Кіріспе
I'm Not There - 2007 жылы түсірілген музыкалық драмалық фильм, режиссері - Тодд Хейнс, сценарийін Хейнс пен Орен Моверман жазған. Эксперименталды биографиялық фильм, ол американдық әнші-күйші Боб Диланның өмірі мен музыкасынан шабыт алды. Алты актер Диланның қоғамдық тұлғаларының әртүрлі қырларын бейнелейді: Кристиан Бейл, Кейт Бланшетт, Маркус Карл Франклин, Ричард Гир, Хит Леджер (оның өмірінде шығарылатын соңғы фильмі) және Бен Уишоу. Фильмнің басындағы суретте "Боб Диланның музыкасы мен көптеген өміріне сүйенеміз" деп жазылған. Бұл фильмде Диланның ән кредиттерінен басқа жалғыз аты аталады, ал оның жалғыз көрінісі 1966 жылғы концерттік кадрлар. Фильмнің соңғы сәттерінде көрсетілген. "Мен осында емеспін" әні Дәстүрлі емес көркемдік әдістерді қолдана отырып, Диланның алты кейіпкерін бірімен бірі қиыстырып, өз тарихын баяндайды. Фильмнің атауы 1967 жылы Дилан Basement Tape-те "I'm Not There" әнін жазғаннан алынған, ол ән фильмнің саундтрек альбомына шыққанға дейін ресми түрде шығарылмаған. Фильм сыншылардан оң пікірлер алды, оның актерлік шеберлігі (әсіресе Бланшетттің), режиссерлігі және музыкалық сазгерлігі мақталды. Ол 2007 жылы бірнеше басылымның ең үздік он фильм тізіміне кірді. Бланшетт ең үздік әйел актер үшін Вольпи кубогы мен ең үздік әйел қосалқы актер үшін Алтын глобус сыйлығын жеңіп алды және ең үздік әйел қосалқы актер үшін академиялық наградаға ұсынылды.
I'm Not There is a 2007 musical drama film directed by Todd Haynes, and co written by Haynes and Oren Moverman. An experimental biographical film, it is inspired by the life and music of American singer songwriter Bob Dylan, with six actors depicting different facets of Dylan's public personas: Christian Bale, Cate Blanchett, Marcus Carl Franklin, Richard Gere, Heath Ledger (his final film to be released during his lifetime), and Ben Whishaw. A caption at the start of the film declares it to be "inspired by the music and the many lives of Bob Dylan"; this is the only mention of Dylan in the film apart from song credits, and his only appearance in it is concert footage from 1966 shown during the film's final moments. I'm Not There tells its story using non traditional narrative techniques, intercutting the storylines of six different Dylan inspired characters. The title of the film is taken from the 1967 Dylan Basement Tape recording of "I'm Not There", a song that had not been officially released until it appeared on the film's soundtrack album. The film received generally positive reviews from critics, with praise for its acting (particularly Blanchett's), directing, and musical score. It appeared on multiple publications' top ten films lists for 2007. Blanchett won the Volpi Cup for Best Actress and the Golden Globe Award for Best Supporting Actress, and received a nomination for the Academy Award for Best Supporting Actress.
Сюжет
I'm Not There желілік емес баяндауды қолданады, ол алты кейіпкердің арасында "Боб Диланның музыкасы мен көптеген өмірінен шабыт алған" жеке сюжет желілерінде ауысады. Әр кейіпкер Диланның қоғамдық тұлғасының әртүрлі қырын білдіреді: ақын (Артур Рембо), пайғамбар (Джек Роллинс / Джон ата), заңсыз (Билли Маккарти), жалған (Вуди Гатри), "рок-н-ролл шейіт" (Джуд Куинн) және "электр жұлдызы" (Робби Кларк). Дистрибьютор The Weinstein Company шығарған өндіріс жазбаларында фильм "Боб Диланның өмірі мен музыкасын әрқайсысы әртүрлі актердің орындаған кейіпкерлерінің сериясы ретінде драматизациялайтыны" түсіндіріледі: ақын, пайғамбар, заңсыз, жалған, электр жұлдызы, рок-н-ролл шәкірті, қайта туылған христиан.
Артур Рембо
19 жасар Артур Рембоны тергеушілер тергеп жатыр. Оның құпия жауаптары фильмде, соның ішінде фатализм, ақынның табиғаты, "жасырын өмір сүрудің жеті қарапайым ережесі" және хаос туралы пікірлер бар.
Вуди Гатри
1959 жылы 11 жасар афроамерикалық бала өзін Вуди Гатри деп атайды, ол АҚШ-тың орта батысында жүк көлігімен жүріп жүр. "Бұл машина фашистерді өлтіреді" деген лозунг салынған гитараны алып жүреді, ол блюз музыкасын ойнайды және кәсіподақшылдық сияқты тақырыптар туралы ән айтады. Бір афроамерикандық әйел оған өз заманының мәселелерін әндеуге кеңес береді. Вудиге босқындар шабуыл жасап, суға батып қалады, бірақ оны ақ жұп құтқарады. Олар оның музыкалық талантына таңғалады, бірақ Вуди Миннесотадағы кәмелетке толмағандарды түзеу орталығының телефонынан қашып кеткен қашқын екенін естігенде, қашып кетеді. Шынайы Вуди Гатридің өлімге бара жатқанын білген соң, Дилан Нью-Джерсиге Гатриді ауруханада көруге барады.
Джек Ролинс/Отайым Джон
Халық музыканты Джек Ролинстің мансабы деректі фильм ретінде көрініс тапты, онымен сұхбаттасқандар, соның ішінде халық әншісі Элис Фабиан айтып берді. Джек 1960-шы жылдардың басында Гринвич Виллидж фольклор сахнасының жұлдызына айналады, жанкүйерлері оның наразылық әндері үшін мақтады. Ол Колумбия рекордсмендерімен келісімшарт жасасады, бірақ 1963 жылы Вьетнам соғысы күшейген кезде, ол наразылық әндерін айтуды тоқтатып, халық музыкасынан бас тартады, өйткені бұл әлеуметтік немесе саяси өзгерістерге әсер етпейді деп сенді. Джон Ф. Кеннедидің өлтірілуінен кейін Джек азаматтық құқықтарды қорғау ұйымынан сыйлық алған салтанатта мас болады. Өзінің марапаттау сөзінде Кеннедидің өлтірушісі Ли Харви Освальдта өзін біршама көргені туралы айтқан кезде, оны көрермендер әзілдеп, келекелейді. Ол жасырынып, 1974 жылы Калифорния штатының Стоктон қаласында Киелі кітап зерттеу курсына түседі және қайта туылған мәсіхші болып шығады, өткенін айыптап, "Отайым Джон" деген атпен евангельдік музыка орындайтын тағайындалған қызметші болады.
Роби Кларк
Роби Кларк - 22 жастағы актер, ол 1965 жылы жарық көрген "Жемшік дәндері" биографиялық фильмінде Джек Ролинстің рөлін ойнады. 1964 жылдың қаңтар айында Гринвич Виллиджде түсірілім кезінде ол француз суретшісі Клэрге ғашық болады және олар көп ұзамай үйленеді. "Жемшік түйіршігі" хит болып, Роби жұлдызға айналады, бірақ олардың қарым-қатынасы шиеленісіп, Клэр Робидің басқа әйелдермен флирт жасағанын байқайды. 1968 жылы әлемдегі зұлымдықты өзгертуге бола ма деген пікірталас кезінде ол әйелдер ешқашан ақын бола алмайды деп ойлағанда, ол әсіресе ренжіді. Ақырында Роби үйінен кетіп, төрт айға Лондонға барып, триллер түсіреді және оның әйел серігімен қарым-қатынасы болады. 1973 жылы қаңтарда Ричард Никсонның Париж бейбіт келісімін жариялауы Клэрді ажырасуды сұрауға талпындырады. Ол екі қызын асырап алады, бірақ Робиге оларды қайықпен саяхатқа шығаруға рұқсат береді.
Джуд Куинн
Джуд Куинн - бұрынғы халық әншісі, Нью-Англиядағы джаз және халық фестивалінде толық оркестрмен және электр гитараларымен өнер көрсеткені оның жанкүйерлерін ашуландырады, олар оны сатуда айыптайды. Лондонға сапар шеккен Джудтан журналист Кинан Джонс оның көңілі қалды ма, әлде ол халық музыкасы әлеуметтік-саяси өзгерістердің мақсаттарына қол жеткізе алмады деп ойлай ма деп сұрайды. Джудқа қонақ үй қызметкері шабуыл жасайды, Битлз бен бірге тұрады, өзінің бұрынғы сүйіктісі Коко Ривингтонмен кездеседі және поэт Аллен Гинзбергпен кездеседі, ол Джудты "Құдайға сатқан" деп болжайды. Джудпен сұхбат алғанда, Кинан Джудтың әндері Қара пантералар партиясының рекрутингтік құралдары ретінде қолданылып жатқанын атап өтті және Джуд бір уақытта өзін-өзі сезінетін кез-келген нәрсеге терең сезімделуден бас тартады деп есептейді; Джуд ренжіді және сұхбаттасудан шығып кетеді. Концертте "Жеңіл адамның балласы" орындалғанда, Джудты көрермендер "Юда" деп атап, оны әзілдеп тастайды. Кинан теледидардан өзінің қатал және құлдыраған босқындар өткеніне қарамастан, Джудтың шынымен Аарон Джейкоб Эдельштейн екенін, Бруклин, Массачусетс универмаг иелерінің білімді, орта таптық, қала маңындағы ұлы екенін айтады. Еуропалық турнеге қатысуға дайын болған Джуд есірткіге түсіп, мотоцикл апатынан қаза табады.
Билли МакКарти
Пат Гаррет өлтірген деп саналатын заңсыз Билли МакКарти Миссуридің Риддл ауылында жасырынып тұрады. Комиссар Гарреттің қаланы тас жол салу үшін қиратуды жоспарлап отырғанын білген Билли Гарретпен бетпе-бет келеді. Гаррет Биллиді заңнан тыс Билли Кід деп таниды және оны түрмеге қамауға алады. Ол досы Гомердің көмегімен құтылып, өтіп бара жатқан пойыздың вагонына түседі, онда Вудидің гитарын табады. Ол жолға шыққанда, еркіндік пен бірегейліктің табиғаты туралы айтады. Фильм Диланның 1966 жылы жанды концертте гармоникада соло ойнаған бейнесімен аяқталады.
Басты актерлер
Бұл алты кейіпкер Диланның өмірі мен музыкасының әртүрлі аспектілерін бейнелейді. Хейнс ұсынған парақ Артур Рембоның "Мен басқа біреумін" деген сөздерімен басталып, одан әрі жалғастырды: Егер шығармашылық өмірдің кеңдігі мен ағымын сезінуге болатын фильм болса, онда біз білетін нәрсені нығайтуға емес, ашып көрсетуге болатын фильм, ол ешқашан шеберлік баяндаудың таза доғасында бола алмайды. Мұндай фильмнің құрылымы сынық болуы керек, көптеген ашылулар мен көптеген дауыстар, оның негізгі стратегиясы конденсация емес, сыну болып табылады. Бір фильмнің алты түрлі тұлғасына бөлінгенін елестетіңіз: қарттар, жастар, әйелдер, балалар, олардың әрқайсысы бір өмірде орын алады. Чарли Чаплинге негізделген Чарли деген Диланның кейіпкері түсірілім басталғанға дейін тасталды. Хейнс оны "Гринвич Виллиджге келіп, сиқырлы іс-әрекеттер жасап, биттер мен фолькилер арасындағы бейбітшілік төрешісі" деп сипаттады.
If a film were to exist in which the breadth and flux of a creative life could be experienced, a film that could open up, as opposed to consolidating, what we think we already know walking in, it could never be within the tidy arc of a master narrative. The structure of such a film would have to be a fractured one, with numerous openings and a multitude of voices, with its prime strategy being one of refraction, not condensation. Imagine a film splintered between six separate faces – old men, young men, women, children – each standing in for spaces in a single life. A further Dylan based character named Charlie, based on Charlie Chaplin, was dropped before filming began. Haynes described him as "a little tramp, coming to Greenwich Village and performing feats of magic and being an arbiter of peace between the beats and the folkies."
Құм түйіршігі
Фильмдегі фильм, "Жемшік түйіршігі" тек "Мен осында емеспін" сюжеті үшін ғана емес, сонымен қатар фильмнің Боб Диланның өмірімен байланысы үшін де маңызды. Ларри Гросс "Қом түйіршігі" фильмінің актері Роббиді "қисық актер" ретінде таныса отырып, "нағыз адамның ойдан шығарылған нұсқасын ойнайтын" қиялдандырылған актер болғанына қарамастан, фильмдегі Диланның ең дәл бейнесі болуы мүмкін деп болжайды. Грос Роби мен Клэрдің ақыр соңында сәтсіз некелері мен Диланның Сьюз Ротоломен қарым-қатынасы арасындағы ұқсастықтарды атап өтті. Ол Клэрдің кейіпкері Ротолоның бейнесі болып көрінетінін, әсіресе "Мен осында емеспін" фильміндегі Ротоло мен Диланның "The Freewheelin' Bob Dylan" мұқабасындағы суретін еліктейтін кадрды ескере отырып.
Музыка
Фильмде Диланның көптеген әндері, Диланның өзі орындаған және басқа да суретшілердің жазбалары бар. Әндер камера алдында орындаушылар орындаған алдыңғы планда ("Акапулькоға барамын", "Ана басып") және экранның артында орындалады. Фильмдегі Дилан емес ән - "I'm Not Your) Steppin' Stone" ("Мен сенің емеспін") The Monkees тобының әндері.
Шығару
2007 жылдың қаңтар айында The Weinstein Company компаниясы U. Фильмді тарату құқықтарының "Мен осында емеспін" фильмінің әлемдік премьерасы 2007 жылдың 31 тамызында Telluride кинофестивалінде өтті. Фильм Торонто халықаралық кинофестивалі, Лондон кинофестивалі және Нью-Йорк кинофестивалінде көрсетілді. Фильм АҚШ-та 2007 жылдың 21 қарашасында шектеулі релизде көрсетілді. Ол Германияда 2008 жылдың 28 ақпанында Tobis Film компаниясы шығарды.
Үй медиасы
I'm Not There DVD-де 2 дисктік арнайы нұсқа ретінде 2008 жылдың 6 мамырында жарық көрді. DVD-нің ерекше ерекшеліктері арасында Хейнстің аудио түсініктемесі, өшірілген көріністер, бейнероликтер, музыкалық клип, кейбір актерлік құрам мүшелерінің прослушивание таспалары, трейлерлер және Боб Диланның кинографиясы мен дискографиясы бар. Metacritic-те фильмнің орташа баллы 100 баллдан 73-ке жетті, бұл 35 сыншыдан алынған, бұл "жалпылай оң" пікірлерді білдіреді. The Chronicle of Higher Education журналында Энтони ДеКуртис Диланның рөлін ойнауға алты әртүрлі актерді, соның ішінде әйел және афроамерикандық баланы таңдаған "бұл күлкілі идея, өзін-өзі саналы түрде "қаһарлы" немесе сенімді түрде көп мәдениетті ойын, мысалы, Джон Леннонның өмірі мен музыкасына негізделген Бродвей мюзиклін құртты. Алайда "Мен осында емеспін" романында бұл стратегия өте жақсы жұмыс істейді". Ол әсіресе Бланшетті мақтады: Оның өнер көрсетуі керемет, және ол Джуд Куинн ретінде 1965-66 жылдардағы амфетаминді Дилланды нервтілікпен дәлдікпен мекендегендіктен ғана емес. Бұл рөлге әйелді таңдауы Диланның осы дәуірдегі қыңыр мінезіне ерекше мән береді. Бланшеттің мөлдір терісі, нәзік саусақтары, кішкентай дене бітімі және жалбарынып қараған көздері Диланның ашуын қоздырған бұрын көрінбейтін әлсіздік пен қорқынышты көрсетеді. Еркек актердің, немесе кем талантты әйел актердің рөлге осындай байлық бере алатынын елестету қиын. Басқа да бірнеше сыншылар Бланшеттің өнерін 1960 жылдардың ортасындағы Дилан ретінде мақтады. "Ньюсуик" журналы Бланшеттті "өз көзімен қараған кезде, адам отыра қалмай, артына жығылып қалады" деп сипаттады. Шарлотта обсерваторы Бланшетті "шежірелі түрде 1966 жылғы Диланға жақын" деп атады. Variety журналының Тодд Маккарти фильм жақсы түсірілген деген қорытындыға келді, бірақ бұл фильм Диланның жанкүйерлері үшін ерекше оқиға болды, бірақ ол көпшілікке тартымды болмады. Ол былай деп жазды: "Диланның ерекшелігі мен ғалымдар "Мен осында емеспін" атты фильммен ең көп көңіл көтереді, және Хейнстің шындықты бейнелеуі мен бұрмалауы, биографиялық жазбаны бұзып, манипуляциялауы және Диланның өмірінің негізгі, сондай-ақ эзотерикалық жақтарымен тәжірибелік күн өткізгендігі туралы сансыз диссертациялар болады. Бұның бәрі фильмнің маңыздылығын арттырып, оның жалпыға қолжетімділігі жоқтығын елемеуге көмектеседі. Ақырында, бұл - мамандардың іс-шарасы".
Her performance is a wonder, and not simply because, as Jude Quinn, she inhabits the twitchy, amphetamine fired Dylan of 1965–66 with unnerving accuracy. Casting a woman in this role reveals a dimension to the acerbic Dylan of this era that has rarely been noted Blanchett's translucent skin, delicate fingers, slight build, and pleading eyes all suggest the previously invisible vulnerability and fear that fueled Dylan's lacerating anger. It's hard to imagine that any male actor, or any less gifted female actor for that matter, could have lent such rich texture to the role. Several other critics also praised Blanchett's performance as the mid 1960s Dylan. Newsweek magazine described Blanchett as "so convincing and intense that you shrink back in your seat when she fixes you with her gaze." The Charlotte Observer called Blanchett "miraculously close to the 1966 Dylan." Todd McCarthy of Variety, concluded that the film was well made, but was ultimately a speciality event for Dylan fans, with little mainstream appeal. He wrote: "Dylan freaks and scholars will have the most fun with I'm Not There, and there will inevitably be innumerable dissertations on the ways Haynes has both reflected and distorted reality, mined and manipulated the biographical record and otherwise had a field day with the essentials, as well as the esoterica, of Dylan's life. All of this will serve to inflate the film's significance by ignoring its lack of more general accessibility. In the end, it's a specialists' event."
Диланның өмірімен байланысты
Джек Ролинс кейіпкері Диланның акустикалық, "нааразылық" кезеңінде бейнеленеді, оған The Freewheelin 'Bob Dylan және The Times They Are a Changin' кіреді. Роллинстің Ли Харви Освальдты атаған сөзі Диланның 1963 жылдың желтоқсанында Ұлттық төтенше азаматтық бостандықтар комитетінің Том Пэйн сыйлығын алған кезде айтқан сөзіне сілтеме жасайды. Пастор Джон Диланның "Slow Train Coming" және "Saved" әндерін жазған кездегі "қайта туылған" кезеңін бейнелейді. Джуд Куинн "Диланның 60-жылдардың ортасындағы оқиғаларын мұқият қадағалайды" және оның "қауіпті ойыны оны экзистенциалдық күйреуге итермелейді". Куинн фолк фестивалінде "Маги фермасы" әнінің рок нұсқасын ашуланған фолк музыкасының жанкүйерлеріне орындап отыр; Дилан бұл әнді 1965 жылы Ньюпорт фолк фестивалінде орындады, бұл әурелеу мен дау-дамай тудырды. Лондондағы баспасөз конференциясында Куиннге қойылған кейбір сұрақтар 1965 жылдың желтоқсан айында Сан-Францискодағы Диланның KQED баспасөз конференциясынан алынған үзінділер. Квинннің The Beatles-пен ойнаған сахнасындағы фильмнің жылдамдығы Ричард Лестердің "A Hard Day's Night" фильміндегі бейнелеу стиліне ұқсайды. Квинн: "Егер сіз маған сұрақ қоюға батылыңыз жетсе, мен оған қалай жауап бере аламын? " деген сұраққа Дилланның "Тайм" журналының журналисіне берген жауапқа ұқсас жауаптан алынған. Джудты көрермендер "Юда" деп атаған көрініс 1966 жылы 17 мамырда Манчестерде өткен концертке негізделген, ол Диланның Live 1966 альбомына жазылған. Джуд Куинн кейіпкерінің өлімі Диланның 1966 жылы болған мотоцикл апатына байланысты. Вуди кейіпкері Диланның фольклорлық әнші Вуди Гатриге деген жас кезіндегі мазасын білдіреді. Вудидің гитарасының қапшығында "Бұл машина фашистерді өлтіреді" деген лозунг Гутридің гитарасына қойған белгісін еліктеген. Билли Кид - Диланның 1973 жылы Сэм Пеккинпаның "Пэт Гаррет және Билли Кид" атты вестернінде Алиас рөлін ойнағанын білдіреді. Биллидің фильмдегі соңғы монологы Диланның 1997 жылы Newsweek журналының Дэвид Гейтспен сұхбатында айтқан сөздерін еске салады: "Мен өзімді қолмен сезінетін адаммын деп ойламаймын. Бүгін бір нәрсе ойласам, ертең басқа нәрсе ойланам. Мен күннің ішінде өзгеріп отырамын. Мен оянғанда бір адаммын, ал ұйықтағанда басқа біреу екенімді білемін. Мен өзімнің кім екенімді білмеймін. Мен үшін бұл маңызды емес". Роби Кларк кейіпкері - биографиялық фильмде Джек Ролинсті бейнелейтін актер және ол бейнелеген адам сияқты танымал болады; ол 1975 жылы "Қанды жолдар" кезінде Диланның жеке өмірін бейнелейтін, ажырасып жатқан некедегі стрессті бастан кешіреді. Роби мен Клэр Нью-Йорк көшелерінде романтикалық жүгіретін сахна 1963 жылғы "The Freewheelin' Bob Dylan" альбомының мұқабасын қайталайды, онда Гринвич Виллидждегі Диланның сол кездегі қыз жолдасы Сьюз Ротоломен қол ұстасып отырған көрінісі бар. Дилан өзінің бірінші әйелі Сара Диланнан 1977 жылы маусымда ажырасып, ажырасу кезінде балаларының қамқорлығы бойынша сотқа жүгінген. Продюсерлік жазбаларында Хейнс Роби мен Клэрдің қарым-қатынасы "ұзаққа созылған қасарысқандыққа ұшыраған (Вьетнамнан айырмашылығы жоқ, ол параллельді) " деп жазды. Кинан Джонс, Джуд Куинн мен Пэт Гарретті тергейтін ойдан шығарылған репортердің аты, Диланның "Жынысы бар адамның балладасы" әнін қайталайды: "Бұл жерде бір нәрсе болып жатыр / Ал сіз оның не екенін білмейсіз, сіз Мистер. Джонс?" деп сұрадым. Кейіпкердің Джудтың өткенін ашуы Диланның 1963 жылғы қазандағы "Newsweek" журналында жарияланған жауыз профиліне негізделген, ол бастапқыда Роберт Циммерман деп аталғанын және оның орта таптық шығу тегі туралы өтірік айтқанын білдіреді. Элис Фабиан кейіпкері - әнші, ол халық әншісі Джоан Баэзға ұқсайды. Коко Ривингтонның "Эндидің жаңа құсы" ретінде сипатталуы бұл кейіпкердің Энди Уорхолдың шеңберіндегі қоғам және актриса Эди Седжвикке үлгіленгенін көрсетеді.