Lehigh Crane Iron Company

Кіріспе

Лехай алқабындағы жойылған темір өндіруші компания, АҚШ Лехай крандар темір компаниясы, кейіннен Crane Iron Company деп аталды, 1839 жылы құрылғаннан бастап 1899 жылы сатылып кеткенге дейін Лехай алқабындағы ірі темір өндіруші компания болды. Ол Пенсильвания штатының Катасаукуа қаласында орналасқан және оны Жосия Уайт пен Эрскин Хазард құрды, олар оның дамуын Lehigh Coal & Navigation Company арқылы қаржыландырды, бұл антрацитті көмірмен темір кенін балқытудың жаңа техникасын насихаттады. Бұл қымбат көмір немесе кокс өндіру процестері мен тасымалдау шығындарын жою қажеттілігін жоюмен байланысты маңызды шығындар мен энергияны үнемдеу техникасы болды, бұл американдық өнеркәсіптік революцияны жеделдетудің басты бөлігі болды. Жаңа компанияға Джордж Крейннің құю зауытының иесі Джордж Крейннің құю зауытының ұзақ уақыттан бері бақылаушысы, темір шебері Дэвид Томасты жұмысқа алуды ұсынған. Ол жаңа ыстық жарылыс процесін қолдана отырып, тұрақты табыстарға қол жеткізді және темірді балқыту үшін ғана емес, сонымен қатар жақсы сапалы құйма темір мен болатқа дайын темірді өндіру үшін қажетті қосымша әдістерді ойлап тапты. Бұл нәтижелер Крейн компаниясын бірнеше онжылдықтар бойы британдық болат және темір өндірісін басқаруға мүмкіндік берді. Крейн риза болды, сондықтан жас Томас көмекшісі қолға алынып, Томасқа байлыққа қол жеткізуге мүмкіндік берді. LC&CN компаниясының Хазард оны Америкаға келіп, жаңа техниканы қолдана отырып, темір зауытын құру үшін жалдап, оның шығындарын төледі, сонымен қатар оны 1838 жылдың 31 желтоқсанындағы келісім бойынша кәсіпорынның серіктесі етті. Қыстың аяғында LC&NC су қуаты және темір кендеріне қол жетімді болатын қолайлы жылжымайтын мүлік іздеді. Нортгемптон округінің Лехай ойысының төменгі жағында бірнеше шақырым жерде қолайлы жерлер бар еді. Компания өзінің алғашқы пешін 1840 жылы жарылысқа ұшырады және Лехай аңғарында пайда болған көптеген пештер арасында тез арада тиімділігі мен темір жасау қабілеті үшін беделге ие болды. Келесі бірнеше онжылдықта Crane Iron компаниясы активтердің кең портфелін жасап, Лехай аңғарындағы және Нью-Джерсидің солтүстігіндегі шахталарды сатып алып, аймақтағы көптеген кіші темір пештерін басып алды. Crane Iron компаниясы сондай-ақ осы аймақтағы темір жолдарды салуды қаржыландырып, оның пештеріне әк тас пен темір кенін тасты. Сауда-саттықпен айналысатын қоқыс темірінің бизнесі құлдырай бастағандықтан, Crane Iron 1896 жылы теміржолға қатысты көптеген мүдделерін сатып жіберді. Минесотадан келген бәсекеге қарсы шығыс темір кендерін қайта жандандыру мақсатында Крейн Томас Эдисонның магниттік кенді пайдаландыру процесін әзірлеуге қатысты. Алайда Эдисонның тәжірибелері экономикалық емес болып шықты және Эдисон рудасын өңдеу компаниясы сәтсіздікке ұшырады. 1899 жылы Crane Iron Шығыс және Оңтүстік темір пештерінің конгломераттары Empire Steel and Iron Company компаниясына сатылды. "Кран-зауыты" деп аталған зауыт соңғы рет 1930 жылы темір өндірді, ал зауыт 1932 жылы бұзылды.

Defunct ronmaking firm in the Lehigh Valley, USA

The Lehigh Crane Iron Company, later renamed Crane Iron Company, was a major ironmaking firm in the Lehigh Valley from its founding in 1839 until its sale in 1899. It was based in Catasauqua, Pennsylvania, and was founded by Josiah White and Erskine Hazard, who financed its development through their Lehigh Coal & Navigation Company, which promoted the then novel technique of smelting iron ore with anthracite coal. This was an important cost and energy savings technique, credited with eliminating the need for either expensive charcoal or coke producing processes and transport costs that proved central to the acceleration of the American industrial revolution. The new company was named Crane in recognition of George Crane, a British foundry owner whose kind understanding and support backed their desire to hire away his foundry's long time superintendent, ironmaster David Thomas, who had achieved regular successes in employing the new hot blast process and successfully worked out necessary additional methods to not only smelt iron, but produce fine quality cast iron and pig iron ready to make steel. These results positioned Crane's company's strongly to dominate British steel and iron manufacturing for decades. Crane was grateful, so with a younger Thomas assistant already on hand, allowed Thomas his big chance for fortune. LC&CN's Hazard not only hired him and paid his expenses to come to America and set up an ironworks using the new technique, but made him a partner in the enterprise in agreement of 31 December 1838. By late winter, LC&NC was seeking suitable real estate, with water power and access to iron ores. Suitable acres were available a few miles below the Lehigh Gap in Northampton County. The company put its first furnace into blast in 1840, and quickly gained a reputation for efficiency and ironmaking prowess among the many furnaces that now sprang up in the Lehigh Valley. Over the next several decades, Crane Iron developed an extensive portfolio of assets, buying mines in the Lehigh Valley and in northern New Jersey, and taking over many of the smaller iron furnaces in the region. Crane Iron also financed the building of railroads in the area to haul limestone and iron ore to its furnaces. As the merchant pig iron business began to decline, Crane Iron sold off much of its railroad interests in 1896. In an effort to revive Eastern iron mining in the face of competition from Minnesota, Crane took part in Thomas Edison's attempts to develop a magnetic ore beneficiation process. However, Edison's experiments proved uneconomical and the Edison Ore Milling Company was a failure. In 1899, Crane Iron was sold to the Empire Steel and Iron Company, a conglomerate of Eastern and Southern iron furnaces. The Crane Works, as the company's plant was now known, last made iron in 1930, and the plant was torn down in 1932.

Тарих

1837 жылы Уэльстегі Йниседуин зауыты Британиядағы алғашқы темір зауыты болды. Бұл жұмыстардың иесі Джордж Крейн болды, ал оның бақылаушысы Дэвид Томас болды. Бұл табылған кен антрацит үшін үлкен нарық ашуға мүмкіндік берді, ал Lehigh Coal & Navigation Company компаниясының басшылары бұл процесті АҚШ-та қайталауды қалады. Крейн мен Томаспен келіссөздер жүргізгеннен кейін олар Томасты көшіп кетуге және олардың ұсынылған темір зауытын басқаруға жалдауға мүмкіндік алды. Компания 1839 жылы 23 сәуірде құрылып, 16 мамырда Пенсильвания заң шығарушы органының жалпы актісі бойынша құрылды. LC&N жаңа компанияға жер және су энергиясына құқық беру арқылы қолдау көрсетті (LC&N каналынан) олардың пештері үшін. Алғашқы пештің құрылысы 1839 жылдың 1 тамызында Биридің портта, кейіннен Катасауквада басталды. Ыстық жарылыс үшін пештер көмірмен жағылды, ал үрлеу машинасы 36-шы шлюздегі каналға соққы берген су доңғалағымен қозғалды. Отын пешін 1840 жылы 3 шілдеде өртеп, 4 шілдеде алғашқы төрт тонна темір өндірілді. 1841 жылы қаңтарда су тасқыны болғанға дейін ол жарылыста болды, сол кезеңде 1080 тонна темір өндірілді. Жоқ, жоқ. 2 1842 жылы көмірмен жұмыс істейтін пештердің орнына жарылыс қыздыру үшін үйірден шыққан қалдық газды пайдалана отырып, пеш орнатылды. Жоқ, жоқ. 3 1846 жылы салынған, ал No. 4 және 5 жылы 1849 жылы темір бизнесі өскен сайын. Қазандықтар үшін пайдаланылатын әктас тас көбінесе жергілікті карьерлерден жеткізілетін. Магнит рудасының 75% лимонит пен 25% магнит рудасының қоспасы пешті қоректендіру үшін пайдаланылды. Лимониттің көп бөлігі жергілікті жерде өндірілді: пеште балқытылған кеннің алғашқы партиясы жақын маңдағы Шоннерсвиллдегі Генри Хохтың шахтасынан жеткізілді. Шахта 1840 жылдан 1908 жылға дейін жұмыс істеген темір зауытының маңызды жеткізушісі болды. Кейбір магнит Вера-Крустағы Вианд кенішінен де келді, бірақ ол негізінен Айрондейл аймағынан, Байрамнан және Нью-Джерсидегі Дикерсон кен орындарынан жеткізілді. Антрацит LC&N шахталарынан көп жылдар бойы канал қайығымен, кейін темір жолмен жеткізілді.

In 1837, the Yniscedwyn Works in Wales became the first ironworks in Britain to produce anthracite iron in commercial quantities, by use of the hot blast method. The works were owned by George Crane, and superintended by David Thomas. This discovery promised to provide a large market for anthracite, and the managers of the Lehigh Coal & Navigation Company wished to duplicate the process in the United States. After negotiations with Crane and Thomas, they were able to hire Thomas to emigrate and manage their proposed ironworks. The company was named in honor of Crane: it was organized on April 23, 1839 and incorporated on May 16, 1839, under a general act of the Pennsylvania Legislature. The LC&N supported the new company by granting them land and rights to water power (from the LC&N's canal) for their furnace. Construction of the first furnace commenced about August 1, 1839, at Biery's Port, later Catasauqua. The ovens for the hot blast were coal fired, and the blowing engine was driven by a waterwheel tapping the canal at Lock 36. The furnace was blown in on July 3, 1840 and the first four tons of iron produced July 4, 1840. It remained in blast until flooded by a January freshet in 1841, producing 1,080 tons of iron during that period. No. 2 Furnace was erected in 1842, using waste gas from the stack to heat the blast instead of coal fired ovens. No. 3 was built in 1846, and Nos. 4 and 5 in 1849, as the iron business increased. The limestone flux for the furnaces was largely shipped from local quarries. A mixture of about 75% limonite and 25% magnetite ore was used to supply the furnace. Most of the limonite was mined locally: the first batch of ore smelted at the furnace was supplied by Henry Hoch's mine in Schoenersville nearby, and the mine was an important supplier of the ironworks for years, being worked from 1840 to 1908. Some magnetite also came from the Wieand mine in Vera Cruz, but it was principally shipped from the Irondale area, Byram, and Dickerson Mines in New Jersey. Anthracite came from the LC&N's mines, shipped by canal boat for many years, and later by rail.

Кеңейту

1855 жылы Дэвид Томас жаңа Томас темір компаниясын қадағалау үшін Крейн темір компаниясының суперинтенданты лауазымын қалдырды. Оның ұлы Джон Томас оның орнын басып, ол да Томас Айронды қолға алғанға дейін қызмет етті және оның орнын оның інісі Джошуа Хант бағындырды. Crane Iron және Лехай аңғарында пайда болған көптеген басқа темір компаниялардың табысы Лехай округіне ірі тау-кен өсімін әкелді, әртүрлі мөлшерде 261 шахта ашылды. Бұл аймақтағы көлік қатынасының жақсаруымен де мүмкін болды. Крейн және Томас темір компаниялары жергілікті кенді пештеріне жеткізу үшін темір жолды қалаған, бірақ жарғы алуға тырысқанда жергілікті тұрғындардың қатты қарсылығына тап болды. Компромистік шешім ретінде, Катасаука және Фогельсвилл темір жолының тақтай жол корпорациясы 2 шілде 1853 жылы кен орнында пештерге дейін тақтай жол салуға шартты түрде тағайындалды. Бірде қалың жолдың қысқа бөлігі салынды, бірақ кен вагондарының аса ауырлығы оны тез қиратты. Жергілікті шаруаларды жеңілдету үшін жаңаланған күш-жігер сәтті болды, ал тақтай жол 1854 жылы 20 сәуірде Катасаукуа мен Фогельсвилл темір жолы деп қайта аталды. Темір жол 1857 жылы Фогельсвилл маңындағы кен орындарынан кен тарата бастады. 1864 жылы ол Албуртистегі Шығыс Пенсильвания темір жолымен байланыс орнатуға және 1865 жылы Риттенхаус Gap-тегі магнит кендеріне дейін кеңейтілді. Физикалық зауыттың жақсарулары да болды, No 6 қатпар 1868 жылы. Компания 1873 жылғы үрейден және одан кейінгі темір нарығының нашарлауынан аман қалды. 5 қабатты 1877 жылы қайта тұрғызды, бұған дейін қолданылған темір құбырлардың орнына жарылысты қыздыру үшін жаңа отты кірпішпен жылу алмастырғыштар (тозаулар) енгізілді. Жоқ, жоқ. 3 үйірме 1879 жылы жарылыс кезінде құлады, ал No. 1 және 2 ғимараттар кейіннен қиратылды. Жаңа "Жоқ". No 1 және No 3 ғимараттары салынды, ал No 1 және No 3 ғимараттары салынды. 2 1880 жылы салынған және 1881 жылы пайдалануға берілген жаңа пештер үшін пештер үшін пайдаланылған. Джошуа Хант 1882 жылы 1 қаңтарда, қайын атасы Дэвид Томас қайтыс болғанға дейін алты ай бұрын, директорлық қызметінен кетті. Осы уақытқа дейін темір пештерде едәуір теміржол болды. Бұл компанияның 1847 жылы Lehigh өзенінің арғы жағында кенді тасымалдауды жеңілдету үшін көпшілікке ашылған жеке вагон мен теміржол көпірін салудан басталды. Бұл темір жол желісі 1855 жылы Батыс Катасаукадағы Лехай аңғары темір жолымен, сондай-ақ сол желі ашылған кезде C&F-мен байланысатын болды. (Нью-Джерсидің Орталық темір жолы 1867 жылы Лихай өзені бойында пештермен бірдей жағында желі салады, бұл Crane Iron-ке тағы бір темір жолдың кіруі мен шығуын береді.) Компания 1872 жылы 15 наурызда жарғысына қосымшаны алды және оны 3 км темір жол желісін салуға немесе басқа темір жолмен қосуға мүмкіндік беретін Crane Iron Company деп атады. Зауыттың ұзындығы ақыр соңында 5,3 км болды және бірнеше 0 4 0 және 0 6 0 коммутаторлармен жұмыс істеді, оның ішінде 1880 жылдары темір зауытында бірін салған. 1889 жылы No. 3 үйірме көтерілді, және No. 4 ұшақ 1890 жылы шілдеде қызметінен шығарылды. Crane және Thomas Iron компаниялары C&F-ті 1893 жылы 8 желтоқсанда Reading Railroad компаниясына жалға берді, ал Crane Iron өз үлесін 1896 жылы 5 маусымда Reading компаниясына толықтай сатып жіберді, содан кейін темір жол бизнесін қалдырды. 1890 жылдары Крейн темір Томас Эдисонның эксперименттеріне қатысқан, ол магниттік пайдаландыру арқылы сол кездегі өліп бара жатқан шығыс магнит кендерін жаңаратуға тырысқан. Алғашқы әрекеттер ұсақ ұнтақталған кеннің шаңлы табиғатымен (бұл оны транзитте де, пеш жарылысы кезінде де жоғалтуға бейім етті) кедергі келтірді, ал процесс ақыр соңында арзан Месаби жотасының кендерімен бәсекелескенде экономикалық емес болып шықты, олар жергілікті кенді алмастырды. 1899 жылы компания Империяның болат және темір компаниясына сатылып, олардың крандық жұмыстарына айналды. 1930 жылы соңғы рет темір өндірісі жүргізілді. Ол 1932 жылы жойылған.

In 1855, David Thomas left his post as superintendent of the Crane Iron Company to oversee the new Thomas Iron Company. His son John Thomas succeeded him, and served until he, too, took over at Thomas Iron, and was succeeded by his brother in law Joshua Hunt. The success of Crane Iron and the many other iron companies that sprang up in the Lehigh Valley led to a major mining boom in Lehigh County, with no less than 261 mines of varying size being opened. This was in part facilitated by improved transportation in the area. The Crane and Thomas Iron Companies wanted a railroad to bring local ore to their furnaces, but faced strong local opposition when attempting to gain a charter. As a compromise, the Catasauqua and Fogelsville Railroad's plank road corporation was chartered on July 2, 1853, to build a plank road from the ore pits to the furnaces. A short section of plank road was constructed, but the exceptional weight of the ore wagons quickly destroyed it. Renewed efforts to palliate the local farmers were successful, and the plank road was renamed and rechartered on April 20, 1854 as the Catasauqua and Fogelsville Railroad. The railroad began hauling ore from the mines near Fogelsville in 1857. In 1864, it was further extended to a connection with the East Pennsylvania Railroad at Alburtis and in 1865, to the magnetite mines at Rittenhouse Gap. Improvements to the physical plant also occurred, building No. 6 stack in 1868. The company survived the Panic of 1873 and the subsequent poor iron market, and No. 5 stack was rebuilt in 1877, introducing new firebrick heat exchangers (stoves) to heat the blast, rather than the iron pipes heretofore used. No. 3 stack collapsed in 1879 while out of blast, and Nos. 1 and 2 were subsequently demolished. A new No. 1 and 3 were built, and the site of No. 2 used for stoves for the new furnaces, which were built in 1880 and put in service in 1881. Joshua Hunt resigned the superintendency on January 1, 1882, six months before the death of his father in law, David Thomas. By this time, the iron furnaces also boasted a substantial plant railroad. This began with the construction of a private wagon and rail bridge, which the company opened to the public, across the Lehigh River in 1847 to facilitate ore shipment. This rail line would connect with the Lehigh Valley Railroad in West Catasauqua in 1855, as well as the C&F when that line opened. (The Central Railroad of New Jersey would build a line along the Lehigh River in 1867 on the same side as the furnaces, giving Crane Iron yet another rail inlet and outlet.) The company received a supplement to its charter on March 15, 1872, and was renamed Crane Iron Company, allowing it to construct up to 2 mile (3 km) of rail line to dispose of slag or connect with another railroad. The plant trackage ultimately totaled 3.31 mile (5 km), and was worked by a number of 0 4 0 and 0 6 0 switchers, including one built on site at the ironworks in the 1880s. In 1889, No. 3 stack was raised, and No. 4 went out of service in July 1890. The Crane and Thomas Iron companies leased the C&F to the Reading Railroad on December 8, 1893, and Crane Iron sold off its share to the Reading entirely from June 5, 1896, leaving the line haul railroad business. During the 1890s, Crane Iron also participated in the experiments of Thomas Edison, who was attempting to rejuvenate the then moribund Eastern magnetite mines by magnetic beneficiation. Initial attempts were frustrated by the dusty nature of the finely ground ore (which made it susceptible to losses both in transit and during the furnace blast), and the process ultimately proved uneconomical in competition with cheap Mesabi Range ores, which came to replace locally mined ore. In 1899, the company was sold to the Empire Steel and Iron Company and became their Crane Works. The works was gradually dismantled, last making iron in 1930. It was scrapped in 1932.