Кіріспе
1861 - 1865 жылдар аралығында болған Америка Азамат соғысына халық арасында қарсылық кең тараған еді. Соғыс басталғанға дейін көптеген келісімге келу әрекеттері жасалса да, оны әлі де бейбіт жолмен аяқтауға болады деп санағандар немесе оның бірінші кезекте болуы керек деп сенбейтіндер болды. Қарсылық Солтүстікте Оңтүстік тәуелсіз болуға құқылы деп сенгендер мен Оңтүстікте соғысты да, Одақтың Американың жаңадан жарияланған Конфедеративтік штаттарына кіруін де қаламайтындардың формасын алды.
Солтүстік оппозиция
Негізгі қарсылық Copperheads-тен (сонымен қатар "Бейбітшілік демократтары" деп аталады) келді, олардың ең танымалдары Орта Батыстағы оңтүстік симпатиясы болды, бірақ қозғалысқа соғысқа қарсы шыққан Солтүстік демократтардың көп бөлігі кірді. әртүрлі себептермен. 1862 жылдан кейін ирландтық католиктер соғысқа қарсы шығып, 1863 жылы Нью-Йорктегі төңкеріске қатысты. Демократиялық партия терең бөлінді. 1861 жылы демократиялық партияның көпшілігі соғысты қолдады, бірақ Копперхед қозғалысының өсуімен партияның ортасына бөлініп кетті. Ол Джордж Макклелланды 1864 жылы соғыс демократы ретінде ұсынды, бірақ оған соғысқа қарсы платформа берді. Конгресс тұрғысынан оппозиция күшсіз болды, тіпті штаттардың көпшілігінде. Индиана мен Иллинойс штаттарының соғыс жақтасы губернаторлары 1862 жылы сайланған соғысқа қарсы заң шығарушыларды айналып өтті. Соғыстан кейінгі 30 жыл бойы демократиялық партиялар шейіт болған Линкольнге қарсылық білдірген, Одақты құтқарып, құлдықты жойған.
Құлдықты қолдайтындар
Алайда Клемент Валландигам, Сэмюэл С. Кокс, Карпентер және Фаулер соғысқа қарсылық білдіргені Линкольннің құлдықты жоюға деген тілегіне қайшы келді. Кокс өкілдер палатасындағы жиналыста "бұл үкімет ақ адамдардың үкіметі; оны жасаған адамдар ешқашан қара нәсілді ақпен теңестіруді көздеген жоқ" деп айтқан. Бұдан басқа, бұл топ адамдары конституциялық деп есептеген Оңтүстікке қарсы соғысқа ұмтылды, бірақ Линкольнді "оңтүстікке қарсы жаулап алу және бағындыру үшін шайқас жүргізгенін" сынға алды. Олар сондай-ақ, Еріктілік туралы жарлықты сынға алып, соғыс мақсатын Конституцияға қайшы түрде өзгертті деп айтты. Валландигам, Кокс, Карпентер және Фаулер пікірлері Линкольнның соғыстың себебі туралы Линкольн құлдыққа қарсы соғысқа шықты және Линкольнмен жұмыс істейтін аболиционистер соғысты бастады деп айтып, Линкольннің соғыс себептері туралы мәлімдемесін одан әрі шабуылдады. Соңғы шара ретінде Валландигам соғыс тоқтатылуын ұсынды, сонда одақ пен конфедерация әскерлерін кері қайтарып, бейбітшілік келіссөздеріне кірісіп, әлеуметтік және экономикалық тәртіпті қалпына келтіреді. Бірақ ол бұл қалай жүзеге асатынын түсіндірмеді. Валландигам оңтүстік жағында тұрған сияқты. Ол Канададағы Конфедерация агенттерімен бірге солтүстік-батыс штаттарында революция бастауға тырысты, бұл одақ пен одақтас Оңтүстікпен одақтасып, Одақты талқандап, соғысты аяқтады. Бұл әрекеті Валландигамның үмітсіз және сәтсіз болды. Бұл үлкен оппозициялық қозғалыс емес еді.
Наразылықтар
Оңтүстік бейбітшілдік күштері соғыс кезінде соғыс қарсылықтарының көрнекті тұлғалары болды. Теннесси штатының Х. С. Фут бейбітшілік қозғалысының күшті жақтасы болды. 1864 жылы Фут Конфедерация Конгресінен кетіп, Линкольнмен татуласуға тырысты. Оңтүстік штаттағы бай плантатор К.С.Фаррар да бейбітшілік қозғалысын қолдады. Фаррар мен Фут Валландигамның соғыстың себептері туралы пікірлерін бөлісті, оны солтүстік пен оңтүстіктегі радикалдардың әрекеттеріне негіздеді. Фаррар, Фут, Фаулер, Кокс, Карпентер және Валландигам, егер солтүстік пен оңтүстіктегі экстремистер дау туғызбаса, Одақ сақталуы мүмкін еді және соғыс аяқталуы мүмкін еді деген қорытындыға келді. Алайда соғысқа қарсылық білдірудің басқа түрлері де бейбіт түрде жүргізілген жоқ. Линкольннің азаттық туралы жарлығы Одақта наразылық тудырды. Генерал Макклеллан бостандық алу одақтық армияны тез "бөлшектейді" деп ойлады, өйткені сарбаздар ұмтылған және тіпті өлген мақсат күрт өзгереді. Басқалары эмансипацияны конституцияға қайшы деп санады. Еріктілік одақта болған құл мемлекеттеріне де қиындық тудырды, өйткені олар одақ немесе құлдық арасында таңдау жасауы керек болды. Конфедерацияға қарсы және құлдықты жақтаған одақ сарбаздары да құлдық пен одақ арасында таңдау жасады. Бұл кейбір әскерлерді соғыстың болуына құлдарды кінәлауға және кінәлілерді бостандықпен марапаттау идеясына ренжітуге мәжбүр етті. Екінші жағынан, Коннектикут Демократтары соғысқа қарсылық білдіруде сәл басқаша көзқарас танытты.
Сеймур
Томас Х. Сеймур және 1860 жылғы сайлаудағы басқа бейбіт демократиялық партиялар заң шығарушы органға сайланып, соғысқа шабуыл жасады. Бұл кандидаттар бейбітшілік қозғалысына үлкен соққы берді, өйткені Форт Самтердегі шабуылға одаққа көмек көрсету үшін қарулы адамдар мен ақша қажет болды. Бұл кезде соғысқа ашық қарсы тұру қауіпті болды, өйткені бұл патриотизм мен адалдықтың уақыты еді. Сеймур және басқа да бейбіт демократиялық партиялар соғысқа қарсылық білдіруді басқа заң шығарушылар Одаққа деген адалдығын ашық білдірген кезде үндемей тұрып көрсете алады. Сеймур сондай-ақ Конгресс-те әскери істер жөніндегі комитетте қызмет ету ұсынысынан бас тартқан. Соғыс басталған кезде Коннектикут штаты бұрынғыдан да көбірек соғысуға дайын болды, өйткені көптеген жауынгерлер соғысқа аттанып кетті. Алайда, қарсылық әлі де көпшілік назарынан тыс қалған. Осы уақыт ішінде "Таймс "Жұлдыздар мен жолақтарды" ілмейтін болды, бірақ кейіннен "қадағалау" үшін кешірім сұрады. " Баспасөз Сеймурдың әскери қызметтен бас тартуын қорлады, кейбіреулері оны "әділетсіз" деп атады. Басқа қарсылықтар Риджфилд, Виндзор, Вест-Хартфорд, Гошен және Авон сияқты бейбітшілік тулары желбіреген қалаларда да пайда бола бастады. Сеймур Валландигам, Кокс және Фаулердің көзқарастарын бөлісіп, соғысты оңтүстікке "жаулап кіру" деп ашық айтты. Сеймур сондай-ақ "табиғи емес қақтығыстарды тоқтату үшін өзіндік шара" ұсынған Криттенден келісімін қолдады. Бұл күшті әрекет болды, өйткені Сеймур заң шығарушы орган арқылы соғысты тоқтатуға тырысты. Өкінішке қарай, келісім қабылданбады және Сеймурдың татуласуға күшті әрекеті сәтсіз болды. Бұл Сеймурға ауыр соққы болды, өйткені ол оны одаққа адал емес деп атауға көбірек оқ-дәрі берді. Кейіннен республикалық газеттер Сеймурды мансабы "жалғандықтың жалыны"мен аяқталған адам ретінде айыптады. Бейбітшілік қозғалысы Бірінші Буль-Ран шайқасында мықты позицияны ала бастады. 24 шілдеде Данберидің отыз әйелдері бейбітшілік жалаушаларымен "The Hickory Tree" әнін ойнаған қола оркестрдің алдына жүріп барды. Әйелдер "Жұлдыздар мен жолақтарды" алып тастап, оларды бейбітшілік туларымен ауыстырды, "қазіргі соғыс сияқты соғыс" ешқашан Одақты қалпына келтіре алмайды деп айтты. "Фермер" сияқты газеттер бұл оқиға туралы хабарлап, бейбітшілік қозғалысын тарату үмітімен басқа газеттерді де солай етуге шақырды. Блумфилд, Кент, Стонингтон, Миддлтаун және Корнуолл көпірінде бейбітшілік туын айнала митингтер басталды. Демократтар Галлахер мен Годселл сияқты митингтерде қонақ ретінде көрінеді. Бейбітшілік тулары ақ түсті және "бейбітшілік пен бірлікті" немесе "біздің елге бейбітшілік" деген эмблема бар. Бұл іс-шаралар тек қарсылық жасау үшін ғана емес, сонымен қатар Линкольн туралы хабардар болу үшін өткізілді. Бейбітшілік қозғалысы зорлық-зомбылық пен қарсылықсыз жүзеге аспады. Бейбітшілік кездесулерін соғыс қарсылық сезімдеріне қарсы шыққан одақтастар бұзған. Бейбітшілік тулары алып тасталып, олардың орнына жұлдыздар мен жолақтар орнатылды. Газеттер жағдайында, Юнионисттік газеттер бүлікші газеттер жойылады деп, бейбітшілік газеттерін басуға тырысты. Нью-Гэмпшир және Массачусетс сияқты басқа штаттарда газеттер қорқытып, қорқытқан. "20 тамызда Хаверхиллдің одақтастары "Эссекс округінің демократиялық" газетінің редакторына қалам жағып, қауырсындарын шашты". 1861 жылы бұқаралық топ соғысқа қарсы газеттерде мақалалар мен мақалалар шығаратын "Фермер" газетіне шабуыл жасады. Демократиялық партияға одаққа деген адалдық, сатқындық, бүлікшілдік, сондай-ақ оңтүстікке жақтастық деген белгі қойылды. Сеймур республикалық редакциядағы "Хартфорд Курантында" "Үкіметке қарсы шыққан адам" деп мазақталды. Сонымен қатар, Республикашылдар партиясы Сеймурға қарсы тұруға тырысты, оны мыс бас, оңтүстік симпатиясы мен одаққа сатқын деп атады. "Копперхед" термині Линкольн әкімшілігінің саясатына қарсы шыққан демократтарға қатысты. Республикалық газетте Сеймур губернатор болып сайланса, Коннектикут милициясын офицерлерді қайтару үшін қолданатыны туралы жазылған. Бейбітшілік қозғалысына жасалған шабуылдар баспасөзде де, Линкольн саясатына қарсылық білдірген тұлғаларда да әсерін тигізді. Бейбітшілік қозғалысына қарсылық білдіру соғысқа қарсы науқанның қаншалықты күшті болғанын көрсетеді.
Жобалық тәртіпсіздіктер
Америка Азамат соғысына қарсылық білдірудің басқа түрі - көтерілістер. Бұл жағдайды бұзған және үкімет назарын аударған ең тиімді әдіс болып шықты. 1863 жылы Нью-Йорктегі төңкеріс соғысқа қарсылық білдіру үшін қаншалықты алысқа баратынын дәлелдеді, әсіресе Линкольн саясатына. Әскерге шақыру төңкерістерінің бастауы еңбек бәсекелігінде жатыр. Нью-Йорктегі ұзақ жағалаушылар, лод тасымалдаушылар, кірпіш жасаушылар, ақ жуушылар, арбашылар, тұрақшылар, жүк тасымалдаушылар, аяқ киімдер, шаштараздар және официанттар сияқты қызметтер негізінен афроамерикалықтармен айналысты. Алайда, Ирландия мен Германияның Америкаға қоныс аударуы осы иммигранттар мен афроамерикандықтар арасында қақтығысқа әкелді. Ирландиялықтар мен немістер жұмыс істеуге мұқтаж болды, бірақ олар үшін афроамерикандықтармен бәсекелесуге тура келді. Саясаткерлер Линкольн президент болып сайланып, соғыс жеңіп шықса, африкалық американдықтардың үлкен ағымы Солтүстікке келіп, ирландтық және неміс иммигранттары үшін өте қиын экономикалық жағдай туғызады деп мәлімдеді. Бұл науқан негiзiнде афроамерикандықтар арасында үлкен қарсылық туды. "Геральд" газетінің редакторы Джеймс Гордон Беннетт "егер Линкольн бүгін сайланса, сіз төрт миллион бостандық алған негрлер еңбегімен бәсекелесуге тура келеді, солтүстікке бостандықты негрлер толып кетеді, ал ақ адамның еңбегі құнсызданады және төмендейді" деп айтты. Бұл жобаға қарсы шыққандардың көбісі үшін негіз болды. Егер иммигранттар мен ақ нәсілді ер адамдар әскерге шақырылса, олардың жұмыс орындары афроамерикалықтарға ашық болады деп ойлады, олар сол жұмыс орындарын алады. Нью-Йоркке шақырудан бұрын бірнеше тәртіпсіздіктер болды және афроамерикалықтар, полиция және қарсылық күштерінің арасында шиеленістер туды. Көтерілістер афроамерикандықтарға және мемлекетке деген жеккөрушілікті күшейте түсті. 1863 жылы 13 шілдеде таңертеңгілікте әскери тәртіпсіздіктер басталды. Жүздеген қызметкерлер жұмыстарына келмеді, оның орнына Орталық паркте жиналды. Сол жерде наразылық білдіргендер бөлініп, тоғызыншы округтік полиция бөлімшесіне қарай жүріп кетті. Сол жерде лотерея өткізілетін. Жолда олар телеграф бағаналарын қиып, темір жолды қиратып, қару-жарақ қоймаларын тонап кетті. Жиналғандар әскери қызметке шақыру кеңсесін өртеп, республикалық газет кеңсесіне шеру жасап, наразылық білдірді, ал кейбір адамдар демократтық газет кеңсесіне шеру жасап, құттықтады. Сол күні әскери қызметшілерге әскерге шақыруды тоқтату туралы бұйрық берілді. Бұл жамағатты аздап тыныштандырды. Полиция қызметкерлерінің үйлері өртеніп, өрт сөндірушілерге шабуыл жасалды, алайда көптеген өрт сөндірушілер әскери қызметке шақырылуға қарсы болды. Аптаның соңында тәртіпсіздіктер жалғасты, бірақ көбінесе афроамерикалықтарға қарсы болды. Некеге тұрмаған, бала-шағасы жоқ жігіттерге шабуыл жасайтын, себебі олар әскерге шақырылатын. Ақырында 17 шілдеде Геттисбургтен қайтып келген әскери полктер көтерілісті басады. Көтерілістерді әскер арқылы басуы, көтерілістерге қаншалықты көңіл бөлінгенін дәлелдейді. Бұл ғана емес, бүліктердің кең көлемде таралуы соғысқа қарсылық қаншалықты зор екенін көрсетті. 1863 жылы Нью-Йорктегі төңкеріс соғысқа қарсылық білдіру үшін екі себеппен болды. Бірінші себеп - егер соғыста жеңіске жетіп, африкалық американдықтар Солтүстікке көшіп барып, ақ нәсілді еркектерден жұмыс орындарын ұрлайды деген сенім болғандықтан, еңбекке деген бәсекелестік күшейеді. Екінші себеп - әскери қызметке шақыру ақ нәсілді ер адамдардың жұмысынан айырылып, соғысқа қарсы адамдар өздері қарсы шыққан соғыста соғысуға мәжбүр болады. Алайда, жобаға қарсылық әрдайым ұйымдасқан түрде болған жоқ.
Жобалаудан аулақ болғандар
Құрама Штаттарда Азамат соғысы кезінде әскерге шақырудан бас тартқандар көп болды. 1863 жылдың шілдесі мен 1865 жылдың сәуірінде 776 829 ер адамды шақырған төрт ұлттық жоба болды, бірақ олардың 46 347-сі ғана қызметте болды. Көптеген ер адамдар әскерге шақырудан заңсыз қашып, заңға сай әрекет жасаса да, олардың көбі әлі де әскерге шақыру кеңсесіне хабарласудан бас тартып, заңсыз түрде қашып жүрді. 1863 жылдың шілдесі мен 1864 жылдың желтоқсаны аралығында 161 224 ер адам әскери қызметке шақырылмады. Әскерге шақырудан бас тартқандардың көптігі соғысқа қарсылық білдіргенін көрсетті. Сол әскерлердің кейбіреулері бейбіт демократиялық және оңтүстік симпатиялық болуы мүмкін. Олардың көбісі жоғарыда айтылған, шығыс жағалауға көшіп келген ирландтық католиктер еді. Иммигранттардың әскерге шақырудан бас тартуының тағы бір себебі - олар Америкаға жаңадан келген. Олар соғысып, өмірлерін қиюды қаламады, себебі олар өздерінің жаңа ғана пайда болған елінде өмір сүрді. Америка Құрама Штаттары 18-35 жас аралығындағы барлық ақ нәсілді ер адамдарды соғысқа шақыратын алғашқы заң жобасын шығарды. Алайда, ол әскери қызметке шақыру жасын он жетіден елуге дейін өзгертті. Әскерге шақыру жасының тым жоғарылауы соғысқа қарсылықты күшейтуі мүмкін еді. Кейбір әскери қызметке шақырудан бас тартқандар болса да, олар соғысқа барғысы келмеген, бірақ соғысқа қарсы болмаған. Алайда, көпшілігі азаттық жариялауға қарсы шығып, солтүстік демократиялық партияның жағына шықты. Ер адамдардың әскерге шақырудан бас тартуының бір себебі - Конфедерация армиясының күшінің азаттық жариялауымен көбеюі. Ол "Джеймс Харрисон сияқты сарбаздарға соғысты жалғастырудың неліктен маңызды екенін жаңаша еске салып, Конфедерация армиясының шешімін күшейтті". Керісінше, бостандық алу соғыс әскерлерінің соғысу мақсатын түбегейлі өзгертті. Олар Одақты сақтап қалу үшін соғысып жатырмыз деп ойлады, бірақ азаттық соғысқа деген көзқарастарын өзгертті. Көптеген унионистер құлдықты жоюға болмайды деп келісті және Одақ армиясының қатарынан кетті. Алайда, эмансипация оппозицияны тұтастай өзгертпеді. Жоғарыда келтірілген дәлелдер Америка Азамат соғысына қарсы екі ең маңызды оппозициялық қозғалысты көрсетуде анық. Нью-Йорктегі әскери тәртіпсіздіктер және әскерге шақырудан қашу үш жолмен соғысқа қарсы тұрудың тиімді әдісі болды. Біріншіден, ақ адамдар соғысқа бармаса, жұмыстарын сақтай алады. Екіншіден, әскерге шақырудан бас тарту одақтың күресті жалғастыру үшін адам күшін азайтуды білдірді. Соғыс ақ ерлер үшін Нью-Йорк сияқты жерлерде азаттыққа жеткен құлдардың ағынынан жұмыс орындарының азаюын білдірді, егер Одақ жеңсе. Адам санының азаюы соғысты жалғастыруға кедергі келтіреді. Ақырында Америкаға келген иммигранттар көп ұзамай-ақ өздеріне аз мән беретін себеппен соғысқа шақырылды. Солтүстік пен Оңтүстікте бейбітшілік қозғалысына келетін болсақ, демократиялық көшбасшылар соғысқа қарсы шабуыл жасады. Валландигем, Кокс, Фаррар, Фаулер, Фут және Карпентер сияқты адамдар соғысқа қатаң қарсы шығып, соғысты тоқтату үшін Конфедерациямен де, Одақпен де келісім жасауға тырысты. Екінші жағынан, Сеймур бастаған қозғалыстар Коннектикут штатында жаңбырдай тарады. Бейбітшілік ерлер мен әйелдер өткізген бейбітшілік демонстрациялары және бейбітшілік туын жасау соғысқа деген ризасыздықтың айқын көрінісі болды. Соғысқа қарсылық көрсетудің ауқымы соғысшылдардың бейбітшілік демонстрацияларына және бейбітшілікті насихаттайтын газеттерге шабуылдары арқылы көрінеді. Сонымен қатар, Еріктілік туралы жарлық соғыс туралы унионисттердің пікірлерін қозғады. Бұл Конфедерация армиясын нығайтып қана қоймай, сонымен қатар одақ армиясындағы ақ жігіттердің санын азайтты. Бейбітшілік қозғалыстары, әскери тәртіпсіздіктер және бостандық туралы жарлық Америка Азамат соғысын аяқтамаса да, Конфедерацияның соғыста жеңіске жетуіне әкелмеді, бірақ олар солтүстік пен оңтүстіктің қарапайым адамдары мен конгрессмендері болған көптеген американдықтардың пікірлерін көрсетті.
The above evidence is clear in showing the two most critical opposition movements to the American Civil War. The New York draft riots, along with draft dodging, were an effective method in resisting the war in three ways. First, white men could keep their jobs if they did not go to war. Secondly, avoiding the draft meant less manpower for the Union to keep fighting. The war meant fewer jobs for white men in places such as New York City due to an influx of freed slaves, if the Union won. With less manpower, it would be harder to keep the war going. Finally, immigrants who arrived in America were shortly conscripted to fight in a war for a cause that meant little to them. As for the peace movement in the North and South, Democratic leaders held the offensive in the opposition to the war. Men such as Vallandigham, Cox, Farrar, Fowler, Foote, and Carpenter strongly opposed the war and attempted to make agreements with both the Confederacy and the Union to end the war. On the other hand, movements led by Seymour spread like wildfire in Connecticut. The peace demonstrations held by peace men and women and the creation of the peace flag were clear displays of discontent with the war. The scale of the opposition to the war is witnessed through the Unionists' attacks on peace demonstrations and peace promoting newspapers. Furthermore, the Emancipation Proclamation stirred Unionists' opinions on the war. Not only did it strengthen the Confederate Army, but it reduced the manpower of white men in the Union Army. Although the peace movements, draft riots, and Emancipation Proclamation did not end the American Civil War nor did it lead to the Confederacy winning the war, they displayed the opinions of many Americans who were both ordinary people and Congressmen from north and south.
Оңтүстік оппозициясы
Сол кезде оңтүстіктегілер қатты қарсылық көрсетті. Шекаралық штаттарда Кентки, Миссури және Үндістан аумақтарында қанды партизандық соғыс жүрді. Көптеген Конфедерация губернаторлары Ричмондтағы Конфедерация үкіметімен қақтығысты, осылайша Оңтүстік әскери және экономикалық жағынан әлсіреп қалды.
Апалахия
Таулық аймақтарда қарсылық білдіретін адамдар көп болды. Бұл Арканзас штатының Озаркс таударында және тіпті Апалачия аймағында орын алды. Бұл қанды қақтығыстар мен қатыгез, партизандық (геррильялық) соғыс, әсіресе Шығыс Кентукки, Шығыс Теннесси, Батыс Солтүстік Каролина, Солтүстік Джорджия және Батыс Вирджиния. Фишер (2001) түсіндіргендей: Азамат соғысы Аппалачияларында тұрақты болып табылатын жақтастық зорлық-зомбылықтың таралуы болды. Бұл аймақтың барлық жерінде лоялистер, сепаратистер, дезертирлер және екі жаққа да аз адал адамдар ұйымдасқан топтар құрып, бір-бірімен және басқыншы әскерлермен соғысып, халықты үрейлендіріп, қорқыныш, хаос және жойылуды таратты. Апалачи аймақтарында орналасқан әскери күштер, тұрақты әскерлер немесе үй күзетшілері болсын, жиі экстремалды әдістерге жүгінді, соның ішінде партизандарды жазалап өлтіру, бұтақтарға күдіктілердің үйлерін қирату және ақпарат алу үшін отбасыларды азаптау. Бұл зорлық-зомбылық эпидемиясы қауіпсіздіктің жоқтығын сезіндірді, жүздеген тұрғындарды қашуға мәжбүр етті және аймақтың экономикалық қиындыққа, моральдық күйзеліске және бөлінуіне ықпал етті.
A constant in Civil War Appalachia was the prevalence of partisan violence. Throughout this region, loyalists, secessionists, deserters, and men with little loyalty to either side formed organized bands, fought each other as well as occupying troops, terrorized the population, and spread fear, chaos, and destruction. Military forces stationed in the Appalachian regions, whether regular troops or home guards, frequently resorted to extreme methods, including executing partisans summarily, destroying the homes of suspected bushwhackers, and torturing families to gain information. This epidemic of violence created a widespread sense of insecurity, forced hundreds of residents to flee, and contributed to the region's economic distress, demoralization, and division.
Солтүстік
Уильям Дюсинберр. Филадельфиядағы Азамат соғысы мәселелері, 1856 1865 (1965) Арнольд Шенкман. Пенсильваниядағы соғысқа қарсы қозғалысы, 1861 1865 (1980). Барнет Шектер. Ібілістің өз жұмысы: Азамат соғысы жобасының тонаулары және Американы қайта құру күресі (2005) Г. Р. Тредуэй. Индиана штатындағы Линкольн әкімшілігіне демократиялық қарсылық (1973). Линкольн Хьюберт Х. Ууббенге қарсылық білдіреді. Азаматтық соғыс Айова және Копперхед қозғалысы (1980) Демократиялық оппозицияның бөлшектеліп, адал емес немесе ашық сатқын элементтері аз екенін анықтады.
Arnold Shankman. The Anti War Movement in Pennsylvania, 1861 1865 (1980). Barnet Schecter. The Devil's Own Work: The Civil War Draft Riots and the Fight to Reconstruct America (2005)
G. R. Tredway. Democratic Opposition to the Lincoln Administration in Indiana (1973). hostile to Lincoln
Hubert H. Wubben. Civil War Iowa and the Copperhead Movement (1980) finds a fragmented Democratic opposition had few disloyal or outright traitorous elements.
Оңтүстік
Амброуз, Стивен И. "Конфедерациядағы жас жігіттердің наразылығы". Азаматтық соғыс тарихы 8 (1962): 259268. Аман, Уильям Т. "Қоңсырауыш қарсы көрші: Конфедеративтік Солтүстік Каролинаның Рэндолф округі аймағындағы ішкі азаматтық соғыс". Солтүстік Каролинаның тарихи шолуы 61 (1984): 5992. Колтер, Э. Мертон. Американың Конфедеративтік мемлекеттері, 1861 1865 Луизиана мемлекеттік университетінің баспасы, 1950. Колтер, Э. Мертон. Уильям Г. Браунлоу, Солтүстік Каролина баспасының Оңтүстік биік жерлер университетінің күрескер пасторы, 1937. Теннесси Фауст, Дрю Гилпин. Конфедеративтік ұлтшылдықтың құрылуы: Азамат соғысындағы идеология және жекелік Оңтүстік Батон-Руж: Луизиана мемлекеттік университетінің баспасы, 1988. Фишер, Ноэл. "Feelin' Mighty Southern: Recent Scholarship on Southern Appalachia in the Civil War" атты кітаптың бір бөлігі. 47-томы, 4-саны, 2001. 334+ бет, JSTOR Fleming, Уолтер Л. Азамат соғысы және қайта құру Алабама Колумбия университетінің баспасында, 1905. Хан, Стивен. Оңтүстік популизмнің тамыры: Емен фермерлер және Грузияның елге дейінгі трансформациясы, 1850 1890 Оксфорд университетінің баспасы, 1983. Кимболл, Уильям Дж. "Ричмондтағы нан төңкерісі, 1863 жыл". Азаматтық соғыс тарихы 7 (1961): 149154. JSTOR Kruman, Marc W. "Конфедерациядағы келіспеушіліктер: Солтүстік Каролина тәжірибесі". Азаматтық соғыс тарихы 27 (1981): 293313. Круман, Марк В. Солтүстік Каролинадағы партиялар мен саясат, 1836 1865 Луизиана мемлекеттік университетінің баспасы, 1983 Лонн, Элла. Азамат соғысы кезінде қашып кету. Маккитрик, Эрик Л. "Партиялық саясат және одақ пен Конфедерацияның соғыс күштері". "Америкалық партиялық жүйелер" кітабында. Уильям Нисбет Чемберс және Уолтер Дин Бернхам, редакторлар. Оксфорд университетінің баспасы, 1967. Макмиллан, Малкольм С. Конфедеративтік мемлекеттің ыдырауы: Үш губернатор және Алабаманың соғыс уақытындағы үй майданы, 1861 1865 Мерсер университетінің баспасы, 1986. Оусли, Фрэнк Лоуренс. Чикаго университетінің баспасында 1925 жылы Конфедерациядағы мемлекеттік құқықтар. Рабл, Джордж С. Конфедеративтік республика: Саясатқа қарсы революция Солтүстік Каролина университетінің баспасы, 1994. Рамсделл, Чарльз В. Оңтүстік Конфедерациядағы сызықтардың артында Луизиана мемлекеттік университетінің баспасы, 1944. Рубин, Энн С. А Shattered Nation: Конфедерацияның көтерілуі мен құлдырауы, 1861 1868 (2005) Шенкс, Генри Т. "Конфедерацияға адалдықсыздық Оңтүстік-Батыс Вирджинияда, 1861 1865". Солтүстік Каролинаның тарихи шолуы 21 (1944): 118135. Татум, Джорджия Л. Конфедерациядағы адалдығы жоқ Солтүстік Каролина университеті баспасы, 1934; қайта басып шығару 2000 Уэйклин, Джон Л. Конфедерация конфедерациясына қарсы: көшбасшылық пен адалдық туралы очерктер (2002) Йернс, Уилфред Бак, редактор. Конфедерация губернаторлары, Джорджия университетінің баспасы, 1985.
Auman, William T. "Neighbor against Neighbor: The Inner Civil War in the Randolph County Area of Confederate North Carolina." North Carolina Historical Review 61 (1984): 59–92. Coulter, E. Merton. The Confederate States of America, 1861 1865 Louisiana State University Press, 1950. Coulter, E. Merton. William G. Brownlow, Fighting Parson of the Southern Highlands University of North Carolina Press, 1937. Tennessee
Faust, Drew Gilpin. The Creation of Confederate Nationalism: Ideology and Identity in the Civil War South Baton Rouge: Louisiana State University Press, 1988. Fisher, Noel. "Feelin' Mighty Southern: Recent Scholarship on Southern Appalachia in the Civil War" in Civil War History. Volume 47, issue 4, 2001. pp 334+, in JSTOR
Fleming, Walter L. Civil War and Reconstruction in Alabama Columbia University Press, 1905. Hahn, Steven. The Roots of Southern Populism: Yeoman Farmers and the Transformation of the Georgia Upcountry, 1850 1890 Oxford University Press, 1983. Kimball, William J. "The Bread Riot in Richmond, 1863." Civil War History 7 (1961): 149–154. in JSTOR
Kruman, Marc W. "Dissent in the Confederacy: The North Carolina Experience." Civil War History 27 ( 1981): 293–313. Kruman, Marc W. Parties and Politics in North Carolina, 1836 1865 Louisiana State University Press, 1983
Lonn, Ella. Desertion during the Civil War 1928. McKitrick, Eric L. "Party Politics and the Union and Confederate War Efforts." In The American Party Systems. William Nisbet Chambers and Walter Dean Burnham, eds. Oxford University Press, 1967. McMillan, Malcolm C. The Disintegration of a Confederate State: Three Governors and Alabama's Wartime Home Front, 1861 1865 Mercer University Press, 1986. Owsley, Frank Lawrence. State Rights in the Confederacy University of Chicago Press, 1925. Rable, George C. The Confederate Republic: A Revolution against Politics University of North Carolina Press, 1994. Ramsdell, Charles W. Behind the Lines in the Southern Confederacy Louisiana State University Press, 1944. Rubin, Anne S. A Shattered Nation: The Rise and Fall of the Confederacy, 1861 1868 (2005)
Shanks, Henry T. "Disloyalty to the Confederacy in Southwestern Virginia, 1861 1865." North Carolina Historical Review 21 (1944): 118–135. Tatum, Georgia L. Disloyalty in the Confederacy University of North Carolina Press, 1934; reprint 2000
Wakelyn, John L. Confederates Against the Confederacy: Essays on Leadership and Loyalty (2002)
Yearns, Wilfred Buck, ed. The Confederate Governors, University of Georgia Press, 1985.