Liesborn Abbey

Кіріспе

Бенедиктин монастыры Лисборн аббатшылығы (Kloster Liesborn) - Лисборн қаласындағы бенедиктин монастыры (алғашқыда монахтар немесе әйелдер колледжінің негізі) болды, ол бастапқыда Дренгау, қазір Германияның Солтүстік Рейн-Вестфалиядағы Варендорф ауданындағы Вадерслохтың бір бөлігі.

Тарих

Монастырьдің негізін салтқа сай 785 жылы Ұлы Карл қалаған. Алайда 815 жылы Бозо және Бардо есімді екі негізін қалаушы болған. Алғашында Лисборн монастырь немесе әйелдер колледжінің іргетасы болды, бірақ 12 ғасырда қауым соншалықты дүниелік болып кетті, сондықтан 1131 жылы Мюнстер епискобы Эгберт оларды қуып жіберді және оларды бенедиктин монахтарымен алмастырды. Аббатхана бірнеше рет жаулар қоршауына алынды. 13 ғасырдан бастап аскетикалық өмір байлығы артып, монастырь Германиядағы көптеген діни үйлер сияқты ақсүйектер үшін зайырлы колледжге айналды. 1298 жылы аббатхананың меншігі жеке пребенттерге бөлінді, олардың жиырма екісі толық пребенттер, ал алтаусы ұлдарға арналған. XIV ғасырда обадан қатты зардап шеккен бай аббатхана қайта қалпына келді. Алайда 1465 жылы монастырь реформашыл Бёрсфельд қауымына қосылды, ол рухани тәртіпті және монахтар өмірін қалпына келтіруге қол жеткізді. Осы ықпалдың арқасында Лисборн абатхананың құрылыстарын қалпына келтіріп, аббатхананың экономикалық жағдайын айтарлықтай жақсартқан атақты аббат Генрих Клевский (1464-90) мен Иоганн Смалебеккер (1490-1522) кезінде өте жақсы жағдайда болды. Лизборнның құлшынысы басқа бенедиктин абатханаларына әсер етті және бірнеше монастырларда тәртіп пен рухани тәртіпті қалпына келтіруге қол жеткізді. Сонымен қатар, осы уақытта гуманист Бернхард Витте мұнда монах болды (1490 жылдан 1534 жылға дейін) және Вестфалияның тарихын және аббатхананың хроникасын жазды. Алайда, өркендеу ұзаққа созылмады. Абат Антон Кальтоф (1522-32) анабаптистердің ілімдерін қабылдады және орнынан алынды. Герлах Вестхоф (1554-82) протестанттарға қолдау көрсетті және монастырды қарызға батырып алды. XVII ғасырдағы соғыстарда жағдай нашарлады. 1648 жылы Вестфалия бейбітшілігі уақытша жақсару әкелді, бірақ Лизборн 18 ғасырдағы соғыстар кезінде одан әрі зардап шекті, ал басқыншылық кезінде мыңдаған талер қарыз болды. Аббатхана 2 мамырда секуляризация кезінде таратылды және Пруссияның меншігі деп жарияланды. 1499 және 1506 жылдар аралығында қайта салынған готикалық шіркеу және бірнеше монастырлық ғимараттар әлі де тұр.

The foundation of the monastery was traditionally ascribed to Charlemagne in 785. More probable however is a later date of 815, with two founders named Bozo and Bardo. At first Liesborn was a monastery of nuns or a women's collegiate foundation, but by the 12th century the community had grown so worldly that in 1131 Egbert, Bishop of Münster, expelled them, and replaced them by Benedictine monks. The abbey was several times besieged by enemies. From the 13th century ascetic life steadily declined as the abbey increased in wealth, and the monastery, like very many other religious houses in Germany, became a secular college for the nobility. In 1298 the property of the abbey was divided unto separate prebends, twenty two of them full prebends, and six for boys. Severely affected by the plague in the 14th century, the wealthy abbey nevertheless recovered. However, in 1465 the abbey joined the reformist Bursfelde Congregation, which succeeded in restoring spiritual discipline and a more properly monastic way of life. Thanks to this influence, Liesborn was in a very healthy condition by the time of the distinguished abbots Heinrich of Cleves (1464–90) and Johann Smalebecker (1490–1522), who restored the buildings and greatly improved the economic state of the abbey. The zeal of Liesborn influenced other Benedictine abbeys, and it succeeded in re establishing discipline and spiritual observance in several nunneries. Also at this time the humanist Bernhard Witte was a monk here (from 1490 to about 1534) and wrote a history of Westphalia and a chronicle of the abbey. The period of prosperity, however, did not last long. Abbot Anton Kalthoff (1522–32) adopted the doctrines of the Anabaptists and was deposed. Gerlach Westhof (1554–82) favoured the Protestants and involved the monastery heavily in debt. Conditions worsened during the wars of the 17th century. The Peace of Westphalia in 1648 brought a temporary improvement, but Liesborn suffered further during the wars of the 18th century, and by the time of the suppression was thousands of thalers in debt. The abbey was dissolved during secularisation on 2 May 1803 and was declared the property of the Prussian Crown. The Gothic church, rebuilt between 1499 and 1506, and several of the monastic buildings, are still standing.

Лизборнның шебері

Бейтаныс суретшінің шіркеуді әбат Генрих әшекейлеген құрбандық үстелінің әдемі суреттері Лисборн шеберінің туындылары ретінде танымал болды, бірақ 1807 жылы француз әкімшілігі кезінде олар мүлдем ештеңеге сатылды. Олардың ең жақсылары қазір Лондондағы Ұлттық галереяда.