билік ету мандатын береді. Қорғаушы ретінде ол Германияны жауларынан қорғайды және Версаль келісімінің салдарынан пайда болған теңгерімсіздікті жояды. Бұл сол кездегі пропаганданың маңызды элементтері болды және нацистік режимнің фасадындағы алғашқы жарықтарды "жапсыруға" көмектесті, бірақ ол Германиядағы барлық шиеленістерді немесе жасырын қарсылықты жоюға көмектеспеді. Гитлер туралы аңыз Германияны Кеңес Одағы мен Батыс, әсіресе Үшінші Француз Республикасы қарсы жасаған құдаяттан құтқарған ретінде Германия халқын мемлекетке адалдық, мойынсұнушылық және бағыныштылықпен байланыстыратын өте күшті құрал болды. Неміс халқы Веймар Германиясының тиімсіз және тұрақсыз партиялық саясатынан ашуланды, ол өзінің халқын немесе экономиканы Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңында одақтастар жүргізген қорлаудан құтқара алмады. Осылайша, Кершоу айтқандай, "Гитлер олар [неміс халқы] бағалаған кейбір нәрселерді білдірді, ал көптеген адамдар үшін Үшінші рейхтің көптеген жағынан жүзеге асырғаны сияқты ұлттық қайта өрлеудің нышаны мен тұлғасы болды". Бұл аңыз Гитлердің бірнеше жыл ішінде Германияның экономикасын қалпына келтірудегі үлкен табыстарымен, оны әлемдік Ұлы депрессияның құтқарылмайтын жағдайларынан қалпына келтіруімен көп сенімге ие болды. 1932 жылы Гитлер билікке келгенге дейін бір жыл бұрын жұмыссыздық бес жарым миллионнан астам адам болды, бірақ 1938 жылы неміс өнеркәсібі рекордтық деңгейде өндіріс жасап, жұмыссыздық 200 000-нан төмен болды және авторитаризмнен бері бірінші рет нақты жалақы өсті. 1938 жылы Гитлердің танымалдылығы көбейіп, Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ол күрт төмендеді. 1940 жылы Батыс елдерінің жеңістері ғана оны қайта жаңғыртты, ал тіпті содан кейін де Кеңес Одағына қарсы науқан Гитлердің танымалдылығының күрт төмендеуіне әкелді. Альберт Шпеердің айтуынша, 1939 жылы Гитлер туралы аңыз қатерлі болды, билік өкілдері құттықтаушы көпшілікті ұйымдастыруға мәжбүр болды, бұл Гитлердің бұрын уайымсыз арқа сүйеген спонтанды көпшілігінен айтарлықтай айырмашылықты көрсетті. Говард Смит өзінің "Берлиндегі соңғы пойыз" деген кітабында былай деп жазды: "Мен Гитлер туралы аңыздың миллиондаған адамнан көбірек әсерін Адольф Гитлердің өзі тартқанына сенімдімін".

In the book, Kershaw explores a concept he calls the "Hitler Myth" that describes two key points in Nazi ideology that depict Adolf Hitler as a demagogue figure and as a mighty defender. In the demagogue aspect Hitler is presented as a figure that embodies and shapes the German people, giving him a mandate to rule. As a defender, he is depicted as defending Germany against its enemies and redressing the imbalance imposed by the Treaty of Versailles. These were essential elements of propaganda of the time and helped to 'plaster over' early cracks in the Nazi Regime's facade, though by no means de fusing all tensions or secret opposition in Germany at that time. The myth of Hitler as the savior of Germany from conspiracies directed against it by the Soviet Union and the West – especially by the Third French Republic – was an extremely powerful tool in binding together the German people in loyalty, obedience, and subservience to the State. The German people were left embittered by the ineffective and unstable party politics of Weimar Germany which had failed to rescue its people or the economy from the humiliation administered by the Allies at the close of World War I. Thus, as Kershaw states, "Hitler stood for at least some things they [German people] admired, and for many had become the symbol and embodiment of the national revival which the Third Reich had in many respects been perceived to accomplish." The myth was lent much credence by Hitler's huge successes in the regeneration of Germany's economy over just a few years, recovering it from what seemed like the unredeemable circumstances of the global Great Depression. In 1932, one year before Hitler's rise to power, unemployment had been at over five and a half million, but by 1938 German industry was producing at record levels, and unemployment was below 200,000 and real wages were up for the first time since authoritarianism. The year 1938 accordingly saw a rise in Hitler's popularity, which dipped sharply with the outbreak of the Second World War. Only the victories in the West during 1940 revived it, and even then the campaign against the Soviet Union led to a dramatic decline in Hitler's popularity. According to Albert Speer, by around 1939 the Hitler Myth was under threat, with officials having to organise cheering crowds, presenting a stark contrast with Hitler's spontaneous crowds he could previously have relied on without any worries. In his book Last Train from Berlin, Howard K. Smith wrote:
"I was convinced that of all the millions on whom the Hitler Myth had fastened itself, the most carried away was Adolf Hitler, himself."

Қабылдау

Кітап The English Historical Review, European History Quarterly және Journal of European Studies журналдарында қаралды.