Кіріспе
Британдық жазушы (туған 1949) Кэтрин А. Мерриман (туған 1949) - британдық романист, қысқа әңгімелер жазушы және редактор. Оның шығармалары көбінесе әйелдердің өмірлік тәжірибесіне арналған. Оның алғашқы романы "Сырттан жарық шалу" (1992) Рут Хадденнің естелік сыйлығын жеңіп алды; оның басқа да шығармаларына "Құдіретті байқаулар" (1993) және "Тыным күйі" (1996) романдары; "Сырттан аналар" (1991) атты қысқа әңгімелер жинағы, Уэльстің "Жыл кітабы" және "Өмірге қол жеткізу" (2001) кіші тізімінде; және "Күлкі, күлмеу: әйелдер менің жыныстық тәжірибем туралы жазады" (2004) жинағы, ол Эротикалық сыйлықты жеңіп алды. Лондонда туған ол 1973 жылдан бері Уэльсте тұрады және көбінесе уэльстік автор деп саналады.
Catherine A. Merriman (born 1949) is a British novelist, short story writer and editor who has published five novels and three short story collections. Her work often addresses the experiences of women. Her first novel, Leaving the Light On (1992), won the Ruth Hadden Memorial Award; her other works include the novels Fatal Observations (1993) and State of Desire (1996); the short story collections Silly Mothers (1991), shortlisted for the Wales Book of the Year, and Getting a Life (2001); and the edited collection Laughing, Not Laughing: Women Writing on 'My Experience of Sex (2004), which won an Erotic Award. Born in London, she has lived in Wales since 1973, and is often considered to be a Welsh author.
Өмірбаян
Кэтрин Мерриман 1949 жылы Лондонда дүниеге келді. 1994 жылы Гвент штатының Бринмор қаласында тұратын. Мерриман он жыл бойы Гламорган университетінде (қазір Оңтүстік Уэльс университетінің бір бөлігі) жазудан сабақ берді. Ол Уэльс академиясының мүшесі және олардың мүшелері комитетінің төрағасының бірі. Қысқа әңгіме байқауларында төреші болды. Мерриман Линден Пичтің 2007 жылғы Contemporary Irish and Welsh Women's Fiction: Gender, Desire and Power кітабына енгізілген жеті уэльстік әйел автордың бірі болды; Пич "жазушы ретінде оның мансабы Уэльстен ажырамас" деп түсіндіреді.
Романдар
"Жұмысты жалғастыру" 1992 жылы алғашқы романдары үшін Рут Хэдденнің мемориалдық сыйлығын жеңіп алды. Кейінірек сол газетте жазылған пікірде бұл "бақылаушы алғашқы роман" деп сипатталады, оның "қасіретке толы" атмосферасы "қатысушыға романтикасыз" теңіз жағасындағы жағдаймен жақсартылады. Макс Дэвидсон The Daily Telegraph газетінің қорапша басылымына қысқаша шолу жасап, оны "Соңғы жылдардағы ең күшті алғашқы романдардың бірі" деп сипаттады. Дэвид Робсон The Sunday Telegraph журналына жазған рецензиясында романды "өте сенімді дебют" деп атайды, ол "қатаң байқалады"; ол бастаманы мақтайды, бірақ симметриялық орнату сюжетті баяулатады, бұл "көптеген көкпекке қарап, жеткілікті іс-әрекетке әкелмейді" деп атап өтті. Екінші романында, Fatal Observations ол өзінің әйелдерге көмек тәжірибесімен байланысты Мерриман тұрмыстық зорлық-зомбылық тақырыбын қарастырады. Робин Блейк "The Independent" газетінде романның оң бағасын беріп, "өте көп таңбалы талдау" туралы сын айтады. The Times журналының шолуында тақырып жыныстар арасындағы қарым-қатынас ретінде сипатталады, әңгіменің "өткіш күлкілі" аяғынан "әрине, өте жаман" аяғына дейін дамып келе жатқаны сипатталады. Оның үшінші романы "Тыныстың күйзелісі" романының басты кейіпкері - Оңтүстік Уэльстен келген жесір әйел. Ол ашық шахтаға наразылық білдіріп, одан жас жігітпен қарым-қатынаста болады. Роман қайғыдан кейін жыныстық қатынасты қайта оятуды қарастырады, сонымен қатар экологиялық мәселелерді қарастырады. Дэвидсон The Telegraph-қа арналған қысқаша шолуда романның "жазуы, өткір диалогы және ақылды сипаты" туралы мақтанады және кей бөліктерін "нағыз пафос" деп сипаттайды. Академик Джейн Аарон романның "қалыпты Уэльс құндылықтарына, қоғам мен табиғатты құрметтеуге" жүгінген әйелді қазіргі заманғы экологиялық мәселелер үшін күресуге шақыратынын айтады. Стивен Найт State of Desire-ді индустриалды романның дәстүрі бойынша бағалайды; ол "әзіргі заманғы әйелдер заманауи индустриалды зардаптарға қарсы тұра алатын қазіргі заманғы әлемді" және "индустриалды романның беріклігі мен қарсылығы қазіргі уақытта да жалғаса алады" деп түсіндіреді. "Жұмыс күйі" роман-шоусының ертедегі үлгісі ретінде, оның кішігірім кейіпкері лесбиянка ретінде танымал. Оның келесі романы "Сынған шыны" - қатерлі ісік диагнозынан кейін бұзылған қарым-қатынасты суреттейді. Ливерпульдің "Эхо" газетінде жазылған пікірде бұл оқиға "бір жағынан қайғылы, бір жағынан жігерлі" деп сипатталған.
Қысқа әңгімелері
Мерриманның алғашқы әңгімелер жинағы, Ақымақ аналар, 1992 жылы Уэльстің Жыл кітабына таңдалды. Оның әңгімелері антологияларда, соның ішінде The Second Penguin Book of Welsh Short Stories (1994) және көптеген BBC Radio 4-те таратылды. Линден Пич Мерриманды жиырма екі "негізгі" 20 ғасырдағы ағылшын тіліндегі қысқа көркем әдебиет жазушы әйелдердің тізіміне енгізді. Оның қысқа әңгімелер жинақтары, басқа да уэльстік авторлар Леонора Брито, Клэр Морган, Сиан Джеймс және Гленда Биганның жинақтарымен бірге Мишель Дайнингер "форманың бағытын одан әрі өзгертіп, нәсіл, әйелдік жекелік, қартаю және уэльс тілін үйрену сияқты мәселелерді зерттеді" деп сипаттады. Джуд Бригли өзінің "Ақымақ аналар" жинағын шығармашылық жазуды үйрету үшін мәтін ретінде ұсынады. Персик өзінің қысқа әңгімелерін және әсіресе оның үшінші жинағын, "Өмірді алу" (2001) атты қысқа әңгімесін "соқыр нүкте" деп атаған троп аясында талдайды, ол "қалыпты түрде біздің көзқарасымыздағы қауіптен тыс" деп аталады, ол зорлық-зомбылық қаупі немесе нақты әлеуетін қамтиды ("Шәкәр жеу", "Барша қиындықтардан бір қадам") және нақты зорлық-зомбылық ("Дәліберілік"), оны ирланд жазушысы Мэри Морриссимен салыстырады. Энди Бекетт Мерриманның "Пингвин" антологиясына қосқан үлесін "Барбекю" деп сипаттап, оны шотландтық автор Дункан Маклиннің шығармаларымен салыстырады. Дэвид Ллойд Мерриманның "Бір күн" романын "Маманың сәбиі (папаның мүмкін) және басқа да әңгімелер: жаңа уэльстік қысқа көркем әдебиет" (1999) антологиясының басты орындары деп санайды, оның "тілі жарқырайды және қуанады" деп түсіндіреді.