Кіріспе
Антарктикаға зерттеу экспедициясы 1911-1913 жылдардағы екінші неміс Антарктика экспедициясын Германияның зерттеу кемесі Германияда Вильгельм Фильхнер басқарды. Оның негізгі мақсаты Антарктика материгінің жеке элементтерден гөрі бір құрлықтан құралатынын және әсіресе Ведделл теңізі мен Росс теңізі боғазымен байланысты екенін анықтау болды. Сонымен қатар, ғылыми зерттеулер бойынша кең ауқымды бағдарлама қолға алынды. Экспедиция құрлықтық базаны құруға үлгермеді, ал кеме Уэдделл теңізінің мұздарында қалады, ашық суға жетуден бұрын сегіз ай бойы солтүстікке қарай жүреді. Экспедиция қатысушылары арасында келіспеушілік пен қаскөйлікпен сипатталып, тәртіпсіздікке ұшырады. Экспедиция Баварияның принц-регенті Люитпольдтың қамқорлығын алды, ол басқа да іс-шаралар арасында қоғамдық лотерея ұйымдастырған қаржы жинау комитетін құрды. 1911 жылдың мамыр айының басында Германиядан шыққан экспедиция қазан айында Оңтүстік Грузияға келгенге дейін Атлант мұхитының мұхит зерттеуін жүргізді. Кейіннен, қатты теңіз мұздары кедергі келтіргеніне қарамастан, Германия 1823 жылы Джеймс Уэдделл жеткен оңтүстік нүктеден тыс жердегі Уэдделл теңізіне енген. Ол жаңа жерді тапты, оны Принцрегент Луитпольд жері деп атады (басқаша айтқанда "Луитпольд жағалауы") және Фильхнер мұздық шелегінде Ведделл теңізінің оңтүстік шегіне жетті. Олар өздерінің қонысын Вахсель шығанағы деп атаған кішкентай шығанақта орнатуға тырысқанда, олар қауіпсіз емес мұздың бетін таңдап, лагерьді өзімен бірге алып кетіп, сәтсіздікке ұшырады. Көптеген құрал-жабдықтар сақтап алынғанымен, құрлықтағы базаны құруға жасалған басқа да әрекеттер сәтсіз болды. Ол кезде Deutschland мұздан құтыла алмады, солтүстікке қарай ұзақ жүзіп кетті. Дрейфте ғылыми бақылаулар жалғасты, ал қысқаша саналы саяхат 1823 жылы Бенджамин Моррелл көрген "Жаңа Оңтүстік Гренландия" жоқ екенін көрсетті. Сол кезде кемеге қарсы күштердің моральдық жағдайы төмендеп, кеме босап, Оңтүстік Джорджияға жеткен кезде экспедициядағы жағдай біршама бұзылып кетті. Кейбір мүшелері Германияға бірден оралды; Фильхнер, дегенмен, экспедицияны қайта құруға және келесі маусымда Антарктидаға қайта оралуға үміттенді. Алайда, ол Германияға экспедицияның сәтсіздіктерін оның қолдаушыларына түсіндіру үшін шақырылды. Кейінгі тергеу кезінде Филхнер негізінен ақталды, бірақ Антарктиканы зерттеуге деген ықыласын жоғалтты және ешқашан қайта бармады. Бірінші дүниежүзілік соғыс Антарктикаға деген қызығушылықты бұзды, бірақ уақыт өте келе экспедицияның географиялық және ғылыми ашылулары мойындалып, құрметке бөленді. Фильхнер өмірінде экспедицияны бүлдірген жеке қарсылықтардың егжей-тегжейін ашпады, бірақ оның өлімінен бұрын жазылған меморандум немесе экспозиция, 1957 жылы 1985 жылы жарияланды.
The Second German Antarctic Expedition of 1911–1913 was led by Wilhelm Filchner in the exploration ship Deutschland. Its principal objective was to determine whether the Antarctic continent comprised a single landmass rather than separated elements, and in particular whether the Weddell Sea and Ross Sea were connected by a strait. In addition, an extensive programme of scientific research was undertaken. The expedition failed to establish a land base, and the ship became beset in the Weddell Sea ice, drifting north for eight months before reaching open water. The expedition was marred by considerable disagreement and animosity among its participants, and broke up in disarray. The expedition secured the patronage of Luitpold, Prince Regent of Bavaria, who formed a fundraising committee which organised, among other activities, a public lottery. After leaving Germany early in May 1911, the expedition carried out a thorough oceanographic survey of the Atlantic Ocean before arriving in South Georgia in October. Subsequently, despite being hampered by heavy sea ice, Deutschland penetrated the Weddell Sea beyond the southernmost point reached by James Weddell in 1823. It discovered new land which it named Prinzregent Luitpold Land (otherwise "Luitpold Coast"), and reached the southern limit of the Weddell Sea at the Filchner Ice Shelf. Attempts to set up their land base at a small inlet which they named Vahsel Bay failed when they chose a site on insecure ice which broke away, taking the camp with it. Although much equipment was salvaged, further attempts to establish a land base also failed. By then, Deutschland was unable to escape from the ice, and began its long drift northwards. During the drift, scientific observations continued, and a brief sledge journey showed that the supposed "New South Greenland", reportedly seen by Benjamin Morrell in 1823, did not exist. Morale had meanwhile collapsed, and by the time the ship was freed and reached South Georgia, the expedition was in considerable disarray. Some members returned to Germany forthwith; Filchner hoped, nevertheless, to reconstitute the expedition and return to Antarctica in the following season. However, he was recalled to Germany to explain the expedition's failure to its backers. In the subsequent inquiry, Filchner was largely exonerated, but had lost his taste for Antarctic exploration, and never went again. The First World War deflected interest from the Antarctic, but in due course the expedition's geographical and scientific discoveries were acknowledged and respected. Filchner did not reveal in his lifetime details of the personal antagonisms that marred the expedition, but a memorandum or exposé, written just before his death in 1957, was published in 1985.
Негізгі дерек: Антарктидадағы Германия
Антарктиканың оңтүстігіндегі аймаққа алғаш рет неміс ғалымдары 1882-1883 жылдары Халықаралық поляр жылы кезінде келіп, Оңтүстік Джорджия аралында Роял-Бейде станция құрды. Бір жыл бойы олар кең көлемді зерттеулер бағдарламасын жүзеге асырды және 1882 жылы 6 желтоқсанда Венераның транзитін байқады. XIX-XX ғасырлардың басында Антарктика құрлығын зерттеу жұмыстары Белгия, Ұлыбритания және Швеция экспедицияларымен басталды. Германия 1901-03 жылы "Гаусс" кемесімен Эрих фон Дригальскийдің басшылығымен Антарктикаға алғашқы экспедиция жасады. Дригальский Кергелен аралдарының оңтүстігінде жерді тапты, бірақ оның кемесі құрлықтан 85 км (46 теңіз милясы) қашықтықта 66°7'S 89°38'E мұзда тұтқында қалды. Ол осы алыс жағалауға Кайзер Вильгельм II жері деп атады, ал сөнген жанартау, сондай-ақ, Гаусберг деп аталды. Экспедицияның ғылыми жұмыстарының көпшілігі теңіз мұзында құрылған қысқы станцияда жүргізілді. Бір жылдан астам уақыттан кейін Гаусты босату кезінде Дригальски кемені оңтүстікке қарай алып кетуге тырысты, бірақ оны жүзеге асыра алмады. Сондықтан ол Германияға қайтып оралған кезде, географиялық жетістіктер ғылыми нәтижелерден жоғары бағаланған заманда, экспедицияны Роберт Фалькон Скоттың сол уақыттағы Дискавери экспедициясымен салыстырған кезде, ол 82 ° 17 'түстігіне жеткен. Дригальскийдің үш онжылдықта жарияланған ғылыми нәтижелері кейіннен ерекше маңызды деп танылды, бірақ оның экспедициясына болған бірден-бір реакция ұлттық сәтсіздікке ұшырады. Сол кезде Антарктида құрлығының табиғаты туралы әлі де аз нәрсе белгілі еді. Ол бір құрлық ма, аралдар тобы ма, немесе географ Альбрехт Пенк сенгендей, екі үлкен құрлық ма, Батыс және Шығыс Антарктида, мұздай тоңған бұғаз арқылы бөлінген. Бұл журнал жас офицер әрі тәжірибелі зерттеуші Вильгельм Фильхнерді қызықтырды. 1877 жылы туған Фильхнер Ресейге барып, Памир таулары арқылы ат үстінде жүріп, геодезия мен географияны зерттегеннен кейін 1903-1905 жылдары Оңтүстік Қытай мен Тибетке экспедиция жүргізді. Полярлық тәжірибеге ие болмаған Фильчер Пенктің гипотезасының шынайылығын немесе жоқ екендігін анықтайтын экспедицияға басшылық етуге шешім қабылдады.
Жоспарлар мен қаржыландыру
Фильчнердің бастапқы жоспары екі кеме стратегиясын қамтиды, онда бір тарап оңтүстік Уэдделл теңізі аймағында база құрып, екіншісі Антарктиданың қарама-қарсы жағындағы Росс теңізіне барады. Содан кейін әр топтың жағалау топтары жерді кесіп өтіп, Географиялық Оңтүстік полюсте немесе оның маңында кездеседі, осылайша бір немесе екі құрлық массасының түйткілін шешеді. Екі миллион маркаға (шамамен 97,500 фунт стерлинг) тұратын бұл жоспарды 1909 жылы Берлин географиялық қоғамы оң қабылдады және Пенк де қол қойды. Сонымен қатар, экспедиция мұхиттардың табиғатын, олардың оңтүстік теңіздерде қалай байланысқандығын және олардың әлемдегі климатқа қалай әсер еткенін егжей-тегжейлі зерттейтін ғылыми зерттеу бағдарламасын жүргізді. Фильхнер мен оның қолдаушылары мемлекеттік қаржыны алу үшін императордың рұқсатын сұрады. Бірақ Дригальскийдің алғашқы экспедициясын қолдаған Вильгельм II оған қарсылық білдірді. Ол граф фон Цеппелиннің дирижабльдері "бұл жұмысты үш жылда атқарады" деп ойлады. Фильхнер өзінің қамқоршысын бавариялық князь-регент Люитпольдтан тапты, ол бұл істі қолдайтын болды. Алайда, мемлекеттік қаржыландырудың жоқтығы Фильчнердің жоспарын қысқартуды талап етті; Росс теңізі компоненті берілуі керек болды. Фильчнер бір кемемен оңтүстікке, мүмкіндігінше, әлі зерттелмеген Ведделл теңізіне барады және зерттеулерін сол аймаққа шоғырландырады. Бұл қайта қаралған жоспардың құны 1,1 миллион марка (шамамен £ 58,500) деп бағаланды, ал Луитпольдтың қамқорлығымен бұл соманы жинау үшін ұйымдастыру комитеті құрылды. Оның ең табысты қызметі қоғамдық лотерея болды, ал 1910 жылдың аяғында қажетті сома жиналды. Неміс үкіметі қаржылай қолдау көрсетпегенмен, олар басқа жолдармен қолдау көрсетті, әртүрлі агенттіктер мен ұйымдар үшін маңызды ғылыми жабдықтарды несиелендіруді ұйымдастырды және экспедицияның Буэнос-Айресте күтілетін ұзақ уақытқа тұруы үшін порт алымдарының құнын өтеуге дайын болды.
Кеме
Фильхнер Норвегиялық "Бьёрн" атты киіз және тұмсық аулау кемесімен кемеге үйренді. 1907 жылы Эрнест Шеклтон оны өзінің Антарктика экспедициясына алғысы келді, бірақ бағасы 11000 фунт стерлинг (2018 жылғы шамамен 1,1 миллион фунт стерлинг) тым жоғары болды. Содан бері "Бьёрн" Арктикада капитан Бьёрн Йоргенсеннің басшылығымен жұмыс істеді және мұз кемесінің әйгілі атын иеленді. Баға 12,700 фунтқа дейін көтерілді, бірақ Фильчнер оны жақсы сауда деп санады. Сату аяқталғаннан кейін кеме Deutschland деп аталып, Сандефьордтағы Фрамнес кеме жасау орнына үлкен жөндеуге жіберілді. Полярлық тарихшы Рорк Брайанның өлшеулеріне сәйкес, Германия ұзындығы бойынша, арқасымен және алға, артқы жағына қарай созылып тұрды. Оның жалпы тоннажы 598,2, таза тоннажы 343,8 болды. 1905 жылы толығымен ағаштан жасалған сыртқы корпус 31⁄4 дюймдік жасыл жүрекпен қапталды, ал ішкі корпус тағы 6 дюйм қорғаныспен қамтамасыз етілді. "Дойчланд" кемесі толық желкенде 9 - 10 түйін жылдамдыққа жететін. Оның қосалқы қозғалтқышы 300 ат күші, ең жоғары жылдамдығы 7,2 түйін, күн сайын 6 тонна көмірді тұтынады. Кеме Санджефордта жатқанда, Шеклтон мұзда ұзақ уақыт қалу үшін дайындық туралы кеңес беру үшін келген. Бұған темір қаптаманы қоса отырып, діңді қорғау және ұңғыманың ұңғымалық және рульді пайдалану кезінде палубаға көтеруге мүмкіндік беретін ұңғыма салу кірді. Кеменің ішкі бөлігі қайтадан жасалып, офицерлер мен ғалымдар үшін он алты кабина және экипаж үшін баспана беру үшін кеңейтілген фокаль болды. Негізгі палубада ғылыми жұмыстар үшін зертхана салынды, ал электр жарығын генератор қамтамасыз ететін болды.
Қызметкерлер
Экспедицияға көптеген өтініштер келіп түсті. Сайланған ғалымдардың арасында Фильхнердің орынбасары ретінде жас географ Генрих Сельхайм, Германияның әйгілі океанографтарының бірі Карл Вильгельм Бреннеке, астроном Эрих Прибилок, сондай-ақ тәжірибелі альпинист, биолог Феликс Кениг болды. Фильхнер капитан ретінде Германияның бұрынғы қолбасшысы Йоргенсенді қалаған, бірақ неміс әскери-теңіз органдарының қысымына ұшырап, ол осы лауазымға неміс адамды тағайындады. Олардың таңдауы - Гаусс экспедициясында екінші офицер болып қызмет еткен Ричард Вахсель. Дригальский оны қатты ұсынғанмен, Гаусстің бұрынғы капитаны Ханс Русер Вахсельді "қуанышқа толы, әрі әурешіл" деп ескертті. Брайанның айтуынша, Фильчнердің бұл тағайындауға келісуі "қасіретті қателік" болды. Вахсельдің ішімдікке деген проблемасы және агрессивті мінез-құлқы болды; ол сондай-ақ сифилис ауруының озық түріне шалдықты, бұл оның мінез-құлқына әсер еткен болуы мүмкін. Ол өзімен бірге Гаусс-тың бірнеше офицерлері мен экипажын алып келді, олар экспедиция барысында қарым-қатынастарды уландыратын кликаны құрады. Вахсельдің позициясы Фильхнердің Германияның әскери-теңіз туын көтеріп жүзуге келісуімен күшейтілді, бұл Германияны кеме капитанына жоғары шешім қабылдау билігін берген әскери-теңіз ережелеріне бағындырды. Осылайша экспедиция бастапқыдан бастап Роалд Амундсен кейіннен өлімге әкелетін әлсіздік ретінде сипаттаған: команданың бөлінуі. Вахсель өзінің артықшылығын тез танытып, Filchner-ді темірмен шауып тастайтынын мақтанып, мас болған кезде, егер ол сызыққа бас салмаса. Фильхнер бұл қатерлі істі "тазылмалы ақау" деп елемеуді жөн көрді. Ғалымдардың полярлық жағдайларға қатысты тәжірибесі жоқ екенін білген Фильхнер 1910 жылдың тамызында Свалбардқа (Шпицберген) оқу экспедициясын басқарды. Ол және тағы алты адам қиын жағдайда Шпицбергеннің орталық бөлігіндегі мұздықтарды кесіп өтті. Бұл да техниканы жұмыс істеуге мәжбүрлеген. Алайда Фильхнерден басқа, Свалбард тобының тек екеуі ғана - Прибилок пен метеоролог Эрих Барков - Антарктикаға сапар шекті.
Германиядан Буэнос-Айреске
1911 жылдың мамыр айының басында "Дичланд" кемесі Бремерхавеннен Буэнос-Айреске қарай жүзіп кетті. Фильхнер Германияда қалып, экспедицияның маңызды істерін шешіп, Аргентинаға экспедицияға қосылады. Осы уақытта Сельхайм ғылыми директор болып қызмет етті. Саяхат төрт айдан астам уақытқа созылды және Азор аралдарында, Сент-Полс-Роксте және Пернамбукода аялдамаларды қамтыды. Океанографиялық зерттеулер 100-ге жуық жүргізілді, мұнда жылы Бразилия ағысы мен суық Фолкленд ағысының қосылуына ерекше назар аударылды. Германия Буэнос-Айреске 7 қыркүйекте келді. Ғылыми тұрғыдан сәтті болғанымен, сапар жеке келіспеушіліктермен бүлдірілді; Сельгейм мен Вахсель үнемі айтысып отырды. Буэнос-Айреске бара жатқанда Фильхнер Вахселдің отставкаға кететінін хабарлаған. Ол кейін Кап Ортегастың бірінші офицері Альфред Клингті Deutschland капитаны болуды қабылдауға көндірді, бірақ келген кезде Вахсель әлі де қызметінде, ал Сельхайм жоқ болды. Алайда Клинг экспедиция құрамында қосымша қарауылдауға келісті. Буэнос-Айресте экспедицияға Гренландиялық иттер мен бірнеше маньчжурлық понилер жеткізілді; Фильчнерді Шеклтон аттардың жүкпен жүретін жануарлар ретінде пайдалы екендігіне сендірді. Буэнос-Айресте Deutschland-қа Амундсеннің кемесі Фрам қосылды. Ол Амундсен мен оның жағалаудағы тобын Оңтүстік полюске сәтті ұшып бару алдында Антарктикадағы Киттер шығанағына тастап, Антарктикадан оралды. Екі кемедегі адамдар жақсы бауырластықты сақтады. "Дойчленд" экипажында бірқатар скандинавтар болды. "Фрам" экипажы 4 қазанда "Дойчланд" Оңтүстік Грузияға кеткенде, қуанышты сәлем берді.
Оңтүстік Грузия
21 қазанда Германия Оңтүстік Грузияның Гритвикен қаласына келді, оны сол жердегі кит аулау станциясының менеджері Карл Антон Ларсен қарсы алды. Оңтүстікке қарай теңіз мұзбен қоршалған болғандықтан, Фильхнер Оңтүстік Грузияның жағалауын зерттеуге кірісті, Ларсеннің көмегімен ол өзінің яхтасы Ундинді осы тапсырма үшін берді. Осы зерттеулер барысында олар қазірдің өзінде тасталған зерттеу станциясының Корольдік шығанақта қайтадан ашылды және оны бір ай бойы адаммен қамтамасыз етті, ал магниттік өрістің өзгеруін анықтау үшін тұрақты түрде оқыды. Жағалауды зерттеу жұмыстары жүріп жатқанда, Германия британдық зерттеуші Уильям Спирс Брюстің Шотландия аркасы деп аталатын аралдар геологиялық жағынан Антарктида түбегімен және Оңтүстік Америка құрлығымен байланысты деген теориясын тексеру үшін Оңтүстік Сандвич аралдарына сапарға шықты. Сапарды ауа райының нашарлауы, толқындардың көтерілуі, бұрқасынды теңіздер қиындатты. Кеме өзінің теңізге жарамдылығын дәлелдеді, бірақ қонуға болмайды және ғылыми жұмыстар аз атқарылады. Оңтүстік Джорджияда экспедиция екі адамын жоғалтты. Екі дәрігердің бірі Людвиг Коль апендицитке шалдықты, сондықтан аралда қалуға мәжбүр болды. Үшінші офицер Уолтер Слосарчиктің тағдыры одан да қайғылы болды, ол Гритвикеннің маңында Король Эдвард шығанағында балық аулап жүріп жоғалып кетті. Кейін оның бос қайығы Камберленд шығанағынан табылды. Бұл оқиғаның оқиғасыз болғаны немесе кейбір күдіктілердің айтуынша, өз-өзіне қол жұмсау болғаны ешқашан анықталмаған. Қандай болған күнде де, Фильхнер оның өлімі экспедиция үшін жаман белгі деп есептеді.
Ведделл теңізіне саяхат
Жабдықтармен жабдықталған "Дичланд" кемесі 1911 жылы 11 желтоқсанда 35 адам, 8 пони, 75 гренланд иттері, 2 өгіз, 2 шошқа және бірнеше қой алып, Гритвикеннен кетіп қалды. Ол алғаш рет 57°С-та Гритвикеннен үш күн бұрын мұзды кездестірді, содан кейін оңтүстікке қарай жылжу үзілісті болды, мұз басу кезеңдері ашық судың аралықтарымен араласқан. 17-31 желтоқсан аралығында көмірдің бір бөлігі жабылып, генераторды көмірді үнемдеу үшін сөндірді. 1912 жылы 14 қаңтарда 70°47'S-те кеме қатты мұзда тұтқындалып қалды, бірақ төрт күннен кейін ол өзінің ең жақсы күнінің біріне ие болды. 27 қаңтарда, қазір Ведделл теңізінің терең жеріне, құрлық туралы алғашқы мәлімет келді; теңіз түбіндегі үлгілер көк балшық шығарды, жағалаудан алыс емес мұздықтардың қалдықтары. 28 қаңтарда судың кең аумағы пайда болды, ол оңтүстікке қарай көкжиекке дейін созылады: "Филчнер жазғандай, шамамен 1100 теңіз милілік мұз белдеуінің артында ешкім ашық Ведделл теңізін күткен жоқ". 29 қаңтарда кеме Брюстің 1904 жылы Коутс Лэнд жерін көрген жерінен тыс болды және Уэдделлдің оңтүстік шегінен 74°15'С өткен. Су енді тез арада тереңдігіне жағалауға жақын екенін көрсете отырып, тереңдігіне төмендеп бара жатты; Оңтүстіктегі алыста жарық толқын көрінді. Келесі күні құрлықтан мұз жартастар пайда болып, олардың артында мұз бен қардың бірқалыпты беткейі көтеріліп, биіктігі 500 метрге дейін жетіпті. Бұл экспедицияның алғашқы географиялық ашылуы Фильхнердің экспедицияның басты қамқоршысының есімімен "Принцрегент Луитпольд жері" (немесе "Луитпольд жағалауы") деп аталды. Жағалау сызығын соңынан бастап оңтүстік-батысқа қарай, содан кейін батысқа және солтүстік-батысқа қарай қарай, 31 қаңтарда 77°48'S-те олар үлкен мұздық кедергісін, әрине, Уэдделл теңізінің оңтүстік шекарасын тапты. Фильхнер оны Кайзер Вильгельм мұздық бөгеті деп атады; Кейіннен, Кайзердің талабы бойынша, оны Фильхнердің есімімен атады. Луитпольд жері мен мұз бөгеті қосылған жерде кішкентай шығанақ болды, оны Филхнер Вахсель шығанағы деп атады. Бұғаз артында нунатактар (шығылып тұрған тау жыныстары) бұғаздың оңтүстігіндегі жердің бар екенін растады.
Вахсель шығанағында
Фильхнер жерді зерттеу топтарын Вахсель шығанағына түсірді, олар жерді мүмкін болатын жерге түсіру үшін тексерді және олар бұл мүмкін деп есеп берді. Алайда Вахсель сол жерге қонуға қарсылық білдірді, себебі Ведделлдің оңтүстік шекарасынан өтіп, экспедицияның негізгі міндеті орындалды және олар Оңтүстік Грузияға қайта оралуы керек. Бұл, Дэвид Мерфи экспедиция есебінде байқағандай, түсіндіруге болмайтын, өйткені Deutschlands жабдықтары, азық-түліктері мен жануарлары жағалаудағы ауқымды жұмысты қамтамасыз етті. 1 ақпанда, тұрақсыздықты шешуге үміттеніп, Филхнер кедергі бойымен жақсы қону орнын іздеуге келісті, бірақ оны таба алмады, ал 5 ақпанда Германия Вахсель шығанағына оралды. Вахсель лагерьді мұздыққа бекітілген үлкен және берік көрінетін мұздыққа орнатуды қалады, оған кеме оңай жетеді. Фильхнер лагерьді мұз шетінен алыстатуды жөн көрді және капитан экспедицияның мұздық пилоты Пол Бьёрвиктің бұл жерді мақұлдағанын растағаннан кейін ғана Вахселдің тілегіне келісті. Жүк түсіру процесі 9 ақпанда басталып, келесі бірнеше күн бойы жалғасты. 17 ақпанда үй тұрғызылды, жабдық пен жануарлардың көпшілігі мұздыққа көшірілді. Осы арада Фильхнер Бьёрвиктен өзімен кеңеспегенін және "өте жаман" деп сипаттаған сайтты ұсынбағанын білді. 18 ақпанда көктемгі жоғары су тасқыны мұздықты мұздықтан бөліп, Ведделл теңізіне жіберді. Кемедегі құтқару қайықтары базадан мүмкіндігінше көп нәрсені алу үшін пайдаланылды. Осылайша материалдың басым бөлігі сақталып қалды. Фильхнер жағалау базасын құруға күш салғанда, 28 ақпанда Бреннеке мен геолог Фриц Хейм бөгетке қонды және жағалаудан және теңіз деңгейінен жоғары бірде-бірде қойманы тұрғыза бастады. Алайда Вахсель кеме оңтүстік Грузияға қайтып оралғанда, қайта қалпына келтірілмейтіндей тоңазытқанға дейін сонда қалуы керектігін талап етті. Фильхнер мұны қарсылықпен қабылдады; келесі маусымда экспедицияның оралуын күту үшін қойма қара тулармен белгіленді.
Дрейф
4 наурызда кеме солтүстікке қарай бұрылды және Оңтүстік Джорджияға сапар басталды. Бастапқыда алға жылжу өте аз болды; 6 наурызда, толық бумен, Deutschland тек қана алға жылды, ал 15 наурызға ол қатты тұтқындалды. Динамитпен құтқару әрекеті сәтсіз аяқталып, Фильхнер ұзақ қыс бойына суға кетіп қалуды жөн көрді: "Біз енді өзімізді ғылыми жұмысқа арнадық", - деп жазды ол. Мұзда метеорологиялық және магниттік жұмыстар үшін зерттеу станциясы құрылды, ал жануарлар дүниесі пингвиндар, басқа құстар, кит пен теңіз торғайлары байқалып, жазылып, кейде желді. Кемеде және мұзда ойын-сауық және спорттық іс-шаралар бағдарламасы сақталды, бірақ бұл оқшаулаулар алкогольді шамадан тыс пайдаланудан нашарлаған қарсы топтар арасындағы өсіп келе жатқан бөлінулер мен жауыздықты жеңе алмады. Вахсель шығанағындағы апат моральды құртты, және ұзақ уақыт бойы өзара айыптаулар болды. Маусым айында Фильхнер Германияның уытты ортасынан құтылуды аңсаған еді. Ол 1823 жылы америкалық теңізші Бенджамин Морреллдің "Морреллдің жері" немесе "Жаңа Оңтүстік Гренландия" деп аталатын жерді тапқанын айтады. Моррелл жағалаудың ұзын бөлігін, алыс жердегі қар жауып тұрған тауларын, мол тұмсықты және "барлық түрдегі мұхит құстарын" сипаттады. Морреллдің жазбалары әдетте аша аша ашады және дәлелденетін қателерге толы болды, ал ол позициялар мен даталарға қатысты түсініксіздігімен танымал болды, бірақ оның талаптары тексерілмеген болып қалды. Фильхнер экспедиция жетістіктеріне Морреллдің жерінің бар екенін дәлелдеу немесе жоққа шығару арқылы қосымша мүмкіндікті көрді. 23 маусымда, Морреллдің хабарлаған көрінісінің шығысында, Фильхнер, Кениг және Клинг Германиядан жеткізілімдермен, шлейфтермен және иттермен сол жерді табу үшін жолға шықты, көп уақытты ай жарығында жүрді. Жер бедері қиын еді, мұздың ашық сумен жылжыуы және мұздықтардың үйілуі. Тағы бір қиындық, олар қайтып оралғанда, кеменің басқа күйде болуы еді. Олар Морреллдің көрген жеріне жақындаған кезде, теңіздің тереңдігін тексеру үшін қорғасын салмақ тастады. Жердің жағалауға тереңдеп кеткенін және құрлық белгілерін таппағандықтан, олар Морреллдің сиқырлы көруін көрген болуы мүмкін деген қорытындыға келді. Қайтып оралғанда, шеберлікпен 30 маусымда Deutschland-ты ұстады. 8 тамызда Вахсель қайтыс болды, оның денсаулығы жақында нашарлады. Екі күннен кейін ол мұзда көміліп, капитандыққа бірінші офицер Вильгельм Лорензен ие болды. Атмосфера жақсармады; Лоренцен татуластырушы емес еді, оның Фильхнермен қарым-қатынасы Вахсельдікінен жақсы емес еді. Көңіл-күй тез қана жағымсыз емес, қауіпті болды; Фильчнер өз өмірін қауіпке тігеді деп есептеген және жанында зарядталған қарумен ұйықтаған. Айналадағылар жалғасты. қыркүйектің ортасына қарай қашықтықта ашық жолдар пайда болды, бірақ 26 қарашада ғана динамит көмегімен Deutschland мұздан құтылды. Бұл ағым теңізде сағат тілімен айналатын, айналасында айналып жүретін, Уэдделл гирінің бар екеніне алғашқы дәлел болды. Ақыры, 1912 жылы 19 желтоқсанда Германияны Гритвикенге алып келді.
Тарату
Гритвикенде екі топ арасында ашық ұрыстар басталды. Екіпаж ақы төленбейді деген хабарды естіп, Фильхнерге қарсы шықты. Ол Германияны Буэнос-Айреске алып барды, онда ол Аргентинаның Лори аралында Аргентинаның метеостанциясын жеңілдету үшін Аргентина үкіметінің уақытша қарызына берілді. Фильхнер бұл кезеңде экспедициясын жалғастырудан бас тартқан жоқ. Ол Америка географиялық қоғамына қажетті жұмысты орындау үшін құрғақ докта болғаннан кейін "жаңадан ашылған жерлерге екінші сапарды қайтадан жасауға болады және Антарктикадағы зерттеулер бастапқы бағдарламаға сәйкес жалғасады" деп мәлімдеді. Алайда Германияға оралған диссидент мүшелер басшылығының нашарлығы мен моральдың нашар екенін айтып, ұйымдастыру комитеті Фильхнерді үйге жіберді. Сол жерде ол ардақты сотқа қарады, ол әртүрлі айыптауларды және куәгерлердің куәліктерін тыңдағаннан кейін, оны кінәсіз деп тапты. Қарсыластары оны айыптауды жалғастырды; бұрынғы кеме дәрігері фон Гёльдель Фильхнерді арсыз деп атағанда, Фильхнер оны дуэльге шақырды, ал фон Гёльдель бұл пікірін кері қайтарып алды. Фильхнердің ресми ақталуына қарамастан, Антарктикадан шаршады және ешқашан қайтып оралмады. Deutschland компаниясын неміс экспедициясы бастаған жұмысты аяқтау үшін австриялық экспедицияны ұйымдастырып отырған Кёниг сатып алды. Фильхнерге қосылуға шақыртылды, бірақ ол бас тартты; ол сонымен қатар Амундсеннің Солтүстік полюске экспедициясына еріп бару туралы шақырудан бас тартты. Ол былай деп жазды: "Көптеген тәжірибелер мені полярлық мұздағы үлкен жетістіктер тек полярлық зерттеулердің дәстүрі бар елдердің мүшелеріне ғана беріледі деп сендірді.
Салдары
Пэнк пен басқалар сәттіліксіздігі үшін жауапкершілікті бөліп, экспедицияға қарсы шыққан, бірақ енді Фильхнерді қолдаған Кайзер сияқты Вахселді кінәлады. Ал, "Гамбург Америка" компаниясының Альберт Баллин, Вахселдің бұрынғы жұмыс берушілері, капитанды қорғап былай деді: "Экспедицияның географиялық ашылулары тек Вахселдің арқасында болды, ол өзіне берілген мақсаттарға ең үлкен күш-жігермен, табанды адалдықпен және адалдықпен ұмтылды". 1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда экспедициядағы даулар ұмытылды. Кенигтің экспедициясы тоқтатылды, ал Deutschland, Кениг Остеррайг деп атады, ол Австро-Венгрия теңіз флотымен реквизицияланды және Адриатика теңізінде торпедаланып, батып кеткенге дейін мина сығушы ретінде пайдаланылды. Соғыс кезінде Фильхнер неміс армиясында қызмет етті. Кейіннен ол экспедиция туралы 1922 жылы жариялаған есебіне жазды, онда оған әсер еткен жеккөрушілік туралы елеусіз. Ол қарсыластарының үнемі қорлауына мән бермей, 1926-1928 және 1934-1938 жылдары Орталық Азияға экспедиция жүргізе отырып, саяхаттарын жалғастырды. 1939 жылы Непалға жасаған соңғы экспедициясын ауру және Екінші дүниежүзілік соғыс үзіп тастады, содан кейін ол Цюрихке зейнеткерлікке кетті. 1957 жылы қайтыс болғанға дейін Фильхнер 1985 жылға дейін жарияланбаған, Антарктика экспедициясының сәтсіздігі туралы шындықты ашқан, ашық баяндама жазды. 1915 жылдың қаңтарында Шеклтонның империялық транс-антарктикалық экспедициясы, трансконтиненттік жолды көздеп, Уэдделл теңізіне кірді. Ол қонуға үлгермей тұрып, оның Endurance кемесі қоршауға алынып, 1915 жылдың қазан айында қырылып, суға батып кеткенге дейін Weddell Gyre мұздықта жүрді. Содан кейін экспедиция құтқару және аман қалу туралы эпопеяға айналды. Антарктика құрлығының алғашқы құрлықтық өтуі 1957-1958 жылдардағы Комонвелл Транс-Антарктика экспедициясына дейін қол жеткізілген жоқ. Бірлескен жетекшілер Вивиан Фукс пен Эдмунд Хиллари Фильчнердің алғашқы екі кемелік жоспарын орындады: олар сәйкесінше Уэдделл теңізі мен Росс теңізінен басталып, 1958 жылы 19 қаңтарда Оңтүстік полюсте кездесті. Олар Фильчнерді "Ведделл теңізінің басына алғаш жеткен" деп мойындады, бірақ олар өздерінің базалық лагерін "Онда база құруды көздеген" Шеклтонның есімімен атады.
Бағалау
Жетіспеушілік пен айыптау сезімінен басқа, Екінші неміс Антарктика экспедициясы кейбір маңызды географиялық жетістіктерге қол жеткізді. Ол жаңа жерді, Лютпольд жағалауын тауып, Ведделл теңізінің оңтүстік шегіне жетті. Фильхнер мұздық шельфін табу Пэнктің екі Антарктида құрлықтарын бөліп тұратын саға туралы теориясының қате екенін дәлелдеді. Фильхнер, Клинг және Кенигтің қысқы сапары Моррелдің "Жаңа Оңтүстік Гренландиясы" жоқ екенін дәлелдеді. Бұл маңызды ғылыми жаңалықтар болды, соның ішінде Уэдделл теңізінің сағат жүрісімен айналуының алғашқы дәлелі болды. Океанографиялық зерттеулер Атлантикалық мұхиттың оңтүстігіндегі сулардың температурасының таралуын анықтады. Төрт кезектесіп жатқан қабат анықталды, олар оңтүстікке және солтүстікке қарай ыстық және суық ағындыларды әкеледі, бұл процесте Ведделл теңізі басты рөл атқарды. Бірінші дүниежүзілік соғыстың басталуы мен нәтижелердің ресми ұсынылмауы салдарынан экспедицияның нәтижелері халықаралық ғылыми қоғамдастыққа көп әсер етпеді. Алайда, Альфред Вегенердің полярлық және теңіз зерттеулер институты кейіннен экспедицияның ашылуларын 1840 жылдары Джеймс Кларк Росспен тең деп бағалады, ал кейінгі жылдары Ведделл теңізі неміс полярлық зерттеулерінің ең сүйікті аймағына айналды. Экспедиция ұжымы Антарктида аймағындағы әртүрлі географиялық нысандарға атау беруде құрметке бөленеді. Фильхнер мұздық шельфі мен Вахсель шығанағына қоса, Ведделл теңізінің оңтүстік-шығыс бұрышында орналасқан теңіз түбіндегі Фильхнер ордасы; 1938 жылы кейіннен неміс экспедициясы атаған Королева Мод жеріндегі Фильхнер таулары; 1911 жылғы жағалауды зерттеу кезінде картаға түсірілген Оңтүстік Грузиядағы Фильхнер таулары; Оңтүстік Грузиядағы Вахсель мысы; 1928 жылы Фильхнер экспедициясының бұрынғы мүшесі Людвиг Коль Ларсон бастаған экспедиция кезінде 1928 жылы 29 жылы зерттелген Кениг мұздық; және 1951 жылы 57 жылы зерттелген және аталған Оңтүстік Грузиядағы Клинг тауы.