Charles David Allis

Кіріспе

Американдық молекулалық биолог (1951-2023) Чарльз Дэвид Аллис (22 наурыз 1951 - 8 қаңтар 2023) - американдық молекулалық биолог, Рокфеллер университетінің Джой және Джек Фишман профессор. Сондай-ақ, ол хроматин биологиясы және эпигенетика зертханасының меңгерушісі және Tri Institutional MDPhD бағдарламасының профессоры болды (басқа екі мекеме - Мемориалдық Слоан Кеттерринг онкологиялық орталығы және Вейл Корнелл медицинасы).

Ерте өмір және білім

Аллис Огайо штатының Цинциннати қаласында туып өскен. Оның әкесі қала құрылысы жөніндегі мамандықты, ал анасы бастауыш сынып мұғалімі болған. 1969 жылы Цинциннати университетінің биология мамандығы бойынша оқуға түседі. Бастауыш ғылыми зерттеулер бойынша алғашқы тәжірибелерін ғылым бакалавры (немесе төртінші) курсында өткізді. Бұл тәжірибе оны зерттеуге тартты, ол жоғары оқу орнын бітіру үшін Индиананың Блумингтон университетінде оқыды. 1975 жылы магистр дәрежесін, үш жылдан кейін докторлық дәрежесін Энтони Махоуолдтың жетекшілігімен алды. 1995 жылы Рочестер университетінің профессоры болды. 1998 жылы Аллис Вирджиния университетінің медицина мектебінің биохимия және молекулалық генетика кафедрасына оқуға түсті. 2003 жылы Рокфеллер университетінің Джой және Джек Фишман профессор және хроматин биологиясы және эпигенетика зертханасының меңгерушісі болып жұмысқа кірісті. Хроматин биологиясы сол кезде танымал тақырып емес еді; сондай-ақ, тірі организмдерді қолдану да. Бұл алғашқы рет гистон ацетилтрансферазалары ДНК транскрипциясының белсендірілуімен байланысты болды, бұл Винсент Олфридің 1960-шы жылдардағы гипотезасын растады, бұл гистон ацетилденуі транскрипцияны реттейді. Осы жаңалықтан кейін Аллис гистон ацетилациясын зерттеуді жалғастырды, TAF1 (транскрипцияны бастау үшін қажетті транскрипция факторының бөлігі) қоса алғанда, гистон ацетилтрансферазаларын көбірек тапты. Аллис гистон фосфорилирлеуі мен гистон метилирлеуін зерттеумен де айналысты. Ол гистон фосфорилирлеуін митоз және митогенді ынталандырумен байланыстырды және гистон фосфорилирлеуі мен ацетилдеудің синергетикалық байланысын орнатты. Сонымен қатар, ол H3 гистонының лизин 9 лизиніндегі метилирлеудің рөлін анықтады, гистон метилтрансферазы ретінде ақуыздарды қамтитын SET доменін анықтады және гистонның барлық жерде болуын гистон метилирлеуін реттейтінін анықтады. 2000 жылы Аллис пен Брайан Страл "гистон код гипотезасын" ұсынды, онда ДНҚ транскрипциясы негізінен гистонның модификацияларымен реттеледі деп айтылған. Кейіннен Аллис (Томас Женувейнмен бірге) гистон кодын эпигенетикамен тікелей байланыстырды және гистонның клиникалық маңыздылығын мойындады, әсіресе қатерлі ісіктерде. Соңғы жылдары оның назары "онкогистондарға" ауды, яғни гистондарда қалыпты гистондық модификацияларды бұзатын, қатерлі ісікке әкелетін мутациялар бар.

Allis was born and raised in Cincinnati, Ohio. His father was a city planner and his mother an elementary school teacher. He entered the University of Cincinnati in 1969, majoring in biology. He had his first experience of basic research in his senior (or fourth) year of Bachelor of Science. The experience attracted him to research, and he went to Indiana University Bloomington for graduate studies. He graduated with an MSc in 1975 and a PhD three years later, under the supervision of Anthony Mahowald. Allis returned to the University of Rochester in 1995, and became the Marie Curran Wilson and Joseph Chamberlain Wilson Professor of Biology two years later. In 1998, Allis went to the Department of Biochemistry and Molecular Genetics at the University of Virginia School of Medicine. He joined the Rockefeller University in 2003 as the Joy and Jack Fishman Professor and Head of the Laboratory of Chromatin Biology and Epigenetics. Chromatin biology at the time was not a popular topic; nor was the use of ciliated organisms. This was the first time that histone acetyltransferases were connected to DNA transcription activation, verifying Vincent Allfrey's hypothesis in the 1960s that histone acetylation regulates transcription. Following this seminal report, Allis continued studying histone acetylation, discovering more histone acetyltransferases, including TAF1 (part of the transcription factor TFIID needed to initiate transcription). Allis also branched off to researching histone phosphorylation and histone methylation. He linked histone phosphorylation to mitosis and mitogen stimulation, and established a synergistic relationship between histone phosphorylation and acetylation. He also determined the role of methylation at lysine 9 of histone H3, identified SET domain containing proteins as histone methyltransferase, and found that histone ubiquitylation regulates histone methylation. In 2000, Allis and Brian Strahl proposed the "histone code hypothesis", which states that DNA transcription is largely regulated by histone modifications. Later, Allis (together with Thomas Jenuwein) explicitly associated the histone code with epigenetics, and recognized the clinical significance of histone modifications, especially in cancers. In more recent years, his attention turned to "oncohistones", which are histones with mutations that distort normal histone modifications, leading to cancers.