Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Church Patronage (Scotland) Act 1711 немесе Patronage Act) - Ұлыбритания Парламенті жасаған акт (10 Ann. 21) қараңыз. Актінің ұзын атауы - Патрондарды Ұлыбританияның Шотландия деп аталатын бөлігінде бос тұрған шіркеулерге министрлерді ұсынудың ежелгі құқықтарына қайтару туралы акт. Оның мақсаты Шотландиядағы асыл және басқа да меценаттарға Шотландия шіркеуінің приходтық шіркеулерін қайтадан бақылауға алуға мүмкіндік беру болды, бұл дәстүрді салтанатты революцияда жоғалтты.
The Church Patronage (Scotland) Act 1711 or Patronage Act is an Act of the Parliament of Great Britain (10 Ann. c. 21). The long title of the act is An Act to restore the Patrons to their ancient Rights of presenting Ministers to the Churches vacant in that Part of Great Britain called Scotland. Its purpose was to allow the noble and other Patrons in Scotland to gain control over the Church of Scotland parish churches again, having lost that custom in the Glorious Revolution.
Реформацияға дейінгі кезең
Шотландиядағы Рим-католик шіркеуі монархтан немесе жер иелерінен жердің үлкен үлесін алып, приходтарды, аббатшылықтарды және т.б. қолдау үшін, көбінесе донор мен оның мұрагерлері тиісті дін қызметкерін немесе дін қызметкерлерін тағайындау құқығы бар деген шартпен, игіліктерді пайдаланған. Аталған меценаттың жоқтығынан Рим папасы жалпы меценаты болып саналды. Оның қамқорлығы жергілікті епископтар арқылы жүзеге асырылды.
The Roman Catholic Church in Scotland received large endowments of land, from the Monarch or landowners, to support Parishes, Abbeys, etc, often with the condition that the donor and his heirs had the right to nominate a suitable cleric or clerics to the enjoy the proceeds of the endowment. In the absence of a specific Patron, the Pope was regarded as the universal Patron. His patronage was exercised through local bishops.
Реформация
Шотландиядағы шіркеу Джон Нокс пен басқа реформаторлардың басшылығымен реформацияланды. Патша аббатханалар мен епископтардың жерлерін басып алып, көптеген жерлерін өзінің жақтастары үшін иелікке айналдырды немесе олардың кейбіреулерін университеттерге немесе қала кеңестеріне берді. Қауымдық дін қызметкерлерін немесе министрлерді қолдауға байланысты жерлер, олар қазір деп аталатын, әдетте, алаңдаусыз болды. Патша нақты меценат болмаған жағдайда, дефолттық меценат рөлін алды. Бірінші тәртіп кітабы (1560) және Екінші тәртіп кітабы (1578) Шотландияның реформацияланған шіркеуінің ережелерін белгіледі. Екеуі де қауымдар арқылы сайланатын діни қызметкерлер болу керек деп белгіледі. Бірінші кітап ешқашан азаматтық заңға айналған жоқ, ал Екінші кітаптың меценаттыққа қатысты бөлігі де, бастапқы донорлардың мұрагерлерінің шіркеуге лайықты дін қызметкерлерін тағайындау құқығы деп аталды. Алайда Шотландия парламенті актісімен (1567) мирян (мирян) меценаттарының ұсынылуы айқын сақталды, меценатты бос орын пайда болғаннан кейін алты ай ішінде білікті адамды ұсынуға міндетті болды. Осы заң бойынша, қауым ұсынған үміткерге қарсы шағым тек сыйлық алушының біліктілігіне негізделуі мүмкін. 1592 жылғы "Алтын акт" бойынша, ол пресвитериандықты Шотландиядағы шіркеу үкіметінің жалғыз заңды нысаны ретінде бекітті, пресвитериандықтар "қасиетті қай министр болса да, оның Ұлылығы немесе әлемдік меценаты болсын, қабылдауға және қабылдауға міндетті болды". Егер қауым лайықты адамды қабылдаудан бас тартса, қамқоршы бастапқы мұралық стипендияның жемісін, жерді, үйді және т.б. алуға құқылы болды. XVII ғасырдың басында меценаттық әдет-ғұрып пен заң бойынша қалыптасты. Қорғаушы король, университеттердің бірі, қала немесе қалашық кеңесі немесе жер иелері, мысалы Аргил герцогы (тоғыз бағынышы бар) болуы мүмкін.
The Church in Scotland was Reformed under the guidance of John Knox and other Reformers. The King took over the lands of abbeys and bishoprics, turning many into lordships for his supporters, or giving some of them to universities or town councils. The lands associated with supporting parish clergy – or ministers, as they were now called – were generally undisturbed. The king took over the role of default patron, in the absence of any specific patron. The First Book of Discipline (1560) and the Second Book of Discipline (1578) laid down the rules for the reformed Church of Scotland. Both stipulated that ministers should be chosen by congregations. The First Book never became civil law, and neither did the part of the Second Book relating to patronage, as the right of the heirs of original donors to nominate suitable clerics to a parish was called. However, by an Act of the Parliament of Scotland (1567) presentation by laick (lay) patronages was expressly preserved, the patron being bound to present a qualified person within six months of vacancy occurring. By the same act, an appeal against the presented candidate by the congregation could only be on the basis of the qualifications of the presentee. By the "Golden Act" of 1592, which established Presbyterianism as the only legal form of Church government in Scotland, Presbyteries were "bound and astricted to receive and admit whatsoever qualified minister is presented be (sic) his Majesty or laic patron". If a congregation refused to accept a suitable nominee, the Patron was entitled to enjoy the fruits of the original bequest stipend, lands, house, etc. By the beginning of the 17th century, Patronage was well established in custom and law. A Patron could be the King, one of the Universities, a Town or Burgh Council or a landowner, such as the Duke of Argyle (who had nine patronages).
Қақтығыстар
Алтын актті шіркеу үкіметінен Карл I жойды, бірақ мирасқорлық жойылмады. 1649 жылы Карл І-нің өлім жазасына кесілуінен бұрын Шотландия Парламенті Патронатты жою туралы акт қабылдады, бірақ ол ешқашан патшалық келісімді алмады және Шотландияны ағылшындар тез басып алды. Шіркеу үкіметіндегі өзгерістерге қарамастан (Шотландия Англияның пуритандық одақтастығына қосылғанға қарамастан) Патронат ресми түрде жойылған жоқ. Бұл Реставрация кезінде де, Карл II мен Джеймс VII кезінде де болған жоқ.
The Golden Act was repealed as regards Church government by Charles I, but lay Patronage was not repealed. In 1649, just before the execution of Charles I, the Parliament of Scotland passed an Act abolishing Patronage, but it never received royal assent and Scotland was soon overrun by the English. Despite further changes to Church government, (even despite Scotland having been incorporated into, the Puritan Commonwealth of England), Patronage was not formally repealed. Nor was it during the Restoration and the reigns of Charles II and James VII.
Даңқты революция
Голландияның Англияға басып кіргенінен кейін, пресвитериан Вильгельм Оранский, даңқты революция деп аталатын, пресвитериандықты Шотландиядағы жалғыз заңды шіркеу үкіметі ретінде қалпына келтірді. 1690 жылғы акт (қайтадан Шотландия парламенті) меценаттылықты жоймады, бірақ бұл билікті әрбір приходтың мұрагерлері мен ақсақалдарына берді, олар бүкіл қауымға кандидатты ұсына алады, олар оны мақұлдауы немесе мақұлдамауы мүмкін. Егер олар бұған келіспесе, онда олардың себептерін айту керек еді. Қатысушы қауымның мүшелері әр түрлі мәселелерді шешуге тиіс еді. Пресвитериумдар жойылған меценаттық иеленушіге өтемақы, әдетте бір жылдық стипендия төлеуге тиіс болды, ол керісінше ресми, жазбаша бас тартуды ұсынуға тиіс еді.
Following the Dutch invasion of England by the Presbyterian William of Orange, the so called Glorious Revolution definitively restored Presbyterianism as the only legal form of Church government in Scotland. A 1690 Act (again, by the Parliament of Scotland) did not abolish patronage, but vested this power instead in the heritors and elders of each parish, who could propose a candidate to the whole congregation, to be either approved or disapproved by them. If they disapproved, they needed to give their reasons. Disputes were to be resolved by the presbytery. Presbyteries were to pay compensation, typically a year's stipend, to the owner of the abolished patronage, who was to provide a formal, written renunciation in return.
1707 Ұлыбритания одағы
Шотландия мен Англия арасында 1706 жылы қол қойылған Одақ туралы шарт Шотландияның жеке құқықтық жүйесін сақтап, кепілдік берді. Шотландия Парламенті мен Англия Парламентіне жеке одақ актілері бойынша ағылшын Парламенті өздігінен жойылған кезде Шотландия Парламенті тоқтатылды және Ұлыбританияның бір Парламенті құрылды. Шотландия шіркеуінің пресвитериандық мәртебесін қамтамасыз ететін тағы бір заң қабылданды. Шотландия шіркеуінің заңдық корпорация ретінде Парламент актісімен құрылғандығы болашақтағы меценаттық дауларға маңызды болды. Дау-дамайлар министрдің тағайындалуының азаматтық пайдасы (әлеуметтік заңға байланысты) мен рухани пайдасы ( шіркеу заңымен айқындалған) арасындағы айырмашылықтарға байланысты болды. Келісім мен актілер 1707 жылы күшіне енді.
The Treaty of Union, signed between Scotland and England in 1706, preserved and guaranteed the separate legal system in Scotland. By separate Acts of Union in the Parliament of Scotland and the Parliament of England, whilst the English Parliament abolished itself the Scottish Parliament was prorogued, and set up a single Parliament of Great Britain. A further act guaranteed the Presbyterian status of the Church of Scotland. It was to be important to future disputes on patronage that the Church of Scotland as a legal corporation had been established by Act of Parliament. Disputes hung upon the differences between the civil benefices (depending upon civil law) and the spiritual benefices (determined by Church law) of the appointment of a Minister. The treaty and the acts came into force in 1707.
1711 жылғы қамқорлық туралы заң
Патронат Англия шіркеуінде көп дау-дамай тудыратын мәселе болды, ал шотландтық мирасқорлар Ұлыбританияның біріккен және негізінен англикандық парламентіне олар таза азаматтық құқықты әділетсіз жоғалтып алды деп сендіре алды. Олардың жағдайын одақ туралы шарттың 20-бабында Шотландияның барлық мұрагерлік құқықтары мен юрисдикциялары сақталғандығы нығайтты. Сондай-ақ, британ үкіметінің маңызды мәселелерге халықтың қатысуына сенбеушілігі, әрине, шіркеу министрлерін таңдау сияқты. Нәтижесінде, 1711 жылы шіркеудің қамқорлығы туралы (Шотландия) заң қабылданды, ол бос орын болған жағдайда, олардың бастапқы иелеріне талапкерлерді Пресвитериумға ұсыну құқығын қайта қалпына келтірді. Тек қана өтемақыға қарсы өздерінің талабынан жазбаша түрде бас тартқан Патрондар ғана бұған жатқызылды, олардың ішінде 1711 жылы үш адам ғана болды, Кадер, Ескі және Жаңа Монклендтер. Нәтижесінде жағдай 1592 жылғыдай қалпына келді. Патрондардан Ганновер патшаларына адалдық ант беру және Стюарт Pretenders талаптарынан бас тарту талап етілді; бас тартқан меценаттар өз атынан меценаттықты жүзеге асыру үшін комиссарларды тағайындады. Патрондар Шотландия шіркеуінің мүшелері болудың қажеті жоқ еді. Акт 1712 жылдың 1 мамырында күшіне енді.
Patronage was a much less disputed issue in the Anglican Church, and the dispossessed Scottish lay patrons were able to persuade the united, and mainly Anglican, Parliament of Great Britain that they had unjustly lost a purely civil right. Their case may have been strengthened by the fact that Article 20 of the Treaty of Union had preserved all heritable rights and jurisdictions of pre Union Scotland. It also helped that the British Government distrusted popular participation in matters of importance, as the selection of parish ministers certainly was. Consequently, the Church Patronage (Scotland) Act 1711 was passed, restoring to their original owners the right to present suitably qualified candidates to Presbyteries in the event of a vacancy. Only those Patron's who had renounced their claim in writing in return for compensation were excluded from this, of which there were only three in 1711, Cadder, Old and New Monklands. The effect was the restoration of the situation as it was in 1592. Patrons were required to swear allegiance to the Hanoverian kings, and abjure the claims of the Stuart Pretenders; a patron who refused was to appoint commissioners to exercise the patronage on his behalf. Patrons did not need to be members of the Church of Scotland. The Act came into force on 1 May 1712.
Ортаққорда бұған қатысты медиа санаты бар:
Шотландия шіркеуі негізінен бұл қалпына келтіруге келісті, бірақ ол өзін ренжітті және Бас Ассамблея Парламентке жыл сайын бұл Одақ туралы шартқа қайшы келеді деп наразылық білдірді. Қауымның қауымы тек қана оның жарамдылығына байланысты сыйға қарсылық білдіре алады, сондықтан Шотландия шіркеуінің Бас ассамблеясы қызметке үміткерлерге білім беру, моральдық және практикалық біліктіліктерді қатаңдан-қатаң бекітті. Сонымен қатар, бірнеше меценаттар талапкерлерді ұсынбауға батылдық танытты. Алайда, тағайындалулар шіркеу соттары арқылы тұрақты түрде дауланады. Кирк сессиясы, Пресвитериум және Синод ақырында Шотландия шіркеуінің Бас ассамблеясында шешіледі. Көптеген қарсылықтар кандидаттың жарамдылығынан гөрі, кандидаттың қабылдануы бойынша болғандықтан, Ассамблея әдетте Патронның пайдасына шешім қабылдады, әсіресе ол Сот сессиясында азаматтық зиянды өтеуді талап ете алатындықтан. Азаматтық соттар қатыстырылды, өйткені даулар шіркеулердің стипендиясы мен мүлкіне, меценаттық құқықтың мүлкіне, оны жүзеге асыруға кімнің құқығы бар екендігіне және мерзімдердің бұзылғанына қатысты. Ақырында, министрлердің көпшілігі өздерінің тағайындалуына қамқоршысына қарыз болғандықтан, олар жүйеге қарсы шығуға дайын емес еді. Көптеген адамдар шіркеудің басқаруына демократиялық түрде араласудан сақ болды. Чиркөждің мәртебесі Парламент актісімен кепілдендірілді, сондықтан ол заңдық рәсімдерді қолдауға бейім болды, бірақ оларға қарсы болды. Көптеген меценаттар дау-дамай тудырудан сақ болды, сондықтан білім, мінез-құлық және практикалық қабілет тұрғысынан Бас Ассамблеяның критерийлеріне сай келетін үміткерлерді ұсыну үшін өздерінің еншілес қауымдарының мұрагерлері мен ақсақалдарымен жұмыс істеуге тырысты. Бұл министрлер, мұрагерлер, ақсақалдар және меценаттар тобы - Модераттар деп аталатын - Шотландия шіркеуінде 18-ші ғасырда басым топты құрады.
The Church of Scotland mainly acquiesced in this restoration, though it felt aggrieved and the General Assembly protested to Parliament almost every year that it was contrary to the Treaty of Union. The congregation of a Parish could only legally object to a presentee on the grounds of his suitability, so the General Assembly of the Church of Scotland laid down increasingly stringent educational, moral and practical qualifications for candidates for the ministry. Moreover, few patrons dared to suggest scandalously unqualified candidates. Appointments were, however, regularly contested through the church courts Kirk Session, Presbytery and Synod finally to be decided at the General Assembly of the Church of Scotland. As most objections were on the acceptability of the candidate, rather than his suitability, the Assembly usually decided in favour of the Patron, particularly as he could seek civil damages in the Court of Session otherwise. The civil courts were involved because disputes related to the stipends and property of Parishes, to ownership of the property of the right to Patronage, who had the right to exercise it and whether time limits had been breached. Eventually, as most ministers owed their appointment to a patron, they were unwilling to challenge the system. Many were also wary of more democratic involvement in Church governance. The status of the Church itself had been guaranteed by Act of Parliament, so it tended towards supporting legal procedures, though it protested against them. Many patrons were wary of provoking disputes, so tried to work with the heritors and elders of their parishes to present candidates who met with General Assembly criteria in terms of education, character and practical ability. This group of ministers, heritors, elders and patrons – called Moderates formed the dominant group in the Church of Scotland during the 18th century.
Евангелистер принцип бойынша қарсылық білдіреді
Басқа министрлер, мұрагерлер мен ақсақалдар принцип бойынша қамқорлыққа қарсы болды, өйткені бұл шіркеудің тәуелсіздігіне және қауымдардың өз министрлерін еркін шақыру құқығына нұқсан келтіреді. Олар бүкіл 17 ғасырды, әсіресе, Ұлы революцияның жеңісімен аяқталған Келісімі барлар тоғысуы кезінде, осы мақсатқа жету үшін күрес ретінде қарастырды. Кейіннен бұл партия евангелистер деп аталды. Ол 19 ғасырда басымдыққа ие болды. Оның үстіне Симонияның шіркеулік кеңселерді сатып алу-сатуы шіркеу заңдарына қайшы еді. Егер де қамқоршы өзінің құқығын сатуға тырысқан кезде (немесе, әдетте, бұл мүлк сатудың бір бөлігі ретінде жарнамаланған кезде), Симонияның дауысы көтерілді. Ақша министрлерге немесе министрлерден меценаттарға берілмейтіндіктен, бұл айыптаудың моральдық күші болды, бірақ шіркеуде немесе азаматтық соттарда заңдық күші болмады. Қанағатсыз қауым мүшелері әр деңгейдегі шіркеу және азаматтық соттарда үміткердің білім беру, моральдық немесе практикалық негіздегі жарамдылығына, бірақ әдетте Вестминстерлік сенім сенімге деген беріктігіне күмән келтіруге мүмкіндік алды. Олар сондай-ақ белгілі бір қамқоршының немесе оның комиссарының құқығына, белгілі бір ұсыныстың уақытына, ресми сөздеріне немесе ресми шіркеу процестері дұрыс жүргізілген-жетпегеніне сұраныс қоя алатын. Ресми, заңды қарсылықтан басқа, көптеген даулы тағайындаулар халықтық наразылық демонстрацияларына себеп болды, кейде көбірек демократияны талап ететін саяси талаптарға байланысты. Пресвитериумдар даулы тағайындауды жүзеге асыру үшін әскерді шақыруға құқылы болды.
Other Ministers, Heritors and Elders objected to Patronage on principle, as compromising the independence of the Church and the right of congregations freely to call their own Ministers. They viewed the whole of the 17th century as a struggle to achieve this, most notably during the Covenanter disturbances, culminating in the victory of the Glorious Revolution. Later, this Party of principled opposition was called the Evangelicals. It became dominant in the 19th century. Moreover, the buying and selling of church offices Simony was against Church law. When a Patron tried to sell his right (or, more normally, when this was advertised as part of the sale of an estate), the cry of Simony was raised. As no money passed to Ministers or from Ministers to Patrons, this charge had moral force, but no legal effect, either in Church or civil courts. Discontented Parishioners had many options open to them at every level of Church and Civil courts to question the suitability of a candidate, on educational, moral, or practical grounds, but more normally on the firmness of his attachment to the Westminster Confession of Faith. They could also query the right of a particular Patron, or his Commissioner, or the timing, or formal wording of a particular presentation, or whether formal Church processes had been properly carried out. In addition to formal, legal opposition, many disputed appointments were occasions for popular demonstrations of discontent, sometimes linked to political demands for more democracy. Presbyteries were empowered to call in the army to impose a disputed appointment.
Нәтиже
Шотландия шіркеуі бұл актке қатты қарсылық білдірді, өйткені ол шіркеу сайлауына араласты және оны жай инвеститура деп санады. 1712 жылғы Бас Ассамблея өз комиссарларына Парламентке наразылық білдіру туралы нұсқауларға тармақ енгізді және бұл нұсқау 1784 жылға дейін жыл сайын қайталанып отырды. Алайда, аристократияның күш-қуатына байланысты, Заң ұзақ уақыт бойы күшінде болды. Ақырында ол 1874 жылғы шіркеудің қамқорлығы туралы (Шотландия) Заңының 3-бөлімімен (c. 82) жойылған.
The Act was highly opposed by the Church of Scotland because of its intrusion into church elections and was considered lay investiture. The General Assembly of 1712, inserted a clause in the instructions to its Commissioners to protest to Parliament and this instruction was repeated annually until 1784. However, due to the strength of the aristocracy, the Act remained in force for a considerable length of time. It was finally repealed by section 3 of the Church Patronage (Scotland) Act 1874 (c. 82).
XVIII ғасырдағы заңнама
1719 жылы Парламент актісі кез келген сыйлық алушыдан өзінің меценатының ұсынысын қабылдауға дайын екенін жариялауды талап етті, бұл меценаттың өзі білетін кандидатты ұсынбауын болдырмау үшін, ол лауазымға орналаспайды, осылайша ол стипендиядан пайда табады. Көптегендер бұл меценаттықтың соңы деп ойлады, өйткені дұрыс ойланатын пресвитериандық меценаттың ұсынысын қабылдауға дайын екенін жарияламайды, бірақ бірнеше жылдан кейін меценаттық норма ретінде жалғасты.
An act of Parliament, 1719, required any presentee to declare his willingness to take up his patron's offer, to prevent a patron from presenting a candidate whom he knew would not take up a post, in order to profit himself from the stipend. Many optimistically thought this was the end of patronage, as no right thinking Presbyterian would declare willingness to accept a patron's offer, but after an uncertain few years, patronage continued as the norm.
1730 жылғы Бас Ассамблея
1730 жылғы Бас Ассамблеяның актісі бойынша шіркеу соттарының шешімдеріне қарсылық білдірушілер бұл қарсылықтарды енді ресми түрде тіркей алмады, бұл евангелистердің Патронатқа қарсылығын үндету үшін жасалды.
An Act by the General Assembly of 1730, by which objectors to decisions of Church courts could no longer have these objections officially recorded, was regarded by Evangelicals as a move to silence their opposition to Patronage.
1732 жылғы Бас Ассамблея
Егер меценат алты ай ішінде бос орынға үміткерді ұсынбаса, оның меценаттық құқығы пресвитериумға тиесілі болды. Әр пресвитериум өз қалауы бойынша әрекет етті, бірақ 1732 жылғы Бас Ассамблея 1690 жылғы ережелерді орнату арқылы бұл мәселені реттейтін акт қабылдады, мұрагерлер мен ақсақалдарға қамқорлық құқығын берді, егер қауым үміткерге қарсылық білдірсе, оған сәйкес рәсімдер жасалды. Кейбір мүшелер, соның ішінде Эбенезер Эрскин 1649 жылғы ережелерді қолдануды қалайды, ол бойынша қауымдағы барлық отбасы басшылары министр деп аталады. Олардың қарсылықтарын жазуға рұқсат етілмеуі Шотландия шіркеуіндегі алғашқы шикаттың пайда болуына әкелді.
When a Patron failed to nominate a candidate for a vacancy within six months, his right of Patronage fell to the Presbytery. Each Presbytery proceeded as it saw fit, but the General Assembly of 1732 passed an Act which regulated this, by establishing the 1690 rules, granting the Patronage right to the Heritors and Elders, with procedures to be followed if a congregation objected to a candidate. Some members, including Ebenezer Erskine wanted to see the regulations of 1649 applied, by which all heads of families in a congregation called a Minister. The fact that they could no longer have their objections recorded led to the first schism in the Church of Scotland the Original Secession.
Вето актісі
1834 жылғы Бас Ассамблеяда Вето актісі қабылданды, егер мүше үй-жайлардың көпшілігі оған қарсы болса және олардың себептерін пресвитериумға берсе, қауымда меценатты ұсынған министрдің орнатылуына тыйым салынады. Бұл оқиға Модераттардың үстемдігінің аяқталуын және евангелистердің күшін көрсетті.
The General Assembly of 1834 enacted the Veto Act, which prohibited the installation of a patron presented minister in a congregation if the heads of a majority of member households objected to him and gave their reasons to the presbytery. This event marked the end of the dominance of the Moderates and showed the strength of the Evangelicals.
Ұлы тозу 1843 жыл
1838-1841 жылдар аралығында Сессиондық сотта азаматтық іс-қимылдар сериясы және Лордтар палатасында расталды жоғарыда аталған Вето актісі ultra vires деп жарияланды, сондықтан ол заңмен орындалмайды. Олар Шотландия шіркеуінің заңмен құрылғандығын, сондай-ақ барлық азаматтық істерде елдің заңына бағынатынын көрсетті. Оның пресвитериялары егер олар Вето актісін қолдана отырып, Патронның кандидаттарына қарсылық көрсеткен жағдайда қатаң қаржылық жазаларға ұшырайтын. Сот қаулылары бойынша, меценаттың мүддесіне зиян келтіретін министрлерді тағайындауға тыйым салынады. Бұл 1843 жылғы Ұлы тосқауылға әкелді, Томас Чалмерс бастаған министрлердің 40% -ы кетіп, Шотландия еркін шіркеуі құрылды. Бұл шіркеудің сол кездегі Шотландия шіркеуінде қалған көптеген дін қызметкерлерімен ілімдік немесе теологиялық айырмашылығы жоқ еді, бірақ онда евангелистік дін қызметкерлерінің көпшілігі болды. Шотландия шіркеуінде қалғандар заңға сәйкес болуға бел буды, ал 1874 жылы олар Патронат заңын жоюды қамтамасыз етті.
A series of civil actions in the period 1838 1841 in the Court of Session, and confirmed in the House of Lords declared the above Veto Act ultra vires, so it was unenforceable by law. They also indicated that the Church of Scotland, having been set up by statute, was subject to the law of the land in all civil matters. Its Presbyteries were liable to severe financial penalties if they resisted Patron's nominees using the Veto Act. Court orders were made forbidding the ordination of Ministers who might harm the interests of a Patron's nominee. This led to the Great Disruption of 1843 a walk out of about 40% of the Ministers, led by Thomas Chalmers and the setting up of the Free Church of Scotland. This Church at the time had no doctrinal or theological difference with the majority of Ministers who remained in the Church of Scotland, but it contained the greater proportion of evangelical ministers. Those who remained within the Church of Scotland were determined to remain within the law, and in 1874 they secured abolition of the Patronage Act.
Жою
Шіркеудің қамқорлығы (Шотландия) туралы 1874 жылғы заңмен, 1711 жылғы заңнан кейін 163 жыл өткен соң, Шотландия шіркеуінің қамқорлығы жойылды, осылайша пресвитериумдар діни қызметкерлерді таңдауда канондық заңды ұстана алады. Бастапқыда, министрлерді барлық отбасы басшылары мен ақсақалдар жиналысы таңдады, бірақ содан кейін сынақтардың күрделі процесі жасалды, ол жиырмасыншы ғасырдың екінші жартысына қарай әйелдерге министрлерді таңдауда дауыс беруге мүмкіндік берді. Бас Ассамблея 1898 жылы диаконшалардың жаңашылдығын енгізді, 1966 жылы әйел ақсақалдар және 1968 жылы әйел министрлер туралы түсінік жасады.
By the Church Patronage (Scotland) Act 1874, 163 years after the 1711 Act, lay patronage was abolished for the Church of Scotland, thus enabling presbyteries to follow canon law in the choice of ministers. Initially, ministers were chosen by a meeting of all the heads of households and elders, but a sophisticated process of trials was then developed, which by the second half of the twentieth century, also allowed women a voice in the selection of ministers. The General Assembly introduced the innovation of deaconesses in 1898, created the concept of women elders in 1966, and the concept of women ministers in 1968.