Council of Castile

Кіріспе

Испания империясының бұрынғы бөлігі Кастилия кеңесі (lang es), бұрын Корольдік кеңес (lang es) ретінде белгілі, Кастилияның Корольдік үкіметінің басқарушы органы және негізгі бөлігі болды, тек монархтың өзі ғана. Ол 1480 жылы королева Изабелла I кезінде патшалықтың әкімшілік және сот мәселелерін қарастыратын басты орган ретінде құрылды. 1516 жылы король Карл I (кейіннен Киелі Рим императоры Карл V) Кастилия мен Арагонның тағына көтерілгеннен кейін Корольдік кеңес Кастилия Кеңесі деп аталды, өйткені Карл Кастилиядан басқа көптеген доминиондардың патшасы болды, ал Кеңес Кастилияға ғана жауапкершілікті сақтады. Монарх болмаған, жоқ монарх немесе қабілетсіз монарх болған кезеңдерде Корольдік кеңес оның орнына регенттік кеңес ретінде билік жүргізетін. Кеңес XIX ғасырда әлсіреп, бірнеше рет жойылып, қайта құрылғаннан кейін біржолата таратылды.

Шығу тегі

Патшалық кеңестің ең алғашқы түрі 14 ғасырдың соңында 1385 жылы король Джон Альжубаррота шайқасындағы апаттан кейін құрылған. Оның құрамына 12 адам кірді, олардың төртеуі діни қызметкерлерден, төртөөсі қалалардан, ал төртеуі ақсүйектерден. 1442 жылы ақсүйектер кеңесіне ықпалын арттырып, көптеген ақсүйектерді кеңестiң титулярлы мүшелерiне қосылды. Алпыс жаңа мүшелер саны болды.

Габсбургтің Карл I: Көтеріліс және реформа

1516 жылы Фердинанд қайтыс болғаннан кейін, Киснерос тағы да қысқа уақыт бойы регент болды, содан кейін Карл І, жасы жеткен соң, патша болды. Алайда, жас патша сол кезде Фламанд кеңесшілері, мысалы Вильям де Крой, сиер де Чиевр, дерлік, және ол кеңесті өзгерту үшін бастапқыда ешқандай күш салмады. Сонымен қатар, Карлдің жаңа үкіметі Кастилияға жоғары салықтар мен талаптарды төледі, оның барлық Еуропаға қатысты амбициялары болды. Карл 1519 жылы Карл V Киелі Рим императоры болып, Еуропа және әлем тарихындағы ең ірі империялардың бірі - Испания империясының патшасы болды. Бадахоз епискобы Педро Руис де ла Мота Корольдік кеңестің ықпалды мүшесі болды және Корона Кортесінде Кастилия империяның "қазынасы мен семсері" болатынын мәлімдеді. 1520 жылы Карл Испаниядан кеткенде, корольдік үкіметке қарсы коммунерлердің көтерілісі басталды. Олардың көбісі Кеңеске қарсы шағымданады. Вальядолидтің радикалды приходтарының өкілдері бір ауыздан мәлімдеме жасап, патшалықтың қиындықтары үшін Кеңестің "нашар үкіметін" кінәлады. Патшалық кеңес Карл болмаған кезде патшалық күштерін көтерілісшілерге қарсы жүргізетін болды. Карл регент ретінде голландиялық кардинал Адриан Утрехтті қалдырды, көпшілік есеп бойынша, қиын жағдайға тап болған лайықты билеуші. Патшалық кеңесінің көп бөлігі бүлікшілерге, мысалы, жек көретін президенті Антонио де Рохасқа қарсы қатаң жазалауды талап етті. Бұл алғашқы жазалаулар кері әсерін тигізіп, көтерілістің таралуын күшейтті. Ақырында, бүлікшілер жеңілді, бірақ Карл (ол да жетіліп, бұрынғы кеңесшілерімен ара қашықтықты сақтады) Кеңестің реформаға мұқтаж екенін түсінді. Карл собордың сипатын өзгерту үшін күшті бағдарламаға кірісті, ол танымал емес Антонио де Рохасты жұмыстан босатып, оның орнына Сантьяго архиепискобы Хуан Пардо де Тавераны тағайындады. Ол сондай-ақ үш жаңа кеңесші, Хуан Мануэль, Педро де Медина және Мартин Васкесті қосты және әдетте дворяндарды ақсүйектермен және білімді заңгерлермен алмастыруға тырысты. Ең бастысы, Карл Кеңестің қызметін өзгертті. Патшалық кеңес азаматтық құқық даулары мен істерінің басым көпшілігін қарастырмайды, оның орнына әкімшілікке назар аударуға мүмкіндік береді. Сот шағымдары мен шағымдарын енді жаңа және кеңейтілген сот жүйесі - аудиенсиялар қарайды. Кеңестің беделі қалпына келтіріліп, оның тағайындалған мүшелерінің сапасы артты. Осы кезеңде Корольдік кеңес Кастилия кеңесі деп аталды, бұл Кеңестің билігі бүкіл империяға емес, Кастилияға ғана қатысты екенін көрсетеді. Испанияның теңіздегі жаулап алулары өсе келе, Карлдің үлкен кеңесшісі және жақын досы Меркурино ди Гаттинараның үгіт-насихаттарымен Кастилия Кеңесі кеңейіп, бөлінді. 1522-1524 жылдар аралығында Кастилия кеңесі Наварра корольдігінің үкіметін қайта ұйымдастырды, оның вице-королін, Нахера герцогін босатты. Қаржы кеңесі (langes) құрылды, ал 1 тамызда Кастилия кеңесі (langes) Индия кеңесі (langes) бөлінді.

After Ferdinand's death in 1516, Cisneros served as regent again for a brief time more, and then Charles I was crowned king now that he was of age. However, the young king was at the time almost completely controlled by Flemish advisors such as William de Croÿ, sieur de Chièvres, and he did not undertake any efforts to change the Council at first. Additionally, Charles' new government levied high taxes and demands on Castile, with its ambitions over all Europe. Charles was the King, becoming Charles V Holy Roman Emperor in 1519, of one of the largest empires, the Spanish Empire, in European and world history "The empire on which the sun never sets." The Bishop of Badajoz, Pedro Ruiz de la Mota, was an influential member of the Royal Council and declared to the Cortes of Corunna that Castile was to be the empire's "treasury and sword." When Charles left Spain in 1520, the Revolt of the Comuneros broke out against royal government. Much of their complaints were against the Council. Representatives of Valladolid's radical parishes were unanimous in a statement blaming the Council's "bad government" for the kingdom's troubles. The Royal Council would lead the royalist forces against the rebels in Charles' absence. Charles left as regent the Dutch Cardinal Adrian of Utrecht, by most accounts a decent ruler saddled with a difficult situation. Much of the Royal Council agitated for vigorous punishment against the rebels, such as its hated president, Antonio de Rojas. These early reprisals would backfire, and intensified the revolt's spread. Eventually, the rebels were defeated, but Charles (who had also matured and distanced himself from his earlier advisers) realized that the Council direly needed reform. Charles embarked upon a vigorous program to change the nature of the council, dismissing the unpopular Antonio de Rojas and replacing him with Juan Pardo de Tavera, the Archbishop of Santiago. He also added three new councilors, Juan Manuel, Pedro de Medina, and Martín Vázquez, and generally sought to replace nobles with gentry and educated lawyers. More importantly, Charles changed the Council's functions. The Royal Council would no longer deal with the vast majority of civil law disputes and cases, allowing them to focus on administration instead. Judicial complaints and appeals would now be dealt with by a new and expanded judiciary, the audiencias. With the reputation of the Council restored, the quality of its appointees rose. During this period, the Royal Council became known as the Council of Castile, to reflect that the Council's power extended only over Castile and not the whole empire. With the growth of Spain's overseas conquests, and the prodding of Charles' grand counselor and close friend Mercurino di Gattinara, the Council of Castile expanded and split. Between the years 1522–1524, the Council of Castile reorganized the government of the Kingdom of Navarre, dismissing its viceroy, the Duke of Nájera. A Council of Finance (lang es) was created, and, on 1 August, the Council of the Indies (lang es) was split from the Council of Castile.