Бенедикт XVI: Католик шіркеуінің басшысы (2005-2013)

Папа Бенедикт XVI (1927-2022): Католик шіркеуінің басшысы, Ватикан мемлекетінің басшысы (2005-2013). Өмірі, теологиялық еңбектері туралы ақпарат.

49 мин оқу

100%

Дереккөз: Pope Benedict XVI — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Католик шіркеуінің басшысы 2005-2013 жылдар аралығында Папа Бенедикт XVI (Benedictus PP. XVI; ; link=; туған аты Жозеф Алоизиус Ратцингер; 16 сәуір 1927 – 31 желтоқсан 2022) – католик шіркеуінің басшысы және Ватикан мемлекетінің басшысы болды. Бенедикттің папа болып сайлануы 2005 жылы Папа Иоанн Павел II қайтыс болғаннан кейін өткен папалық конклавта болды. Папалық қызметтен кеткен соң ол "Құрметті Папа" атағын алды және 2022 жылы қайтыс болғанға дейін осы атақты сақтап келді. 1951 жылы туған жері Баварияда дін қызметкері болып тағайындалған Ратцингер академиялық мансапқа қадам басып, 1950 жылдардың соңында жоғары саналатын теолог ретінде танылды. 1958 жылы 31 жасында профессор болып тағайындалды. Бірнеше неміс университеттерінде теологиядан сабақ берген соң, 1977 жылы Папа Павел VI оны Мюнхен және Фрайзинг архиепископы етіп тағайындады және кардинал дәрежесін берді. Бұл, пасторлық тәжірибесі аз адам үшін ерекше жағдай еді. 1981 жылы Рим Куриясының маңызды бөлімдерінің бірі – Иман туралы доктрина жөніндегі Конгрегацияның префекті болып тағайындалды. 2002 жылдан папа болып сайланғанға дейін Кардиналдар алқасының деканы қызметін атқарды. Папа болмас бұрын, ол "25 жыл бойы Ватикан сахнасындағы маңызды тұлға" болды және Иоанн Павел II-нің жақын кеңесшісі ретінде "шіркеудің басымдықтары мен бағыттарын анықтауда теңдесі жоқ ықпалға" ие болды. Бенедикттің көптеген жазбалары дәстүрлі католик ілімі, құндылықтары мен қағидаларын қорғады. Ол бастапқыда либералды теолог болған, бірақ 1968 жылдан кейін консервативті көзқарастарды қабылдады. Папалық қызметі кезінде Бенедикт көптеген батыс елдерінде секуляризацияның күшеюіне қарсы тұру үшін христиандық құндылықтарға оралуды жақтады. Ол релятивизмнің объективті шындықты, әсіресе моральдық шындықты жоққа шығаруын ХХІ ғасырдың басты мәселесі деп санады. Бенедикт сондай-ақ бірнеше дәстүрді жаңғыртып, Триденттік миссаны кеңінен қолдануға рұқсат берді. Ол католик шіркеуі мен өнер арасындағы байланысты нығайтып, латын тілін қолдануды ынталандырды және дәстүрлі папалық киімді қайта енгізді, осы себепті оны "эстетика папасы" деп атады. Бенедикттің католик шіркеуіндегі сексуалдық зорлық-зомбылыққа қатысты істерге және ЖИТС таралуы жоғары аймақтарда презервативтерді қолдануға қарсылығын денсаулық сақтау мамандары, ЖИТС-ке қарсы белсенділер және құрбандардың құқықтарын қорғайтын ұйымдар қатты сынға алды. 2013 жылдың 11 ақпанында Бенедикт денсаулығының нашарлауына байланысты (28 ақпаннан бастап) отставкаға кететінін жариялады. Оның отставкасы 1415 жылы Григорий XII-ден бері папаның алғашқы отставкасы және 1294 жылы Селестин V-тен бері папаның бастамасымен болған алғашқы отставка еді. 2013 жылдың 13 наурызында Франциск оның орнына тағайындалды және зейнеткерлікке шыққаннан кейін Ватикан қаласындағы жаңадан жөнделген Mater Ecclesiae монастыріна көшіп барды. Немец тілінен басқа, Бенедикт француз, итальян, ағылшын және испан тілдерін білді. Сондай-ақ ол португал, латын, еврей және грек тілдерін меңгерген. Ол бірнеше әлеуметтік ғылым академияларының мүшесі болды, мысалы, француздық Мораль және саяси ғылымдар академиясы. Ол фортепианода ойнайтын және Моцарт пен Бахты ұнататын.

Head of the Catholic Church from 2005 to 2013

Pope BenedictXVI (Benedictus PP. XVI; ; link=; born Joseph Aloisius Ratzinger; 16 April 1927 – 31 December 2022) was the head of the Catholic Church and sovereign of the Vatican City State from 19 April 2005 until his resignation on 28 February 2013. Benedict's election as pope occurred in the 2005 papal conclave that followed the death of Pope John Paul II. Benedict chose to be known as "Pope emeritus" upon his resignation, and he retained this title until his death in 2022. Ordained as a priest in 1951 in his native Bavaria, Ratzinger embarked on an academic career and established himself as a highly regarded theologian by the late 1950s. He was appointed a full professor in 1958 at the age of 31. After a long career as a professor of theology at several German universities, he was appointed Archbishop of Munich and Freising and created a cardinal by Pope Paul VI in 1977, an unusual promotion for someone with little pastoral experience. In 1981, he was appointed Prefect of the Congregation for the Doctrine of the Faith, one of the most important dicasteries of the Roman Curia. From 2002 until he was elected pope, he was also Dean of the College of Cardinals. Before becoming pope, he had been "a major figure on the Vatican stage for a quarter of a century"; he had had an influence "second to none when it came to setting church priorities and directions" as one of John Paul II's closest confidants. Benedict's writings were prolific and generally defended traditional Catholic doctrine, values, and liturgy. He was originally a liberal theologian but adopted conservative views after 1968. During his papacy, Benedict advocated a return to fundamental Christian values to counter the increased secularisation of many Western countries. He viewed relativism's denial of objective truth, and the denial of moral truths in particular, as the central problem of the 21st century. Benedict also revived several traditions and permitted greater use of the Tridentine Mass. He strengthened the relationship between the Catholic Church and art, promoted the use of Latin, and reintroduced traditional papal vestments, for which reason he was called "the pope of aesthetics". Benedict's handling of sexual abuse cases within the Catholic Church and opposition to usage of condoms in areas of high HIV transmission was substantially criticised by public health officials, anti AIDS activists, and victim's rights organizations. On 11 February 2013, Benedict announced his (effective 28 February 2013) resignation, citing a "lack of strength of mind and body" due to his advanced age. His resignation was the first by a pope since Gregory XII in 1415, and the first on a pope's initiative since Celestine V in 1294. He was succeeded by Francis on 13 March 2013 and moved into the newly renovated Mater Ecclesiae Monastery in Vatican City for his retirement. In addition to his native German language, Benedict had some level of proficiency in French, Italian, English, and Spanish. He also knew Portuguese, Latin, Biblical Hebrew, and Biblical Greek. He was a member of several social science academies, such as the French Académie des Sciences Morales et Politiques. He played the piano and had a preference for Mozart and Bach.

Жас кезі: 1927-1951

Жозеф Алоизиус Ратцингер 1927 жылғы 16 сәуірде, Қасиетті сенбі күні, таңғы сағат 8:30-да Германияның Бавария штатындағы Марктл қаласында, ата-анасының үйінде, Шулштрассе 11 мекенжайы бойынша дүниеге келді. Ол сол күні шомылдырылды. Ол полиция қызметкері Жозеф Ратцингер және Мария Ратцингердің үшінші және кенже баласы болды; оның әкесінің ара туысы – неміс дін қызметкері және саясаткер Георг Ратцингер. Оның анасының әулеті бастапқыда Оңтүстік Тирольден (қазір Италия) шыққан. Бенедикттің ағасы Георг католик дін қызметкері болды және Регенсбургер Домшпатцен хорының бұрынғы директоры болды. Оның ешқашан үйленбеген Мария әпкесі 1991 жылға дейін ағасы Жозефтің үй шаруасын басқарды. Бес жасында Ратцингер Мюнхеннің кардинал-архиепископы Михаэль фон Фальхаберді гүлдермен қарсы алған балалар тобында болды. Кардиналдың ерекше киіміне тәнті болған ол сол күні кардинал болғысы келетінін мәлімдеді. Ол 2009 жылы оның құрметіне қайта аталған Асхау-ам-Инн қаласындағы бастауыш мектепте оқыды. 1939 жылы, 12 жасында, ол Траунштейндегі кіші семинарияға қабылданды. Бұл кезең 1942 жылы семинария әскери мақсаттар үшін жабылғанға дейін жалғасты, содан кейін барлық студенттер үйлеріне қайтарылды. Ратцингер Траунштейнге оралды.

Соғыс уақыты мен діни қызметке тағайындау

Рацингердің отбасы, әсіресе оның әкесі нацистерді қатты жек көреді, ал әкесінің нацизмге қарсылығы отбасына төмендеу мен мазасыздық әкелді. 1941 жылы 14 жасқа толғаннан кейін Ратцингер Гитлер жастары қатарына міндетті түрде алынды, себебі 1939 жылдың наурыз айынан бастап барлық 14 жастағы неміс ұлдары заң бойынша мүше болуға тиіс болды, бірақ оның інісінің айтуынша, ол кездесулерге қатысудан бас тартқан, ынтасыз мүше болды. 1941 жылы Ратцингердің туысы, Даун синдромы бар 14 жасар бала, нацистік режим тарапынан алып келініп, нацистік евгениканың «Aktion T4» науқаны барысында өлтірілді. 1943 жылы, ол діни семинарияда оқып жүргенде, неміс әуе қорғанысына Luftwaffenhelfer ретінде шақырылды. 1945 жылы одақтас әскерлері оның орналасқан жеріне жақындағанда, оның бөлімі таратылғаннан кейін, ол Траунштейндегі отбасылық үйіне дезертирлік жасады, сол кезде американдық әскерлер Ратцингерлер үйінде штаб орнатып алды. Неміс солдаты ретінде ол АҚШ-тың әскери тұтқындар лагерінде ұсталды, бірінші кезекте Ной-Ульмде, содан кейін Флигерхорст Бад-Айблингте (кейіннен Бад-Айблинг станциясы болып қайта аталды), ол Еуропадағы Жеңіс күнін осы жерде қарсы алды және 1945 жылдың 19 маусымында босатылды. Ол сол жазда Траунштейндегі Сент-Освальд шіркеуінде өзінің алғашқы миссасын өткізді. Ратцингердің 1953 жылғы диссертациясы Августин Гиппоныкі туралы болды және «Августин іліміндегі халық және Құдайдың үйі» деп аталды. Оның абилитациясы (профессорлық лауазымға үміткерлік) Бонавентураға арналған еді. Ол 1957 жылы аяқталды және 1958 жылы Фрайзинг колледжінің профессоры болды.

Романо Гвардинимен кездесу

Жиырма жасына келгенде Ратцингерге 1946 жылдан 1951 жылға дейін Мюнхенде оқыған итальян-неміс философы Романо Гвардинидің ойлары зор әсер етті. Ратцингер Фрайзингте оқып жүргенде және кейін Мюнхен университетінде оқығанда Гвардини дәріс берді. Бұл екі ойшылдың арасындағы зияткерлік байланыс, кейіннен 20 ғасырдағы католик шіркеуі үшін маңызды тұлғаларға айналды, христиандықтың мәнін қайта ашумен шұғылданды: Гвардини 1938 жылы «Христиандықтың мәні» деген еңбегін жазды, ал Ратцингер үш он жылдан соң, 1968 жылы «Христиандыққа кіріспе» еңбегін жазды. Гвардини католик социал-демократиялық дәстүрдегі көптеген адамдарға, әсіресе Жаңа Евангелизация қозғалысына, сондай-ақ Польшалық Папа Иоанн Павел II-нің басшылығымен қолдау тапқан «Қауымдасу және азат ету» қозғалысына шабыт берді. Ратцингер 1954 жылғы Гвардинидің «Иеміз» атты еңбегінің 1996 жылғы қайта басылымына кіріспе жазды.

Академиялық мансабы: 1951-1977

Ратцингер 1951 жылы Мюнхендегі Сент-Мартин, Мосах приходында пастордың көмекшісі (куратор) болып жұмыс істей бастады. 1959 жылы Ратцингер Бонн университетінің профессоры болды, оның тұсаукесерлік лекциясы «Иманның Құдайы және философияның Құдайы» тақырыбында болды. 1963 жылы ол Мюнстер университетіне ауысты. Осы кезеңде ол Екінші Ватикандық Кеңеске (1962–1965 жж.) қатысып, Кельн кардиналы Фрингтің теологиялық кеңесшісі (peritus) қызметін атқарды. Кеңес кезінде ол реформатор ретінде қарастырылды, Ханс Кюнг және Эдвард Шиллебеккс сияқты теологтармен ынтымақтастық етті. Ратцингер Карл Рахнерге жоғары баға берді, ол Nouvelle théologie-дің танымал академиялық теологы және шіркеу реформасының жақтаушысы болды. 1966 жылы Ратцингер Тюбинген университетінің догматикалық теология кафедрасына тағайындалды, онда ол Ханс Кюнгпен бірге жұмыс істеді. 1968 жылы жарық көрген «Христиандыққа кіріспе» атты кітабында ол папаның шешім қабылдамас бұрын шіркеу ішіндегі әртүрлі пікірлерді тыңдауға міндетті екенін жазды және папалық биліктің маңыздылығын азайта түсті. Осы уақыт ішінде ол Тюбинген атмосферасынан және 1960 жылдардағы студенттік қозғалыстың марксистік бағытынан алшақтады, бұл қозғалыс 1967 және 1968 жылдары тез радикалданып, 1968 жылдың сәуір және мамыр айларында бірқатар тәртіпсіздіктер мен наразылықтарға әкелді. Ратцингер осы және осымен байланысты оқиғаларды (студенттері арасында билікке деген құрметтің төмендеуі сияқты) дәстүрлі католик ілімінен ауытқумен байланысты деп санады. Оның реформаторлық бейіліміне қарамастан, оның көзқарастары теологиялық ортада кең таралған либералдық идеялармен көбінесе қайшылыққа түсті. Ол Рев. Теодор Хесбургтан Нотр-Дам университетінің теология факультетіне оқуға шақырылды, бірақ ағылшын тілін жеткіліксіз білуіне байланысты бас тартты. Кейбір дауыстар, соның ішінде Кюнг, Ратцингердің өміріндегі бұл кезеңді консервативтікке бетбұрыс деп бағалады, ал Ратцингердің өзі 1993 жылғы сұхбатында: «Мен [жылдар бойы] теолог ретіндегі көзқарастарымда ешқандай өзгеріс байқамаймын» деді. Ратцингер Екінші Ватикандық Кеңестің жұмысын, соның ішінде Nostra aetate құжатын (басқа діндерге құрмет көрсету, экуменизм және дін бостандығы туралы декларация) қорғады. Кейіннен, сенім ілімдері жөніндегі Конгрегация префекті ретінде Ратцингер 2000 жылғы Dominus Iesus құжатында Католик шіркеуінің басқа діндерге қатысты ұстанымын нақтылады, онда «экуменикалық диалогқа» қатысудың католик жолы туралы да айтылған. Тюбинген университетінде оқыған кезінде Ратцингер реформаторлық теологиялық Concilium журналында мақалалар жариялады, бірақ ол журналға басқа үлескерлерге, мысалы, Кюнг пен Шиллебеккске қарағанда реформаторлық емес тақырыптарды көбірек таңдады. 1969 жылы Ратцингер Баварияға, Регенсбург университетіне оралды және 1972 жылы Ханс Урс фон Балтазар, Анри де Любак, Вальтер Каспер және басқалармен бірге «Коммунио» теологиялық журналын құрды. Communio қазір он жеті тілде, соның ішінде неміс, ағылшын және испан тілдерінде жарық көреді және қазіргі католик теологиялық ой-пікірлерінің маңызды журналына айналды. Папа болып сайланғанға дейін ол журналдың ең көп еңбек еткен авторларының бірі болды. 1976 жылы ол Аугсбургтік конфессияны католиктердің сенімі туралы мәлімдеме ретінде мойындауды ұсынды. Бенедикттің бірнеше бұрынғы студенттері оның жақын достарына айналды, әсіресе Кристоф Шонборн, және оның бұрынғы студенттерінің көпшілігі кейде пікір алмасу үшін кездеседі. 1976–1977 жылдары Регенсбург университетінің вице-президенті болды. 1976 жылдың 26 мамырында ол Оның Қасиеттілігінің құрметті прелаты болып тағайындалды.

Ratzinger began as assistant pastor (curate) at the parish St. Martin, Moosach, in Munich in 1951. Ratzinger became a professor at the University of Bonn in 1959, with his inaugural lecture on "The God of Faith and the God of Philosophy". In 1963, he moved to the University of Münster. During this period, he participated in the Second Vatican Council (1962–1965) and served as a peritus (theological consultant) to Cardinal Frings of Cologne. He was viewed during the time of the council as a reformer, cooperating with theologians like Hans Küng and Edward Schillebeeckx. Ratzinger became an admirer of Karl Rahner, a well known academic theologian of the Nouvelle théologie and a proponent of Church reform. In 1966, Ratzinger was appointed to a chair in dogmatic theology at the University of Tübingen, where he was a colleague of Hans Küng. In his 1968 book Introduction to Christianity, he wrote that the pope has a duty to hear differing voices within the Church before making a decision, and he downplayed the centrality of the papacy. During this time, he distanced himself from the atmosphere of Tübingen and the Marxist leanings of the student movement of the 1960s that quickly radicalized, in the years 1967 and 1968, culminating in a series of disturbances and riots in April and May 1968. Ratzinger came increasingly to see these and associated developments (such as decreasing respect for authority among his students) as connected to a departure from traditional Catholic teachings. Despite his reformist bent, his views increasingly came to contrast with the liberal ideas gaining currency in theological circles. He was invited by Rev. Theodore Hesburgh to join the theology faculty at the University of Notre Dame, but declined on grounds that his English was not good enough. Some voices, among them Küng, deemed this period in Ratzinger's life a turn towards conservatism, while Ratzinger himself said in a 1993 interview, "I see no break in my views as a theologian [over the years]". Ratzinger continued to defend the work of the Second Vatican Council, including Nostra aetate, the document on respect of other religions, ecumenism, and the declaration of the right to freedom of religion. Later, as the Prefect of the Congregation for the Doctrine of the Faith, Ratzinger most clearly spelled out the Catholic Church's position on other religions in the 2000 document Dominus Iesus which also talks about the Catholic way to engage in "ecumenical dialogue". During his time at Tübingen University, Ratzinger published articles in the reformist theological journal Concilium, though he increasingly chose less reformist themes than other contributors to the magazine such as Küng and Schillebeeckx. In 1969, Ratzinger returned to Bavaria, to the University of Regensburg and co founded the theological journal Communio, with Hans Urs von Balthasar, Henri de Lubac, Walter Kasper, and others, in 1972. Communio, now published in seventeen languages, including German, English, and Spanish, has become a prominent journal of contemporary Catholic theological thought. Until he was elected pope, he remained one of the journal's most prolific contributors. In 1976, he suggested that the Augsburg Confession might be recognised as a Catholic statement of faith. Several of Benedict's former students became his confidantes, notably Christoph Schönborn, and a number of his former students sometimes meet for discussions. He served as vice president of the University of Regensburg from 1976 to 1977. On 26 May 1976, he was appointed a Prelate of Honour of His Holiness.

Мюнхен мен Фрайзинг архиепискобы: 1977-1982

1977 жылғы 24 наурызда Ратцингер Мюнхен және Фрайзинг архиепискобы қызметіне тағайындалды және 28 мамырда епископқа висвятилен болды. Ол Иоаннның үшінші хатынан алынған Cooperatores veritatis (латынша "ақиқаттың ізбасарлары") деген епископтық ұранын қабылдады, және бұл таңдауды өзінің автобиографиялық еңбегі "Milestones" ("Кезеңдер") кітабында түсіндірді. 1977 жылғы 27 маусымда өткен консисторияда Папа Павел VI оны Санта-Мария Консолатриса-аль-Тибуртино шіркеуінің кардиналы-қасиетшісі деп тағайындады. 2005 жылғы конклавқа қатысқан кезде ол Павел VI тағайындаған қалған он төрт кардиналдың бірі болды, және олардың арасында 80 жасқа толмаған үшеудің бірі еді. Олардың ішінде тек ол және Уильям Уэйкфилд Баум конклавқа қатысты.

1981-2005 жылдары - Иман ілімі жөніндегі қауымның префектісі

25 қараша 1981 жылы Папа Иоанн Павел II Франжо Шепер зейнеткерлікке шыққаннан кейін Ратцингерді бұрын "Киелі кеңсе" деп аталған, тарихи Рим инквизициясы ретінде белгілі Иман туралы қасиетті конгрегацияның префекті етіп тағайындады. Осының салдарынан ол 1982 жылдың басында Мюнхендегі лауазымынан кетті. 1993 жылы ол Кардиналдар коллегиясында Велетри-Сегнидің кардинал-епископы болып тағайындалды, 1998 жылы коллегияның вице-деканы, ал 2002 жылы деканы болды. Ратцингер 1990 жылы құрылғаннан кейін бір жыл өткен соң Зальцбургтағы Еуропа ғылымдары мен өнер академиясына қосылды. Ратцингер католик доктринасын қорғады және бекітті, соның ішінде аборт, гомосексуализм және дінаралық диалог сияқты мәселелер бойынша оқытуды қамтыды. Мысалы, теолог Леонардо Бофф қызметтен шеттетілді, ал Мэтью Фокс сияқты басқалар айыпталып, жазаланды. Басқа да мәселелер айыптауға немесе оқытуға рұқсат беруден бас тартуға себеп болды: мысалы, иезуит діни қызметкері Энтони де Меллоның кейбір өлімнен кейін жазылған жазбалары туралы ескерту жасалды. Ратцингер мен конгрегация олардың көпшілігін, әсіресе кейінгі еңбектерді діни бейтараптық элементі бар деп қарастырды (яғни, Мәсіх "басқалармен қатар бір ғана ұстаз болды"). Атап айтқанда, конгрегация 2000 жылы шығарған Dominus Iesus (Иеміз Иса) кітабында соңғы кезде "танылмаған" көптеген идеялар, соның ішінде Католик шіркеуінің "құтқарылу басқа ешбір жерде табылмайды, өйткені адамдарға берілген аспан астында құтқарылуға болатын басқа есім жоқ" деген позициясы қайта расталды. Бұл құжат көптеген протестант шіркеулерін ашуға ұшыратты, олардың шіркеу емес, "шынайы қауымдастықтар" екенін мәлімдеді. Ратцингердің 2001 жылғы De delictis gravioribus хатында шіркеудің ішкі тергеулерінің құпиялылығы, 1962 жылғы Crimen sollicitationis құжатында белгіленгендей, діни қызметкерлерге қатысты белгілі бір қылмыстар, соның ішінде сексуалдық зорлық-зомбылық туралы айыптаулар туралы түсіндірді. Бұл сексуалдық зорлық-зомбылыққа қатысты істер кезінде даудың тууына себеп болды. 20 жыл бойы Ратцингер осы құжатты орындауға жауапты болды. Епископтар құпиялылықты ішкі істермен шектеседі және азаматтық құқық қорғау органдарының тергеуіне кедергі келтірмейді десе де, бұл хат көбінесе жасыруға көмектесетін ретінде қарастырылды. Кейіннен, Папа ретінде, ол Техаста үш ұлдың сексуалдық зорлық-зомбылығын жасыруға сөз байласты деп айыпталды, бірақ дипломатиялық иммунитет сұрады және алды. 1983 жылдың 12 наурызында Ратцингер, префект ретінде, діндарлар мен дін қызметкерлерін архиепископ Пьер Мартин Нго Дин Тхук апостолдық мандатсыз заңсыз епископтық тағайындаулар жасағаны үшін лате сентенцияға ұшырағаны туралы хабардар етті. 1997 жылы 70 жасқа толғанда Ратцингер Папа Иоанн Павел II-ден Сенім туралы конгрегациядан кетіп, Ватиканның құпия архивінің архивисті және Ватикан кітапханасының кітапханашысы болуға рұқсат сұрады, бірақ Иоанн Павел оның өтінішін қабылдамады. 2004 жылы Ратцингер сыншы теоретик Юрген Хабермаспен диалогқа қатысты, ол үш жылдан кейін Ignatius Press баспасынан жарық көрді.

On 25 November 1981, Pope John PaulII, upon the retirement of Franjo Šeper, named Ratzinger as the Prefect of the Sacred Congregation for the Doctrine of the Faith, formerly known as the "Sacred Congregation of the Holy Office", the historical Roman Inquisition. Consequently, he resigned from his post in Munich in early 1982. He was promoted within the College of Cardinals to become Cardinal Bishop of Velletri Segni in 1993 and was made the college's vice dean in 1998 and dean in 2002. Just a year after its foundation in 1990, Ratzinger joined the European Academy of Sciences and Arts in Salzburg. Ratzinger defended and reaffirmed Catholic doctrine, including teaching on topics such as birth control, homosexuality, and inter religious dialogue. The theologian Leonardo Boff, for example, was suspended, while others such as Matthew Fox were censured. Other issues also prompted condemnations or revocations of rights to teach: for instance, some posthumous writings of Jesuit priest Anthony de Mello were the subject of a notification. Ratzinger and the congregation viewed many of them, particularly the later works, as having an element of religious indifferentism (in other words, that Christ was "one master alongside others"). In particular, Dominus Iesus, published by the congregation in the jubilee year 2000, reaffirmed many recently "unpopular" ideas, including the Catholic Church's position that "salvation is found in no one else, for there is no other name under heaven given to men by which we must be saved." The document angered many Protestant churches by claiming that they are not churches, but "ecclesial communities". Ratzinger's 2001 letter De delictis gravioribus clarified the confidentiality of internal church investigations, as defined in the 1962 document Crimen sollicitationis, into accusations made against priests of certain crimes, including sexual abuse. This became a subject of controversy during the sex abuse cases. For 20 years, Ratzinger had been the man in charge of enforcing the document. While bishops hold the secrecy pertained only internally, and did not preclude investigation by civil law enforcement, the letter was often seen as promoting a coverup. Later, as pope, he was accused in a lawsuit of conspiring to cover up the molestation of three boys in Texas, but sought and obtained diplomatic immunity from liability. On 12 March 1983, Ratzinger, as prefect, notified the lay faithful and the clergy that Archbishop Pierre Martin Ngô Đình Thục had incurred excommunication latae sententiae for illicit episcopal consecrations without the apostolic mandate. In 1997, when he turned 70, Ratzinger asked Pope John PaulII for permission to leave the Congregation of the Doctrine of Faith and to become an archivist in the Vatican Secret Archives and a librarian in the Vatican Library, but John Paul refused his assent. Ratzinger engaged in a dialogue with critical theorist Jürgen Habermas in 2004, published three years later by Ignatius Press.

Атауды таңдау

Бенедикт XVI өзінің папалық атын таңдады, бұл латын сөзінен шыққан, "нығметті" немесе "бақытты" деген мағына береді, және Бенедикт XV мен Нурсиялық Бенедикттің құрметіне берілді. Бенедикт XV Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде папа болды, сол кезде ол соғысып жатқан елдер арасында бейбітшілікті ынтамен іздеді. Нурсиялық Бенедикт – бенедиктин монастырларының негізін қалаушы (орта ғасырлардағы көптеген монастырлар бенедиктин орденіне жатқан) және батыс христиан дініндегі монастырлық өмірге ең ықпалды нұсқаулық болып табылатын "Бенедикт Ережесінің" авторы. Папа өзінің атын таңдау себебін 2005 жылғы 27 сәуірде Санкт-Петер алаңында өткен алғашқы жалпы қабылдау кезінде түсіндірді:

Папалық реңк

Бенедикттің инаугурациялық миссасында бұрынғы дәстүр бойынша әрбір кардиналдың Папаға бағынуының орнына, он екі адаммен амалдасу енгізілді: олардың ішінде кардиналдар, дін қызметкерлері, діни ұстанымды адамдар, үйленген жұбайлар мен олардың баласы, сондай-ақ жақында крещение алған адамдар болды. Кардиналдар жаңа Папа сайланған кезде өздерінің адалдығын ресми түрде ант еткен еді. Ол адамдарға жақынырақ болу үшін ашық шатыры бар Папа көлігін пайдалана бастады. Бенедикт өзінің ізашары Иоанн Павел II-нің дәстүрін жалғастырып, әр жылдың басында, Раббының Крещение мерекесінде Сикстин капелласында бірнеше нәрестеге крещение берді, Рим епископы ретіндегі пастырлық қызметін атқарып.

Қасиетті деп жариялау

Бенедикт XVI понтификатының кезінде 870 адамды қасиеттілікке көтерді. 2005 жылдың 9 мамырында Бенедикт XVI өзінің ізашары Иоанн Павел II-ні қасиеттілікке жеткізу процесін бастады. Әдетте, адамның қайтысынан кейін бес жыл өткен соң ғана қасиеттілікке жеткізу процесі басталады. Алайда, Бенедиктпен болған кездесуде Рим епархиясының бас викарийі және сол епархияда қайтыс болған адамды қасиетті деп жариялау ісіне жауапты Камилло Руини «ерекше жағдайлар» бар екенін айтып, күту мерзімінен бас тартуға болатынын мәлімдеді. (Бұрын да осындай жағдай болған, Папа Павел VI бес жылдық ережені күштен шығарып, өзінің екі ізашары – Папа Пий XII және Папа Иоанн XXIII үшін қасиеттілікке жеткізу процесін жариялаған болатын. Бенедикт XVI осы үрдісті ұстанды және Иоанн Павел II үшін бес жылдық ережені күштен шығарды.) Бұл шешім 2005 жылдың 13 мамырында, Фатималық Анамыздың мерекесінде және Иоанн Павел II-нің өміріне жасалған қастандықтың 24 жылдығында жарияланды. Иоанн Павел II сол күні өзінің сақталуы үшін Фатималық Анамызға жиі алғыс айтқан. Кардинал Руини 2005 жылдың 28 маусымында Латеран базиликасында қасиеттілікке жеткізу ісі бойынша епархиялық кезеңді ашты. Жаңа папаның алғашқы қасиеттілікке жеткізу рәсімі 2005 жылдың 14 мамырында Хосе Кардинал Сараива Мартинс, Қасиеттілер ісі жөніндегі Конгрегацияның кардинал префекті тарапынан өткізілді. Жаңа қасиеттілер Марианна Коуп және Ассенсион Николь Гоньи болды. Кардинал Клеменс Август Граф фон Гален 2005 жылдың 9 қазанында қасиеттілікке жеткізілді. Мариано де ла Мата 2006 жылдың қарашасында, Роза Элуватингаль сол жылдың 3 желтоқсанында, ал Базиль Моро 2007 жылдың қыркүйегінде қасиеттілікке жеткізілді. 2008 жылдың қазан айында келесі қасиеттілікке жеткізулер болды: Celestine of the Mother of God, Джузеппина Николи, Хендрина Стэнманнс, Мария Роза Флеш, Марта Анна Викка, Майкл Сопочко, Петрус Кибе Касуи және 187 серігі, Сусана Паз Кастильо Рамирес және Мария Исбаэль Сальват Ромеро. 2010 жылдың 19 қыркүйегінде Ұлыбританияға жасаған сапары барысында Бенедикт Джон Генри Ньюманды қасиетті деп жариялады. Өзінің ізашарынан айырмашылығы, Бенедикт қасиеттілікке жеткізу литургиялық қызметін кардиналға тапсырды. 2005 жылдың 29 қыркүйегінде Қасиеттілер ісі жөніндегі Конгрегация қасиеттілікке жеткізу рәсімдерін енді Папаның өкілі, әдетте осы Конгрегацияның префекті жүргізетінін хабарлады.

During his pontificate, BenedictXVI beautified 870 people. On 9 May 2005, BenedictXVI began the beatification process for his predecessor, Pope John PaulII. Normally, five years must pass after a person's death before the beatification process can begin. However, in an audience with Benedict, Camillo Ruini, vicar general of the Diocese of Rome and the official responsible for promoting the cause for canonization of any person who dies within that diocese, cited "exceptional circumstances" which suggested that the waiting period could be waived. (This had happened before, when Pope PaulVI waived the five year rule and announced beatification processes for two of his own predecessors, Pope Pius XII and Pope John XXIII. BenedictXVI followed this precedent when he waived the five year rule for John PaulII.) The decision was announced on 13 May 2005, the Feast of Our Lady of Fátima and the 24th anniversary of the attempt on John PaulII's life. John PaulII often credited Our Lady of Fátima for preserving him on that day. Cardinal Ruini inaugurated the diocesan phase of the cause for beatification in the Lateran Basilica on 28 June 2005. The first beatification under the new pope was celebrated on 14 May 2005, by José Cardinal Saraiva Martins, Cardinal Prefect of the Congregation for the Causes of Saints. The new Blesseds were Marianne Cope and Ascensión Nicol Goñi. Cardinal Clemens August Graf von Galen was beatified on 9 October 2005. Mariano de la Mata was beatified in November 2006 and Rosa Eluvathingal was beatified on 3 December of that year, and Basil Moreau was beatified in September 2007. In October 2008, the following beatifications took place: Celestine of the Mother of God, Giuseppina Nicoli, Hendrina Stenmanns, Maria Rosa Flesch, Marta Anna Wiecka, Michael Sopocko, Petrus Kibe Kasui and 187 Companions, Susana Paz Castillo Ramírez, and Maria Isbael Salvat Romero. On 19 September 2010, during his visit to the United Kingdom, Benedict personally proclaimed the beatification of John Henry Newman. Unlike his predecessor, Benedict delegated the beatification liturgical service to a cardinal. On 29 September 2005, the Congregation for the Causes of Saints issued a communiqué announcing that henceforth beatifications would be celebrated by a representative of the pope, usually the prefect of that Congregation.

Қасиеттілер

Бенедикт XVI өзінің понтификаты кезінде 45 адамды қасиетті деп жариялады. Ол өзінің алғашқы канонизацияларын 2005 жылғы 23 қазанда Санкт-Петер алаңында Иосиф Бильчевскийді, Альберто Хуртадоны, Зигмунт Гораздовскийді, Гаэтано Катаносоны және Феличе да Никосияны қасиетті деп жариялап, литургиялық рәсім өткізді. Бұл канонизациялар епископтар синодының жалпы жиналысының және Евхаристия жылының аяқталуын белгіледі. Бенедикт 2006 жылғы 15 қазанда епископ Рафаэль Гизар и Валенсияны, Теодор Геринді, Филиппо Смальдоне мен Роза Венериниді қасиетті деп жариялады. 2007 жылы Бразилияға сапары барысында Бенедикт 11 мамырда Фрей Гальваоның канонизациясына төрағалық етті, ал Мальтадағы Симон Липника орденін құрған Джордж Прека, Маунт-Аргустың Чарльз және Мари Эухени де Иисус 2007 жылғы 3 маусымда Ватиканда өткен рәсімде қасиетті деп жарияланды. Прека – ел христиан дініне енгеннен бері алғашқы мальтийлік әулие. 2008 жылғы қазан айында келесі адамдар қасиетті деп жарияланды: Үндістанның Таза ұйығының Альфонсасы, Гаэтано Эррико, Нарсиса де Иса Мартильо Моран және Мария Бернарда Бютлер. 2009 жылғы сәуірде Папа Арханджело Тадиниді, Бернардо Толомейді, Нуньо Альварес Перейраны, Гелтруда Коменсолиді және Катерина Волпичеллиді қасиетті деп жариялады. Сол жылғы қазан айында ол Жанна Юганды, Дамиен де Вестерді, Зигмунт Щесный Фелинскийді, Франсиско Колл Гитартты және Рафаэль Арнаис Баронды қасиетті деп жариялады. 2010 жылғы 17 қазанда Бенедикт француз канадасы Андре Бессетті, 15 ғасырдың поляк діни қызметкері Станислав Солтисты, итальяндық монахтар Джулия Сальцано мен Камилла Баттиста да Вараноны, испандық монахша Кандида Мария де Иса Сипитрия и Барриоланы және алғашқы австралиялық әулие Мэри МакКиллопты қасиетті деп жариялады. 2011 жылғы 23 қазанда ол үш қасиеттіні жариялады: испандық монах Бонифасия Родригес и Кастроны, итальяндық архиепископ Гидо Мария Конфортиді және итальяндық діни қызметкер Луиджи Гуанелланы. 2011 жылғы желтоқсанда Рим Папасы алғашқы американдық үнді қасиеттісі болар Кateri Tekakwithaның қасиеттілікке ие болуы үшін қажетті кереметтердің рас екенін ресми түрде мойындады, сондай-ақ Гавайи штатындағы гелеу қоршағандармен жұмыс істеген монах Marianne Cope, итальяндық діни қызметкер Giovanni Battista Piamarta, француз иезуит діни қызметкері және Африкада шейіт болған Jacques Berthieu, испандық монахша және Immaculate Conception әйелдер орденінің негізін қалаушы Carmen Salles y Barangueras, Филиппиннен келген жатқатысушы және шейіт Peter Calungsod және ауруының салдарынан миссионер болып қызмет ете алмаған Anna Schäfferдің қасиеттілігін мойындады. Олар 2012 жылғы 21 қазанда қасиетті деп жарияланды.

During his pontificate, BenedictXVI canonized 45 people. He celebrated his first canonizations on 23 October 2005 in St. Peter's Square when he canonized Josef Bilczewski, Alberto Hurtado, Zygmunt Gorazdowski, Gaetano Catanoso, and Felice da Nicosia. The canonizations were part of a mass that marked the conclusion of the General Assembly of the Synod of Bishops and the Year of the Eucharist. Benedict canonized Bishop Rafael Guízar y Valencia, Théodore Guérin, Filippo Smaldone, and Rosa Venerini on 15 October 2006. During his visit to Brazil in 2007, Benedict presided over the canonization of Frei Galvão on 11 May, while George Preca, founder of the Malta based , Szymon of Lipnica, Charles of Mount Argus, and Marie Eugénie de Jésus were canonized in a ceremony held at the Vatican on 3 June 2007. Preca is the first Maltese saint since the country's conversion to Christianity in A. D. 60 when St. Paul converted the inhabitants. In October 2008, the following canonizations took place: Alphonsa of the Immaculate Conception of India, Gaetano Errico, Narcisa de Jesus Martillo Moran, and Maria Bernarda Bütler. In April 2009, the Pope canonized Arcangelo Tadini, Bernardo Tolomei, Nuno Álvares Pereira, Geltrude Comensoli, and Caterina Volpicelli. In October of the same year he canonized Jeanne Jugan, Damien de Veuster, Zygmunt Szczęsny Feliński, Francisco Coll Guitart, and Rafael Arnáiz Barón. On 17 October 2010, Benedict canonized André Bessette, a French Canadian; Stanisław Sołtys, a 15th century Polish priest; Italian nuns Giulia Salzano and Camilla Battista da Varano; Spanish nun Candida Maria de Jesus Cipitria y Barriola; and the first Australian saint, Mary MacKillop. On 23 October 2011, he canonized three saints: a Spanish nun Bonifacia Rodríguez y Castro, Italian archbishop Guido Maria Conforti, and Italian priest Luigi Guanella. In December 2011, the Pope formally recognized the validity of the miracles necessary to proceed with the canonizations of Kateri Tekakwitha, who would be the first Native American saint; Marianne Cope, a nun working with lepers in what is now the state of Hawaii; Giovanni Battista Piamarta, an Italian priest; Jacques Berthieu, a French Jesuit priest and African martyr; Carmen Salles y Barangueras, a Spanish nun and founder of the Sisters of the Immaculate Conception; Peter Calungsod, a lay catechist and martyr from the Philippines; and Anna Schäffer, whose desire to be a missionary was unfulfilled on account of her illness. They were canonized on 21 October 2012.

Дін мұғалімдері

2012 жылдың 7 қазанында Бенедикт Хилдегард Бингенді және Иоанн Авильскіні Шіркеу Әулиелері (Докторы) деп жариялады, христиандық тарихында осы мәртебеге ие болған 34-ші және 35-ші тұлғалар осылай танылды.

Курияны реформалау

Бенедикт Рим Куриясының құрылымына аз ғана өзгерістер енгізді. 2006 жылдың наурыз айында ол Мигранттар мен көшпелі халықтарға пасторалдық көмек көрсету жөніндегі және Әділет пен бейбітшілік жөніндегі понтификаттық кеңестерді бір президенттің, кардинал Ренато Мартиноның басқаруына біріктірді. Мартино 2009 жылы зейнетке шыққаннан кейін әр кеңес қайтадан жеке президенттерге ие болды. Сондай-ақ 2006 жылдың наурыз айында дінаралық диалог жөніндегі понтификаттық кеңес қысқа мерзімге кардинал Пол Пупард басқаратын мәдениет жөніндегі понтификаттық кеңес құрамына енді. Бұл кеңестер өздерінің жеке лауазым иелерін және қызметкерлерін сақтап, мәртебесі мен өкілеттіктері өзгеріссіз қалды. 2007 жылдың мамырында дінаралық диалог кеңесі өз президентімен бірге қайтадан жеке мәртебеге ие болды. 2010 жылдың маусым айында Бенедикт Жаңа Евангелизацияны ілгерілету жөніндегі понтификаттық кеңесті құрып, архиепископ Рино Физикелланы оның бірінші президенті етіп тағайындады. 2013 жылдың 16 қаңтарында Папа катехизацияға қатысты жауапкершілікті Діни қызметкерлер жөніндегі Конгрегациядан Жаңа Евангелизацияны ілгерілету жөніндегі понтификаттық кеңеске ауыстырды.

Ұстазы

Папа ретінде Бенедикттің негізгі міндеттерінің бірі – католик діні және оған сену, сондай-ақ сенімді ажырату мен оны өмірге енгізу мәселелері туралы үйрету еді. Бұл міндетті ол Шіркеудің Доктриналық Конгрегациясының бұрынғы төрағасы ретінде жақсы орындай білді.

"Иса Мәсіхпен достық"

Папа ретінде алғашқы уағыздауынан кейін Бенедикт Иса Мәсіх пен Иоанн Павел ІІ-ге сілтеме жасады. Иоанн Павел ІІ-нің белгілі сөзін келтіре отырып: "Қорықпаңдар! Мәсіхке есіктерді кеңінен ашыңдар!", Бенедикт былай деді:

Біздің барлығымыз қандай да бір жағынан қорқа алмаймыз ба? Егер Мәсіхтің өмірімізге толығымен енуіне рұхсат берсек, егер Оған толыққанды ашылсақ, Ол бізден бір нәрсені алып қояды деп қорқамаймыз ба? Ал Папа тағы да: "Жоқ! Егер Мәсіхті өмірімізге кіргізсек, біз өмірді бос, әдемі және ұлы ететін ешнәрседен айырылмаймыз, ешнәрседен, мүлдем ешнәрседен айырылмаймыз. Жоқ! Осы достықта ғана біз сұлулықты және азаттықты сезінеміз. Біз Оған өзімізді бергенде, ол бізге жүз есе қайтарады. Иә, Мәсіхке есіктерді кеңінен ашыңдар – және сіз шынайы өмірді табасыз". "Иса Мәсіхпен достық" Бенедикттің уағыздарында жиі кездесетін тақырып болды. Ол осы жақын достыққа "барлығы байланысты" екенін атап өтті. Сондықтан, "Назареттік Иса" кітабында оның басты мақсаты – "оқырманның Иса Мәсіхпен жантық қарым-қатынасын дамытуға көмектесу" болды. Ол бұл тақырыпты өзінің алғашқы "Deus caritas est" энциклопедиясында да қозғады. Энциклопедияны түсіндіріп, қорытындылай келе ол былай деді: "Егер Құдаймен достық қарым-қатынасымыз біз үшін маңыздырақ және шешушірек болса, онда біз Құдай сүйетін және бізге мұқтаж жандарды сүюді бастаймыз. Құдай бізді Өзінің достарының достары болғысы келеді және біз сондай бола аламыз, егер біз оларға іштей жақын болсақ". Осылайша, ол дұғаның "зор қажеттілік екенін" айтты. Қайырымдылықпен айналысатын көптеген христиандардың белсенділігі мен дүниетанымдықтың күшеюіне қарамастан, дұғаның маңыздылығын қайтадан растау уақыты келді.

Христиан діні ақылға сай

Бенедикттің негізгі идеяларының бірі - батыстағы "Мәдениет дағдарысы" туралы сөз сөйлеуінде, Папа Иоанн Павел II қайтыс болғанға дейін бір күн бұрын, христиан дінін "Логос діні" деп атаған кезде (грек тілінде "сөз", "ақыл", "мағына" немесе "ой"). Ол былай деді: Бенедикт сонымен қатар "Тек шығармашылық ақыл, ол айқышқа шегеленген Құдайда махаббат ретінде көрініс тапқан, бізге жол көрсете алады". Энциклопедия 42 абзацта 16 000 сөзден тұрады. Бірінші жартысын Бенедикт өзінің ана тілі неміс тілінде 2005 жылдың жазында жазған; екінші жартысы оның алдындағы Папа Иоанн Павел II қалдырған аяқталмаған жазбалардан алынған. Бенедикт бұл құжатқа 2005 жылдың 25 желтоқсанында Рождество күні қол қойды. Бір айдан кейін энциклопедия латын тілінде жарық көріп, ағылшын, француз, неміс, итальян, поляк, португал және испан тілдеріне аударылды. Бұл Ватикан папаның ресми жазбаларының авторлық құқығына ие екенін мәлімдегеннен бері басылып шыққан алғашқы энциклопедия. Бенедикттің "Spe Salvi" ("Үмітпен құтқарылу") атты екінші энциклопедиясы үміт туралы 2007 жылдың 30 қарашасында жарық көрді. Оның үшінші энциклопедиясы "Caritas in veritate" ("Ақиқаттағы махаббат" немесе "Шынайы қайырымдылық") деп аталады, оған 2009 жылдың 29 маусымында (Апостолдар Петр мен Павел мерекесінде) қол қойылды және 2009 жылдың 7 шілдесінде жарияланды. Онда Папа шіркеудің әлеуметтік әділдік туралы ілімдерін жалғастырды. Ол "күнәнің зиянды салдары көрінетін" қалыптасқан экономикалық жүйені айыптап, адамдарды бизнес және экономикалық қатынастардағы этиканы қайта жаңартуға шақырды. Бұл энциклопедияны алғашқы екі энциклопедиясымен толықтырып, сенім, үміт және махаббат – үш теологиялық қасиет туралы трилогияны аяқтауды көздеген. Бенедикттің ізбасары Франциск Бенедикт зейнеткерлікке шыққаннан және Франциск таққа отырғаннан кейін төрт ай өткен соң, 2013 жылдың маусым айында "Lumen Fidei" ("Иманның нұры") жұмысын аяқтап, жариялады. Энциклопедия ресми түрде Францисктің еңбегі болғанымен, оның 7-тармағында Францисктің Бенедиктке деген алғысын білдіруі айқын көрінеді: "Иман туралы осы ойлар – шіркеудің тәлімгерлік органы осы теологиялық ізгілік туралы айтқандарының барлығымен үндес келеді – Бенедикт XVI-ның махаббат және үміт туралы энциклопедиялық хаттарында жазғандарын толықтыруға бағытталған. Ол өзі иман туралы энциклопедияның алғашқы нұсқасын дайын тұрғызған еді. Осы мүмкіндік үшін оған шынайы ризамын білдіремін және оны Христиандық інісі ретінде құрметтеймін, оның жақсы жұмысын жалғастырып, өзімнің бірнеше қосымшаларын енгіздім."

In the discussion with secularism and rationalism, one of Benedict's basic ideas can be found in his address on the "Crisis of Culture" in the West, a day before Pope John PaulII died, when he referred to Christianity as the "religion of the Logos" (the Greek for "word", "reason", "meaning", or "intelligence"). He said:

Benedict also emphasised that "Only creative reason, which in the crucified God is manifested as love, can really show us the way." The encyclical contains almost 16,000 words in 42 paragraphs. The first half is said to have been written by Benedict in German, his first language, in the summer of 2005; the second half is derived from uncompleted writings left by his predecessor, Pope John PaulII. The document was signed by Benedict on Christmas Day, 25 December 2005. The encyclical was promulgated a month later in Latin and was translated into English, French, German, Italian, Polish, Portuguese, and Spanish. It is the first encyclical to be published since the Vatican decided to assert copyright in the official writings of the pope. Benedict's second encyclical titled Spe Salvi ("Saved by Hope"), about the virtue of hope, was released on 30 November 2007. His third encyclical titled Caritas in veritate ("Love in Truth" or "Charity in Truth"), was signed on 29 June 2009 (the Feast of Sts. Peter and Paul) and released on 7 July 2009. In it, the Pope continued the Church's teachings on social justice. He condemned the prevalent economic system "where the pernicious effects of sin are evident," and called on people to rediscover ethics in business and economic relations. intended to accompany his first two encyclicals to complete a trilogy on the three theological virtues of faith, hope, and love. Benedict's successor, Francis, completed and published Lumen Fidei in June 2013, four months after Benedict's retirement and Francis's succession. Although the encyclical is officially the work of Francis, paragraph 7 of the encyclical explicitly expresses Francis's debt to Benedict: "These considerations on faith – in continuity with all that the Church's magisterium has pronounced on this theological virtue – are meant to supplement what BenedictXVI had written in his encyclical letters on charity and hope. He himself had almost completed a first draft of an encyclical on faith. For this I am deeply grateful to him, and as his brother in Christ I have taken up his fine work and added a few contributions of my own."

Синодадан кейінгі елшілік насихат

Sacramentum caritatis (Мейірімділік құрметі), 22 ақпан 2007 жылы қол қойылды және латын, итальян, ағылшын, француз, неміс, португал, испан және поляк тілдерінде жарияланды. Ол 13 наурыз 2007 жылы Римде түрлі тілдерде қолжетімді болды. "Libera Editrice Vaticana" баспасының ағылшын тіліндегі нұсқасы 158 беттен тұрады. Бұл апостолдық насихат 2006 жылы өткен Епископтар Синодының кезекті жалпы мәжілісінде көтерілген ойлар мен ұсыныстардың байлығы мен әртүрлілігін қарастыруға бағытталған.

Триденттік мессаға арналған motu proprio

2007 жылдың 7 шілдесінде Бенедикт Summorum Pontificum motu proprio-сын жариялады, онда "сенімділердің өтініші" бойынша 1962 жылғы Missal (Триденттік месса) бойынша Мессаны өткізуге оңай рұқсат берілетінін мәлімдеді. Бұрын өз епископтарынан Триденттік месса өткізуді сұраған тұрақты топтар енді тек жергілікті діни қызметкерден ғана рұқсат алуы керек. Summorum Pontificum пасторлардың сенімділердің өтініші бойынша Триденттік мессаны ұсынуға тиіс екенін бұйырса да, ол кез келген білікті діни қызметкерге Триденттік мессаның жеке тойлануын өткізуге мүмкіндік береді, ал сенімділер қаласа, оған қатыса алады. Триденттік мессаны жүйелі түрде өткізу үшін шіркеудің жауапты діни қызметкерінің рұқсаты қажет. Қоса берілген хатта Папа жаңа нұсқауларға қатысты туындаған сұрақтар бойынша өз ұстанымын түсіндірді. Бенедикт Триденттік мессаның Соборға кедеріс келтірмейтінін, ал Пауыл VI мессасы әлі де қалыпты жағдай болып қалатынын және діни қызметкерлерге осы формада Мессаны өткізуден бас тартуға рұқсат етілмейтінін атап өтті. Ол Триденттік мессаның қолданылуы "ешқашан заңмен жойылмағанын, демек, принцип бойынша, әрқашан рұқсат етілгенін" айтты. Бұл жарлық "олардың қайта оралуына есік ашты" делінген. SSPX-тың бас епископы Бернард Феллей "осы зор рухани игілік үшін Жоғарғы Папаға терең алғысын білдірді".

Католик шіркеуінің бірлігі мен құтқарылу универсалдылығы

2007 жылдың маусым айының соңында Дін ілімдері жөніндегі қауым Бенедикт XVI мақұлдаған құжатты жариялады, себебі Ватикан II-нің экуменикалық мақсатына қатысты кейбір заманауи теологиялық түсіндірулер "қате немесе екіұшты" болып, жаңжал мен күмәнді тудырған еді. Құжат папаның қауымның префекті болған 2000 жылғы Dominus Iesus мәтінінің маңызды бөлімдерін қайта баяндайды деп саналады.

Тұтынушылық

Бенедикт, әсіресе жастар арасында, шектен тыс тұтынушылықты айыптады. Ол 2007 жылдың желтоқсан айында: «Жастар, ересек болып келе жатқандар, тіпті балалар да сүйіспеншіліктің бұрылуының оңай құрбандарына айналады, адал емес ересектер оларды және өздерін алдап, тұтынушылықтың соқыр көшелеріне жетеледі» деп мәлімдеді. 2009 жылдың маусым айында ол тұтыну тауарларының кеңінен қолжетімді болуына аутсорсингті кінәлады, бұл әлеуметтік қамсыздандыру жүйелерінің қысқартылуына әкеп соқты.

Экуменизм

2006 жылы 7 маусымда Санкт-Петер алаңындағы апталық аудиенциясында сөйлеген Бенедикт Исаның өзі шіркеу басшылығын елші Петірге тапсырғанын айтты. "Петірдің жауапкершілігі – Мәсіхпен бірлікке кепілдік беру. Иеміздің бастапқы ниетіне сай, кедей адамдарға сеніп тапсырылған Петірдің үстемдігі әрдайым осы мағынада қолданылсын, сондай-ақ бізбен әлі де бірлікте болмаған бауырлар оның нағыз мағынасын танысын деп дұға етейік." Сондай-ақ 2006 жылы Бенедикт Кентербери архиепискобы Роуэн Уильямспен кездесті. Ортақ декларацияларында католиктер мен англикандықтар арасындағы соңғы 40 жылғы диалогты атап көрсетті, сонымен қатар "экуменикалық прогрессимізге кедергі келтіретін мәселелер" бар екенін мойындады. 2009 жылы 4 қарашада Традициялық Англикан шіркеуінің 2007 жылғы петициясына жауап ретінде Бенедикт "Англиканorum coetibus" апостолдық конституциясын жариялады, ол англикандықтардың толық қауымдастыққа өтуі үшін "Жеке ординариаттар" құруға рұқсат берді. 2011 және 2012 жылдар аралығында үш ординариат құрылды, қазіргі таңда жалпы саны 9090 мүше, 194 дін қызметкері және 94 приходты құрайды.

Иудаизм

Бенедикт папалыққа сайланғанда, оның сайлануын «Иудей тарихына және Холокостқа деген жоғары сезімталдығын» атап өткен Жамандауға қарсы лига құптады. Алайда, британдық бас раввин Джонатан Сакс оның сайлануына көбірек сақтықпен жауап берді, Бенедикттің «Иудей халқымен және Израиль мемлекетімен қарым-қатынасты жақсарту жолында Папа Иоанн XXIII және Папа Иоанн Павел II-нің саясатын жалғастыратынына үміттенді». Израильдің сыртқы істер министрі Сильван Шалом да шартты мақтау айтты, бірақ Шалом «осы Папа, өзінің тарихи тәжірибесін ескере отырып, антисемитизмге қарсы бейшара күреске ерекше бейімделеді» деп сенді. Экскоммуникациясы алынғандардың арасында тарихи ревизионист, кейде Холокостты жоққа шығарушы ретінде қарастырылатын епископ Ричард Уильямсон да болды. Оның экскоммуникациясын алып тастау, Папа оның тарихи ревизионисттік көзқарастарын қолдайды деген айыптауларға әкелді.

Ислам діні

Бенедикттің исламмен қарым-қатынасы кейде шиеленісіп кететін. 2006 жылдың 12 қыркүйегінде ол Германиядағы Регенсбург университетінде ислам тақырыбында лекция оқыды. Ол Папа болғанға дейін сол жерде теология профессоры болып қызмет еткен, ал лекциясы «Иман, ақыл және университет: естеліктер мен ойлар» деп аталды. Бұл лекция саяси және діни тұлғалардың көп назарына ілікті. Көптеген ислам саясаткерлері мен діни көшбасшылары исламды қорлағандық деп санаған нәрсеге наразылық білдірді, бірақ оның назары діни зорлық-зомбылықтың себептерін түсіндіруге және оның дінге тигізетін әсеріне бағытталған. Мұсылмандарды әсіресе Папа лекциясында келтірген бір өлең жолдары қынжырландырды: «Маған Мұхаммед нені жаңартты екенін көрсетіңіз, онда сіз тек зұлымдық пен адамдық емес нәрселерді табасыз, мысалы, ол уағыздаған дінін қылышпен таратуға берген бұйрығы». Бұл өлең 1391 жылы Византия императоры Мануил II Палеологтың, Константинополь мұсылман Осман империясының билігіне өткенге дейін соңғы христиан билеушілерінің бірі, мәжбүрлеп дін өзгерткендік, қасиетті соғыс және иман мен ақылдың арақатынасы сияқты мәселелер бойынша пікірлерін білдіру үшін жазылған. Немец тіліндегі мәтінге сәйкес, Папаның бастапқы түсініктемесі императордың «өз әңгімелесіне таңғаларлықтай қатал, тіпті бізге де таңғаларлықтай қатал түрде» (wendet er sich in erstaunlich schroffer, uns überraschend schroffer Form) сөйлегенін көрсетеді. Бенедикт жасаған кез келген реніш үшін кешірім сұрады және басым көпшілігі мұсылман халқы тұратын Түркияға сапар шегіп, оның Көк мешітінде дұға оқыды. Бенедикт 2008 жылдың 5 наурызында Римдегі католик-мұсылман семинарында мұсылман ғалымдарымен және діни көшбасшыларымен күзге қарай кездесуді жоспарлады. Бұл кездесу 2008 жылдың 4-6 қарашасында «Католик-мұсылман форумының бірінші отырысы» ретінде өтті. 2009 жылдың 9 мамырында Бенедикт Иорданияның Амман қаласындағы Король Хусейн мешітіне барды, онда оны ханзада Гази бин Мухаммед сөз сөйледі.

Буддизм

Далай-лама Бенедикт XVI-ны сайлауымен құттықтады және 2006 жылдың қазан айында Ватикан қаласында оны қабылдады. 2007 жылы Қытай Халық Республикасы Папамен Далай-ламаның кездесуін тоқтату үшін саяси ықпалын пайдаланды деген айыптамалар таралды.

Американың жергілікті нанымдары

2007 жылдың мамыр айында Бразилияға сапармен келгенде, "папа отарлаушылардың Оңтүстік Америкаға әкелген христиан дінін жергілікті халықтардың 'сырттай аңсаған' деген сөзімен дау тудырды". Папа бұдан әрі айта келе, "Иса және оның Ілгі хабарының жариялануы Колумбтан бұрынғы мәдениеттерді бөліп-жарып тастауды немесе жат мәдениетті таңуды білдірген жоқ" деді.

Индуизм

2008 жылдың 17 сәуірінде АҚШ-қа сапар барысында Бенедикт Хануматпрешака Свамидің шәкірті, танымал индус ғалымы Радика Рамана Дасамен кездесті. Америкалық индуистер қауымының атынан Радика Рамана Даса Бенедиктке Ом белгісін сыйлады.

Пасторалды сапарлар мен қауіпсіздік

Бенедикт Рим папасы ретінде көптеген апостолдық қызметтерді атқарды, оның ішінде Италияға және әлемге сапарлар жасады. Бенедикт папалығының алғашқы үш жылында кеңінен саяхаттады. Италиядағы сапарларынан басқа, ол туған елі Германияға екі рет барды – біреуі Жастар күніне, екіншісі балалық шағының қалаларын аралау үшін. Ол Польша мен Испанияға да сапар шекті, онда оны ыстық қарсы алды. Түркияға жасаған сапары, көптеген мұсылмандар мекендейтін ел, Регенсбургте өткен лекциясына байланысты дау-жанжалдың көлеңкесінде қалды. Сапары ұлтшыл және исламшыл наразылардың қарсылығына ұшырады және беспрецедентті қауіпсіздік шараларымен қамтамасыз етілді. Бенедикт I дүниежүзілік патриарх Варфоломей I-мен бірлесіп, католик және православие шіркеулері арасындағы араздықты емдеуге бағытталған бірлескен мәлімдеме жасады. Ол Венаның бас раввині Пол Хайм Эйзенбергпен бірге нацистік концлагерьлерде қаза тапқан 65 мың Веналық еврейлерге арналған ескерткіште болды. Австрияда болған кезде ол Мариязеллдегі Мариялық киелі орында мисса өткізді және Хелигенкрейц аббаттығына барды. 2008 жылдың сәуір айында Бенедикт папа болғаннан кейін алғаш рет АҚШ-қа сапар шекті. Ол Вашингтонда ресми түрде Ақ үйден қабылданып, АҚШ президенті Джордж Бушпен жеке кездесті. Вашингтонда папа АҚШ католик университеттерінің өкілдеріне сөз сөйледі, әлемдік діндердің басшыларымен кездесті және Вашингтонның бейсбол стадионында 47 мың адаммен бірге мисса өткізді. Сондай-ақ, папа діни қызметкерлердің сексуалдық зорлық-зомбылығының құрбандарымен жеке кездесу өткізді. Папа Нью-Йоркке сапар шегіп, Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас Ассамблеясында сөз сөйледі. Нью-Йоркте болған кезде папа Сент-Патрик соборында мисса өткізді, мүгедек балалар мен олардың отбасыларымен кездесті және католик жастарының шарасына қатысты, онда ол 25 мыңнан астам жасқа сөз сөйледі. Папа сапарының соңғы күні Дүниежүзілік сауда орталығының орнына барды, содан кейін Янки стадионында мисса өткізді. 2008 жылдың шілдесінде папа Сиднейде өткен Жастар күніне қатысу үшін Австралияға барды. 19 шілдеде Санкт-Мария соборында Австралиядағы дін қызметкерлерінің балаларды сексуалдық зорлыққа ұшыратуы үшін кешірім сұрады. 2008 жылдың 13 қыркүйегінде 250 мың адам қатысқан Париж қаласындағы ашық ауада өткен миссада Бенедикт қазіргі заманғы материализмді – билікке, иелікке және ақшаға деген әлемнің құштарлығын қазіргі заманғы ауру деп айыптады, оны жазықсылдықпен салыстырды. 2009 жылы ол Африкаға (Камерун мен Ангола) папа ретінде алғаш рет сапар шекті. Сапары барысында ол Африкадағы СПИД дағдарысына жауап ретінде сексуалдық мінез-құлқының өзгеруі керектігін айтты және католиктерді сиқырға сенушілерді дінге қайтаруға шақырды. 2009 жылдың мамырында Таяу Шығысқа (Иордания, Израиль және Палестина) барды. Бенедикттің пасторлық қызметіне арналған басты орын Ватикан болды, оның Рождество және Пасха уағыздары мен Urbi et Orbi Киелі Петр базиликасынан берілді. Ватикан сонымен қатар Бенедикттің мотор көлігімен саяхаттаған жалғыз тұрақты орны, көптеген папамобильдерде кездесетін қорғаныш пулеметсіз корпус емес. Қауіпсіздік шаралары күшейгеніне қарамастан, Бенедикт Ватикан қаласында бірнеше рет қауіпсіздік тәуекелдеріне тап болды. 2007 жылдың 6 маусымында, жалпы аудиенция кезінде, бір адам кедергіні өтіп, күзетшілерден қашып, папаның көлігіне шабуыл жасауға тырысты, бірақ тоқтатылды және Бенедикт оқиғадан хабарсыз болды. 2009 жылдың 24 желтоқсанында, бейсенбі күні, Бенедикт Рождество миссасын өткізу үшін алтарга барып жатқанда, итальяндық және швейцариялық азаматтығы бар 25 жасар Сусанна Майоло деп танылған әйел кедергіні өтіп, папаның киімін ұстап, жерге сүйреп тастады. 82 жастағы Бенедикт құлап, бірақ оған аяғына тұруға көмек көрсетілді және ол миссаны өткізу үшін алтарга қарай жолын жалғастырды. Кардиналдар алқасының вице-деканы Роджер Эчегарей де құлап, жамбасын сындырды. Италия полициясы Майолоның бұрынғы әрекетінде өткен Рождество миссасында Бенедиктке шабуыл жасауға тырысқанын, бірақ оған жол берілмегенін хабарлады. Уағызында Бенедикт Сусанна Майолоны кешірді және әлемді өзімшілдік пен ұсақ істерден оянуға және Құдай мен рухани мәселелерге уақыт табуға шақырды.

As pontiff, Benedict carried out numerous Apostolic activities, including journeys in Italy and across the world. Benedict travelled extensively during the first three years of his papacy. In addition to his travels within Italy, he made two visits to his homeland, Germany, one for World Youth Day and another to visit the towns of his childhood. He also visited Poland and Spain, where he was enthusiastically received. His visit to Turkey, an overwhelmingly Muslim nation, was initially overshadowed by the controversy about a lecture he had given at Regensburg. His visit was met by nationalist and Islamic protesters and was placed under unprecedented security measures. Benedict made a joint declaration with Ecumenical Patriarch Bartholomew I in an attempt to begin to heal the rift between the Catholic and Eastern Orthodox churches. during which he joined Vienna's chief rabbi, Paul Chaim Eisenberg, in a memorial to the 65,000 Viennese Jews who perished in Nazi death camps. During his stay in Austria, he also celebrated Mass at the Marian shrine Mariazell and visited Heiligenkreuz Abbey. In April 2008, Benedict made his first visit to the United States since becoming pope. He arrived in Washington, D. C., where he was formally received at the White House and met privately with US president George W. Bush. While in Washington, the pope addressed representatives of US Catholic universities, met with leaders of other world religions, and celebrated Mass at the Washington Nationals' baseball stadium with 47,000 people. The Pope also met privately with victims of sexual abuse by priests. The Pope travelled to New York City where he addressed the United Nations General Assembly. Also while in New York, the Pope celebrated Mass at St. Patrick's Cathedral, met with disabled children and their families, and attended an event for Catholic youth, where he addressed some 25,000 young people in attendance. On the final day of the Pope's visit, he visited the World Trade Center site and later celebrated Mass at Yankee Stadium. In July 2008, the Pope travelled to Australia to attend World Youth Day 2008 in Sydney. On 19 July, in St. Mary's Cathedral, he made an apology for child sex abuse perpetrated by the clergy in Australia. On 13 September 2008, at an outdoor Paris Mass attended by 250,000 people, Benedict condemned the modern materialism – the world's love of power, possessions, and money as a modern day plague, comparing it to paganism. In 2009, he visited Africa (Cameroon and Angola) for the first time as pope. During his visit, he suggested that altering sexual behaviour was the answer to Africa's AIDS crisis and urged Catholics to reach out and convert believers in sorcery. He visited the Middle East (Jordan, Israel, and Palestine) in May 2009. Benedict's main arena for pastoral activity was the Vatican itself, his Christmas and Easter homilies and Urbi et Orbi were delivered from St. Peter's Basilica. The Vatican is also the only regular place where Benedict travelled via motor without the protective bulletproof case common to most popemobiles. Despite the more secure setting, Benedict was victim to security risks several times inside Vatican City. On Wednesday, 6 June 2007, during his General Audience, a man leapt across a barrier, evaded guards, and nearly mounted the Pope's vehicle, although he was stopped and Benedict seemed to be unaware of the event. On Thursday, 24 December 2009, while Benedict was proceeding to the altar to celebrate Christmas Eve Mass at St. Peter's Basilica, a woman later identified as 25 year old Susanna Maiolo, who holds Italian and Swiss citizenship, jumped the barrier and grabbed the Pope by his vestments and pulled him to the ground. The 82 year old Benedict fell but was assisted to his feet and he continued to proceed toward the altar to celebrate Mass. Roger Etchegaray, the vice dean of the College of Cardinals, fell as well and suffered a hip fracture. Italian police reported that Maiolo had in a prior action attempted to accost Benedict at the previous Christmas Eve Mass, but was prevented from doing so. In his homily, Benedict forgave Susanna Maiolo and urged the world to "wake up" from selfishness and petty affairs, and find time for God and spiritual matters.

Католик шіркеуіндегі жыныстық зорлық-зомбылық

2001 жылға дейін жыныстық зорлық-зомбылық туралы шағымдарды тергеу және кінәлілерді жазалау жауапкершілігі жеке епархияларда болды. 2001 жылы Ратцингер Иоанн Павел II-ні сенім туралы доктрина жөніндегі Конгрегацияға барлық жыныстық зорлық-зомбылықты тергеуді тапсыруға көндірді. Джон Л. Алленнің сөзіне сүйенсек, Ратцингер сол жылдары «Католик шіркеуінде басқа ешкімнің біле бермейтін мәселенің мәнді жақтарымен танысты. Шіркеудегі «ластық» деп кейін атайтын нәрсемен кездескеннен кейін, Ратцингер 2003-2004 жылдары «өзгеріске ұшыраған тәжірибе» сезімін басынан өткерген сияқты. Осыдан кейін ол және оның командасы, дінге келген адамның ынтасымен, жағдайды түзеуге ұмтылды». Кардинал Винсент Николс өз ролінде, Сенім туралы доктрина жөніндегі Конгрегацияның басшысы ретінде, «[Ратцингер] шіркеу заңнамасына маңызды өзгерістер енгізді: балаларға қарсы интернет қылмыстарын канондық құқыққа қосу, балаларға қарсы зорлық-зомбылықты 18 жасқа дейінгі барлық адамдарға қатысты қылмыс ретінде кеңейту, жағдайлар бойынша шектеу мерзімін алып тастау және қылмыскерлерді діни лауазымнан жылдам шеттету ережесін енгізу» деді. Бұрын жыныстық зорлық-зомбылық істерін қараған прокурор Чарльз Сциклунаның айтуынша, «Кардинал Ратцингер осы істерді қарау кезінде үлкен даналық пен бекемдік танытты, сондай-ақ, адамға қарамайтын (sine acceptione personarum) принципті сақтап, ең қиын және күрделі істерге де батыл тұрды». Кардинал Кристоф Шонборнның сөзіне қарағанда, Ратцингер «жағдайды жасырмауға, керісінше, анықтауға және тергеуге тырысты. Бұл Ватикан тарапынан әрқашан қолдау тапқан жоқ». Ратцингер Иоанн Павел II-ні жыныстық зорлық-зомбылық жасады деген айыппен Австрия кардиналы және Иоанн Павелдің досы Ханс Герман Гроерді тергеуге шақырды, нәтижесінде Гроер отставкаға кетті. Құрбандықтар тобы хаттың, ішкі тергеулерде канондық құқықтың құпиялылығымен салыстырғанда, мемлекеттік құқық қорғау органдарына басымдық беру туралы нақты жауап бермегенін мәлімдеді. Папа кейін «жастарды қорғау» және «зорлық-зомбылыққа жауапты дін қызметкерлерін әділетке тарту» шараларын енгізуге уәде берді, ал келесі айда Ватикан қолданыстағы шіркеу заңдарын қалай іске асыру керектігі туралы нұсқаулықтар шығарды. Нұсқаулықта «Қылмыстарды хабарлауға қатысты азаматтық заңға әрқашан бағыну керек» делінген.

Prior to 2001, the primary responsibility for investigating allegations of sexual abuse and disciplining perpetrators rested with the individual dioceses. In 2001, Ratzinger convinced John PaulII to put the Congregation for the Doctrine of the Faith in charge of all sexual abuse investigations. According to John L. Allen Jr., Ratzinger in the following years "acquired a familiarity with the contours of the problem that virtually no other figure in the Catholic Church can claim. Driven by that encounter with what he would later refer to as 'filth' in the Church, Ratzinger seems to have undergone something of a 'conversion experience' throughout 2003–04. From that point forward, he and his staff seemed driven by a convert's zeal to clean up the mess." Cardinal Vincent Nichols wrote that in his role as head of the CDF "[Ratzinger] led important changes made in church law: the inclusion in canon law of internet offences against children, the extension of child abuse offences to include the sexual abuse of all under 18, the case by case waiving of the statute of limitation and the establishment of a fast track dismissal from the clerical state for offenders." According to Charles J. Scicluna, a former prosecutor handling sexual abuse cases, "Cardinal Ratzinger displayed great wisdom and firmness in handling those cases, also demonstrating great courage in facing some of the most difficult and thorny cases, sine acceptione personarum [without respect of persons]". According to Cardinal Christoph Schönborn, Ratzinger "made entirely clear efforts not to cover things up but to tackle and investigate them. This was not always met with approval in the Vatican". Ratzinger had pressed John PaulII to investigate Hans Hermann Groër, an Austrian cardinal and friend of John Paul accused of sexual abuse, which resulted in Groër's resignation. Victims' groups claimed the letter failed to clarify if secular law enforcement had priority over canon law confidentiality regarding internal investigation of abuse allegations. The Pope then promised to introduce measures that would "safeguard young people in the future" and "bring to justice" priests who were responsible for abuse and the next month the Vatican issued guidelines on how existing church law should be implemented. The guidelines asserted that "Civil law concerning reporting of crimes should always be followed."

Мюнхен мен Фрайзингтің архиепискобы ретінде

Бенедикт өзінің алдыңғысына қарағанда жыныстық зорлық-зомбылық мәселесіне көбірек ден қойғанымен, оған бірнеше рет тиісті шаралар қабылдамағаны айтылды. 2022 жылдың қаңтарында неміс заң фирмасы Westpfahl Spilker Wastl дайындаған және Католик шіркеуі тапсырыс берген баяндамада, кардинал Ратцингер 1977 жылдан 1982 жылға дейін Мюнхен және Фрайзинг архиепискобы қызметін атқарган кезеңде, дін қызметкерлеріне қатысты зорлық-зомбылыққа қатысты төрт дерек бойынша тиісті әрекет етпегені анықталды. Е. Ф. Бенедикт айыптауларды жоққа шығарды. Бенедикт 1980 жылдың қаңтарында Мюнхен және Фрайзинг архиепископтығының ординариат отырысында болмағаны туралы бұрынғы мәлімдемесін түзеп, неміс тергеушілеріне қате айтқанын мәлімдеді. Алайда, бұл қателік "жаман ниеттен тумаған", бірақ оның мәлімдемесін редакциялау кезіндегі "қателіктің салдары" болды. Reuters агенттігінің хабарлауынша, адвокат Мартин Пуш: "Барлығы төрт жағдайда, сол кездегі архиепископ кардинал Ратцингерді жыныстық зорлық-зомбылық ісінде кінәлі деп айыптауға болады деген қорытындыға келдік" деді. 2022 жылдың ақпан айында Бенедикт Мюнхен архиепискобы болған кезеңде жыныстық зорлық-зомбылық істерін қарау кезінде қателіктер жасалғанын мойындады. Ватикан тарапынан жарияланған хатқа сәйкес, ол "ауыр кінә" үшін кешірім сұрады, бірақ жеке кінәсін жоққа шығарды. Бенедикт: "Католик шіркеуінде маған үлкен жауапкершілік жүктелді. Менің өкілеттігім кезінде орын алған зорлық-зомбылықтар мен қателіктер үшін менің қайғым одан да зор" деді. Мюнхен прокуратурасы 2022 жылғы есептің нәтижесінде Бенедикт пен кардинал Фридрих Веттерге қатысты тергеуді бастады. 2023 жылдың наурыз айында тергеу "қылмыстық қызметке жеткілікті күдік таба алмағандықтан" тоқтатылды. Тергеу мәліметтеріне сәйкес, "іс шіркеу қызметкерлерінің өзі жасаған зорлық-зомбылыққа қатысты емес, бірақ белсенді әрекеттері немесе әрекетсіздігі арқылы оған көмектесу және ықпал ету мүмкіндігіне қатысты".

Мәсіх легионының негізін қалаушы Марсиал Масиел

Ратцингер қараған істердің бірі – мексикалық дін қызметкері Марсиал Масиел және ол құрған «Христос легионерлері» ұйымы. Ол бірнеше рет сексуалдық зорлық-зомбылық жасады деген айыптамаға ұшыраған еді. Биограф Андреа Торниеллидің пікірінше, кардинал Ратцингер Масиелге қарсы шаралар қабылдағысы келген, бірақ Иоанн Павел II және басқа да жоғары лауазымды шенеуніктер, оның ішінде бірнеше кардинал мен Папаның ықпалды хатшысы Станислав Дзивиц оның алдына тосқауыл қойған. Джейсон Берридің сөзіне қарағанда, кардинал Анджело Содано 1999 жылы «айыптамалар негізсіз» деген болжаммен Ратцингерге «қысым көрсетіп», Масиелге қарсы сот процесін тоқтатуға мәжбүрлеген. 2004 жылы Масиел Пападан марапат алғанда, жаңа айыптаушылар пайда болды.

Теодор МакКаррик туралы дау

2020 жылдың қарашасында Ватикан Иоанн Павел II және Бенедикт XVI папаларын Теодоре Маккаррикке, бұрынғы кардиналға, қызметтен шеттетілгеніне қарамастан, билікке жол беруде кінәлады. Екеуі де оған қатысты сексуалдық зорлық-зомбылық туралы айыптауларды білгеніне қарамастан, осылай болды. Бенедикт 2006 жылы Маккаррикке Вашингтон архиепископы лауазымынан кетуге қысым көрсеткеніне қарамастан, Маккаррик Бенедикттің паптығы кезеңінде діни қызметте өте белсенді болып қалып, тіпті 2009 жылы Арлингтон ұлттық зиратында АҚШ сенаторы Тед Кеннедидің жерлеу рәсімін өткізгенде көпшілік назарына ілікті.

Паптықтан кейінгі кезең

2019 жылы Бенедикт шіркеудегі сексуалдық зорлық-зомбылық дағдарысын 1960 жылдардағы секуляризация мен сексуалдық революция тудырған моральдық құлдыраумен байланыстырған 6000 сөздік хат жариялады. Хат оның ізбасары Францисктің көзқарасына қатысты өзгеше болды, ол бұл мәселені шіркеудің иерархиялық құрылымындағы биліктің теріс пайдаланылуының салдары деп қарады. Бенедикт қайтыс болғаннан кейін, оның шіркеудегі сексуалдық зорлық-зомбылыққа қарсы күресі әртүрлі пікірлермен еске алынды, әсіресе құрбандар тобы арасында. Италиялық құрбандар тобының негізін қалаушы Франческо Занарди: «Ратцингер Францисктей көп сөйлемеді, бірақ дұрыс бағытта жылжыды» және ол бұл істі тиімді түрде атқарған алғашқы Папа болды деді. BishopAccountability.org зерттеу және адвокатуралық тобының бірлескен директоры Энн Баррет Дойл Бенедикттің «негізгі міндетін – католик дін қызметкерлерінің сексуалдық зорлық-зомбылығынан зардап шеккен жүздеген мың балаларға келтірген зиянды жоюда сәтсіздікке ұшырағаны үшін» еске алатынын айтты. Журналист Шарлотта Аллен Бенедикті «эстетика Папасы» деп сипаттады: «Ол әлемге сұлулықтың бар екенін еске салды, тіпті ол сонатада, алтарьда, кестеленген киімде немесе кастюмнің кесімінде көрініс тапса да, жер бетіндегі сұлулық соңғы ақиқатта жер бетіндегі нәрселерден артық нәрсені білдіреді». Бұл туралы ресми түрде жарияланбады, бірақ ол Папа болып сайланған конклавқа белгілі болды – ресми мәлімет бойынша, ол құлап, радиаторға бас соғып алған. 2005 жылдың сәуірінде Папа сайланғаннан кейін оның денсаулығы туралы көптеген әңгімелер тарады, бірақ ешқайсысы расталмады. Бенедикт өзінің Папалығының басында қысқа мерзімді билік ететінін болжады, бұл оның денсаулығына алаңдаушылық тудырды. 2005 жылдың мамырында Ватикан оның тағы бір жеңіл инсульт болғанын хабарлады. Француз кардиналы Филипп Барбарин Ратцингердің алғашқы инсультінен кейін жасқа байланысты жүрек ауруынан зардап шеккенін және оған қарсы дәрі-дәрмек қабылдап жүргенін айтты. 2006 жылдың қараша айының соңында Ватиканның ішкі деректері халықаралық баспасөзге Папаның жүрегін әдеттегідей тексергенін мәлімдеді. 2009 жылдың 17 шілдесінде Бенедикт Альп тауларында демалып жүргенде құлап, оң білегін сындырып, ауруханаға түсті; оның жарақаттары жеңіл болды деп хабарланды. Оның отставкаға кетуі туралы хабарланғаннан кейін Ватикан Бенедиктке 2005 жылы Папа болып сайланудан бұрын кардинал болған кезінде кардиостимулятор орнатылғанын мәлімдеді. Кардиостимулятордың батареясы үш ай бұрын ауыстырылған, бұл әдеттегі процедура болды, бірақ бұл оның шешіміне әсер етпеді.

In 2019, Benedict released a 6,000 word letter that attributed the Church's sexual abuse crisis to an erosion of morality driven by secularization and the sexual revolution of the 1960s. The letter was in sharp contrast to the viewpoint of his successor, Francis, who saw the issue as a byproduct of abuses of power within the Church's hierarchical structure. Upon Benedict's death, his efforts to combat sexual abuse in the Church were remembered with mixed reactions, in particular by victims' groups. Francesco Zanardi, founder of the Italian victims' group Rete l'Abuso stated that "Ratzinger was less communicative than Francis but he moved" in the right direction, and that he was the first pontiff to effectively do so. Anne Barrett Doyle, a co director of BishopAccountability. org, an advocacy and research group, said that Benedict would be "remembered chiefly for his failure to achieve what should have been his job one: to rectify the incalculable harm done to the hundreds of thousands of children sexually abused by Catholic priests." The journalist Charlotte Allen described Benedict as "the pope of aesthetics": "He has reminded a world that looks increasingly ugly and debased that there is such a thing as the beautifulwhether it's embodied in a sonata or an altarpiece or an embroidered cope or the cut of a cassockand that earthly beauty ultimately communicates a beauty that is beyond earthly things." This was never officially made publicthe official news was that he had fallen and struck his head against a radiatorbut was an open secret known to the conclave that elected him pope. Following his election in April 2005 there were several rumours about the Pope's health, but none of them were confirmed. Early in his pontificate Benedict predicted a short reign, which led to concerns about his health. In May 2005 the Vatican announced that he had suffered another mild stroke. French cardinal Philippe Barbarin said that since the first stroke Ratzinger had been suffering from an age related heart condition, for which he was on medication. In late November 2006 Vatican insiders told the international press that the Pope had had a routine examination of the heart. On 17 July 2009, Benedict was hospitalized after falling and breaking his right wrist while on vacation in the Alps; his injuries were reported to be minor. Following the announcement of his resignation, the Vatican revealed that Benedict had been fitted with a pacemaker while he was still a cardinal, before his election as pope in 2005. The battery in the pacemaker had been replaced three months earlier, a routine procedure, but that did not influence his decision.

Отставка

2013 жылдың 11 ақпанында Ватикан Бенедикттің қарттығына байланысты 2013 жылдың 28 ақпанында папалық қызметтен кететінін растады. Ол 1415 жылы Григорий XII-ден бері отставкаға кеткен алғашқы папа болды. Зейнеткерлік күніне сәйкес, 85 жас 318 күндік шамада болған ол, папа лауазымын атқарған төртінші ең қарт адам еді. Бұл күтпеген жағдай еді, себебі соңғы кездегі барлық папалар өмірлерінің соңына дейін қызмет етті. Бенедикт 1294 жылғы Селестин V-ден бері сыртқы қысымсыз отставкаға кеткен алғашқы папа болды. 2013 жылдың 10 ақпанындағы мәлімдемесінде Бенедикт «Рим епископы, Әулие Петірдің мұрагері» лауазымынан бас тартты. Өзінің мәлімдемесінде ол денсаулығының нашарлап бара жатқанын және папалықтың физикалық және рухани талаптарын атап өтті. Ватикан мәлімдемесінде отставканың уақыты ешқандай нақты ауруға байланысты емес, «Шығысқа қатысты шаршатарлық жұмыстарды болдырмау» үшін жасалғаны айтылды. Екі апталық салтанатты қоштасудан кейін Папа белгіленген уақытта қызметтен кетті және *sede vacante* жарияланды. Бенедикттің орнын 2013 жылдың 13 наурызында Франциск есімін қабылдаған кардинал Хорхе Марио Бергольо иеленді. Бенедикттің отставкаға кетуінің бірінші жылдығы қарсаңында ол *La Stampa* газетіне, отставкаға кетуге мәжбүр болды деген болжамдарды жоққа шығарып хат жазды. «Петрлік қызметтен бас тартуымның заңдылығына ешқандай күмән жоқ», - деп жазды ол газетке. «Жарамдылықтың жалғыз шарты – шешімнің толық еркіндігі. Оның жарамсыздығы туралы болжамдар әбсурд», - деп жазды ол. 2021 жылдың 28 ақпанындағы сұхбатында Бенедикт өзінің отставкасының заңдылығын қайталады.

Папа-эмиритус: 2013-2022 жылдар

2013 жылдың 28 ақпанында Бенедикт Кардиналдардың толық құрамымен кездесіп, түстен кейін тікұшақпен Папаның Кастель-Гандольфодағы жазғы резиденциясына ұшты. Өзінің зейнеткерлік үйі, Ватикан бақтарындағы Матер Экклесияе монастырында, бұрынғы он екі монах әйел тұрған жерде, 2013 жылдың 2 мамырына дейін қалды. Бенедикт лауазымынан кеткеннен кейін туған атын қайтарудың орнына Папалық есімін сақтап қалды. Ақ киімді киді, бірақ пелегрина мен фасциясыз. Қызыл Папалық аяқ киім киюді тоқтатты. Ресми Балықшы сақинасын қайтарды, оған екі үлкен кесу жасалып, қолдануға жарамсыз етілді. Ватикан өкілінің мәлімдемесінше, Бенедикт Папалық қызметтен кеткен күнін архиепископ Георг Гэнсвайнмен өткізді. Монастырда Папа-эмиритус оқшауланбады, оқыды және жазды. 2013 жылы Бенедиктің жоғары қан қысымы және бірнеше рет төсектен құлауы сияқты денсаулық проблемалары бар екені хабарланды, бірақ Ватикан нақты аурулардың бар екенін жоққа шығарды. Бұрынғы Папа 2014 жылдың 22 ақпанында Санкт-Петер базиликасында Францисктің алғашқы Папалық консисториясына қатысу үшін зейнетке шыққаннан кейін алғаш рет көпшілік алдына шықты. Базиликаға жасырын кіреберіс арқылы кірді және бірнеше кардиналмен бірге отырды. Франциск оны қарсы алу үшін Санкт-Петер базиликасының сопасынан түскенде, зуккеттосын шешті. Содан кейін Иоанн XXIII және Иоанн Павел II Папаларының қасиеттілік мессасына қатысып, кардиналдар мен Францискке құттықтады. 2014 жылдың тамызында Бенедикт Ватиканда мисса өткізіп, бұрынғы докторлық студенттерімен кездесті, бұл 1970 жылдан бері сақталып келе жатқан жылдық дәстүр. 2014 жылдың қазан айында Папа Павел VI-ны қасиеттілікке ие ету рәсіміне қатысты. Осыған дейін ол Францискпен бірге Санкт-Петер алаңында әжелер мен аталардың қоғамдағы маңыздылығын атап өту үшін жиналғандармен кездесті. Бенедикт Паптық Урбаниана университетінің Aula Magna-сының ашылуына арналған архиепископ Георг Гэнсвайн сөйлеген сөздің мәтінін жазды, ол "Соборлық сарапшы ретінде, профессор ретінде, Иман ілімі жөніндегі Конгрегация префекті ретінде және, соңында, Оқытушылық қызметі арқылы Шіркеу үшін жасаған барлық еңбегі үшін алғыс айтуды білдіреді". Салтанатты шара 2014 жылдың 21 қазанында оқу жылының ашылуымен бірге өтті. Бенедикт 2015 жылдың ақпанында жаңа кардиналдар консисториясына қатысып, Францискке мерекелеудің басында құттықтады. 2015 жылдың жазында Папа Францисктің шақыруымен Кастель-Гандольфода екі апта өткізді. Кастель-Гандольфода болған кезде Бенедикт екі қоғамдық шараға қатысты. Иоанн Павел II Папасы Университеті мен Краков музыка академиясынан кардинал Станислав Дзивицтің екі құрметті докторлық дәрежесін алды. Қабылдау сөзінде Бенедикт өзінің бұрынғы бауырласы Иоанн Павел II-ге құрмет көрсетті. Оның өмірі мен ой-пікірлеріне арналған кітапхана бөлімін жинау жұмыстары жүріп жатыр. Оған Бенедикттің өзі сыйлаған кітаптары мен зерттеулері кіреді. Бенедикт 2015 жылдың тамызында Папа Иоанн Павел I-ді қасиеттілікке ие ету ісіне куәлік ретінде қолмен жазылған карточка тапсырды. 2016 жылдың наурыз айында Бенедикт мейірімділік туралы өз көзқарасын білдіріп, Францисктің пасторлық тәжірибесіндегі мейірімділікке баса назар аударғанын мақұлдады. Сол айда Ватикан өкілі Бенедиктің денсаулығының "бақытты аяқталып бара жатқанын", бірақ ақыл-ойының "толыққанды түсінікті" екенін мәлімдеді. Рим Папасы 2016 жылы Рим Куриясы мен Францисктің арнайы аудиенциясында діни қызметке тағайындалғанына 65 жыл толуына орай құрмет көрсетті. Сол қарашада ол жаңа кардиналдар консисториясына қатыспады, керісінше олармен және Францискпен өзінің резиденциясында кездесті. 2016 жылдың желтоқсанында кардинал Пауло Эваристо Арнстың қайтысынан кейін Бенедикт VI Папа Павелдің тағайындаған соңғы тірі кардиналы болды. 2017 жылдың маусым айында Бенедикт өзінің капелласында жаңадан тағайындалған кардиналдарды қабылдап, олардың әрқайсысымен ана тілінде сөйлесті. 2017 жылдың шілдесінде ол жеке хатшысы арқылы Германияда демалыс кезінде кенеттен қайтыс болған кардинал Иоахим Майснердің жерлеу рәсіміне хабарлама жіберді. 2017 жылдың қарашасында Пасау епискобы Стефан Остердің Facebook парақшасында Бенедиктің көзі қарарып қалған суреті пайда болды; епископ және автор Питер Сивальд бұрынғы Папаға Пасау диоцезі жасаған жаңа кітапты, "Бенедикт XVI – Неміс Папасы" тарту еткен еді. Бұрынғы Папа бұл гематоманы сыға қалып, құлағаннан кейін алған. 2019 жылдың соңында Бенедикт Католик Шіркеуінің діни қызметкерлердің ұстанымын сақтауы керек екенін білдіретін кітапқа қатысты, бұл мәселе бойынша жалғасып жатқан пікірталасқа байланысты, бірақ кейін авторлық құқығын алып талбады. 2020 жылдың маусымында Бенедикт Германияда қайтыс болған бауыры Георгты соңғы рет көруге барды. Георг 1 шілдеде 96 жасында қайтыс болды. 2020 жылдың 3 тамызында Бенедиктің көмекшілері оның тригеминаль нервінің қабынуы болғанын хабарлады. Сол жылдың 2 желтоқсанында Мальта кардиналы Марио Греч Vatican News-ке Бенедиктің сөйлеуде қиындықтары бар екенін және консисториядан кейін жаңа кардиналдарға "Құдай менің тілімді алып қойды, мен тыныштықты бағалай білейін деп" дегенін айтты. Бенедикт 2020 жылдың 4 қыркүйегінде 93 жыл 141 күніне толғанда тексерілген жасы бойынша ең ұзақ өмір сүрген Папа болды, бұл Папа Лев XIII-нің жасын басып өтті. Бенедикттен ұзақ өмір сүрген деген екі Папа бар: Папа Әулие Агафо (574-681), 107 жасқа дейін өмір сүрген; және Папа Григорий IX (1145-1241), 96 жасқа дейін өмір сүрген. Алайда, олардың жасы туралы замандас құжаттары болғанымен, оларды толыққанды растауға жеткілікті дәлелдер жоқ, себебі олар өмір сүрген дәуірдегі жазбалардың нашар болуына байланысты. 2021 жылдың қаңтарында Бенедикт пен Франциск әрқайсысы COVID-19 вакцинасының дозасын алды. 2021 жылдың 29 маусымында Папа-эмиритус дін қызметкері ретінде платиналық мерейтойын (70 жылдық мерейтойын) атап өтті. 2022 жылдың 27 тамызында өткен консисториядан кейін Франциск және жаңадан тағайындалған кардиналдар Матер Экклесияе монастырында Бенедиктің қысқаша сапарында болды.

On the morning of 28 February 2013, Benedict met with the full College of Cardinals and in the early afternoon flew by helicopter to the papal summer residence of Castel Gandolfo. He stayed there until refurbishment was completed on his retirement home, the Mater Ecclesiae Monastery in the Vatican Gardens near St. Peter's, former home of twelve nuns, where he moved on 2 May 2013. After his resignation, Benedict retained his papal name rather than reverting to his birth name. He continued to wear the white cassock but without the pellegrina or the fascia. He ceased wearing red papal shoes. Benedict returned his official Fisherman's Ring, which was rendered unusable by two large cuts across its face. According to a Vatican spokesman, Benedict spent his first day as Pope emeritus with Archbishop Georg Gänswein, Prefect of the Papal Household. In the monastery, the pope emeritus did not live a cloistered life, but studied and wrote. In 2013 it was reported that Benedict had multiple health problems including high blood pressure and had fallen out of bed more than once, but the Holy See denied any specific illnesses. The former pope made his first public appearance after his resignation at St. Peter's Basilica on 22 February 2014 to attend the first papal consistory of his successor Francis. Benedict entered the basilica through a discreet entrance and was seated in a row with several other cardinals. He doffed his zucchetto when Francis came down the nave of St. Peter's Basilica to greet him. He then made an appearance at the canonization mass of Popes JohnXXIII and John PaulII, greeting the cardinals and Francis. In August 2014, Benedict celebrated Mass at the Vatican and met with his former doctoral students, an annual tradition he had kept since the 1970s. He attended the beatification of Pope Paul VI in October 2014. Weeks before this, he joined Francis in Saint Peter's Square for an audience with grandparents to honour their importance in society. Benedict wrote the text of a speech, delivered by Archbishop Georg Gänswein, on the occasion of the dedication of the Aula Magna at the Pontifical Urbaniana University to the pope emeritus, "a gesture of gratitude for what he has done for the Church as a conciliar expert, with his teaching as professor, as Prefect of the Congregation for the Doctrine of the Faith and, finally, the Magisterium." The ceremony took place on Tuesday, 21 October 2014, during the opening of the academic year. Benedict attended the consistory for new cardinals in February 2015, greeting Francis at the beginning of the celebration. In the summer of 2015, Benedict spent two weeks at Castel Gandolfo, at the invitation of Pope Francis. While at Castel Gandolfo, Benedict participated in two public events. He received two honorary doctorates given to him by Cardinal Stanislaw Dziwisz, Pope John PaulII's longtime aide, from the Pontifical University of John Paul II and the Kraków Academy of Music. In his reception address, Benedict paid homage to his predecessor, John PaulII. The library section dedicated to his life and thought is being catalogued. It includes books by or about him and his studies, many donated by Benedict himself. Benedict, in August 2015, submitted a handwritten card to act as a testimony to the cause of canonization of Pope John Paul I. In March 2016, Benedict gave an interview expressing his views on mercy and endorsing Francis's stress on mercy in his pastoral practice. Also that month, a Vatican spokesman stated that Benedict was "slowly, serenely fading" in his physical health, although his mental capacity remained "perfectly lucid". The pope emeritus was honoured by the Roman Curia and Francis in 2016 at a special audience, honouring the 65th anniversary of his ordination to the priesthood. That November, he did not attend the consistory for new cardinals, rather meeting with them and Francis at his residence afterward. Following the death of Cardinal Paulo Evaristo Arns in December 2016, Benedict became the last living person appointed cardinal by Pope PaulVI. In June 2017, Benedict received newly created cardinals in his chapel and spoke with each of them in their native language. In July 2017, he sent a message through his private secretary for the funeral of Cardinal Joachim Meisner, who had suddenly died while on vacation in Germany. In November 2017, images emerged on the Facebook page of the Bishop of Passau, Stefan Oster, of Benedict with a black eye; the bishop and author Peter Seewald visited the former pope on 26 October since the pair were presenting Benedict with the new book Benedict XVI – The German Pope which the Passau diocese created. The former pope suffered the hematoma earlier after having slipped. In late 2019, Benedict collaborated on a book expressing that the Catholic Church must maintain its discipline of clerical celibacy, in light of ongoing debate on the issue, though later requested his name to be removed from the book as co author. In June 2020, Benedict visited his dying brother Georg in Germany for the last time. Georg died on 1 July, aged 96. On 3 August 2020, Benedict's aides disclosed that he had an inflammation of the trigeminal nerve. On 2 December of the same year, Maltese cardinal Mario Grech announced to Vatican News that Benedict had difficulty speaking and that he had told the new cardinals after the consistory that "the Lord has taken away my speech in order to let me appreciate silence". Benedict became the longest lived pope, whose age can be verified, on 4 September 2020 at 93 years, 141 days, surpassing the age of Pope Leo XIII. There are two popes that are claimed to have lived longer than Benedict: Pope St Agatho (574 681), who died at the age of 107; and Pope Gregory IX (1145 1241), who died at the age of 96. However, although there is some contemporary documentation attesting to their ages, there is not sufficient evidence for them to be verified with complete certainty; this is due to the poor record keeping typical of the era in which they lived in. In January 2021, Benedict and Francis each received doses of a COVID 19 vaccine. On 29 June 2021, the pope emeritus celebrated his platinum jubilee (70th anniversary) as a priest. Following the consistory of 27 August 2022, Francis and the newly created cardinals paid a brief visit to Benedict at Mater Ecclesiae Monastery.

Денсаулығының нашарлауы және өлім

2022 жылдың 28 желтоқсанында папа Франциск аудиенция соңында Бенедикттің "өте ауыр сырқатта" екенін айтты және Құдайдан "Оны жұбатып, Шіркеуге деген махаббатының осы куәлігінде соңына дейін қолдау көрсетуін" сұрады. Сол күні Ватикан баспасөз қызметінің директоры Маттео Бруни "[Бенедикттің] жасы ұлғайғандықтан денсаулығы соңғы сағаттарда нашарлағанын" мәлімдеді және ол медициналық көмек алып жатқанын хабарлады. Бруни сондай-ақ Франциск аудиенциядан кейін Бенедиктті Mater Ecclesiae монастырында кездескенін айтты. Бенедикт 2022 жылдың 31 желтоқсанында сағат 09:34-те (Орталық Еуропа уақыты) Mater Ecclesiae монастырында қайтыс болды. Ол 95 жаста еді. Оның ұзақ жылдар бойы хатшысы болған Георг Гэнсвайн оның соңғы сөздері болды…

Жерлеу рәсімі

2023 жылдың 2-4 қаңтары аралығында Бенедикттің денесі Санкт-Петер базиликасында жатты, осы уақыт ішінде шамамен 195 000 адам оған құрмет көрсетті. Оның жерлеу рәсімі 2023 жылдың 5 қаңтарында сағат 9:30-да Санкт-Петер алаңында өтті, оған Папа Франциск төрағалық етті және кардинал Джованни Баттиста Ре жүргізді. Бұл 1802 жылдан бері алғашқы рет, папаның өз ізілдесінің жерлеу рәсіміне қатысуы болды. Жерлеу рәсіміне шамамен 50 000 адам қатысты. Кейбір қатысушылар "Santo subito" деп жазылған плакаттарды ұстап тұрып немесе бұл сөздерді айтып, оны қасиеттілікке көтеруді талап етті, осы шақырық бұрын Иоанн Павел II-нің жерлеу рәсімінде де естілген еді. Бенедикт Киелі Петір базиликасының астындағы криптаға, алғашқыда Иоанн Павел II және Иоанн XXIII жатқан қабірге жерленді.

Атаулары мен стильдері

Рим папасы ретінде Бенедикттің сирек қолданылатын толық атағы: Оның Қасиеттілігі Бенедикт XVI, Рим епискобы, Иса Мәсіхтің орынбасары, Апостолдардың Князінің мұрагері, Әлемдік шіркеудің Жоғарғы понтифигі, Италияның приматы, Рим провинциясының архиепискобы және митрополиті, Ватикан қаласының мемлекеттік басшысы, Құдайдың қызметшілерінің қызметшісі. Ең танымал атақ, "Папа" атағы, атақтардың ресми тізімінде кездеспесе де, құжаттардың тақырыптарында жиі қолданылады және олардың қолтаңбаларында "PP" деп қысқартылып жазылады, бұл "Papa" ("Папа") дегенді білдіреді. 2006 жылдың 1 наурызына дейін атақтар тізімінде "Батыс патриархы" атағы да болған, ол дәстүрлі түрде "Италияның приматы" атағынан бұрын келген. "Батыс патриархы" атағы 2006 жылғы Annuario Pontificio басылымынан алынып тасталды. Ахилл Сильвестринидің сөзіне göre, Бенедикт папалық билік мәселесінде "экуменикалық сезімталдық белгісі" ретінде осы атақты алып тастауды жөн санады. Отставкаға кеткеннен кейін бұрынғы папаның ағылшын тіліндегі ресми статусы – Оның Қасиеттілігі Бенедикт XVI, Жоғарғы понтифик-эмерит немесе Папа-эмерит болды. Ол ресми емес жағдайда Эмерит Папа немесе Рим Понтификі-эмерит деп аталды. Сонымен қатар, 1983 жылғы Канондық құқық кодексіне сәйкес, ол Римнің епископ-эмериті де болды, епископқа тағайындалғанда алған қасиетті дәрежесін сақтап, өз епархиясының епископ-эмериті атағын алды; бірақ ол бұл статусты пайдаланбады. Папа-эмерит жеке өзі "Әке" деп аталуын қалаған.

Жүктілікке қарсы және ВИЧ/СПИД

2005 жылы Папа ВИЧ-пен күресудің бірнеше жолын атады, оның ішінде тазалықты, некеде адалдықты және кедейлікпен күресті; сондай-ақ ол презервативтерді қолдануды қабылдамады. Ватиканның, үйленген адамдар жұқпалы инфекциялардан қорғану үшін презервативтерді қолдана алатынына қатысты тергеу жүргізуі, Иоанн Павел II-нің СПИД-ке қарсы күресте презервативтерді қолданудан үнемі бас тартуынан кейін көптеген католиктерді таң қалдырды. Алайда Ватикан шіркеу ілімінде мұндай өзгеріс болмайтынын мәлімдеді. 2006 жылдың 30 сәуірінде жарық көрген TIME журналында Ватиканның позициясы өзгермегендігі, ал Ватикан шенеуніктері презервативтерді қолдануға рұқсат беретін құжат жарық көретін жайттарды "қатты жоққа шығарып" отырғаны айтылды.

In 2005, the Pope listed several ways to combat the spread of HIV, including chastity, fidelity in marriage, and anti poverty efforts; he also rejected the use of condoms. The alleged Vatican investigation of whether there are any cases when married persons may use condoms to protect against the spread of infections surprised many Catholics in the wake of John PaulII's consistent refusal to consider condom use in response to AIDS. However, the Vatican has since stated that no such change in the Church's teaching can occur. TIME also reported in its edition of 30 April 2006 that the Vatican's position remains what it always has been with Vatican officials "flatly dismiss[ing] reports that the Vatican is about to release a document that will condone any condom use. "</blockquote>

In November 2010, in a book length interview, Benedict, using the example of male prostitutes, stated that the use of condoms, with the intention of reducing the risk of HIV infection, may be an indication that the prostitute is intending to reduce the evil connected with his immoral activity. In the same interview, the Pope also reiterated the traditional teaching of the Church that condoms are not seen as a "real or moral solution" to the HIV/AIDS pandemic. Further, in December 2010, the Congregation of the Doctrine of the Faith explained that Benedict's statement did not constitute a legitimization of either contraception or prostitution, which remains gravely immoral. However, the document also condemned homophobic attacks and violence, stating that "It is deplorable that homosexual persons have been and are the object of violent malice in speech or in action. Such treatment deserves condemnation from the Church's pastors wherever it occurs." On 22 December 2008, Benedict gave an end of year message to the Roman Curia in which he talked about gender and the important distinction between men and women. He said that the Church viewed the distinction as central to human nature, and "asks that this order of creation be respected". In his words, the Church must "protect man from self destruction". He said "something like a human ecology" was needed, and added: "Rain forests deserve indeed to be protected, but no less so does man." He attacked "gender theories", which he described as "man's attempt at self emancipation from creation and the Creator." LGBT groups, such as the Italian Arcigay and German LSVD, announced that they found Benedict's comments homophobic. Aurelio Mancuso, head of Arcigay, said "A divine programme for men and women is out of line with nature, where the roles are not so clear." Vatican spokesman Federico Lombardi claimed the Pope had not wished specifically to attack people with homosexual inclinations, and had not mentioned gays or lesbians in his text. Lombardi insisted that there had been an overreaction to the pope's remarks, saying: "He was speaking more generally about gender theories which overlook the fundamental difference in creation between men and women and focus instead on cultural conditioning." Nevertheless, the remarks were interpreted as a call to save mankind from homosexuals and transsexuals. The various forms of the dissolution of matrimony today, like free unions, trial marriages and going up to pseudo matrimonies by people of the same sex, are rather expressions of an anarchic freedom that wrongly passes for true freedom of man from here it becomes all the more clear how contrary it is to human love, to the profound vocation of man and woman, to systematically close their union to the gift of life, and even worse to suppress or tamper with the life that is born.|title=|source=

During a 2012 Christmas speech, Benedict made remarks about the present day interpretation of the notion of gender. He stated that a new philosophy of sexuality, which he rejects, suggests that "sex is no longer a given element of nature, that man has to accept and personally make sense of: it is a social role that we choose for ourselves", and "The words of the creation account: 'male and female he created them' (Gen 1:27) no longer apply". Although he did not mention the topic, his words were interpreted by news media as denunciations of same sex marriage, with some outlets adding that Benedict would have called it a threat to world peace similar to abortion and euthanasia. In March 2012, he stated that heterosexual marriages should be defended from "every possible misrepresentation of their true nature".

2010 жылдың қарашасында, кітап түріндегі сұхбатында Бенедикт еркектердің жыныстық қызметін көрсетушілер мысалын келтіре отырып, ВИЧ инфекциясының қаупін азайту мақсатында презервативтерді қолдану, оның әрекетінің зияндылығын азайтуға ниетті екенін көрсетеді деді. Сол сұхбатта Папа шіркеудің дәстүрлі ілімін қайталады, яғни презервативтер ВИЧ/СПИД пандемиясына "шынайы немесе моральдық шешім" емес. 2010 жылдың желтоқсанында Дін ілімдері жөніндегі Конгрегация Бенедикттің мәлімдемесі контрацепция мен жыныстық қызмет көрсетуді заңдастырмайды деп түсіндірді. Алайда, құжат гомофобиялық шабуылдар мен зорлық-зомбылықты айыптап, "гомосексуалдар сөздері мен іс-әрекеттері арқылы зорлық-зомбылыққа ұшырағаны өкінішті. Мұндай қарым-қатынас шіркеу пасторларынан айыпталуға лайық" деді. 2008 жылдың 22 желтоқсанында Бенедикт Рим Куриясына жыл соңындағы үндеуін жолдады, онда ол гендер және ерлер мен әйелдер арасындағы маңызды айырмашылық туралы айтты. Ол шіркеудің бұл айырмашылықты адам табиғатының орталық бөлігі деп санайтынын және "осы жаратылыс тәртібіне құрмет көрсетуді сұрайтынын" айтты. Оның сөзіне сәйкес, шіркеу "адамды өзін-өзі жоюдан қорғауы керек". Ол "адам экологиясы сияқты бір нәрсе" қажет екенін айтып, былай деді: "Жаңбырлы ормандарды қорғау қажет, бірақ адамды да солай қорғау керек". Ол "гендерлік теорияларға" қарсы шығып, оларды "адамның жаратылыс пен Жаратушыдан өзін-өзі босатуға жасаған әрекеті" деп сипаттады. Arcigay (Италия) және LSVD (Германия) сияқты ЛГБТ топтары Бенедикттің пікірлерін гомофобтық деп тапқандарын мәлімдеді. Arcigay жетекшісі Аурелио Манкузо: "Ерлер мен әйелдерге арналған құдайлық бағдарлама табиғатқа қайшы келеді, онда рөлдер осылай анық емес" деді. Ватикан өкілі Федерико Ломбарди Папаның гомосексуалдық бейімділігі бар адамдарға арнайы шабуыл жасауға ниеттенбегенін және мәтінінде гейлер мен лесбияндықтарды атамағанын мәлімдеді. Ломбарди Папаның сөздеріне шамадан тыс реакция болғанын айтып: "Ол ерлер мен әйелдер арасындағы жаратылыстағы негізгі айырмашылықты ескермейтін және оның орнына мәдени жағдайларға байланысты гендерлік теориялар туралы жалпы айтты" деді. Дегенмен, бұл сөздер адамзатты гомосексуалистер мен трансгендерлерден құтқаруға шақыру ретінде түсіндірілді. Бүгінгі күні неке институтын бұзудың түрлі формалары, мысалы, еркін одақтар, сынақ некелері және бір жынысты адамдардың псевдо-некелері, адамның шынайы бостандығы деп қате түсіндірілетін анархиялық еркіндіктің көрінісі болып табылады. Осыдан адам сүйіспеншілігіне, еркек пен әйелдің терең шақырылуына, өмір сыйлығына одақты жүйелі түрде жабуына, тіпті одан да жаман, туған өмірді басып тастауға немесе бұрмалауға қаншалықты қайшы екендігі анық көрінеді. Ол өзінің қарсылық білдіретін жаңа жыныстық философиясы "жыныс енді табиғаттың берілген элементі емес, оны адам қабылдап, жеке түсінуі керек: бұл біз өзіміз таңдайтын әлеуметтік рөл" және "жаратылыс туралы айтылған сөздерде: «Ол оларды еркек және әйел етіп жаратты» (Жаратылыс 1:27) енді қолданылмайды" деді. Ол бұл тақырыпты атамағанымен, оның сөздері жаңалықтарда бір жынысты некелерді айыптау ретінде түсіндірілді, ал кейбір ақпарат құралдары Бенедикт оны аборт пен эвтаназия сияқты әлемдік бейбітшілікке қауіп деп атап өткенін қосты. 2012 жылдың наурыз айында ол гетеросексуалдық некелерді "олардың шынайы табиғатын бұрмалаудың кез келген мүмкіндігінен" қорғауға тиіс екенін айтты.

Көшіп-қонушылар мен босқындар

2006 жылғы 14 қарашада Ватиканның 2007 жылғы Дүниежүзілік көшіп-қонушылар мен босқындар күнін тойлауға арналған баспасөз мәслихатында Папа барлық көшіп-қонушыларды, оның ішінде босқындарды, жер аударылғандарды, эвакуацияланғандарды және ішкі орын аударғандарды қорғайтын халықаралық конвенциялар мен саясатты ратификациялауға шақырды. "Шіркеу мигранттар, босқындар және олардың отбасыларының құқықтарын қорғауға бағытталған халықаралық құқықтық құралдарды ратификациялауға үндейді", - деді Папа. "Көшпелілердің отбасыларын интеграциялау үшін көп жұмыс жасалды, бірақ әлі де көп іс атқарылуы керек". Бенедикт БҰҰ-ның түрлі шараларын, мысалы, Дүниежүзілік босқындар күнін де қолдады, ол күні ол босқындар үшін арнайы дұғалар жасады және халықаралық қауымдастықты босқындардың адам құқықтарын қамтамасыз ету үшін одан да көп жұмыс істеуге шақырды. Ол сондай-ақ католик қауымдастықтары мен ұйымдарын оларға нақты көмек көрсетуге шақырды. 2015 жылы Бенедикт Сириядан келген мигранттар мен босқындар үшін дұға еткені хабарланды.

Қытай

2007 жылы Бенедикт Қытайдағы католиктерге Пасхада хат жіберді, ол Шіркеудің Қытай басшылығымен қарым-қатынасына кең ауқымды әсер ете алатын. Хатта Қытай епископтарына заңсыз сайланған епископтарға қалай ден қою керектігі, сондай-ақ Патриоттық қауымдастықпен және коммунистік үкіметпен байланысты нығайту туралы көптен берілген нұсқаулар келтірілген.

Корея

2006 жылғы 13 қарашада Бенедикт Түнгі Кореяның ядролық қару бағдарламасы бойынша дауды келіссөздер арқылы шешу қажет екенін мәлімдеді, бұл қауіпсіздік мәселесі жөніндегі оның алғашқы ресми пікірі болды, деп хабарлады жаңалықтар агенттігі. "Қасиетті Тақ екіжақты немесе көпжақты келіссөздерді қолдайды, өйткені шешімді бейбіт жолмен табу және Корея түбегін ядролық қарудан тазартатын барлық тараптардың келісімдерін құрметтеу қажет деп санайды." Бенедикт Ватиканға келген Жапонияның жаңа елшісімен әңгімелесіп отырды.

Түркия

2004 жылы "Ле Фигаро" газетіне берген сұхбатында Ратцингер Түркияның халқы демографиялық тұрғыдан мұсылман болғанымен, мемлекеттік конституциясы бойынша үкіметтік тұрғыдан зайырлы екенін, оның болашағын христиандық тамыры бар Еуропалық Одақ емес, мұсылман елдерінің бірлестігінде іздеуі керек деді. Ол Түркияның "әрдайым Еуропаға қарама-қарсы келгенін және оны Еуропамен байланыстыру қателік болар еді" деді. Кейіннен елге сапар шегіп, "мәдениеттер арасындағы ынтымақты қайта қуаттау" мақсатымен Бенедикт Түркияның ЕО-ға қосылуына қолдау білдірген қарсы мәлімдеме жасады. Түркияның премьер-министрі Режеп Тайип Ердоғанның сөзіне қарағанда, Рим папасы оған кездесуде Ватикан саясаттан алшақтауға тырысатынын, бірақ Түркияның ЕО-ға мүше болуын қалайтынын айтқан. Дегенмен, Папа Бенедикт XVI және Константинополь Патриархы Бартоломей I-нің бірлескен декларациясы Түркияның Еуропалық Одаққа мүшелігіне қолдау көрсету Түркияда діни бостандық орнатуға байланысты екенін көрсетеді: "Бірігуге жасалған әрбір қадамда азшылықтардың мәдени дәстүрлері мен діндерінің ерекшеліктері қорғалуы тиіс".

Израиль

2009 жылдың мамыр айында Бенедикт Израильге сапар жасады. Бұл Киелі жерге жасалған үшінші Папа сапары болды, ал бұрынғылары Пауль VI 1964 жылы және Иоанн Павел II 2000 жылы жасаған еді.

Вьетнам

Вьетнамның премьер-министрі Нгуен Тан Дунг 2007 жылдың 25 қаңтарында Ватиканда Бенедиктпен кездесті, бұл "дипломатиялық қарым-қатынас орнатуға қарай жасалған жаңа және маңызды қадам" болды. Папа 2009 жылдың 11 желтоқсанында Вьетнам президенті Нгуен Мин Тритпен кездесті. Ватикан шенеуніктері бұл кездесуді "Вьетнаммен екіжақты қарым-қатынастың маңызды кезеңі" деп сипаттады.

Жеке өмір

Бенедикт классикалық музыкаға терең қызығушылық танытқан. Оның сүйікті композиторы Вольфганг Амадей Моцарт болды, оның музыкасы туралы ол былай деді: "Оның музыкасы әсте жай ғана ойын-сауық емес, ол адамзаттың барлық қайғы-қасіретін қамтиды". Бенедикт Моцарттың музыкасы жас кезінде оған үлкен әсер еткенін және "жан-жүрегіне терең сіңгенін" айтты. Ол заманауи классикалық музыкадан тұратын альбом жазды, онда ол ән айтып, Құдай ана Марияға дұға оқыды. Альбом 2009 жылдың 30 қарашасында шығуы жоспарланған. Бенедикт мысықтарды ұнататын. 2008 жылы Австралияға Дүниежүзілік жастар күніне барған сапарында, БАҚ хабарлағандай, фестиваль ұйымдастырушылары Папаға Белла есімді сұр мысықты сыйлап, ол сапар барысында онымен бірге болуына мүмкіндік берді.

Әлеуметтік желілерді пайдалану

2012 жылдың желтоқсан айында Ватикан Бенедикт XVI-ның @Pontifex атты әлеуметтік желідегі Twitter-ге қосылғанын жариялады. Оның алғашқы твиті 12 желтоқсанда жарияланып, былай деді: "Құрметті достарым, сіздермен Twitter арқылы байланыс орнатуға қуаныштымын. Мәртебелі жауабыңызға рахмет. Баршаңызға жүрегімнің түбінен батам тілеймін". 2013 жылдың 28 ақпанында, ол қызметтен кеткен күні, твиттерлер мұрағатқа алынып, @Pontifex есебінде "Sede Vacante" деп көрсетілді. Франциск Папа сайланғаннан кейін @Pontifex аккаунтын басқаруға алды.

Жазбалар

Бенедикт XVI 66 кітап, үш энциклопедия және төрт апостолдық насихат жазды.

Мұра

Бенедикт XVI қайтыс болғаннан кейін, оның бұрынғы сын-пікірлері жаңадан қозғалып, әсіресе, қоғамдық денсаулық сақтау қызметкерлері, ЖИТС-ке қарсы белсенділер мен құрбандардың құқықтарын қорғайтын ұйымдар Католик шіркеуіндегі сексуалдық зорлық-зомбылыққа қатысты оның әрекеттері мен ЖИТС таралуы жоғары аймақтардағы презервативтерді қолдану жөніндегі позициясын талқылады. Кентербери архиепискобы Джастин Уэлби және Мәскеу патриархы Кирилл Бенедикттің қайтысына байланысты көңіл айтты. Уэлби бұрынғы папаны "заманының ең ұлы теологтарының бірі" деп атады, ал Кирилл Бенедикттің паптығы кезінде Католик және Орыс Православие шіркеулері арасындағы келісімге қол жеткізуге жасалған күш-жігерін жоғары бағалады. Кейбір католиктер Бенедиктті Шіркеу докторы деп мойындауды ұсынды, ал кардинал Герхард Мюллер оны "қазіргі заманғы Шіркеудің нағыз докторы" деп сипаттады.

Бенедикт туралы әдебиеттер

Аллен, Джон Л.: Кардинал Ратцингер: Ватиканның имандылықты сақтаушысы. – Нью-Йорк: Континуум, 2000. Кавадини, Джон С.: Бенедикт XVI теологиясы бойынша зерттеулер. – Нотр-Дам: Нотр-Дам университетінің баспасы, 2012. Бенедетти, Амедео: Бенедикт XVI-ның тілі, әлде-кейде Жозеф Ратцингер. – Генуя, Эрга, 2012.
Геррманн, Хорст: Бенедикт XVI. Германиядан келген жаңа Папа. – Берлин, 2005.
Николс OP, Aidan: Жозеф Ратцингердің теологиясы: кіріспелік оқу. – Эдинбург; T&T Кларк, 1988.
Патер Приор Максимилиан Хайм: Жозеф Ратцингер – Шіркеудің болуы және Lumen gentium талабы бойынша экзистенциалдық теология (диссертация). Тьюми, Д. Винсент, S. V. D.: Папа Бенедикт XVI: Біздің заманымыздың санасы (Теологиялық сурет). – Сан-Франциско: Игнатиус Пресс, 2007.
Вагнер, Карл: Кардинал Ратцингер: Мюнхен және Фрайзинг архиепископы сөздер мен суреттерде. – Мюнхен: Пфайффер, 1977.

Өмірбаяндары

Питер Сивальд: Бенедикт XVI: Өмір, екі томдық: Бірінші том: Нацистік Германиядағы жастық шақтан Екінші Ватикан кеңесіне дейін, 1927–1965 жылдар, Екінші том: Профессор және префекттен Папаға және Папа Эмеритусына дейін, 1966 – қазіргі уақыт, неміс тілінен Дина Ливингстон аударған, Лондон: Блумсбери, 2020. Жозеф Ратцингер (= Бенедикт XVI. – өмірбаяндық): Aus meinem Leben. (1927–1977). Штутгарт, 1998, Александр Кислер: Papst im Widerspruch: Бенедикт XVI. және seine Kirche 2005–2013. Патлок, 2013, Кэмпбелл, Пол Анри: Папа Бенедикт XVI. Аудио кітап. Монарда баспасы, 2012, Пурселл, Бреннан: Бавариялық Бенедикт: Папаның және оның туған жерінің жақын портреті (Circle Press, 2008). Аллен, Джон Л.: Бенедикт XVI-ның өрлеуі: Папа қалай сайланды және ол католик шіркеуін қайда жетелейді деген ішкі оқиға. Нью-Йорк: Даблдей, 2005. Аллен, Джон Л.: Папа Бенедикт XVI: Джозеф Ратцингердің өмірбаяны. Нью-Йорк: Continuum International Publishing Group, 2005. Бұл Алленнің 2000 жылғы "Кардинал Ратцингер: Ватиканның сенім сақтаушысы" кітабының қайта басылымы. Бардацци, Марко: Иеміздің жүзім бағында: Джозеф Ратцингердің өмірі, сенімі және үйретімі, Папа Бенедикт XVI. Нью-Йорк: Rizzoli International, 2005. Тобин, Грег: Қасиетті Ата: Папа Бенедикт XVI: Жаңа дәуірдің понтифигі. Стерлинг, 2005. Вейгель, Джордж: Құдайдың таңдауы: Папа Бенедикт XVI және католик шіркеуінің болашағы, Харпер Коллинз, 2005. Жанна Перего: Жозеф және Чико: Папа Бенедетто XVI-ның өмірін мысық баяндайды, EMP, 2007.

Құжаттамалық фильмдер

Патшалықтың кілттері, Иоанн Павел II-ден Бенедикт XVI-ға дейін, Ватикан теледидар орталығы өндірген, HDH Communications таратқан, 2006 жыл.