Кіріспе

Ватикан қаласын қоспағанда Рим территориясының жалпы викарі Ватикан қаласын қоспағанда Рим территориясының жалпы викарі Ватикан қаласын қоспағанда Кардинал викарі - Рим епархиясының Италиядағы епархияның бөлігіне арналған жалпыға бірдей берілген титул (яғни Ватикан қаласындағы бөлікті қоспағанда). Annuario Pontificio-да берілген ресми атағы - Оның Қасиеттілігінің Бас Викарі. Рим епискобы осы епархияның рухани басқаруына жауапты, бірақ Рим епискобы көптеген басқа да міндеттері бар папа болғандықтан, ол осы тапсырмаға көмектесу үшін қарапайым өкілеттілікпен кардинал-викарийді тағайындайды. Канондық заң барлық католик епархияларында бір немесе бірнеше жалпы викарийлер болуын талап етеді, бірақ кардинал викарий басқа жалпы викарийлерге қарағанда іс жүзінде епархиялық епископқа ұқсайды. Әдетте, бұл лауазымға кардинал ие болған. Ватикан қаласының рухани қажеттіліктерін қамтамасыз ететін осыған ұқсас лауазым бар, ол Ватикан қаласының бас викарі немесе, нақтырақ айтқанда, Ватикан қаласының Оның Қасиеттілігінің Бас викарі деп аталады.

Құру

ХІІ ғасырда папа Римнен немесе оның маңынан ұзақ уақытқа кеткенде ғана викарийлер тағайындалған. Ол қайтып келгенде, діни қызметкердің міндеттері тоқтады. Бұл Папа Иннокентий IV (1243-54) понтификтіне дейін созылуы мүмкін; екінші жағынан, он үшінші ғасырдың екінші жартысында папа Римде болған кезде де, викар өз міндетін атқаруды жалғастырғаны анық. Осылайша, 1299 жылы 28 сәуірде викарь тағайындау Латераннан басталады. Кеңсе өзінің толық дамуына Рим Куриясының Оңтүстік Францияға көшірілуі мен Авиньонға түпкілікті қоныстануына байланысты. Содан бері шіркеудің діни қызметкерлерінің тізімі өзгермеді. Ең көне комиссиялар мерзімін нақтыламайды; 1307 жылғы 16 маусымдағы бұранда алғаш рет "біздің жақсы ниетіміз бойынша" кеңсе өткізіледі деп айтылған. Өмірге жарамдылық мерзімі он алтыншы ғасырда пайда бола бастады; бұл өзгертудің нақты жылы әлі белгіленбеген. Бұрын бұл Bull арқылы тағайындалатын; Brief арқылы тағайындау әдеті қашан басталғанын анықтау қиын. Ең көне атаулы бұқа 13 ақпан 1264 жылы жазылған. 1296 жылдың 21 шілдесінде 1202 жылдың 6 шілдесінде келесі нұсқамен кездесті: " шіркеулерді, дін қызметкерлерін және Римнің өз халқын реформалау" және викарий қызметіне қатысты басқа да істерді атқаруға қосымша құқық. Оның барлық монастырлардағы билігі 1207 жылы 16 маусымда бекітілді. Рим қабырғаларынан тыс, осылардың қатарына монастырларды, босатылған және босатылмаған және олардың тұтқындары кіру, викарийдің юрисдикциясын жергілікті кеңейтудегі алғашқы қадам болды. Сондай-ақ, қалада бос тұрған жерлерді беру билігі берілді. Алайда, осы кезеңде арнайы комиссиялар көбейіп, әр жағдайда ерекше кеңейту немесе өкілеттіктерді жаңадан қолданумен бірге келеді. Папа Климент VI (134252) кезінде генерал-викарийдің юрисдикциясы аймағы қала маңындағы және Римдегі ауылдық округтерді қосу арқылы айтарлықтай ұлғайды. Рим папасы Бенедикт XIV (1740-58) кезіне дейін бұл жерде викардың юрисдикциясы болды. Римнің "ауданы" деп қала қабырғаларынан 40 итальяндық миль қашықтықты білдіреді. Алайда, suburbicarian sees аумағы осы шектерде ішінара жатқандықтан, викарий жергілікті епископпен бірге және жиынтықта юрисдикцияны жүзеге асырды. Бұл 1744 жылдың 21 желтоқсанына дейін, бұл жерде жергілікті төрелік билікпен шектелген кезде, Бенедикт XIV-ге дейін, олардың аумағы жоғарыда аталған шектерде болғандықтан, бұл жиі қақтығыстардың көзі болды. Уақыт өте келе, викарий тек қана жалпы викарийдің лауазымы мен өкілеттігін ғана емес, сонымен қатар, ол өкілеттігін де алды, ол өзінің өкілі, оның өкілі, тек папалық рәсімдерде ғана емес (көптегендер айтқандай), сонымен қатар юрисдикцияда. 1592 жылы 8 маусымда Клемент VIII конституциясымен шіркеулер, монастырлар, дін қызметкерлері мен халықты қарауға арналған викардың кезекті және кезектен тыс (қазіргі 1307 жылы 16 маусымда) кезекті іс-әрекеттерін жүргізу құқығы жаңадан құрылған Congregatio Visitationis Apostolicæ пайдасына алынып тасталды. Бұдан былай бұл міндет vicarius urbis-ке, егер ол осы қауымның президенті немесе мүшесі болып тағайындалса ғана, оның префекті - папаның өзі. Әр понтификтің басында өткізілетін "әдеттегіден тыс" үлкен сапарларды кардиналдар мен прелаттардың арнайы тағайындалған комиссиясы жүзеге асырды, оның төрағалығы әдет бойынша викарийге тиді. Визитация қауымы Апостолдық билікпен құрылғандықтан, ол викарийден мүлдем тәуелсіз болды. Викарийдің билігі оны тағайындаған пападан қалмайды. Бірақ ол Киелі орын бос болған кезде қайтыс болса, вице-губернатор өзінің функцияларын квази-викар капитуляр ретінде атқаратын.

Папа Пауыл VI: (1966)

1966 жылы "Романе Урбис" мотопропиосында епархия бес бөлімге бөлінді. Көмекші епископтар аумақтық сектордағы пасторлық қызметті немесе бүкіл епархиялық аймақтағы нақты пасторлық қызметті қадағалау үшін тағайындалды. Папа Пауыл VI "Этси нос" діни орнын ауыстырып, "Vicariae potestatis in urbe" апостолдық конституциясында Викариаттың жұмыс істеуіне қатысты нормаларды жаңартты.

Папа Иоанн Павел II: (1998)

Иоанн Павел II 1977 жылы 6 қаңтарда Пауыл VI жариялаған Vicariae potestatis in urbe апостолдық конституциясынан бастап кіріспе абзацтарда Рим викариаттарының маңыздылығын түсіндіреді. Экономикалық мәселелер жөніндегі епархиялық кеңес, бұрын Пьос X-тің төртінші департаментімен айналысқан функцияларды қабылдады. Оның міндеті - епархияның жыл сайынғы экономикалық басқаруының бюджетін дайындау және кірістер мен шығыстардың қорытынды есебін бекіту. Римдегі епархиялық курия пасторлық және әкімшілік қызметтерге және сот органдарына бөлінді. Пасторалды қамқорлық үшін жиырма түрлі кеңселер құрылды, соның ішінде мектеп пасторалды қамқорлық және діни білім беру кеңсесі, Литургиялық кеңсе, Діни қызметкерлер кеңсесі және басқалары. Сегіз әкімшілік кеңсе құрылды, мысалы, Бас архив, Заң кеңсесі, Деректерді өңдеу орталығы және басқалары.

Өкілетті тұлғалар

Викарийдің алғашқы епископ көмекшісі Ангелус де Тинеозис, епископ Витербиенсис, 2 қазан 1321 жылы викар Андреас, епископ Террациненсистің көмекшісі болып тағайындалды. Оның міндеттерінің нақты сызбасы сақталмаған, бірақ ол Викарий Андреас қалада болған кезде де көмекші ретінде қызмет еткендігі белгілі. Екінші жағынан, епископ Ноланға, Франциск Скакканиге, Римнен болмаған жағдайда ғана, викариаттың ісі үшін көмекші таңдауға рұқсат етілді. Бұл құжатқа сәйкес, бұл пап үшін емес, паппен уәкілеттік берілген, бірақ өзінің көмекшісін таңдаған және оған заңға немесе әдет-ғұрыпқа негізделген барлық билігін немесе қабілеттерін берген. Бұл vicarius urbis-тің өз қызметіне толықтай берік тұрғанын және сыртқы жағынан осындай деп танылғанын көрсетеді; кейбір әдеттегі құқықтар осы уақытта да өсіп, қабылданды. Bullarium Magnum (II, 75) 1412 жылы 18 қазанда Папа Иоанн XXII Петр шіркеуінің каноны Петруса Саккусты Франциск шіркеуінің иесі, abbas monasterii S. Martini Monte Cimino O.S.B. және өзі осы лауазымды адамға барлық өкілеттіктерді берді. Жаңа локум-тенендерге Апостольдық камера алдында әдеттегідей ант беруге бұйырылды (жоғарыда қараңыз). Осыған ұқсас жағдай Андреас Якобацци, Санкт-Петербургтің каноны, 1519 жылы викарий болып тағайындалды, бірақ 1520 жылға дейін Люцера епископы болып тағайындалмады; понтификалия Отохаз Зенгг епискобы Винченциусқа тапсырылды. Викарийдің көмекшілерінің кезеңі, қазір vices gerentes (вице-генерлер) деп аталады, 1560 жылдан басталады. Рим папасы Клемент XI-ге дейін (1700) оларды викарий тағайындады; содан бері папа оларды арнайы Брифпен тағайындады. Сондықтан вицегендер - бұл викардың өкілі (locum tenens) емес, өмір бойы тағайындалған, бірақ кез-келген уақытта алынуы мүмкін бағынышты көмекші епископ. Оның юрисдикция мен бұйрықтарға қатысты өкілеттігі (факультеттері) викарийдікімен бірдей; бірақ оны жүзеге асыру үшін ол соңғысына байланысты, өйткені оның тағайындалуы туралы қысқаша баяндамада нақты айтылған. Әсіресе, викарий оған Лисанотека деп аталатын монументтер қазынасын басқаруды, кітаптарды цензуралауды және басып шығаруға рұқсат беруді тапсырды. Кітаптарды цензуралау 1515 жылы 4 мамырдағы (Magnum Bullarium) бұрыштана викарға тапсырылды; бұл құқық қазір Magister sacri palatii бағынысты vices gerens жүзеге асырады, оның имприматурасына ол аталған кітапты одан әрі тексермей-ақ өз атын қосады. Сондықтан шын мәнінде жауапты цензура - бұл Magister sacri palati, vicesgerens емес. Кейде викарийдің екі көмекшісі болды, олардың біреуі барлық юрисдикция мәселелерін, екіншісі понтификалия мен ординацияларды басқаратын; соңғысы викарийдің суфраганы ретінде белгілі болды.

Қасиеттілер

Бұл ретте, шіркеудің өкілі міндеті бірінші кезекте маңызды, өйткені әлемнің барлық бөліктерінен көптеген дін қызметкерлері Римде білім алуда және өздерінің епископтарының қажетті өкілеттігін ұсынғаннан кейін, онда бұйрық алады. Римде берілген әрбір орден үшін әлемдік және тұрақты дін қызметкерлерінің жиырма бес білімді дін қызметкерлерінің тобы жүргізетін арнайы тексеру бар, олар үш бөлімнен тұрады. Қасиеттілік реті әдетте шіркеулік заңмен белгіленген күндері және Рим епискобының соборында, яғни Латеран базиликасында беріледі; олар басқа күндері және басқа шіркеулерде немесе часовняларда берілуі мүмкін. Олар әдетте не викарийдің өзі, не вицегерендер арқылы беріледі; Алайда, викарийдің арнайы өкілдігі бойынша, басқа епископ кейде кандидаттарды тағайындауы мүмкін. Кардиналдардың өз шіркеулерінде (tituli, diaconia) діни қызметке тағайындау құқығы туралы Кардинал деген бетті қараңыз.

Діни ордерлер

Римдегі монастырлар мен олардың тұтқындарына қатысты барлық мәселелер шамамен сегіз адамнан тұратын және викарийдің басшылығымен викариаттағы арнайы комиссияға жатады.

Уағыздау

Рим папасы Пьос X-тің қатаң ережелері Римде уағыздауға тек қана лайықты деп танылғандарға ғана рұқсат береді, олар ғылыми және практикалық сараптамадан кейін арнайы комиссия алдында әр сәтті үміткерге тиісті өкілеттік береді. Сол сияқты, қалада өкінуді тыңдауға ниетті діни қызметкерлер үшін де осындай ереже бар.

Қауымдық діндарлар

Римдегі шіркеу дінбасылары жыл сайын өздері таңдаған Камерленгоның басшылығымен арнайы корпорация құрады. Оларға өздерінің жарғыларымен қамтамасыз етілген құқықтарды қоспағанда, папа мақұлдаған жағдайда, олар толықтай викарияға бағынады.

Сот

Римдік Курияның және оның аумағының жалпы судьясы болғандықтан, оның әрқашан өз соты немесе трибуналы болған және қазір де бар. Бұрын ол азаматтық және қылмыстық істерді жеке немесе басқа сотпен бірге қарастыратын, бұл іс ерікті немесе даулы сот төрелігіне қатысты. Бұл сот енді қылмыстық істерді қарамайды, бірақ ол шіркеулік заңда көзделген кейбір мәселелер үшін әлі де бар, олардың егжей-тегжейін канондық құқықтың кез-келген үлкен нұсқаулықтарында көруге болады. Викариат сотының басты лауазымды адамдары - жоғарыда аталған вице-генерлер, locum tenens civilia, бақсылау және қасиетті ету жағдайлары үшін promotor fiscalis, басқа да шіркеулік мәселелер үшін promotor fiscalis, негізінен монастырь анттары. Бұрын викариаттың аудиторы өте бос адам болған, ол викардың алдына қойылған әртүрлі процестерді тұжырымдауға немесе шешуге шақырылған; бүгінгі күні бұл лауазым негізінен құрметті. Некеге қатысты істерді викариаттың арнайы бөлімін құрайтын екі лауазымды адам қарайды .

Хатшылық

Викарийдің кішігірім қызметкерлері арасында ең маңыздылары - хатшылыққа жауаптылар, яғни хатшы, оның өкілі, екі minutanti немесе клерктер және викарийдің жоғарыда аталған аудиторы. Хатшы күнделікті өз орнында болады және оған тұрақты түрде қайталанатын бірқатар кішігірім мәселелерді шешуге немесе реттеуге өкілеттік беріледі; ол сонымен қатар маңызды мәселелерде викарийдің шешімдерін хабарлайды; және екі сағат бойы күн сайын әркімге қол жетімді.

Қайта ұйымдастыру

2023 жылдың 6 қаңтарында Папа Франциск коллегиалдылықты арттыру және әкімшілікті жақсарту және қазіргі қоғамның қиындықтарын шешу үшін 31 қаңтардан бастап күшіне енетін In Ecclesiarum Communione атты апостолдық конституциямен Викариатты қайта ұйымдастырды. Ол Рим епископтарының көмекші епископтар екендерін және Римнің көмекші епископтарының рөлдерін анықтайтынын түсіндірді. Франциск епископтық кеңестің, яғни епархияның епископтарының бірлестіктік органының басшысы ретінде өзіне үлкен рөл берді. Бұл 1998 жылғы "Ecclesia in Urbe" апостолдық конституциясының орнын алды.

Бас діни қызметкерлердің тізімі

Рухани либустағы ең алғашқы викарий 1106 жылы шамамен Бово (Бобо) епископус Тускулан (Лавикан) болып табылады. 1260 жылға дейін викарийлер кардиналдардың арасынан таңдалды; Римнің маңындағы епископтардың арасынан алынған алғашқы викарий доминикан Томас Фускони де Берта, епископ Сененсис (Морони, Эубель) болды. Бұл әдет 1558 жылы 29 қарашадағы құпия консисторияға дейін жалғасты, онда Папа Пауль IV болашақта епископтық қадір-қасиетті кардиналдардың ішінен викарлар таңдалуы керек деп жарлық шығарды; содан кейін "кардинал викар" деген танымал атақ пайда болды, ол ешқашан ресми түрде қолданылмаған; ресми атақ содан кейін Викарий Урбис болды, ал қазір "Vicariato di Roma Vicariatus Urbis" Annuario Heading тақырыбында "Vicario Generale di Sua Santità".