Кіріспе

Австриялық өнер тарихшысы Отто Бенеш (1896 жылы 29 маусымда Эбенфурт қаласында, 1964 жылы 16 қарашада Венада) - Австрияның өнер тарихшысы. Макс Дворжактың ұстазы болған ол Вена өнер тарихы мектебінің мүшесі болып саналады. Ол Рембрандт суреттерінің каталогымен танымал. 1942 жылы Гуггенхайм стипендиясын алды.

Өмір және жұмыс

Бенеш өнер жинаушы Генрих Бенештің ұлы, ол австриялық суретші Эгон Шиледің маңызды меценаты. Бала кезінен қазіргі заманғы өнермен таныс болған Шилемен жеке танысу оған тұрақты әсер қалдырды, бұл оның бірнеше жарияланымдарында да байқалады. 1915-1921 жылдары Бенеш Вена университетінде өнер тарихы, археология және философияны оқыды. 1921 жылы Рембрандт суреті туралы докторлық диссертация жазды. 1920-1923 жылдары ол Венадағы Кунстхисторический мұражайының көркемсурет галереясында ерікті қызмет атқарды. 1923 жылы ол Альбертинаның жинағының көмекшісі және кейіннен кураторы болды, онда ол Рембрандт жинағын жіктеді және көрмелерге кураторлық жасады. Ол нацистік дәуірде жұмысынан айырылды, себебі оның әйелі еврей нәсілі. Сондықтан 1938 жылы Францияға, 1939 жылы Англияға, 1940 жылы АҚШ-қа көшіп кетеді. 1940-1947 жылдары ол Кембриджде, Массачусетс штатында өмір сүрді және Гарвардтың Кембридждегі Фогг мұражайында, Массачусетс штатында; Принстон университетінде; және Нью-Йоркте жұмыс істеді. Принстон университеті, ол жоғары оқу орнының мүшесі болды. 1947 жылы ол Венаға қайта тағайындалды, онда Альбертинаның директоры болып қызмет етті және көптеген маңызды көрмелер өткізді. 1948 жылы өнер тарихының төтенше профессоры болып тағайындалды. Ол 1961 жылы зейнетке шықты. Бенештің шығармашылығы графика мен Рембрандтқа бағытталған. Оның одан әрі қызығушылығы готика өнері, ескерткіштерді сақтау, өнер теориясы, тіпті музыкология. Бенеш Құрмет легионының офицері болды және Оранж-Нассау және Леопольд II ордендерімен, сондай-ақ ғылым мен өнер үшін Австрия Құрмет айқышпен марапатталды. "Макс Дворжак мені өнер тарихын барлық эстетикалық сынақтан алыс тарихи пән ретінде қарастыратын қатаң және прагматикалық рухпен таныстырды. Бұл ғылыми әдістің жалғыз негізі - өнер туындысы - мәлімдеме, ал әдеби дәлелдер оның мәнді түсіндірілген көзі" деген пікір. Ол Рембрандттың діни көзқарасы туралы былай деп жазды: "Рембрандт үшін өмірдің өзі - діни не дүниелік мән-мағынасына қарамастан қасиетті нәрсе еді. Ол үшін өмір ең алдымен жан, сөздік және сөздік қабілет еді".

Таңдалған басылымдар

"Ди Венердің өнертану мектебінің" "Остеррахиш Рундзоу" (1920). Beschreibender Katalog der Handzeichnungen der Graphischen Sammlung Albertina, 2 том, Вена 1929-1933 жж. "Райн, Рембрандт Харменс ван". Жалпы әдебиеттер лексиконында суретшілердің көне заманнан қазіргі заманға дейінгі бейнелері. Лейпциг 190750, том. 29, 259 - 271 б. қараңыз. "Дер Малер Альбрехт Альтдорфер". Вена 1939 жыл. Рубенстен Домьеге дейінгі көркемдік және интеллектуалдық бағыттар кітап иллюстрациясында көрсетілгендей. Кембридж, Массачусетс, 1943 жыл. Солтүстік Еуропадағы Қайта өрлеу дәуірінің өнері: оның қазіргі заманғы рухани және интеллектуалдық қозғалыстармен байланысы. Кембридж, Массачусетс 1945 жыл. 1964 жылы Коннектикут штатының Хамден қаласында басылып шыққан. Австриядағы өнердің кіші тарихы. Вена, 1950 жыл. Эгон Шиле - суретші. Вена, 1950 жыл. Рембрандт суреттері. Ақиқат және хронологиялық каталог. 6 том, Лондон 1954-1957 жж. Фридрих пен Максимилианның тарихы. Берлин, 1957 жыл. Эдвард Мунк. Гардэн-Сити, Нью-Йорк, 1960 жыл. Жинақталған жазбалар, редакторы Ева Бенеш, 4 том, Нью-Йорк 1970-1973. Өнер тарихшысының мастер-класынан. Люцерн 1979 жыл.