Claude-Emmanuel de Pastoret

Кіріспе

Француз заңгері, жазушы және саясаткер Клод Эммануэль Жозеф Пьер, Маркиз Пасторе (24 желтоқсан 1755 жылы Марсельде 28 қыркүйек 1840 жылы Парижде) француз заңгері, жазушы және саясаткер.

Өмірбаян

Пасторет "Зороастр, Конфуций және Мохаммед сектанттар, заң шығарушылар және моралистермен салыстырылды" еңбегінің арқасында Академияның мүшегі болып сайланды. Ол 1788 жылдан 1789 жылға дейін "Les Neuf Sœurs" (Париждік масондық бөлім) құрметті шебері болды. 1790 жылы Клод Эманнуэль Пасторе, ол кездегі Париждік сайлау органының президенті болды Ұлттық Ассамблеяға, оған ішкі істер министрі және әділет министрі қызметтерін ұсынды. Ол құрмет көрсетуден бас тартып, "прокурор генераль синдик дю департмент де ла Сена" болып сайланды. Осылайша ол Сент-Женевив шіркеуін жаңа мемлекеттің ұлы азаматтарының сүйектері құрметтелетін ғибадатханаға айналдырды: Париждегі Пантеон. Ұлттық Ассамблеяда (Француз революциясы) ол құлдықты жою және азаматтық мемлекеттің секуляризациясы үшін өтініш жасады, бірақ ол депутат болмады. Париж сайлаушылары 1791 жылдың қыркүйегінде Заң шығарушы жиналысқа сайлады, ол президентке сайланған алғашқы орынбасары ретінде құрметке бөленді (3-17 қазан 1791). Интеллигенция өкілдерінің мемлекеттік қызметке сайлануы кең тараған, сондықтан ол Кондорсе сияқты беделділерге қосылды. Ол көбінесе конституционалистік фракциямен одақтасып, қарсыласы Жирондистік фракция тарапынан жоғары құрметке ие болды. Ол Ассамблея барысында әр түрлі жобаларды жүзеге асырды, оның ішінде эмигранттарға қарсы репрессивті шараларды, Таққа жаңа жылдық жолдаманы жоюды және тек құрмет атауларын жоюды (және әлеуметтік жолдаманың теңгерімді түрін) талап етті. Ол Париж университетінің жойылуына дауыс берді және Бастилияның қираған жерінде "бостандық мүсіні" қоюды ұсынған ұзақ баяндама жасады. Алайда уақыт өте келе ол өзінің бірінші болып талап еткен реформалары патша билігіне қауіп төндіретінін түсінді. Бірнеше рет ол XVI Людовиктің ісіне байланысты король кеңесшілерінің ісіне қатысты емес, ол 1792 жылы 20 маусымдағы наразылықтарды айыптап, трибунаға шықты. Француз монархиясының құлдырауынан кейін (10 тамыз 1792) өзінің қауіпсіздігін қамтамасыз ету үшін ол Провансқа, содан кейін Савойя аймағына қашып кетті. Вардың бес жүздің кеңесіне сайланған және бірнеше күннен кейін (6 желтоқсан 1795 жылы) Институтқа шақырылған, ол баспасөз еркіндігі, қашқан діни қызметкерлер мен эмигранттардың ата-аналары жағында сөйлеген кезде, Кеңесте қалыптылардың қатарында болды. Ол сондай-ақ роялистерді қорғады және Монтескье сүйегін Пантеонға көшіруді сұрады, халықтық қоғамдарды жабуды ұсынды және директорлар Баррасты, Ревбелл мен Ла Ревеллиерді тәртіпсіздікті қоздырып, халыққа жек көруді шақырды деп айыптады. 1795 жылы ол өзінің досы, граф де Вобланктің (ол 1816 жылы ішкі істер министрі болатын) 13 Вендемиар IV-тің корольдік көтерілісіне қатысқаны үшін (5 қазан 1795) өлім жазасына кесілген үкімді болдырмауға қол жеткізді. Ақырында, екеуі де рақымданды және 1797 жылдың 4 қыркүйегінде Фруктидор V төңкерісінен кейін оларға қарсы шығарылған қуғын-сүргін үкімі бойынша бірге қуғын-сүргінге қашуға мәжбүр болды). Наполеонның тұңғыш француз империясы кезінде ол университет карьерасын жасады. Людовик XVIII кезінде Конституциялық жарғы бойынша ауқымды еңбегі үшін француз жұрты атағын алды. 1830 жылы Луи Филиппке адалдық ант беруден бас тартты және барлық қызметінен айырылды. Оның жазба еңбектеріне "Traité des lois pénales" және әсерлі "Histoire de la législation" (11 том) кіреді. ),

Pastoret was elected member of the Académie des Inscriptions et Belles Lettres on the strength of his "Zoroastre, Confucius et Mahomet comparés comme sectaires, legislateurs et moralistes". He was Venerable Master of "Les Neuf Sœurs" (A Parisian Freemason chapter) from 1788 till 1789. In 1790 Claude Emannuel Pastoret, then president of the Parisian electoral body to the National Assembly, was offered the offices of Minister of Interior and Minister of Justice by the desperate King Louis XVI. He declined the honours and was elected "procureur géneral syndic du département de la Seine". It was in that capacity that he was responsible for the transformation of the église Sainte Génevieve into a temple for the remains of great citizens of the new state were to be honoured: the Panthéon, Paris. In the National Assembly (French Revolution), he pleaded for the abolition of slavery and the secularisation of the civil state, but he was not a deputy. Elected to the Legislative Assembly by the electors of Paris (September 1791), he was honoured as the first deputy to be elected President (3–17 October 1791). It was common for intellectuals to be elected to public office, and he joined such noteworthies as Condorcet. He most frequently allied himself with the constitutionalist faction and was highly respected by the opponent Girondist faction. He would undertake a variety of projects during the course of the Assembly, including requesting repressive measures against émigrés, the abolition of the New Year address to the Crown and the deletion of the purely honorific designations (and a more egalitarian form of social address). He voted for the abolition of the University of Paris and made a long speech to propose to raise a "statue of liberty" on the ruins of the Bastille. However, he realised, as time went by, that the reforms that he had been the first to demand increasingly threatened the royal authority he was trying to protect. Several times, he went up to the rostrum to separate the cause of Louis XVI from that of the advisors to the Crown, and he denounced the Protests of 20 June 1792. After the fall of the French Monarchy (10 August 1792), to secure his own safety, he fled to Provence and then into the Savoy region, from where he returned only after the fall of Robespierre (9 Thermidor II, or 27 July 1794). Elected by Var to the Council of Five Hundred and called, a few days later (6 December 1795), at the Institute, he took his place in the Council among the moderates when he spoke in favor of the freedom of the press, the fugitive priests and parents of émigrés. He also defended royalists and asked that for the remains of Montesquieu to be transferred to the Panthéon, proposed the closure of the popular societies and accused the Directors Barras, Rewbell and La Révellière of fomenting unrest and attracting the hatred of the people on the assembly. In 1795, he managed to cancel the condemnation to death in absentia on his friend, the comte de Vaublanc, (who would be the ultra royalist Minister of the Interior in 1816), because of his involvement in the royalist insurrection of 13 Vendémiaire IV (5 October 1795). In the end, they both fell from grace and were forced to flee into exile together after a sentence of exile was passed against them following the coup d'état of 18 Fructidor V 4 September 1797). Under Napoleon's First French Empire, he worked on a university career. Under Louis XVIII, he was awarded a French peerage for his extensive work on the Constitutional Charter. In 1830, he refused to vow loyalty to Louis Philippe and was deprived of all his functions. His written works include a "Traité des lois pénales and an impressive "Histoire de la législation (11 vol. ).