Кіріспе
Sternotherus) - Kinosternidae тұқымдасына жататын, жалпы мускатлы қуысқұрттар деп аталатын алты түрді қамтитын қуысқұрттар туысы. Бұл тұқым Солтүстік Америкада таралған, АҚШ-тың шығыс үштен бір бөлігінде және Канаданың Онтарио штатының оңтүстік-шығысында кездеседі. Қайыңның көпірінің жанында орналасқан мыск бездері, әсіресе, қорқыныш туғанда, иіс шығарады, бірақ жұмсақ қолмен ұстаған кезде, әдетте, реакция болмайды. Sternotherus - орташа кішкентай торналар, тұқымдастың ең үлкен түрі - бритвалы мұскүс торна (S. carinatus), ең көп дегенде 17,6 см-ге жетеді. қабықтың ұзындығы бойынша. Қаптамасы ерекшеліктері бойынша овал және күмбезді (ерекшелік - жалпақ мускуслы торналар, S. depressus), көпшілік түрлерінің артқы жағында бір немесе үш келі бар, олар кейбір түрлерде жасына қарай тегіс және күңгірт болуы мүмкін. Мұскті тасбақалар әдетте қара, сұр, қоңыр, зәйтүн немесе ақшыл түсті, бұл оларды табиғи мекендейтін жерлерде маскировкалауға көмектеседі. Басы салыстырмалы түрде үлкен және мықты, нүктелері, жолақтары немесе жолақтары бар. Пластронның 12 емес, 10 немесе 11 қанаты бар, бұл Солтүстік Американың күрішпелерінде жиі кездесетін жағдай. Құйрығы қысқа, аталықтарының ұшы мүйіз тәрізді, тырнағы бар. Sternotherus көбінесе су жануарлары, алайда кейбір түрлері судан шыққан құлаған бүршіктер мен тастарда жиі болады, ал шығыс мускуслы торналар (S. odoratus) кейде судан азық іздеуге шығады. Стернотерлер тамақтануда барлық нәрсені жейтін және оппортунисттік, бірақ ет жейтін, моллюскалар (асқазанда тіршілік ететіндер мен екі қабаттылар) және жәндіктер олардың тамақтануының елеулі пайызын құрайды. Кейбір қарт адамдар басында үлкен бұлшық еттер мен молюскаларды жеуге көмектесетін кеңейтілген, ұсақталған жақ сүйектері пайда болады. Мұскті торналар жұмыртқа түзуші болып келеді, әйелдер жылына бір-алты бала туады. Ұяшықтың мөлшері әдетте екіден төртке дейін, бірақ ұяшықтар бірден 13 дейін болуы мүмкін. Жас балапандардың жынысы инкубациялық температураға байланысты анықталады. Жұмыртқалар жағаға немесе судан бірнеше метр қашықтықта орналасқан орманға қазылып, терең емес ұяға салынады. Жұмыртқаны жеке немесе топта салады, ал кейбір түрлер ұя салу аймағын бөліседі.
Sternotherus is a genus of turtles in the family Kinosternidae including six species commonly known as musk turtles. The genus is endemic to North America, occurring in the eastern third of the US and southeast Ontario, Canada. Musk glands positioned near the bridge of the shell can produce foul smelling secretions when the turtles are threatened, although gentle handling does not normally provoke a response. Sternotherus are moderately small turtles, with the largest species in the genus, the razor backed musk turtle (S. carinatus), attaining a maximum of 17.6 cm. in shell length. The carapace is characteristically oval and domed (an exception being the flattened musk turtle, S. depressus), with most species having one or three keels on the back which may become smoother and obscure with age in some species. Musk turtles are generally drab in color, mostly black, gray, brown, olive, or ocher, which aid in camouflaging them in their natural habitats. The head is relatively large and stout, marked with spots, streaks, or strips. The plastron has only 10 or 11 scutes, as opposed to 12, a more common condition in North American turtles. The tail is short, with males having a horny claw like tip. Sternotherus are largely aquatic, however some species frequently bask on fallen logs or rocks emerging from the water, and eastern musk turtles (S. odoratus) occasionally leave the water to forage. Sternotherus are omnivorous and opportunistic generalist in their diet, although inclining toward being carnivorous, with mollusks (gastropods and bivalves) and insects making up a significant percentage of their diet. Some older adults develop large musculature on the head and expanded, crushing jaw surfaces aiding in the consumption of mollusk. Musk turtles are oviparous with females producing one to six clutches a year. The typical clutch size is two to four eggs, although clutches may range from one to 13. The sex of the hatchlings is determined by the incubation temperature. The eggs are deposited in shallow nest excavated on the banks or in woodlands a few meters from the water. Eggs may be laid singly, or in groups, and some species are known to share communal nesting areas.
Сипаттама
Sternotherus тұқымдас жабайы жабайылар Kinosternon тұқымдас американдық балшық жабайыларына өте ұқсас, бірақ олардың қабығы көбірек күмбезді, ортасында ерекше кіл бар. Sternotherus odoratus әдетте толық жетілген кезде тек қана тік қапшық ұзындығына дейін өседі, әйелдер көбінесе еркектерге қарағанда үлкен болады.
Тарату
Sternotherus туысы Солтүстік Америкада таралған. Ол АҚШ-тың шығыс үштен бір бөлігінде және Канаданың оңтүстік-шығысында кездеседі. Шығыстағы мускуслы қуыс (S. odoratus), тұқымдастың ең кең таралған түрі, оңтүстік Мэнде, оңтүстікке Флоридаға дейін, батысқа шығыс Техас, Оклахома және Канзасқа дейін, солтүстікке оңтүстік-шығыс Висконсинге дейін, оңтүстік Мичиган және оңтүстік Онтарионың Ұлы көлдер аймағында кездеседі. Ол, әдетте, Аппалачи тауларында жоғарғы биіктіктерде жоқ. Бұл тұқымдағы басқа түрлер көбінесе шығыс мускуслы торналар таралатын аймақтың оңтүстік аймақтарында кездеседі. Екі түрдің таралуы салыстырмалы түрде шектеулі, жалпақ мускуслы торналар (S. depressus) солтүстік орталық Алабамаға тән, ол Black Warrior өзенінің бассейнінде, ал аралық мускуслы торналар (S. intermedius) оңтүстік-шығыс Алабама мен Флориданың шектес аймақтарында кездеседі. Бұршақ арқалы мускуслы қуыс (S. carinatus) бүкіл Луизианада және Миссисипи, Арканзас, Оклахома және Техастың көршілес аймақтарында кездеседі. Ағаштақ тұқымдас қызамық (S. minor) Алабама штатының оңтүстік-шығысында, Джорджия штатында және Флорида штатының солтүстігінде кездеседі. Сызықты мойынды шаян торналар (S. peltifer) негізінен Алабама мен Миссисипиде кездеседі, Грузия мен Луизианадан кейбір шеткі жазбалар бар, ал Түнгі Каролина мен Вирджиниядан шеткі жазбалар бар Теннессидің шығысындағы солтүстік су айдындарына дейін. Қайыңның арқасы (S. carinatus) және шығыс мускуслы (S. odoratus) бұталар түбінде тамақтанушылар ретінде белгілі, олар көбінесе мойынды созылған күйінде іздестіреді және бастарымен саз бен құмды сынайды. Иіс сезу, тамақтарды таңдауда маңызды рөл атқарады. Алайда, арақшыл торғайлар кейде су бетінде тамақтанады және судан тыс жерде тамақтанады. Шығыс мускуслы қуыртқалар (S. odoratus) кейде судан шығып, күн батып, құрлықтағы шұбарлармен қоректенетінін байқаған. Кейбір үлкен ересектерде бас бұлшықеттері гипертрофиялық және жоғарғы және төменгі жақ сүйектерінде ұсақталған ұсақталу беттері пайда болады, бұл моллюскті жеуге көмектеседі. Бір зерттеудің қорытындысына сай, "азық-түлікпен тікелей байланысты" (S. carinatus) және шығыс мускуслы (S. odoratus) қалпақтардың "азық-түлікпен тікелей байланысты" екені анықталды. Азық-түлікпен айналысу жылдамдығы, жұтудан дефекацияға дейін, 49 сағаттан (S. odoratus) 57 сағатқа дейін (S. minor, S. peltifer) хабарланды, бірақ температура бұл уақытқа әсер етуі мүмкін. Қайыңның арқасы бар (S. carinatus) бұғы көлі, сулы саздар, сулы көлдер, сулы батпақтар мен су тасқынынан кейінгі жазықтарда жай ағымдар мен жұмсақ субстраттар кездеседі. Жүріс-тұрысы: Sternotherus - өте сулы тұқым. Бірақ кейбір түрлер, мысалы, қарапайым мұскүс тасбақасы құлаған ағаштар мен жағалаудағы ағаштай қалдықтармен құшақтанады. Термиялық белсенділік диапазоны мен жылдық белсенділік кезеңі Sternothaerus үшін Kinosternon- ға қарағанда ұзағырақ болды.