Hohenzollern Bridge

Кіріспе

Кёльндегі көпір

Тарих

Көпір 1907-1911 жылдар аралығында ескі собор көпірін (Домбрюке) бұзғаннан кейін салынған. Кафедральді көпір Кёльн бас бекетінің ашылуынан туындаған темір жол қозғалысының артуын қамтамасыз ете алмады. Жаңа көпір Пруссия мен Германия императорларының билеушілері Гогенцоллерндер әулеті атынан аталды. (Ол кезде Кёльн Пруссияның Рейн провинциясының құрамына кірді.) Кельн теміржол дирекциясының президенті Пол фон Брайтенбах құрылысты жоспарлауды бастады және бұл жұмысты 1906 жылы өзінің мұрагері Рудольф Шмидтке тапсырды. Жобаны теміржол инженері Фриц Берман басқарды; оның басшылығымен Фридрих Дирксен жобаны жасады. Хогенцоллерн көпірінің құрылысы 1907 жылдан 1911 жылға дейін жүргізілді; Кайзер Вильгельм II оны 1911 жылы 22 мамырда ашты. Көпір үш іргелес көпір бөлігінен тұрады, әрқайсысында ұзындығы төрт темір жол және жолға арналған үш темір бұрышты аркалар (өткес тесіктері) бар. Көпір мен теміржол вокзалының орналасуы бұрынғы құрылыстарда даулы болғанмен, Хогенцоллерн көпірі бұрынғы көпірдің собордың орталық осьіндегі бағытын қабылдады. Әр пандустың қасында Пруссия патшалары мен Германия императорларының төрт мүсіні орналасқан. Кафедральдық көпірдің алдында Гюстав Блейзердің Пруссияның Фридрих Вильгельм IV және Фридрих Дрейктің Кайзер Вильгельм I мүсіндері орнатылған, олар қазір Рейннің оң (шығыс) жағалауында тұр (жоғарыдағы суреттерді қараңыз). Сонымен қатар, мүсінші Луи Туайон Фридрих III және оның өмірінде Вильгельм II атты мүсіндерін жасаған, олар Рейннің сол (батыс) жағалауына орналастырылған (төмендегі суреттерді қараңыз). Мүсіндер Рейн провинциясындағы Пруссия билігінің дәуірін бейнелейді. Хогенцоллерн көпірі Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде (1939 - 1945) Германиядағы ең маңызды көпірлердің бірі болды; тіпті тұрақты күнделікті әуе шабуылдары оған қатты зақым келтірмеді. 1945 жылы 6 наурызда Германияның әскери инженерлері көпірді жарылқады, өйткені одақтас әскерлер Кельнге шабуыл жасады. Германия 1945 жылы 8 мамырда берілгеннен кейін көпір бастапқыда уақытша негізде пайдалануға берілді, бірақ көп ұзамай қайта құру жұмыстары басталды. 1948 жылдың 8 мамырында жаяу жүргіншілер Хогенцоллерн көпірін қайтадан пайдалана алды. Оңтүстік жол қозғалысы палубалары алынып тасталды, сондықтан көпір енді тек алты жеке көпір палубаларынан тұрады, олар ішінара бұрынғы түрінде салынған. Порталдар мен көпір мұнаралары жөнделмеді және 1958 жылы бұзылды. 1959 жылы көпірдің қайта құрылысы аяқталды. 1980 жылдары көпір екі жаңа жолмен жаңартылды. Деутц жағындағы ескі жолдың кішкене бөлігі, таспен қаланған тас және трамвай жолдары сақталған. Қалғаны Кёльн үшбұрышының құрылысы кезінде алынып тасталып, жаяу жүргіншілер мен велосипедшілер жолы болып қайта құрылды. Қазір Хогенцоллерн көпірі арқылы күн сайын 1200 - ден астам пойыз өтеді. және 15 тонна (2011 жылдың қыркүйегі) Шығыс көпір басында, Дюц жағында, Неміс Альпілік қауымдастығы 1998 жылдан бері 850 м2 қабырғалы қоғамдық альпинистік қондырғыны ұстап келеді.

The bridge was constructed between 1907 and 1911 after the demolition of old bridge, the Cathedral Bridge (Dombrücke). The Cathedral Bridge was unable to handle the increasing rail traffic imposed by the inauguration of the Köln Hauptbahnhof. The new bridge was named after the House of Hohenzollern, the rulers of Prussia and German Emperors. (At the time, Cologne formed part of the Prussian Rhine Province.) The president of the Railway Directorate Cologne, Paul von Breitenbach, started planning the construction and handed over this work to his successor Rudolf Schmidt in 1906. The railway engineer Fritz Beermann headed the project; under his direction Friedrich Dirksen worked out the designs. The construction of the Hohenzollern Bridge took place from 1907 to 1911; Kaiser Wilhelm II inaugurated it on 22 May 1911. The bridge consisted of three adjacent bridge parts, each with three iron truss arches (passage openings) in the longitudinal direction to accommodate four railway tracks and a road. Although the location of the bridge and of the railway station were already controversial in previous structures, the Hohenzollern Bridge adopted the orientation of the previous bridge on the central axis of the cathedral. Four equestrian statues of Prussian kings and German emperors of the Hohenzollern family flank each ramp. The Cathedral Bridge was already adorned with the statues of Friedrich Wilhelm IV of Prussia by sculptor Gustav Blaeser and Kaiser Wilhelm I by Friedrich Drake, which now stand on the right (east) bank of the Rhine (see pictures above). In addition sculptor Louis Tuaillon made the equestrian statues of Friedrich III and, during his lifetime, of Wilhelm II, which were placed on the left (west) bank of the Rhine (see pictures below). The statues symbolize the era of Prussian rule in the Rhine Province. The Hohenzollern Bridge functioned as one of the most important bridges in Germany during World War II (1939 1945); even constant daily airstrikes did not badly damage it. On 6 March 1945, German military engineers blew up the bridge as Allied troops began their assault on Cologne. After Germany surrendered on 8 May 1945, the bridge was initially made operational on a makeshift basis, but soon reconstruction began in earnest. By 8 May 1948, pedestrians could again use the Hohenzollern Bridge. The southern road traffic decks were removed so that the bridge now only consisted of six individual bridge decks, built partly in their old form. The surviving portals and bridge towers were not repaired and were demolished in 1958. In 1959, reconstruction of the bridge was completed. During the 1980s, the bridge was renovated with two new tracks. A minimal portion of the old road ramp on the Deutz side was preserved, together with cobblestones and tram tracks. The rest was removed in connection with the construction of the Kölntriangle development and converted into a pedestrian and bike path. The Hohenzollern Bridge now regularly has over 1,200 trains passing through daily. and 15 tons (September 2011)
At the eastern bridgehead on the Deutz side, the German Alpine Association has been maintaining a public climbing facility with a wall area of around 850m2 since 1998.