Натаниель Прентис Бэнкс: Саяхатшы, саясаткер және генерал

Кіріспе

Американдық саясаткер және генерал (1816–1894)

Натаниел Прентис (немесе Прентисс) Банкс (30 қаңтар 1816 – 1 қыркүйек 1894) – Массачусетс штатынан шыққан американдық саясаткер және Азамат соғысы кезіндегі Одақ армиясының генералы. Бұрын фабрика жұмысшысы болған Банкс жергілікті пікірсайыс қоғамдарында көзге түсті. Ол жас кезінде саясатқа қатысты. Бастапқыда Демократиялық партияның мүшесі болған Банкстің құлдырауға қарсы көзқарастары оны жаңадан құрылған Республикалық партияға итерді, осы партия арқылы ол 1850 жылдары АҚШ Өкілдер палатасына және Массачусетс штатының губернаторы болып сайланды. 34-ші Конгресс басталғанда, ол екі айға созылған, рекордтық 133 дауыс жинаған сайлауда Палата спикері болып сайланды. Азамат соғысы басталғанда Авраам Линкольн Банксті саяси генералдардың бірі етіп тағайындады, ол Вест-Пойнт мектебінің түлектерінен жоғары тұрды, олар бастапқыда оған наразылық білдірді, бірақ соғыс басқаруына оның ықпалын мойындады. Шеннода өзені аймағында Стоунволл Джексоннан бірнеше жеңіліске ұшырағаннан кейін, Банкс Бенджамин Батлерді Нью-Орлеандағы Мексика шығанағы департаментінің қолбасшысы ретінде алмастырды, оған Луизиананы басқару және Миссисипи өзенін бақылау міндеті жүктелді. Ол Виксбургте Грантты күшейте алмады және Порт-Хадсон қоршауын тиімсіз жүргізді, Виксбург түскеннен кейін ғана капитуляцияға қол жеткізді. Содан кейін ол Қызыл өзен кампаниясын бастады, бұл Солтүстік Луизиана мен Шығыс Техасты басып алуға жасалған сәтсіз әрекет болды, нәтижесінде оны қайта шақыруға мәжбүр болды. Банкс өзінің науқандарының сәтсіздіктері үшін, әсіресе тактикалық маңызды тапсырмаларды орындауда, соның ішінде барлауда үнемі сынға ұшырады. Банкс Луизианадағы алғашқы қайта құру жұмыстарына да белсенді қатысты, Линкольн оны осындай келешек әрекеттердің үлгісі деп есептеді. Соғыстан кейін Банкс Массачусетс штатының саяси аренасына оралып, Конгресте қызмет етті, онда ол «Манифест тағдыр» идеологиясын қолдады, Алясканы сатып алу туралы заңға ықпал етті және әйелдердің сайлау құқығын қолдады. Өмірінің соңғы жылдарында ол либералды прогрессивті идеяларды қабылдады және ақыл-ой қабілеті нашарлағанға дейін Массачусетс штатының АҚШ маршалы қызметін атқарды.

Nathaniel Prentice (or Prentiss) Banks (January 30, 1816 – September 1, 1894) was an American politician from Massachusetts and a Union general during the Civil War. A millworker by background, Banks became prominent in local debating societies. He entered politics as a young adult. Initially a member of the Democratic Party, Banks's abolitionist views drew him to the nascent Republican Party, through which he won election to the United States House of Representatives and as Governor of Massachusetts in the 1850s. At the start of the 34th Congress, he was elected Speaker of the House in an election that spanned a record 133 ballots taken over the course of two months. At the outbreak of the Civil War, Abraham Lincoln appointed Banks as one of the first political major generals, over the heads of West Point regulars, who initially resented him, but came to acknowledge his influence on the administration of the war. After suffering a series of inglorious setbacks in the Shenandoah River Valley at the hands of Stonewall Jackson, Banks replaced Benjamin Butler at New Orleans as commander of the Department of the Gulf, charged with the administration of Louisiana and gaining control of the Mississippi River. He failed to reinforce Grant at Vicksburg, and badly handled the Siege of Port Hudson, taking its surrender only after Vicksburg had fallen. He then launched the Red River Campaign, a failed attempt to occupy northern Louisiana and eastern Texas that prompted his recall. Banks was regularly criticized for the failures of his campaigns, notably in tactically important tasks, including reconnaissance. Banks was also instrumental in early reconstruction efforts in Louisiana, intended by Lincoln as a model for later such activities. After the war, Banks returned to the Massachusetts political scene, serving in Congress, where he supported Manifest Destiny, influenced the Alaska Purchase legislation, and supported women's suffrage. In his later years, he adopted more liberal progressive causes, and served as a United States marshal for Massachusetts before suffering a decline in his mental faculties.

Ерте өмір

Натаниел Прентис Бэнкс 1816 жылғы 30 қаңтарда Массачусетс штатының Уолтем қаласында Натаниел П. Бэнкс аға мен Ребекка Гринвуд Бэнкстің тұңғыш баласы ретінде дүниеге келді. Оның әкесі Бостон өндіріс компаниясының тоқыма фабрикасында жұмыс істеді, кейін бригадир болды. Бэнкс он төрт жасқа дейін жергілікті мектептерде оқыды, сосын отбасының қаржылық жағдайы оны фабрикада жұмыс істеуге мәжбүр етті. Waltham және Lowell фабрикаларында ол жіп толыған макараларды бос макаралармен ауыстырушы болып жұмыс істеді. Осы жұмысының арқасында ол «Макара ұлы Бэнкс» деген лақап атқа ие болды, ол өмірі бойы онымен танылды. Бір кезде ол өзінің туысы Элиас Хоумен бірге механик шәкірті болған, кейін ол құлыпты тігіс дизайны бар тігін машинасына патент алды. Білімнің маңыздылығын түсінген Бэнкс оқуын жалғастырды, демалыс күндері Бостонға барып, Афинеум кітапханасын аралады. Ол сол кездегі көрнекті тұлғалар, оның ішінде Дэниел Вебстер және басқа да шешендердің лекцияларын тыңдады. Ораторлық шеберлігін арттыру үшін ол басқа фабрика жұмысшыларымен бірге пікірсайыс клубын құрды және актерлік өнерге бейімделді. Бэнкс жергілікті тыйымшылық қозғалысына қатысты, оның шараларында сөйлегені үшін Демократиялық партия жетекшілерінің назарына ілікті, олар одан 1840 жылғы сайлау кампаниясында сөз сөйлеуді сұрады. Ол Роберт Рантулдың үлгісімен өзінің ораторлық және саяси дағдыларын жетілдірді, ол да қарапайым отбасыдан шыққан демократ конгрессмені болған. Оның сұлу сыртқы келбеті, дауысы және өнерлілігі саяси аренада артықшылыққа ие болуына көмектесті, сондықтан ол өзін қарапайым өміріне қарағанда аристократтық бейнеде көрсетуге тырысты. Бэнкстің шешендік өнеріндегі жетістігі оны фабрикадан кетуге ықпал етті. Ол екі қысқа өмір сүрген саяси газеттің редакторы болып жұмыс істеді, бірақ олар жабылып қалғаннан кейін 1844 жылы штат заң шығарушы органына сайлауға түсті, бірақ жеңіліске ұшырады. Содан кейін ол Бостон портының коллекторы болып тағайындалған Рантулға жұмысқа өтініш берді. Бэнкс 1849 жылға дейін саяси өзгерістер оны қызметтен шеттетуге дейін осы қызметте болды, бұл оған Мэри Теодосия Палмерге үйленуге мүмкіндік берді, ол біршама уақыттан бері махаббаттаған бұрынғы фабрика қызметкері еді. Бэнкс 1847 жылы штат заң шығарушы органына қайтадан үміткер болды, бірақ сәттілікке жете алмады.

Nathaniel Prentice Banks was born at Waltham, Massachusetts, the first child of Nathaniel P. Banks Sr. and Rebecca Greenwood Banks, on January 30, 1816. His father worked in the textile mill of the Boston Manufacturing Company, eventually becoming a foreman. Banks went to local schools until the age of fourteen, at which point the family's financial demands compelled him to take a mill job. He started as a bobbin boy, responsible for replacing bobbins full of thread with empty ones, working in the mills of Waltham and Lowell. Because of this role he became known as Bobbin Boy Banks, a nickname he carried throughout his life. He was at one time apprenticed as a mechanic alongside Elias Howe, a cousin who later had the first patent for a sewing machine with a lockstitch design. Recognizing the value of education, Banks continued to read, sometimes walking to Boston on his days off to visit the Atheneum Library. He attended company sponsored lectures by luminaries of the day including Daniel Webster and other orators. He formed a debate club with other mill workers to improve their oratorical skills, and took up acting. He became involved in the local temperance movement; speaking at its events brought him to the attention of Democratic Party leaders, who asked him to speak at campaign events during the 1840 elections. He honed his oratorical and political skills by emulating Robert Rantoul Jr., a Democratic Congressman who also had humble beginnings. His personal good looks, voice, and flair for presentation were all assets that he used to gain advantage in the political sphere, and he deliberately sought to present himself with a more aristocratic bearing than was suggested by his humble beginnings. Banks's success as a speaker convinced him to quit the mill. He first worked as an editor for two short lived political newspapers; after they failed he ran for a seat in the state legislature in 1844, but lost. He then applied for a job to Rantoul, who had been appointed Collector of the Port of Boston, a patronage position. Banks's job, which he held until political changes forced him out in 1849, gave him sufficient security that he was able to marry Mary Theodosia Palmer, an ex factory employee he had been courting for some time. Banks again ran for the state legislature in 1847, but was unsuccessful.

Соғыстан бұрынғы саяси мансап

1848 жылы Банкс штаттық заң шығарушы органға тағы бір сайлауда жеңіске жетті, Уолтхемдегі дауыстарын Вигтер бақылайтын Бостон өндірістік компаниясының оңай бақылай алмайтын топтарын табысты ұйымдастырды. Компания басшылары жұмысшыларын Виг кандидаттарына дауыс беруге мәжбүрлей алды, себебі құпия дауыс беру жүйесі болған жоқ. Банкс бастапқыда құлдықтың кеңеюіне орташа деңгейде қарсы болды, бірақ құлдықты жою қозғалысының күшін танығаннан кейін, саяси өрлеу құралы ретінде осы мәселеге көбірек беделді болды. Бұл Банкс, Рантул және Джордж С. Бутвелл сияқты демократтарды, заң шығарушы орган мен губернаторлық таққа сәтті ие болған «Еркін топырақ» партиясымен коалиция құруға алып келді. 1850 жылғы сайлаудағы коалиция жеңісінен кейін жасалған келісімдер Бутвеллді губернаторлық креслоға отырғызды, ал Банкс Массачусетс штатының өкілдер палатасының спикері болды. Банкс радикалды «Еркін топырақ» партиясының өкілі Чарльз Самнерді жеке және оның күшті құлдыққа қарсы саясаты үшін ұнатпаса да, консервативті демократтардың қарсылығына қарамастан, Самнердің АҚШ Сенатына сайлануына әкелген коалициялық келісімді қолдады. Палата спикері лауазымындағы рөлі мен іс жүргізудегі тиімділігі оның беделін едәуір арттырды, сондай-ақ штаттық білім беру кеңесіндегі ақпараттық жұмысы да оған көмектесті.

Конгресс

1852 жылы Банкс АҚШ Конгресіне сайлану үшін Демократиялық партияның тікелей кандидаттығына үмітттенді. Бастапқыда ол мақұлданғанмен, құлдырауға қарсы ұстанымын мойындамауы партиялық консерваторлардың қолдауын кері тартуына себеп болды. Дегенмен, ол «Еркін Топырақ» партиясының қолдауымен тартысты жеңіске жетті. 1853 жылы ол 1853 жылғы штаттық Конституциялық Конвенцияға төрағалық етті. Бұл конвенция конституциялық реформалар бойынша, соның ішінде жаңа конституция бойынша бірқатар ұсыныстар жасады, бірақ олардың барлығы сайлаушылар тарапынан қабылданбады. Вигтер мен консервативті демократтардың бастамасымен болған бұл сәтсіздік «Демократиялық еркін топырақ» коалициясының аяқталуын білдірді. Конгресте Банкс Әскери істер комитетінде отырды. Ол 1820 жылғы Миссури келісімін күштен шығарған Канзас-Небраска заңына қарсы дауыс беріп, Демократиялық партияның бағытына қарсы шықты және заң жобасын дауысқа салуға жібермеу үшін парламенттік шеберлігін пайдаланды. Ол сайлаушылардың қолдауымен аболиционизмді жария түрде қолдады. Оның бұл қарсылығы, ұзақ уақыттан бері Манифест тағдырына (АҚШ Солтүстік Америка құрлығын билеуге тағайындалған деген идея) қолдау көрсеткеніне қарамастан, заң жобасын жақтаушылар оны ілгерілетуге көмектеседі деп мәлімдеді. 1854 жылы ол ресми түрде «Біліспейтін» қозғалысына қосылды – құпия популистік және иммиграцияға қарсы нативистік қозғалыс, 1855 жылдан бері Американдық партия деп аталады. Ол Демократтар мен «Еркін Топырақ» партиясынан Конгресске қайта кандидат болып түсті және сол жылы «Біліспейтін» партияның үлкен жеңісімен оңай жеңіске жетті. Банкс Генри Уилсонмен және губернатор Генри Дж. Гарднермен бірге «Біліспейтін» қозғалысының саяси көшбасшыларының бірі саналды, бірақ олардың үшеуі де көптеген жақтастарының иммигранттарға қарсы ұстанымдарын қолдамады. 1855 жылы Банкс Демократтар, вигтер, «Еркін Топырақ» партиясы және «Біліспейтін» партиядан құлдыққа қарсы күштерді біріктіруге бағытталған жаңа Республикалық партияның конвенциясын төрағалық етуге келісті. «Біліспейтін» губернаторы Генри Гарднер бірігуге қатысудан бас тартқан кезде Банкс өз мүмкіндіктерін сақтап, республикашылдардың күш-жігерін пассивті түрде қолдады, бірақ Гарднерді өз сөздерінде сынаудан аулақ болды. Гарднер қайта сайланды. 1855 жылдың жазында Банкс Мэн штатының Портленд қаласында құлдыққа қарсы митингіде сөйлеуге шақырылды, бұл Массачусетстен тыс жерде алғашқы маңызды сөйлеу мүмкіндігі болды. Сөйлеуінде Банкс Одақты міндетті түрде сақтау қажеттігі жоқ деген пікірін білдірді, кейбір жағдайларда «Одақты құлату» орынды болады деп айтты. Болашақтағы саяси қарсыластары оны «біртілдікке» ұйымдастыру деп айыптап, осы сөздерді қайта-қайта пайдаланды. 1855 жылдың желтоқсанында АҚШ-тың 34-ші Конгресі ашылғанда, Демократтар көпшілігін жоғалтып, Палатаның 35% ғана құрағаннан кейін, құлдықтың таралуына қарсы бірнеше партияның өкілдері біртіндеп «Біліспейтін» Банксті АҚШ Өкілдер палатасының спикері етіп қолдауға бірікті. 1855 жылдың 3 желтоқсанынан 1856 жылдың 2 ақпанына дейін жалғасқан ең ұзақ спикерлік сайлаулардан кейін Банкс 133-ші бюллетеньде таңдалды, 214 дауыс берудің ішінде 103 дауыс алды, яғни абсолютті көпшіліктен бес дауыс кем. Оны қолдаған коалицияны оның Американдық партиясы («Біліспейтін» партиясы ретінде белгілі) және Демократтарға қарсы Оппозициялық партия құрды, бұл конгресс тарихындағы коалицияның алғашқы түрі болды. Бұл жеңіс сол кезде «алғашқы республикалық жеңіс» және «алғашқы солтүстік жеңісі» деп мақталды, бірақ Банкс ресми түрде спикер ретінде Американдық партиядан тағайындалды және Банкстің ұлттық беделін арттырды. Ол құлдыққа қарсы адамдарға Конгресте алғаш рет маңызды лауазымдар берді және Канзас қақтығысы мен Сенатта Чарльз Самнерді ұрып-соғуды тергеуге қатысты. Көптеген фракциялармен жұмыс істеудегі әділдігі, сондай-ақ парламенттік шеберлігі үшін Банкс басқалар, соның ішінде бұрынғы спикер Хоуэлл Кобб, оны «мен көрген ең жақсы төрағалық етуші» деп атады. Банкс 1856 жылы Джон С. Фремонтты орташа республикалық президенттік кандидат ретінде ілгерілетуде маңызды рөл атқарды. Спикер ретіндегі жетістіктерінің арқасында Банкс президенттікке үміткер ретінде қарастырылды және оның есімі республикашылардың съезінен бір апта бұрын өткен «Біліспейтін» партияның съезінде (оның Фремонтты қолдайтынын білгендіктен) жақтастары ұсынды. Банкс кейіннен «Біліспейтін» партияның тікелей кандидаттығынан бас тартты, оның орнына бұрынғы президент Миллард Филлморға берілді. Банкс Фремонтты қолдау үшін белсенді түрде үгіт жүргізді, бірақ ол Джеймс Бьюкененге сайлауда жеңіліп қалды. Банкс өз мандатына оңай қайта сайланды, бірақ Демократтар Өкілдер палатасының бақылауын қайта алды. 1857 жылдың желтоқсанында 35-ші Конгресс жиналғанда ол спикер болып қайта тағайындалмады.

In 1852, Banks sought the Democratic nomination for a seat in the United States Congress. While it was at first granted, his refusal to disavow abolitionist positions meant support was withdrawn by party conservatives. He ended up winning a narrow victory anyway, with Free Soil support. In 1853, he presided over the state Constitutional Convention of 1853. This convention produced a series of proposals for constitutional reform, including a new constitution, all of which were rejected by voters. The failure, which was led by Whigs and conservative anti abolitionist Democrats, spelled the end of the Democratic Free Soil coalition. In Congress, Banks sat on the Committee of Military Affairs. He bucked the Democratic party line by voting against the Kansas–Nebraska Act, which overturned the 1820 Missouri Compromise, using his parliamentary skills in an effort to keep the bill from coming to a vote. Supported by his constituents, he then publicly endorsed the abolitionist cause. His opposition came despite long stated support for Manifest Destiny (the idea that the United States was destined to rule the North American continent), which the bill's proponents claimed it furthered. In 1854, he formally joined the so called Know Nothing cause, a secretive populist and anti immigration nativist movement – officially named American Party since 1855. He was renominated for Congress by the Democrats and Free Soilers, and won an easy victory in that year's Know Nothing landslide victory. Banks was, along with Henry Wilson and Governor Henry J. Gardner, considered one of the political leaders of the Know Nothing movement, although none of the three supported its extreme anti immigrant positions of many of its supporters. In 1855, Banks agreed to chair the convention of a new Republican Party convention, whose platform was intended to bring together antislavery interests from the Democrats, Whigs, Free Soilers, and Know Nothings. When Know Nothing Governor Henry Gardner refused to join in the fusion, Banks carefully kept his options open, passively supporting the Republican effort but also avoiding criticism of Gardner in his speeches. Gardner was reelected. During the summer of 1855, Banks was invited to speak at an antislavery rally in Portland, Maine, his first major speaking opportunity outside Massachusetts. In the speech, Banks expressed his opinion that the Union did not necessarily need to be preserved, say that under certain conditions it would be appropriate to "let [the Union] slide". Future political opponents would repeatedly use these words against him, accusing him of "disunionism". At the opening of the 34th U. S. Congress in December 1855, after the Democrats had lost their majority and only made up 35% of the House, representatives from several parties opposed to slavery's spread gradually united in supporting the Know Nothing Banks for Speaker of the U. S. House of Representatives. After the longest speakership contests on record, lasting from December 3, 1855, to February 2, 1856, Banks was chosen on the 133rd ballot, receiving 103 votes out of 214 cast, or five less than an absolute majority. The coalition supporting him was formed by his American Party (known as the Know Nothing Party) and the Opposition Party, which opposed the Democrats, marking the first form of a coalition in congressional history. This victory was lauded at the time as the "first Republican victory" and "first Northern victory" – although Banks is officially affiliated as Speaker from the American Party – and greatly raised Banks's national profile. He gave antislavery men important posts in Congress for the first time, and cooperated with investigations of both the Kansas conflict and the caning of Charles Sumner on the floor of the Senate. Because of his fairness in dealing with the numerous factions, as well his parliamentary ability, Banks was lauded by others in the body, including former Speaker Howell Cobb, who called him "in all respects the best presiding officer [I] had ever seen." Banks played a key role in 1856 in bringing forward John C. Frémont as a moderate Republican presidential nominee. Because of his success as speaker, Banks was considered a possible presidential contender, and his name was put in nomination by supporters (knowing that he supported Frémont) at the Know Nothing convention, held one week before the Republicans met. Banks then refused the Know Nothing nomination, which went instead to former President Millard Fillmore. Banks was active on the stump in support of Frémont, who lost the election to James Buchanan. Banks easily won reelection to his own seat, though Democrats regained control of the House of Representatives. He was not re nominated for speaker when the 35th Congress convened in December 1857.

Массачусетс штатының губернаторы

1857 жылы Банкс Массачусетс губернаторы лауазымына үкімді Гарднерге қарсы түсті. Республикашылар тарапынан оның ұсынылуы даулы болды, қарсылық негізінен радикалды аболиционистерден туды, олар оның мәселеге қатысты салыстырмалы түрде орташа ұстанымына қарсы болды. Банкс жан-жақты сайлау кампаниясынан кейін сәтті жеңіске жетті. Банкс құлдыққа қарсы қозғалысты қолдаған маңызды қадамдардың бірі – судья Эдвард Г. Лорингті қызметтен босату болды. 1854 жылы Лоринг қашқан құл Энтони Бернсті 1850 жылғы қашқан құлдар туралы заңның талаптарына сәйкес құлдыққа қайтару туралы шешім шығарды. Уильям Ллойд Гаррисон жетекшілік еткен халықтың петициялық науқанының қысымымен заң шығарушы орган 1855 және 1856 жылдары Лорингті мемлекеттік лауазымынан кетіруді талап ететін екі Жолдауды қабылдады, бірақ екі жағдайда да Гарднер оны қызметтен босатудан бас тартты. Банкс 1858 жылы үшінші заңға қол қойды. Ол құлдыққа қарсы күшті қолдаумен марапатталды және 1858 жылы қайта сайлауда оңай жеңіске жетті. Банкс 1859 жылы қайта сайланғанда екі маңызды мәселе әсер етті. Бірі – жаңадан азамат болғандардың сайлауға қатысуға құқылы болу үшін екі жыл күтуі керек деген штаттық конституцияға енгізілген түзету. Бұл түзетуді штаттың «Біз білмейміз» (Know Nothing) ұйымы қолдады және сол жылдың мамыр айында референдум арқылы қабылданды. «Біз білмейміз» ұйымының қолдаушыларын қамтамасыз ету үшін Банкс оның қабылдануын қолдады, бірақ басқа аймақтардағы республикашылар осындай шараларға қарсы болды, себебі олар иммигранттардың дауысын күткен. Түзету 1863 жылы жойылды. Екінші мәселе – Джон Браунның Харперс-Ферриге жасаған шабуылы, оны радикалды республикашылар (әсіресе Джон Альбион Эндрю) қолдады. Қарулы қақтығысқа дайын емес штат, Банкстің орташа ұстанымын қолдады. Сайлаудан кейін Банкс штаттық милицияға қатысуды ақ нәсілділермен шектеуді алып тастайтын ережелерге қатысты бірқатар заңдарға вето қойды. Бұл заң шығарушы органның радикалды күштерін ашуға мәжбүр етті, бірақ олар сол жылғы сессияда оның ветоларын немесе келесі жылы қабылданған ұқсас заңдарды жоққа шығара алмады. Банкс 1860 жылы республикалық президенттік үміткерлікке белсенді түрде түсті, бірақ штаттық партиядағы радикалдардың оған деген жақтырықсыздығы оған зиян келтірді. Штаттық делегацияда көпшілікті қамтамасыз ете алмағандықтан, ол ұлттық конвентке қатыспады, онда ол вице-президенттік лауазымға үміткер ретінде бірінші дауыс беруді алды. Оның Генри Л. Доуэсті, басқа да орташа республикашылды, губернаторлық креслоға өзінің ізбасары ретінде ұсынуға тырысуы да сәтсіз аяқталды: партия радикал Эндрюді ұсынды, ол кейін жалпы сайлауда жеңіске жетті. Азаматтық соғыс қаупі төніп тұрғанда Банкс айтқан қоштасу сөзі – орташалық пен біртүгелдікке шақыру болды. 1860 жылдың жазында Банкс өзінің ұстазы Роберт Рантул жұмыс істеген Иллинойс орталық темір жолының тұрақты директоры болу туралы ұсынысты қабылдады. Банкс қызметтен кеткеннен кейін Чикагоға көшіп, темір жолдың кең аумақты жерлерін насихаттау және сатумен айналысты. Ол Иллинойста одақтың бұзылуына қарсы сөйлеуді жалғастырды.

In 1857, Banks ran for Governor of Massachusetts against the incumbent Gardner. His nomination by the Republicans was contentious, with opposition coming primarily from radical abolitionist interests opposed to his comparatively moderate stand on the issue. After a contentious general election campaign Banks won a comfortable victory. One key action Banks took in support of the antislavery movement was the dismissal of Judge Edward G. Loring. Loring had ruled in 1854 that Anthony Burns, a fugitive slave, be returned to slavery under the terms of the Fugitive Slave Law of 1850. Under the pressure of a public petition campaign spearheaded by William Lloyd Garrison, the legislature passed two Bills of Address, in 1855 and 1856, calling for Loring's removal from his state office, but in both cases Gardner had declined to remove him. Banks signed a third such bill in 1858. He was rewarded with significant antislavery support, easily winning reelection in 1858. Banks's 1859 reelection was influenced by two significant issues. One was a state constitutional amendment requiring newly naturalized citizens to wait two years before becoming eligible to vote. Promoted by the state's Know Nothings, it was passed by referendum in May of that year. Banks, catering to Know Nothing supporters, supported its passage, although Republicans elsewhere opposed such measures, because they were seeking immigrant votes. The amendment was repealed in 1863. The other issue was John Brown's raid on Harpers Ferry, which more radical Republicans (notably John Albion Andrew) supported. Not yet ready for armed conflict, the state voted for the more moderate Banks. After the election, Banks vetoed a series of bills, over provisions removing a restriction limiting state militia participation to whites. This incensed the radical abolitionist forces in the legislature, but they were unable to override his vetoes in that year's session, or of similar bills passed in the next. Banks made a serious bid for the Republican presidential nomination in 1860, but dislike of him by the radicals in the state party harmed him. His failure to secure a majority in the state delegation prompted him to skip the national convention, where he received first ballot votes as a nominee for Vice President. His attempt to promote Henry L. Dawes, another moderate Republican, as his successor in the governor's chair also failed: the party nominated the radical Andrew, who went on to win the general election. Banks's farewell speech, given with civil war looming, was an appeal for moderation and union. During the summer of 1860, Banks accepted an offer to become a resident director of the Illinois Central Railroad, which had previously employed his mentor Robert Rantoul. Banks moved to Chicago after leaving office, and was engaged primarily in the promotion and sale of the railroad's extensive lands. He continued to speak out in Illinois against the breakup of the Union.

Азаматтық соғыс

1861 жылдың басында Азамат соғысы басталуға айналған кезде президент Авраам Линкольн Банксті министрлік лауазымға қарастырды, бірақ губернатор Эндрюдің Банксті кез келген қызметке лайықсыз деп есептеген теріс пікіріне қарамастан. Линкольн Банксті теміржол жұмысын қабылдағандықтан тағайындамады, бірақ 16 мамыр 1861 жылы оны еріктілердің алғашқы генерал-майорларының бірі етіп таңдады. Тұрақты армиядағы көптеген кәсіби әскерилер бұл шешімге наразы болды, бірақ Банкс, жетекші республикалық ретіндегі ұлттық даңқының арқасында, әкімшілікке саяси үлкен пайда әкелді, оның ішінде Одақ мүддесі үшін жалдаушылар мен қаржыны тарту мүмкіндігі болды, өйткені оның далалық тәжірибесі жетіспеді.

Бірінші команда

Банкс алдымен Мэриленд штатының шығысындағы әскери округке қолбасшылық етті, оның ішінде Балтимор қаласы да бар еді, ол сепаратистік көзқарастардың ошағы және маңызды теміржол торабы болатын. Банкс көбінесе азаматтық істерге араласпады, солтүстік пен Вашингтон арасындағы маңызды теміржол байланыстарын сақтап, сепаратизмнің саяси білдірілімдеріне мүмкіндік берді. Дегенмен, ол Балтимор қаласының полиция бастығы мен комиссарларын қамауға алды және полиция күшін Одаққа адал жандарды мұқият тексерген күштермен ауыстырды. Банкстің бұл әрекеттері Мэрилендтегі Конфедерациялық көзқарастарға қысым жасады. Ол құлдар ұсталатын штат болғанымен, соғыс бойына адал қалды.

Шенандоа аңғарының жорығы

Банкстің бөлімшесі Шенноа аңғарында тәуелсіз қолбасшылық ретінде қызмет еткенімен, Джордж Макклелланға бағынышты болды. 1862 жылдың 14 наурызында президент Линкольн Макклелланның әскерлерін корпусқа біріктіру туралы жарлық шығарды. Осылайша Банкс корпус командирі болды, бұрынғы дивизиясын басқарды, енді оған бригадалық генерал Альфей Уильямс басшылық етіп, сондай-ақ бригадалық генерал Джеймс Шилдстің дивизиясы Банкс қолбасшылығына қосылды. 23 наурызда Кернстаун шайқасында Стоунволл Джексон шегінуге мәжбүр болғаннан кейін, Банкске Джексонды аңғар бойымен қууға және оның Ричмонд қорғанысын күшейтуіне кедергі келтіруге бұйрық берілді. Банкс әскері қиын жағдайдағы жабдықтау желісінің соңында оңтүстік аңғарға жеткенде, президент оларды солтүстік жағындағы Страсбургке қайта шақырды. Содан кейін Джексон жақын маңдағы Лурай аңғарына жылдам жол тартты және 23 мамырда Фронт-Рояль шайқасында Банкс күштерінің бір бөлігімен кездесті. Бұл Банксті Винчестерге қайта шегінуге мәжбүр етті, онда Джексон 25 мамырда тағы да шабуыл жасады. Одақ әскерлері қорғанысқа нашар дайындалғандықтан, Потомак өзенінен Мэрилендке тәртіпсіз шегінді. Джон Фремонт пен Ирвин Макдауэлл басқаратын күштермен Джексон әскерін қоршауға жасалған тырысқан әрекет сәтсіз аяқталды, ал Джексон Ричмондты нығайта алды. Банкс әскерлерін тиімсіз басқарғаны және науқанда жеткіліксіз барлау жүргізгені үшін сынға ілікті, ал оның саяси одақтастары жеңіліске кінәні Соғыс министрлігіне таңуға тырысты.

Солтүстік Вирджиния науқаны

Шілдеде генерал-майор Джон Поуп жаңа құрылған Вирджиния армиясының басшылығына тағайындалды, оның құрамында Банкс, Ирвин Макдауэлл және Франц Сигелдің әскерлері болды. Тамыздың басында бұл күштер Калпепер округіне жетті. Поуп Банкске екіұстама тапсырма берді: Кулпепердің оңтүстігіне барып, жаудың күшін анықтау, нығайтылған қорғаныс позициясын ұстап тұру және жаумен шайқасу. Банкс Долина кампаниясында Стоунволл Джексонға көрсеткен сақтығын осы жолы көрсетпеді және жаудың үлкен күштерімен кездесуге батылдық танытты. Ол қарсыласқан конфедераттар сандар бойынша басымдыққа ие болды және әсіресе Седар тауы маңындағы биік жерлерді бақылады. 9 тамызда Седар тауы шайқасы басталып, Банкс конфедераттардың оң жағына қанаттан шабуыл жасауға бұйрық берді. Банкстің батыл шабуылы конфедераттардың қатарын жаруға жақын болды, егер ол резервтерін уақтылы қолданғанда, жеңіске жетер еді. Бірақ, шайқастың шешуші сәтінде конфедераттардың тиімді басшылығы мен Хиллдің кездейсоқ келгені олардың сандық артықшылығын пайдалануға мүмкіндік берді. Банкс бұл шайқасты «жақсы өткен шайқастардың» бірі деп есептеді, ал оның бір офицері оны қабілетсіз генералдың ақымақтығы деп бағалады. Күндіздің соңында Поуп басқарып келген одақтың қосымша күштері мен Джексонның қалған әскерлері келгеннен кейін, екі күнге созылған қақтығыс болды. Конфедераттар 11 тамызда Седар тауынан кері шегінді. Стоунволл Джексон Банкстің әскерлері жақсы соғысқанын атап өтті, ал Линкольн де оның басшылығына сенім білдірді. Екінші Булл-Ран шайқасы кезінде Банкс корпусымен Бристоу станциясында орналасты және шайқасқа қатыспады. Кейін корпус Потомак армиясының құрамына XII корпус ретінде қосылып, Мэрилендке конфедераттардың шабуылы кезінде негізгі армиямен бірге солтүстікке қарай жорық жасады. 12 қыркүйекте Банкс күтпеген жерден басшылық лауазымынан алынды.

Перс шығанағының әскері

1862 жылдың қарашасында президент Линкольн Банкске Перс шығанағы армиясын басқаруды тапсырды және Нью-Йорк пен Жаңа Англиядан 30 000 жаңа сарбазды жинауды сұрады. Бұрынғы Массачусетс штатының губернаторы болғандықтан, ол осы штаттардың губернаторларымен саяси байланыста болды, ал сарбаздыққа алу жұмысы сәтті аяқталды. Желтоқсан айында ол Нью-Йорк портынан көптеген жаңа сарбаздармен бірге шығып, Луизиана штатының Нью-Орлеан қаласындағы Перс шығанағы департаментінің қолбасшысы, генерал-майор Бенджамин Батлерді ауыстырды. Батлер Банкске жақсы қарамаса да, оны Нью-Орлеанға құрметпен қарсы алып, маңызды азаматтық және әскери мәселелер туралы толыққанды мәлімет берді. Теңіз күштері министрі Гидеон Уэллс, Батлерді (саяси генерал және кейін Массачусетс штатының губернаторы) Банкспен ауыстырудың дұрыс екеніне күмән келтірді, оны тиімді басшы және әкімші ретінде кемсіз деп есептеді. Банкске Нью-Орлеанды оккупациялауға қарсы Оңтүстік штаттарының оппозициясымен ғана емес, сонымен қатар қала мен Вашингтондағы радикалды республикашылдардың саяси қарсылығымен де күресуге тура келді, олар оның әкімшілікке қатысты орташа көзқарасын сынады.

Порт-Гадсонды қоршау

Банкстің бұйрықтарының бір бөлігі Миссисипи өзенімен жоғары қарай жылжуға және Улисс С. Грантпен күш біріктіруге, Виксбург (Миссисипи) мен Порт-Хадсон (Луизиана) арасында конфедераттар бақылауындағы су жолының бақылауын алуға нұсқауларды қамтыды. Грант Виксбургке қарсы жорық жасады, ал Банкске Грантқа қосылар алдында Порт-Хадсонды басып алу тапсырылды. Ол дереу қимылға көшпеді, себебі Порт-Хадсон гарнизонының үлкен екендігі хабарланды, жаңа сарбаздары жабдықсыз және жауынгерлік қимылдарға жеткіліксіз даярланған, сондай-ақ Луизиананың оккупацияланған аймақтарын басқарудың бюрократиялық талаптары оны шаршатып жіберді. Ол Батон-Ружды қайта басып алу үшін күш жіберді және Галвестонды (Техас) қысқа мерзімге басып алды, бірақ 1863 жылдың 1 қаңтарында Галвестон шайқасында одан шығарылды. 1862 жылы бірнеше одақтық канонерлік кемелер Виксбург пен Порт-Хадсон арасындағы өзенге сәтті өтіп, конфедераттардың жабдықтау және әскер қозғалысына кедергі келтірді. 1863 жылдың наурыз айында, олар тұтқындалғаннан немесе жойылғаннан кейін, теңіз командашысы Дэвид Фаррагут Порт-Хадсоннан өтіп, аймақты қайта бақылауға алу үшін өзенді кесіп өтуге тырысты және Банкске конфедераттардың бекінісіне қарсы диверсиялық құрлық шабуылы жасауға көндірді. Банкс 13 наурызда Батон-Руждан 12 000 сарбазбен аттанды, бірақ дәл емес карталар салдарынан жау позициясына жете алмады. Ол жаумен қақтығысуға тырыспады, сонымен қатар Фаррагутпен байланыс үзілді. Теңіз командашысы екі канонерлік кемені Порт-Хадсоннан өтіп, қолдаусыз атысқа түсті. Банкс Батон-Ружға қайта шегінді, ал оның әскерлері жол бойы тонау жасады. Бұл оқиға Банкске әскери қолбасшы ретінде нұқсан келтірді және көптеген адамдарға ол Фаррагутты қолдағысы келмеген деген жалған ойды қалдырды. Саяси қысымға ұшырап, Банкс наурыздың соңында Порт-Хадсонды айналып өту үшін Ред-Ривер арқылы жол табуға операция бастады. Ақырында ол Луизиана штатының Александрия қаласына жетті, бірақ конфедераттар генерал-майоры Ричард Тейлордың шағын күштерінің қарсылығы оның мамыр айының басына дейін жетпеуіне себеп болды. Оның әскері мыңдаған пахта балталарын тартып алды, ал Банкс конфедераттардың шығысқа қарайғы жабдықтауын тоқтатқанын мәлімдеді. Осы операциялар кезінде адмирал Фаррагут Банкске көмектесетін теңіз күштерінің басшылығын Дэвид Портерге тапсырды, олмен Банкске қарым-қатынасы қиын болды. Гранттан Виксбургке қарсы көмек сұрағаннан кейін, Банкс 1863 жылдың мамырында Порт-Хадсонды қоршауға алды. Гранттың Виксбургте жасағандай, екі шабуылға тырысқанда, олар сәтсіз аяқталды. Біріншісі 27 мамырда қамалған жауға қарсы жасалды, ол жеткіліксіз барлау және Банкс желі бойындағы шабуылдарды үйлестіре алмауынан сәтсіз аяқталды. Қанды қарсылықтан кейін Банкс қоршауды жалғастырды және 14 маусымда екінші шабуыл жасады. Бұл шабуыл да нашар ұйымдастырылды, ал қарсы соққы да қанды болды: екі шабуылдың әрқайсысының нәтижесінде одақтастар 1800-нен астам жауынгерін жоғалтты. Генерал Франклин Гарднер басқаратын конфедерат гарнизоны Виксбург түскенін естігеннен кейін, 9 шілдеде 1863 жылы капитуляциялады. Бұл Миссисипи өзенінің барлық бөлігін одақтың бақылауына көшірді. Порт-Хадсонды қоршау - Азамат соғысының ірі шайқасында афроамерикандық сарбаздардың алғаш рет қолданылған уақыты болды. 1863 жылы АҚШ-тың түсті әскерлері бекітілді және оларды жалдау және оқыту жүргізілді. 1863 жылдың күзінде Линкольн мен штаб бастығы Генри Хэллек Банкске Техас жағалауына қарсы операцияларды жоспарлау керектігін, негізінен Мексикадағы француздардың конфедераттарға көмектесуіне немесе Техасты басып алуына кедергі келтіру және Техастан шығысқа қарай конфедераттардың жабдықтауын тоқтату мақсатында жоспар жасау керектігін хабарлады. Екінші мақсатты ол алдымен Галвестонға қарсы күш жіберіп, оны басып алуға тырысты; оның әскерлері 8 қыркүйекте Сабин асуының екінші шайқасында жеңіліске ұшырады. Браунсвиллге жіберілген экспедиция қараша айында Рио-Гранденің сағасы мен Техастың сыртқы аралдарына жақын аймақты басып алды.

Part of Banks's orders included instructions to advance up the Mississippi River to join forces with Ulysses S. Grant, in order to gain control of the waterway, which was under Confederate control between Vicksburg, Mississippi and Port Hudson, Louisiana. Grant was moving against Vicksburg, and Banks was under orders to secure Port Hudson before joining Grant at Vicksburg. He did not move immediately, because the garrison at Port Hudson was reported to be large, his new recruits were ill equipped and insufficiently trained for action, and he was overwhelmed by the bureaucratic demands of administering the occupied portions of Louisiana. He did send forces to reoccupy Baton Rouge, and sent a small expedition that briefly occupied Galveston, Texas but was evicted in the Battle of Galveston on January 1, 1863. In 1862, several Union gunboats had successfully passed onto the river between Vicksburg and Port Hudson, interfering with Confederate supply and troop movements. In March 1863, after they had been captured or destroyed, naval commander David Farragut sought to run the river past Port Hudson in a bid to regain control over that area, and convinced Banks to make a diversionary land attack on the Confederate stronghold. Banks marched with 12,000 men from Baton Rouge on March 13, but was unable to reach the enemy position due to inaccurate maps. He then compounded the failure to engage the enemy with miscommunications with Farragut. The naval commander successfully navigated two gunboats past Port Hudson, taking fire en route, without support. Banks ended up retreating back to Baton Rouge, his troops plundering all along the way. The episode was a further blow to Banks's reputation as a military commander, leaving many with the false impression he had not wanted to support Farragut. Under political pressure to show progress, Banks embarked on operations to secure a route that bypassed Port Hudson via the Red River in late March. He was eventually able to reach Alexandria, Louisiana, but stiff resistance from the smaller forces of Confederate General Richard Taylor meant he did not get there until early May. His army seized thousands of bales of cotton, and Banks claimed to have interrupted supplies to Confederate forces further east. During these operations Admiral Farragut turned command of the naval forces assisting Banks over to David Porter, with whom Banks had a difficult and prickly relationship. Following a request from Grant for assistance against Vicksburg, Banks finally laid siege to Port Hudson in May 1863. Two attempts to storm the works, as with Grant at Vicksburg, were dismal failures. The first, made against the entrenched enemy on May 27, failed because of inadequate reconnaissance and because Banks failed to ensure the attacks along the line were coordinated. After a bloody repulse, Banks continued the siege, and launched a second assault on June 14. It was also badly coordinated, and the repulse was equally bloody: each of the two attacks resulted in more than 1,800 Union casualties. The Confederate garrison under General Franklin Gardner surrendered on July 9, 1863, after receiving word that Vicksburg had fallen. This brought the entire Mississippi River under Union control. The siege of Port Hudson was the first time that African American soldiers were used in a major Civil War battle. The United States Colored Troops were authorized in 1863 and recruiting and training had to be conducted. In the autumn of 1863, Lincoln and Chief of Staff Henry Halleck informed Banks that plans should be made for operations against the coast of Texas, chiefly for the purpose of preventing the French in Mexico from aiding the Confederates or occupying Texas, and to interdict Confederate supplies from Texas heading east. The second objective he attempted to achieve at first by sending a force against Galveston; his troops were badly beaten in the Second Battle of Sabine Pass on September 8. An expedition sent to Brownsville secured possession of the region near the mouth of the Rio Grande and the Texas outer islands in November.

Қызыл өзенге қарсы жорық

Техасқа қарсы операциялардың бір бөлігі ретінде Халлек Банксті Техастың солтүстік бөлігінің ресурстарға бай, бірақ жақсы қорғалған аймақтарына құрлықпен шабуыл жасау үшін Қызыл өзен кампаниясын жүргізуге ынталандырды. Банкс пен Грант екеуі де Қызыл өзен кампаниясын стратегиялық шашырату деп есептеді, олардың пікірінше, Алабама штатындағы Мобилді басып алу үшін шығысқа қарай жылжу дұрыс болар еді. Бірақ саяси күштер үстемдік етті, және Халлек Қызыл өзендегі операциялардың жоспарын жасады. Кампания 1864 жылдың наурыз айынан мамыр айына дейін жалғасты, және ол үлкен сәтсіздікке ұшырады. Банкстің әскері 8 сәуірде генерал Тейлордан Мансфилд шайқасында жеңіліп, келесі күні Плезант-Хилл шайқасында қарсы тұру үшін 32 шақырым (20 миль) кері шегінді. Плезант-Хиллде тактикалық жеңіске жеткеніне қарамастан, Банкс Александрияға шегінуін жалғастырды, оның күштері Портердің Федералды ішкі флотының бір бөлігімен қайта бірікті. Бұл теңіз күштері Қызыл өзен кампаниясына әскерге көмектесу және соғыстың құнды сыйлығы ретінде мақта сатып алу үшін қосылды. Банкс жеке мақта саудагерлерінің "тобын" экспедицияға еріп келгені үшін айыпталды, бірақ олардың саны аз болды, және тартылып алынған мақтаның көп бөлігі әскер немесе флотқа тиді. Дегенмен, Банкс рұқсатсыз агенттердің аймақта жұмыс істеуіне кедергі келтірмеді. Арканзас штатының Литтл-Рок қаласынан ұшырылған қолдаушы күштер Камден экспедициясында кері қайтарылды. Портердің үлкен флотының бір бөлігі Александриядағы сарқырамалардың үстінде судың төмендеуінен қамалып қалды, оны Конфедерация әскерлері Портердің флоты алғаш кірген кезде су деңгейін жасанды түрде көтеру үшін салынған бөгетті жарып салу арқылы жасады. Банкс және басқалар Джозеф Бейли ұсынған арнада қалған суды көтеру үшін қанатты бөгеттер салу жоспарын мақұлдады. Он күн ішінде 10 000 сарбаз екі бөгет салып, Портердің флотын құтқарып, олардың барлығына Миссисипи өзеніне шегінуге мүмкіндік берді. Кампаниядан кейін генерал Уильям Т. Шерман Қызыл өзен кампаниясы туралы "Басынан соңына дейін бір ғана қателік" деді, және Банкс өзінің офицерлері мен қатардағы әскерлерінің наразылығына және құрметін жоғалтты, өйткені ол кампанияны дұрыс басқармады. Апрельдің соңында Банкстің шегінуі туралы естіген Грант штаб бастығы Халлекке телеграмма жіберіп, Банксті командирлік лауазымынан босатуды сұрады. Конфедерация әскерлері соғыстың соңына дейін Қызыл өзенді бақылауда ұстады.

As part of operations against Texas, Halleck also encouraged Banks to undertake the Red River Campaign, an overland operation into the resource rich but well defended parts of northern Texas. Banks and General Grant both considered the Red River Campaign a strategic distraction, with an eastward thrust to capture Mobile, Alabama preferred. Political forces prevailed, and Halleck drafted a plan for operations on the Red River. The campaign lasted from March to May 1864, and was a major failure. Banks's army was routed at the Battle of Mansfield (April 8) by General Taylor and retreated 20 mile (32 km) to make a stand the next day at the Battle of Pleasant Hill. Despite winning a tactical victory at Pleasant Hill, Banks continued the retreat to Alexandria, his force rejoining part of Porter's Federal Inland Fleet. That naval force had joined the Red River Campaign to support the army and to take on cotton as a lucrative prize of war. Banks was accused of allowing "hordes" of private cotton speculators to accompany the expedition, but only a few did, and most of the cotton seized was taken by the army or navy. Banks did little, however, to prevent unauthorized agents from working the area. A cooperating land force launched from Little Rock, Arkansas was turned back in the Camden Expedition. Part of Porter's large fleet became trapped above the falls at Alexandria by low water, engineered by Confederates blowing a dam that had been constructed to artificially raise the water level when first entered by Porter's fleet. Banks and others approved a plan proposed by Joseph Bailey to build wing dams as a means to raise what little water was left in the channel. In ten days, 10,000 troops built two dams, and managed to rescue Porter's fleet, allowing all to retreat to the Mississippi River. After the campaign, General William T. Sherman famously said of the Red River campaign that it was "One damn blunder from beginning to end", and Banks earned the dislike and loss of respect of his officers and rank and file for his mishandling of the campaign. On hearing of Banks's retreat in late April, Grant wired Chief of Staff Halleck asking for Banks to be removed from command. The Confederates held the Red River for the remainder of the war.

Луизиананың қайта құруы

Банктер Луизианада президент Линкольннің реконструкция жоспарларын жеңілдету үшін бірқатар қадамдар жасады. Банкс Нью-Орлеанға келген кезде, Батлердің кейбір әрекеттеріне байланысты қала тұрғындарының бір бөлігі Одаққа жауаншылықпен қарады. Банкс Батлердің саясатының кейбірін жұмсартты, Батлер ұстаған азаматтарды босатып, министрлері Одақты қолдаудан бас тартқан шіркеулерді қайта ашты. Ол көптеген африкалық американдықтарды әскерге қабылдады және плантацияларын тастап кеткен көптеген құлдарды ұйымдастыру үшін ресми жұмыс және білім беру бағдарламаларын енгізді, олар босатылған деп сенді. Банкс плантация иелерінің реконструкция процесінде рөл атқаруы керек деп есептегендіктен, жұмыс бағдарламасы афроамерикандықтарға аса қолайлы болмады, олар бір жылдық еңбек шартына қол қоюға міндеттелді және жұмыссыз адамдар еріксіз қоғамдық жұмыстарға тартылды. 1865 жылы оңтүстік штаттарының өкілдері қаланың бақылауын қайта алғаннан кейін білім беру бағдарламасы тоқтатылды. 1863 жылдың тамызында президент Линкольн Банкске жаңа штат конституциясын жасауды қадағалауды тапсырды, ал желтоқсанда оған жаңа азаматтық үкімет құруға кең өкілеттік берді. Бірақ, сайлауға тіркелгендердің саны аз болғандықтан, Банкс жоспарланған конгресс сайлауын тоқтатты және азаматтық билікпен бірлесіп тіркелу деңгейін арттыруға кірісті. 1864 жылдың ақпанында Банкс ұйымдастырған сайлау нәтижесінде Луизианада Одақшыл үкімет сайланды, және Банкс Линкольнге Луизиананың «екі жыл ішінде дана және күшті үкімет астында әлем таныған ең адал және гүлденген штаттардың біріне айналатынын» сеніммен хабарлады. 1864 жылдың сәуір айынан шілде айына дейін өткен конституциялық конвент құлдарды азат етуді көздейтін жаңа конституцияны қабылдады. Банкс конвентке елеулі ықпал етті, африкалық американдықтардың білімі және кемінде жартылай сайлау құқығы туралы ережелерді енгізуді талап етті. Конвент аяқталған кезде Банкстің Қызыл өзендегі жорығы сәтсіз аяқталды және Банкс әскери (бірақ саяси емес) мәселелер бойынша генерал-майор Эдвард Канбиге бағындырылды. Президент Линкольн Банкске қыркүйек айында жаңа конституция бойынша өткізілетін сайлауды қадағалауды тапсырды, содан кейін оны Вашингтонға Луизиана конституциясын қабылдау және сайланған конгрессмендерді қолдау үшін Конгреске лобби жасауға жіберді. Конгресстегі радикалды республикашылар Луизианадағы оның саяси әрекеттеріне қарсы шығып, 1865 жылдың басында Луизиананың екі конгрессменін отыруға рұқсат бермеді. Алты айдан кейін Банкс Луизианаға Канбидің басшылығындағы әскери құмандылығын қайта бастау үшін оралды. Бірақ ол азаматтық үкімет пен Канби арасында саяси тұтқынға айналды және 1865 жылдың мамырында Нью-Орлеанда бір ай болғаннан кейін армиядан кетті. Ол 1865 жылдың қыркүйегінде Массачусетске қайтып келді. 1865 жылдың басында Соғыс министрі Халлек Уильям Фаррар Смит пен Джеймс Т. Брэдиге Нью-Орлеанды басып алу кезінде армия ережелерін бұзуды тергеп-тексеруді тапсырды. Комиссияның жарияланбаған есебінде әскери басқаруда «құйрық сүйреу, жемқорлық және парақорлық» кең таралғаны анықталды. Банкстің соғыстағы қызметіне арналған әскери марапаттарға 1867 және 1875 жылдары Массачусетс штатының Ежелгі және Құрметті артиллерия компаниясының командирі болып сайлануы кірді. 1892 жылы ол Азамат соғысы кезінде Одаққа қызмет еткен офицерлердің әскери қоғамы – АҚШ-тың адал легионының әскери орденінің Массачусетс бөлімінің бірінші сыныпты серігі болып сайланды.

Banks undertook a number of steps intended to facilitate the Reconstruction plans of President Lincoln in Louisiana. When Banks arrived in New Orleans, the atmosphere was somewhat hostile to the Union owing to some of Butler's actions. Banks moderated some of Butler's policies, freeing civilians that Butler had detained and reopening churches whose ministers refused to support the Union. He recruited large numbers of African Americans for the military, and instituted formal works and education programs to organize the many slaves who had left their plantations, believing they had been freed. Because Banks believed the plantation owners would need to play a role in Reconstruction, the work program was not particularly friendly to African Americans, requiring them to sign year long work contracts, and subjecting vagrants to involuntary public work. The education program was effectively shut down after Southerners regained control of the city in 1865. In August 1863, President Lincoln ordered Banks to oversee the creation of a new state constitution, and in December granted him wide ranging authority to create a new civilian government. However, because voter enrollment was low, Banks canceled planned Congressional elections, and worked with civilian authorities to increase enrollment rates. After a February 1864 election organized by Banks, a Unionist government was elected in Louisiana, and Banks optimistically reported to Lincoln that Louisiana would "become in two years, under a wise and strong government, one of the most loyal and prosperous States the world has ever seen." A constitutional convention held from April to July 1864 drafted a new constitution that provided for the emancipation of slaves. Banks was a significant influence on the convention, insisting that provisions be included for African American education and at least partial suffrage. By the time the convention ended, Banks's Red River Campaign had come to its ignominious end and Banks was superseded in military (but not political) matters by Major General Edward Canby. President Lincoln ordered Banks to oversee elections held under the new constitution in September, and then ordered him to return to Washington to lobby Congress for acceptance of Louisiana's constitution and elected Congressmen. Radical Republicans in Congress railed against his political efforts in Louisiana, and refused to seat Louisiana's two Congressmen in early 1865. After six months, Banks returned to Louisiana to resume his military command under Canby. However, he was politically trapped between the civilian government and Canby, and resigned from the army in May 1865 after one month in New Orleans. He returned to Massachusetts in September 1865. In early 1865, Secretary of War Halleck ordered William Farrar Smith and James T. Brady to investigate breaches of Army regulations during the occupation of New Orleans. The commissioners' report, which was not published, found that the military administration was riddled by "oppression, peculation, and graft". Military recognition of Banks's service in the war included election in 1867 and 1875 as commander of the Ancient and Honorable Artillery Company of Massachusetts. In 1892, he was elected as a Veteran First Class Companion of the Massachusetts Commandery of the Military Order of the Loyal Legion of the United States, a military society for officers who had served the Union during the Civil War.

Соғыстан кейінгі мансап

Массачусетске оралғаннан кейін Банкс бірден Конгресске, Радикалдық республикашыл Дэниел В. Гучтің отставкасынан босаған орынға үміткер болды. Радикалдар үстемдік еткен Массачусетс республикашыл партиясы оның кандидатурасына қарсы болды, бірақ ол штаттық конвенцияда және жалпы сайлауда жеңіске жетті, ішінара радикалдық сайлаушыларды негрлердің сайлау құқығын қолдайтынын жариялап, олардың дауысын алу арқылы. Ол 1865 жылдан 1873 жылға дейін қызмет етті, осы кезеңде Сыртқы істер комитетінің төрағасы болды. Оның формалды түрде орташа саясатын ұстанғанына қарамастан, президент Джонсонның саясатын қолдайтындықтан күдіктенбеу үшін көптеген мәселелерде радикалдармен бірге дауыс беруге мәжбүр болды. Ол Луизианадағы қайта құру жұмыстарын белсенді түрде қолдады, 1865 жылы оның конгресс делегациясын орналастыруға тырысты. Бірақ Луизианадағы күшті топ оған қарсы шықты, оның қуыршақ үкімет құрғанын айтты. Ол сондай-ақ радикалды республикашыларды африкалық американдықтарға сайлау құқығы берілгенге дейін штаттарды қайта қабылдамау қажеттігін қарастырған заң жобасын қабылдап, олардан алшақтады. Банкс маңызды комитеттің төрағасы болғанына қарамастан, президент Грант оны жақтырмады және мүмкіндігінше оны айналып өтті. Конгресстегі осы кезеңде Банкс Манифест тағдырының ерте жақтаушыларының бірі болды. Ол 1866 жылғы Аннексия заң жобасын ұсынды, ол бүкіл Британдық Солтүстік Американы (қазіргі Канада) аннексиялау туралы ұсыныстарды қамтыды. Бұл оның көптеген ирланд-американдық сайлау округіне үндеу және Конфедерацияға Ұлыбританияның жасырын қолдауына, мысалы, қару-жарақ жеткізген блокада бұзушыларға байланысты американ халқының ашуын ояту үшін жасалды (соның салдарынан соғыс екі жылға созылды және 400 000-нан астам американ қаза тапты). Бұл және басқа ұсыныстар Сенаттың Сыртқы қатынастар комитетінде, төрағасы Чарльз Самнер болғанда, қабылданбады. Банкс 1868 жылы қабылданған Алясканы сатып алуды қаржыландыру туралы заң жобасын қабылдауда да маңызды рөл атқарды. Банктің қаржылық жазбалары Аляска заңдары қабылданғаннан кейін Ресей елшісінен ірі сыйлық алғандығын көрсетеді. Заң жобасы қабылданғаннан кейін көп ұзамай сұрақтар туындады, бірақ палатаның жүргізген тергеуі істің мән-жайын жасырды. Биограф Фред Харрингтон Банкс төлем алғанына қарамастан, заң жобасын қолдаған болар еді деп санайды. Банкс Кариб теңізіндегі бірнеше аралдарды, соның ішінде Данияның Батыс Индиясын және Доминикан Республикасын сатып алуға жасалған сәтсіз әрекеттерді де қолдады. Ол Кубаның тәуелсіздігін жақтады. 1872 жылы Банкс Хорас Грилиді қолдап, Либералды-республикалық көтеріліске қосылды. Ол партияның еңбек реформасынан алыстау тенденциясына белгілі бір дәрежеде қарсы болды, бұл оның жұмысшы табының көптеген сайлаушыларына жақын болған, бірақ Республикалық партияға үстемдік ете бастаған бай бизнесмендерге емес. Банкс Солтүстік бойынша Грили үшін науқан жүргізіп жатқанда, радикал Дэниел В. Гуч оны қайта сайлау үшін жеңіске жеткізу үшін жеткілікті қолдау жинады; бұл Банкстің Массачусетс сайлаушыларынан алған алғашқы жеңілісі болды. Жеңілгеннен кейін Банкс Джон Фремонт басқарған Кентукки темір жолының табыссыз жобасына инвестиция салды, оның кірісі саяси жоғалтуды өтеуіне үміттенеді. Саяси мансабын қайта жандандыруға тырысқан Банкс 1873 жылы Массачусетс Сенатына либералды-республикалықтар, демократтар және еңбек реформасы топтарының коалициясымен қолдау көрсетілді. Ол соңғы топтарды, әсіресе жұмыс күнін қысқартуды қолдау арқылы қызықтырды. Ол осы мерзімде әйелдер мен балалардың жұмыс уақытын күніне он сағатқа дейін шектеу туралы заң жобасын әзірлеуге және қабылдауға көмектесті. 1874 жылы Банкс Гучты жеңіп, тағы да Конгресске сайланды, оған ұқсас коалиция қолдау көрсетті. Ол екі мерзім (1875–1879) қызмет етті, 1978 жылы Республикалық партияға қайта қосылғаннан кейін номинация процесінде жеңілді. Ол осы науқанда өз ұстанымдарын тым жиі өзгергендіктен сенімді емес деп айыпталды. Жеңілгеннен кейін президент Рутерфорд Б. Хейс Банксті Массачусетс штатының АҚШ маршалы қызметіне тағайындады, оның қызметі үшін меценаттық сыйлық ретінде. Ол 1879 жылдан 1888 жылға дейін осы лауазымда болды, бірақ өзінің қарамағындағыларға тиісті қадағалау жасаған жоқ. Осыған байланысты ол төленбеген алымдарды қайтару бойынша сот ісіне тартылды. 1888 жылы Банкс тағы да Конгресске орын алды. Оның ықпалы аз болды, себебі оның денсаулығы нашарлап бара жатқан еді. Бір мерзімнен кейін ол қайтадан сайлауға түспеді және Уолтхэмге зейнетке шықты. Оның денсаулығы нашарлай берді және 1894 жылдың 1 қыркүйегінде Уолтхэмде қайтыс болғанға дейін қысқа мерзімге Маклин ауруханасына жатқызылды. Оның қазасы бүкіл елде жаңалықтарға шықты; ол Уолтхэмдегі Гроув Хилл зиратында жерленген.

On his return to Massachusetts, Banks immediately ran for Congress, for a seat vacated by the resignation of Radical Republican Daniel W. Gooch. The Massachusetts Republican Party, dominated by Radicals, opposed his run, but he prevailed easily at the state convention and in the general election, partially by wooing Radical voters by proclaiming support for Negro suffrage. He served from 1865 to 1873, during which time he chaired the Foreign Affairs Committee. Despite his nominally moderate politics, he was forced to vote with the Radicals on many issues, to avoid being seen as a supporter of President Johnson's policies. He was active in supporting the reconstruction work he had done in Louisiana, trying to get its Congressional delegation seated in 1865. He was opposed in this by a powerful faction in Louisiana, who argued he had essentially set up a puppet regime. He also alienated Radical Republicans by accepting a bill on the matter that omitted a requirement that states not be readmitted until they had given their African American citizenry voting rights. Despite his position as chair of an important committee, Banks was snubbed by President Grant, who worked around him whenever possible. During this period in Congress, Banks was one of the strongest early advocates of Manifest destiny. He introduced the Annexation Bill of 1866 promoting offers to annex all of British North America (effectively today's Canada) in order to appeal to his heavily Irish American constituency and to tap into the anger the American public felt towards Britain in its unofficial support for the Confederacy, such as blockade runners supplying weapons (which lengthened the war by two years and killed 400,000 additional Americans). This and other proposals he made died in the Senate Foreign Relations Committee, chaired by Charles Sumner. Banks also played a significant role in securing passage of the Alaska Purchase funding bill, enacted in 1868. Banks' financial records strongly suggest he received a large gratuity from the Russian minister after the Alaska legislation passed. Although questions were raised not long after the bill's passage, a House investigation of the matter effectively whitewashed the affair. Biographer Fred Harrington believes that Banks would have supported the legislation regardless of the payment he is alleged to have received. Banks also supported unsuccessful efforts to acquire some Caribbean islands, including the Danish West Indies and the Dominican Republic. He spoke out in support of Cuban independence. In 1872, Banks joined the Liberal Republican revolt in support of Horace Greeley. He had to some degree opposed a party trend away from labor reform, a subject that was close to many of his working class constituents, but not the wealthy businessmen who were coming to dominate the Republican Party. While Banks was campaigning across the North for Greeley, the Radical Daniel W. Gooch successfully gathered enough support to defeat him for reelection; it was Banks' first defeat by Massachusetts voters. After his loss, Banks invested in an unsuccessful start up Kentucky railroad headed by John Frémont, hoping its income would substitute for the political loss. Seeking a revival of his political fortunes, in 1873, Banks ran successfully for the Massachusetts Senate, supported by a coalition of Liberal Republicans, Democrats, and Labor Reform groups. The latter groups he wooed in particular, adopting support for shorter workdays. In that term, he help draft and secure passage of a bill restricting hours of women and children to ten hours per day. In 1874, Banks was elected to Congress again, supported by a similar coalition in defeating Gooch. He served two terms (1875–1879), losing in the 1878 nominating process after formally rejoining the Republican fold. He was accused in that campaign of changing his positions too often to be considered reliable. After his defeat, President Rutherford B. Hayes appointed Banks as a United States marshal for Massachusetts as a patronage reward for his service. He held the post from 1879 until 1888, but exercised poor oversight over his subordinates. He consequently became embroiled in legal action over the recovery of unpaid fees. In 1888, Banks once again won a seat in Congress. He did not have much influence, because his mental health was failing. After one term he was not renominated, and retired to Waltham. His health continued to deteriorate, and he was briefly sent to McLean Hospital shortly before his death in Waltham on September 1, 1894. His death made nationwide headlines; he is buried in Waltham's Grove Hill Cemetery.

Мұра мен құрмет

1890 жылдардың соңында салынған Массачусетс штатының Уинтроп қаласындағы Форт Бэнкс оның құрметіне аталған. Оның ескертікі Уолтхэмнің Орталық алаңында орналасқан, ал Нью-Орлеандағы Банкс көшесі мен Чикагоның Голд-Кост ауданындағы Банкс Корты оның атымен аталады. Мичиган штатындағы Банкс кенті 1871 жылы оның құрметіне аталды. Оның 1855 жылдан өмірінің соңына дейін Уолтхэмдегі үйі – Гейл Банкс үйі Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілген.