Кіріспе
Американдық композитор және музыкант Эрнст Лехер Бейкон (1898 жылы 26 мамыр - 1990 жылы 16 наурыз) - американдық композитор, пианист және дирижер. Бақсылықпен еңбек еткен Бэкон өзінің шығармашылық жолындағы 250-ден астам ән шығарған. Ол 1932 жылы екінші симфониясы үшін үш рет Гуггенхайм стипендиясы мен Пулитцер стипендиясын алды.
Ernst Lecher Bacon (May 26, 1898 – March 16, 1990) was an American composer, pianist, and conductor. A prolific author, Bacon composed over 250 songs over his career. He was awarded three Guggenheim Fellowships and a Pulitzer Scholarship in 1932 for his Second Symphony.
Жеке өмір
Бекон 1898 жылы 26 мамырда Чикагода Мари фон Росторн Беконның (Альфонс фон Росторн мен Артур фон Росторнның әпкесі) және доктор Чарльз С. Беконның отбасында дүниеге келген. 19 жасында ол математика мамандығы бойынша білім алған Солтүстік-Батыс университетіне оқуға түседі. Үш жыл оқығаннан кейін Чикаго университетіне ауысты. Бекон білімін Берклидегі Калифорния университетінде аяқтады, онда 1935 жылы "Песня проповедника" шығармасы үшін магистр дәрежесін алды. Бэкон төрт рет үйленген. Ол 1927 жылы Ричард Теллер Крейннің немересі Мэри Прентис Лиллиге үйленді. Олардың Маргарет пен Жозеф есімді екі баласы болды. Екінші әйелі - виолончельші Анали Кэмп. Олардың Пол және Артур деген екі ұлдары болды. Пол 18 жасында қайтыс болды, бұл Бэконға терең әсер етті. 1952 жылы үшінші әйелі Пегги Кэмпке (Анна Лимен туысы жоқ) үйленді. Ол өзінің төртінші әйелі Элен Вендтпен, сопрано әншісімен, ол 70 жасында, ал ол 26 жасында, Сиракуза университетінен зейнеткерлікке шыққаннан кейін төрт жыл өткен соң, 1968 жылы Кингс Каньон ұлттық паркіне 10,000 фут биіктікте Сиерра клубы саяхатта кездесті. Жастары бір-бірінен үлкен болса да, екеуінің классикалық музыкаға, Эмерсон мен Торо сияқты жазушыларға деген сүйіспеншілігі ортақ еді. Ол 1971 жылы үйленді. 1973 жылы олардың ұлы Дэвид дүниеге келді. Бэкон 1990 жылы 91 жасында Калифорния штатының Оринда қаласында қайтыс болды. Ол "Бірдей темперамент" құрамында барлық ықтимал гармонияларды зерттеді және әр кардинальдық үшін қол жетімді хордтардың санын берді (осылайша Аллен Форттің кейінгі жұмысын күтті). Алайда, ол музыканы 20-дан кейін құрастыруға кіріскенде, ол таза милық көзқарасты қабылдамады. Ол музыканы ғылым емес, өнер деп санады, оның көзі абстрактілік және талдамалық емес, адам және қиял болуы керек. Бекон композициядан өзін-өзі үйретті, Австрияның Вена қаласында Карл Вейгльмен екі жыл оқыды. Соғыстан кейінгі Еуропаның күйзелісін өз басынан өткізген ол авангард қозғалысының өзінің бастауындағы пессимизмді бейнелейтінін түсінді. Бэкон өз елінің өмір сүру қабілеті мен өзін-өзі нығайтуын білдіретін музыка жазуды мақсат етті. Ол көптеген өнер әндерін және камералық, оркестрлік және хорлық шығармаларды қоса алғанда, басқа да көптеген музыканы жазды. Музыкалық және әдеби шығармашылықтан басқа, Бэкон ел аралап жүрген бірқатар лауазымдарды атқарды. 1925 жылдан 27 жылға дейін Бейкон Истман музыка мектебінде опера жаттықтырушысы болды. 1928 жылы Бэкон Нью-Йорктен Калифорнияға Сан-Франциско музыка консерваториясында қызмет атқару үшін сапар шегеді, онда ол 1930 жылға дейін қызмет етті. 1935 жылы Бекон Калифорниядағы алғашқы Кармель Бах фестивалінде қонақ дирижер болды. Бір жылдан кейін ол Works Progress Administration (WPA) Federal Music Project жобасына жетекшілік етіп, Сан-Франциско симфониясын басқарады. 1938-1945 жылдары ол Оңтүстік Каролина штатының Спартанбург қаласындағы Конверс колледжінде фортепиано кафедрасының деканы және профессоры болды. 1945-1947 жылдары музыка мектебінің директоры, 1947-1963 жылдары Сиракуза университетінің профессоры және композиторы болды. 1964 жылдан бастап профессор. Оның студенттері арасында Джонатан Элкус, Карлайл Флойд, Дэвид Н. Джонсон және Дональд Мартино болды. 1990 жылы қайтыс болғанға дейін жұмыс істеді.
Баптаулары
Бэкон келесілердің шығармаларына арналған орындарды құрастырды: Мэтью Арнольд, Уильям Блейк, Эмили Бронте, Элизабет Баррет Браунинг, Виттер Биннер, Роберт Бернс, Хелена Карус, Эмили Дикинсон, Бенджамин Франклин, Гёте, Генрих Хайне, Пол Хорган, А. Э. Хаусман, Николаус Ленау, Корнел Ленгель, Герман Мелвилл, Карл Сэндберг, Уильям Шекспир, Роберт Луис Стивенсон, Сара Тисдейл, Уолт Уитман.
Дискография
"Эрнст Бэкон" соло гитарасы үшін толық шығармалары Azica Records, ACD 71294, Брэдли Колтен, Гитара. "Forgotten Americans" Arabesque Recordings Z6823 құрамында: "A Life" Джоэл Кросник, виолончель және Гилберт Калиш, фортепиано. АБРАХАМ ЛИНКОЛН ПОРТРЕЙТТАРЫ, Наксос 8.559373 74, Нэшвилл симфониясы, Леонард Слаткин, дирижер, "Форд театры: Пасхалық аптаның бірнеше көрінісі, 1865". БОЛЫП ЖАЛҒАН МӘСІЛ, Флейта мен фортепиано үшін музыка, Лия Киблер, Флейта; Ирина Вирич, фортепиано, мыналарды қамтиды: "Бункомб округі, Н. К.," "Жарған кабиналық филиал", "Холбертс-Коув". FOND AFFECTION, CRI CD 890 (қазір New World Records), 25 Бейконның параметрлері: Джанет Браун, сопрано; Герберт Бертистің фортепианосы, Уиллам Шарп, баритон; Джон Мусто, фортепиано, Эми Бертон, сопрано; Джон Мусто, фортепиано, Скрипка мен фортепиано үшін соната (1983) Рональд Копс, скрипка; Алан Файнберг, фортепиано. ANSEL ADAMS ЖӘНЕ ҚҰРАМДАРЫ, CRI CD 779 (қазір New World Records), Ansel Adams-ті еске алу (1985) Ричард Стольцман, кларнет; Варшава филармониясы, Джерзи Свобода, дирижер, Виолончель мен фортепиано үшін соната (1948) Бернард Гринхаус, виолончель; Менахем Преслер, фортепиано, Қысқа фортепиано шығармаларының жинағы (1950 1965) Эмили Корбато, фортепиано, Tumbleweeds (1979) Дороти Бейлс, скрипка; Слай Аллан, фортепиано. CHARLES IVES AND ERNST BACON SONGS, CRI CD 675 (қазір New World Records), 21 Бейконның орындауы бар, 1954 және 1964 жылдары Хелен Боатрайт, сопрано және Эрнст Бейконмен бірге пианинода өзінің әндері үшін жазылған. ROSI & TONI GRUNSCHLAG PIANO DUO, CRI CD 606 (қазір New World Records), Құрамында: "Көмiр Scuttle Blues", (Бейкон мен Отто Люэнингтің). "Билли Дарбидің" әндері бар. Шекспир мен заманауи композитор, Саундмарк, Луисвилл оркестрі, Роберт Уитни, Хорхе Местер, "Қолымдалған арал/Тұман". TRIOS FROM THE CITY OF BIG SHOULDERS, Cedille CDR90000203 (2021), Линкольн триосы, оның ішінде трио No. 2 скрипка, виолончель және фортепиано үшін (1987)