Кіріспе

Неміс кинорежиссері Холгер Бернхард Бруно Мишвицкий (туған аты Холгер Радтке; 25 қараша 1942), кәсіби аты Роза фон Праунхайм, неміс кинорежиссері, жазушысы, суретшісі және неміс тілді әлемдегі ең танымал гей-құқық қорғаушыларының бірі. 50 жылдан астам уақыт ішінде фон Праунхайм 150-ден астам фильм түсірді (қысқа және ұзақ метражды). Оның еңбектері бүкіл әлемдегі ЛГБТҚ+ құқық қозғалысының дамуына әсер етті. Ол өзінің мансабын жаңа неміс киносында Берлиннің жер асты кино мектебінің аға мүшесі ретінде бастады. Ол әйелдің суретшілдік есімін Роза фон Праунхайм деп қабылдады, ол адамдарға гомосексуалдардың нацистік концлагерлерде киюі керек қызғылт үшбұрышты және Франкфурт ауданындағы Праунхаймды еске түсіреді. Квир киносының ізашарсы, фон Праунхайм гейлер қозғалысының белсендісі болды. Ол СПИД-ті тануы мен қауіпсіз жыныстық қатынасты қолдаудың алғашқы қорғаушысы болды. Оның фильмдері гейлерге қатысты тақырыптар мен мықты әйел кейіпкерлерге арналған, шектен шығумен сипатталады және лагерь стилін қолданады. Олар Кит Харринг, Ларри Крамер, Диаманда Галас, Уильям С. Берроуз, Аллен Гинзберг, Джудит Малина, Джефф Страйкер, Джейн Каунти, Дивайн және Уорхол супержұлдыздарының қатары сияқты тұлғаларды көрсетті.

Ерте өмір

Фон Праунхайм Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германия басып алған Латвиядағы Rīgas Centrālcietums қаласында Холгер Радтке болып дүниеге келді. Оның биологиялық анасы 1946 жылы Виттенауэр Хейлстаттен психиатриялық ауруханасында қайтыс болды. Ол туғаннан кейін асырап алуға берілді. Ол бұл фактілерді 2000 жылы асырап алған анасы Гертруд Мишвицкий айтқаннан кейін ғана білген. Ол өзінің биологиялық анасының тағдырын ұзақ тергеуден кейін 2006 жылы анықтады. Ол өзінің ізденісін "Екі ана" (2007) фильмінде баяндады. Ол Холгер Мишвицкий деген есімді алды және алғашқы жылдары Шығыс Берлинде өтті. 1953 жылы ол отбасымен бірге Шығыс Германиядан Батыс Германияға қашып кетеді, алдымен Рейнландқа, кейіннен Франкфурт-на-Майнеге көшіп келеді. Фон Праунхайм орта мектепті (Франкфурттағы гимназия) бітіргеннен кейін Оффенбахтағы Векеркунстсхуледе оқыды. Содан кейін ол Берлин өнер университетінде көркем өнерді оқыды, бірақ бітірмеді. Алғашында суретші болып жұмыс істеген, бірақ кейіннен кино түсірумен айналысты.

Мансап

1960 жылдардың ортасында ол "Роза фон Праунхайм" атты сахналық есімін алды. 1960 жылдардың аяғында ол кино мен шығармашылық жазумен тәжірибе жүргізе бастады. Ол өзінің дебютын Вернер Шретермен бірге эксперименталды және қысқа фильмдермен жасады, мысалы, Революциялардың әпкелері (1969) және Сэмюэл Беккет (1969), ол тез танымал болды. Роза фон Праунхаймның "Макбет операсы" атты фильмі әлемге әйгілі "Документа V" көрмесінде көрсетілді. Екі жылдан кейін некелері ажырасып кетті. Осы кезеңде ол де де-мен бірнеше кино жобаларында жұмыс істеді. Карьерасының басында фон Праунхайм Грегори Дж. Маркопулос үшін режиссердің көмекшісі болып жұмыс істеді, ол өзінің фильмін (А) Альтер (А) Акция (1968) арнады. Райнер Вернер Фассбиндер фон Праунхайм үшін Роза фон Праунхаймға арналған (1969) пьесасын сахналады. Фон Праунхаймның алғашқы көркем фильмі 1971 жылы түсірілді: "Жаттығу сөмкесі", буржуазиялық некеге пародия. Ол культ фильмге айналды, оның 1975 жылы жалғасы болды (Берлин төсек шұжығы): "Авангард киносының да өз шеберлері бар, оның ең ұлысы Германияда: Роза фон Праунхайм. Оның ZDF телеарнасында премьерасы өткен "Жатұздық шұжық" фильмі көптеген фестивальдарда көрсетіліп келген "Алтын көшедегі қызғылт жұмысшылар" және "Революцияның қарындастары" атты шығармаларының ерекшеліктерін тағы бір рет растады: Германияда сирек кездесетін көркемдік өнертабыстық, әлеуметтік сана мен әзіл-оспақ араласқан". (Frankfurter Allgemeine Zeitung) деп аталады. 1971 жылы режиссер өзінің "Бұл гомосексуал емес, ол бүлінген, бірақ ол өмір сүретін қоғам" атты фильмімен де шу шығарып, көптеген гей құқықтарды қорғаушы топтардың құрылуына әкелді және Германия мен Швейцарияда қазіргі лесбияндық және гей бостандық қозғалысының бастамасы болды: "Роза фон Праунхаймның фильмі дәуірді құрды". Фильм Роза фон Праунхаймды Германиядағы лесбиянкалар мен гейлер қозғалысының жетекші тұлғасына айналдырды: "Бұл Холгер Мишвицкийдің [Роза фон Праунхайм] жеке бостандығы және барлық гомосексуалдар үшін ояну қоңырауы. [ ] Осы фильм арқылы Роза фон Праунхайм бірден Германиядағы гейлер мен лесбиянкалар қозғалысының символына айналды". (Deutsche Welle) деп аталады. Америкалық кино сыншысы Джо Хоффнер он екі маңызды квир фильм туралы мақалада былай деп жазды: "Көптеген фильмдер революциялық деп аталды, бірақ бұл гомосексуалист емес, бұл сипаттамаға шынымен лайық. Режиссер және белсенді Роза фон Праунхаймның (ол Хольгер Мишвицкий) фильмінің жарылуы неміс гей-құқықтарының қозғалысының негізгі мәтініне айналды, ал оның бостандыққа шақыруы квир кино тарихында қайталанды ". Бұл фильм халықаралық деңгейде үлкен резонанс тапты. Кейбір суретшілер фильмге сілтеме жасады, мысалы Брюс Лабрус қысқаметражды фильмдер жинағымен Бұл бұзық порнограф емес (2018). Көпшілікке танымал және даулы кинорежиссер фон Праунхайм өзінің режиссерлік күш-жігерін гейлерге қатысты тақырыптарға арналған деректі фильмдерге арнады. 1970 жылдардың басында ол біраз уақыт АҚШ-та өмір сүрді, онда ол Stonewall-тан кейінгі американдық гей-мамандық туралы деректі фильмдер сериясын жасады. "Армия ғашықтарының немесе бүлікшілердің көтерілісі" (1979) романында ол 1950-жылдардан бастап 1970-жылдардың аяғына дейін американдық гейлер мен лесбияндық қозғалысқа қарсы шықты. Ол сондай-ақ Нью-Йорктегі жер асты театрына қызығушылық танытты, бұл оның осы кезеңдегі кейбір фильмдерінің, соның ішінде Underground and Emigrants (1976) басты назарда болды. 1979 жылы фон Праунхайм 1989 жылы қайтыс болған американдық әнші және актриса Тали Браун туралы деректі фильм "Талли Браун, Нью-Йорк" үшін неміс кино сыйлығын жеңіп алды. АҚШ-та фон Праунхайм Джефф Прейсс, Майк Кучар және Джулиана Ванг сияқты операторлармен жұмыс істеді. Берлинде ол "Біздің өліктер әлі де тірі" (1981) және "Қызыл махаббат" (1982) сияқты көркем фильмдер түсірді. 1983 жылы фон Праунхаймның революциялық "Жоғалған жандардың қаласы" (1983) фильмінде Джейн Каунти мен Энжи Стардуст: "Бұл шатастырып, өз уақытынан бұрын өтетін қиылысты квир панк музыкалық трансгендерлік саясатқа үлкен әсер етті". Бұл фильмдер дүниежүзі бойынша кинофестивальдарда көрсетілді. Оның "Жұмқыр қорқыныш" атты көркем фильмі 1985 жылы Лос-Анджелес кино сыншылары қауымдастығының үздік тәжірибелік фильм сыйлығын жеңіп алды. Анита: Vice Dance (1987) - 1920-ші жылдары Берлиндегі жалаңаш биші қыздың өмірбаяны халықаралық назарын аударды. Фильм, мысалы, Нью-Йорк кинофестивалі мен Чикаго халықаралық кинофестивалінде көрсетілді. СПИД эпидемиясы басталған кезде фон Праунхайм В�...

Жеке өмір

Фон Праунхайм Берлинде күйеуімен бірге тұрады, ол неміс жазушысы, режиссері және психикалық денсаулықты қорғаушы.

Кітаптар (таңдауы)

"Мерен, Раушгат және дер Тод". 1967 жылы "Ой Муви". 1968 жылы Elfie Mikesch Sex und Karriere фото романымен жарық көрді. Роухльт ТБ V., 1978, Армия сүйіктілері немесе бүлікшілердің көтерілісі. 1979 жылы "Секс өлімнен кейін" деп аталды. Prometh Verlag, 1981, "Сүйіспеншілік" ротасы: Хельга Гёцемен әңгіме. Промет Верл., 1982, "50 жыл жыртқыш". Роза фон Праунхаймның сезімтал естеліктері. Verlag Kiepenheuer & Witsch, 1993, "Жылу мен бидің соңы: Марио Вирцпен қысқаша алмасу". Aufbau Verlag, 1995 Mein Armloch. Бұл кітаптың авторы - Г. Мартин Шмитц Verlag, 2002, "Тунте" ескі дикеннің ашуы туралы өлеңдер. 2006, "Ди Беттвурст және менің Люси әпкем" фотошоуы. 2006, Фото кітап