Кіріспе

Жак Хассон (20 қазан 1936 - 24 сәуір 1999) - француз психоаналитигі және Жак Лакан идеяларының жақтаушысы. Хассун депрессия теориясын және репаративтік теорияны дамытты. Ол иммигранттардың балаларының белгілі бір патологиялары туралы жазды. Хассун олардың ата-аналарының көшіру, жоғалту және жер аударылу туралы әңгімелері арқылы берілетін ақпаратты өңдеу мен жеткізуде кездесетін ерекше проблемаларды қарастырды. Ол қазіргі заманда еврейлердің Мысырдағы мұрасын еске түсірген алғашқылардың бірі болды. Ол олардың тарихы, әдет-ғұрпы, діни салты мен тілі туралы жазды. Ол қараиттер қауымына ерекше көңіл бөлді. Хассун Мысырға өз отандастарымен бірге египет президенті Анвар Садат яһудилерге Мысырға баруды мүмкін етті. Хассун Египеттің қазіргі еврейлерінің тарихы туралы бірнеше еңбек жазды, олардың ішінде Histoire des Juifs du Nil (Minerve, 1990), Alexandies et autres récits және Александрия (роман). Ол Мысырдағы яһудилердің мәдениеті туралы және олардың Мысырдың ұлтшылдығы салдарынан жоғалып кетуі туралы сөзсіз жазды.

Өмір

Хассун 1936 жылы Египеттің Александрия қаласында арабша сөйлейтін египеттік еврей отбасында дүниеге келді, бірақ Хассунның өзі дінге жатпады. Ол Лицее Де Л'Юнион Джуивте оқыды және Мысырдағы заңсыз коммунистік ұйымдардың ең ірісі - Демократиялық ұлт-азаттық қозғалысына (ХАДЕТУ) қосылды. Ол 1954 жылы 18 жасында Францияға қоныс аударды, онда египет билігі коммунистік қызмет үшін айыптап, түрмеге қамап, жер аударылды. Ол өмірінің соңына дейін Францияда қалды. Хассун француз, араб және еврей тілдерін еркін меңгерген. Хассун 63 жасында Парижде ми ісігінен қайтыс болды.

Меланхолия теориясы

Хассун үшін меланхолия (немесе депрессия) адамның басқа бір адамға деген құштарлығынан туындайды. Хассунның үлгісінде ананың емізген кездегі зейін салуы сәбидің өзін-өзі тануына өте маңызды. Ананың баласына қайғырып, ренжітіп, ренжітіп, күмәнмен қарайтынын көргісі келеді. Егер анасы бұлай етпесе, бала анасының бұл әрекетін немқұрайдылық деп түсінеді. Меланхолия сәбидің анасының бөлініп кеткен сәтіндегі бей-жайлығын сезінуінің нәтижесі болып табылады. Енді ол қайғыра алмайды, өйткені анасының көзінен жоғалтуды көре алмайды. Тамақтан шығару - бұл зерделеу, бұл субъектті қайғыра алмайтын және қамқорлық жасай алмайтын жағдайға қалдырады. Хассун үшін меланхолия - бұл баланы емшектен шығару сәтінде анасының бей-жайлығын байқағаны үшін шексіз азап шегуге мәжбүр ететін ым-ишараның нәтижесі.

Есте сақтау және қайта айту туралы

Хассун өткенді айту қажеттілігі дағдарыс кезінде пайда болады деп айтты: адам өскенде, мәдениетті сақтау қажеттілігі пайда болған кезде және т.б. Жаңа фактілер бейімделу үшін психологиялық күш салуды білдіреді, бұл адамның жаңа нәрселерді / жағдайды қабылдамауына әкелуі мүмкін. Адамдар бейімделу қажеттілігі туындаған кезде өткенге қайта жүгінеді, себебі олар өткендегі тәжірибені өмір сүру құралы деп санайды. Өткенді айту - бұл біреудің дәстүрге еліктеуін айту деген сөз емес. Дәстүрлер адамды пайдадан гөрі зиян келтіретін үлгілерге бағындыруға мәжбүр етеді. Өткенді қайталау - бұл басқа нәрсе. Бұл ешқашан таза қайталау емес, интерпретация. Өткенге назар аударғанда, берілу қазіргі уақытты ескереді. Байланыссыз біздің бар болғанымыз - ностальгия.