Кіріспе
Мексикалық суретші Франсиско Болайн и Гоития Гарсия (4 қазан 1882 - 26 наурыз 1960) - Мексика суретшісі. Гуаития өмірін және шығармашылығын Мексика революциясы қатты әсер еткен, оңаша және күрделі адам болған. Ол мексикалық мурализм ұрпағынан еді, бірақ оның саясатын бөліспеді. Гуаития Франсиско Вилла армиясымен бірге сол кездегі зорлық-зомбылықты бейнелейтін туындылар жасады, кейін антрополог Мануэль Гамиомен бірге жергілікті тарих пен мәдениетті бейнеледі. Өмірінің соңғы жартысын Мексиканың мәдени және интеллектуалдық өмірінен алыстаған сол кездегі ауылдық Ксочимилкода өткізді, сол жерде үйінде қайтыс болды. Ол өзінің үлкен шығармалар жинағын қалдырмады, бірақ оның көптеген суреттері өздерінің атақтылары ретінде белгілі, мысалы, Tata Jesucristo. Оның еңбегі кинобиографиямен және Закатекаста оның есімімен аталған мұражаймен танылды.
the light train station
Francisco Bollaín y Goitia García (4 October 1882 – 26 March 1960) was a Mexican artist. Goitia was a reclusive and complicated man, whose life and work was heavily influenced by the Mexican Revolution. He was of the Mexican muralism generation but did not share its politics. Goitia worked with the Francisco Villa army, creating works depicting the violence of that time and afterwards, worked with anthropologist Manuel Gamio depicting indigenous history and culture. He lived most of the last half of his life simply in then rural Xochimilco, away from the cultural and intellectual life of Mexico City, dying there in his house. He did not leave behind a large collection of work, but a number of his paintings are notable in their own right such as Tata Jesucristo. His work has been recognized with a film biography and a museum in Zacatecas named after him.
Ерте өмір
Гоития 1882 жылы 4 қазанда Патильос қаласында, Закатекаста, Андреа Алтамира мен баск тектес хасиенда әкімшісінің, Франсиско Болан мен Гоитияның заңсыз ұлы болып дүниеге келді. Анасы бала туғанда қайтыс болған, оны Эдуарда Веласкес есімді емші әйел тәрбиеледі. Ол бір уақыт Charco Blanco ранчосында өсті, содан кейін бастауыш мектепке бару үшін Фреснильоға жіберілді. Мектепті бітіргеннен кейін әкесі оны фермаға қайтарып, кеңсе мен әкімшілік жұмыстарға жіберді. Гойта күн сайынғы жұмысына мүмкіндігінше тез кірісіп, орманды тамашалап, өзенде жүзіп, аң аулап, аң аулап жүрді. Сол кезде Закатекаста ұлдардың әкелерінің жұмыс орнын жалғастыруы әдеттегі нәрсе болғанымен, кеңсе жұмысы Франсискоға ұнамады және әкесі ұлын Мексика қаласына оқуға жіберуге шешім қабылдады. Онда ол Хосе Мария Веласко, Хулио Руэлас, Герман Гедовиус және Сатурнино Херранның қолында оқыды және оның жұмысына әсер еткен Руфино Тамайомен достық қарым-қатынас орнатты. Бұл жерде ол каталондық суретші Франеск Галимен бірге оқып, оны экономикалық жағынан қолдаған өнер жинаушы Луис Плаиндурамен достық қарым-қатынас орнатты. Ол өзі салған қарапайым саз үйге көшіп, сол жердегі чинампа егістіктерінің және троллейбустың аялдамаларының бірінің қасында тұрды. 1940 жылдары ол Сакатекасқа оралып, Гуадалупе францискан монастырында кенептерді қалпына келтіріп, басқа да жобаларды жүзеге асырды, сондай-ақ діни ордені қолдады, көбінесе сурет сатудан түскен табысты оларға берді. Сол кездегі мексикалық губернатор оған мемлекеттік ғимараттарға қабырғалы кескіндеме салуға мүмкіндік берді, бірақ Гуаития мексикалық қабырғалы кескіндемелердің саяси немесе әлеуметтік идеалдарын бөліспегендіктен бас тартты.
Өнер
Гоитияның студент кезінде жасаған жұмыстары, оның ішінде Вилла армиясында жасаған жұмыстары, оның кейбіреулері өрнектелген Символистік стильде. Оның жұмысы әдетте реалистік, аз орнатылған, экспрессионизм немесе импрессионизм элементтері бар деп сипатталады. Кейінгі еңбектері пост-импрессионисттік және "Экспрессионисттік модернизм" деп сипатталған. Ол мексикалық мурализм ұрпағына жататын, бірақ бұл қозғалысқа қатыспаған. Оның өмірі Порфирио Диас жылдарында басталды, ол Революцияны және оның ХХ ғасырдың бірінші жартысында Мексиканы қалай қалыптастырғанын көрді. Бұл оқиғалар оны тұлға ретінде де, суретші ретінде де қалыптастырды. Оның тақырыптары әдетте қараңғы, мексикалықтардың ұжымдық санасы мен азаптарының поэзиясын білдіреді. Оның техникасы көлеңкелі және көрінісі архаикалық, әдетте Революция мен кедейлердің көріністерін бейнелейді, олар физикалық және моральдық азап шеккен адамдар. Оның табиғатпен ерте араласуы оның көптеген суреттеріне әсер етті. Ол көптеген шығармаларды қалдырмады, себебі ол оқиғалардан туындаған шығармаларды жасады және олардың көбі апталар немесе айлардан артық уақытқа созылмаған. Алайда оның бірнеше туындылары мексикалық иконографияның классиктері болып табылады. Бұлардың ішінде Tata Jesucristo (1927) (бүгінгі MUNAL), Los ahorcados, El viejo en el muladar және ешқашан аяқталмаған автопортрет.