Кіріспе
Қанатбақтылар отрядына жататын сүтқоректілердің жойылған туысы. Автоматты таксобокс. Қалдықтар ауқымы = Ерте плиоцен (Бланкан Ранчолабреан) (Энсенадан Лужаниан) ~ сурет = Глиптотерий. jpg кескіннің түсі = G. texanum, Ұлттық табиғи тарих мұражайы таксон = Glyptotherium авторитеті = Osborn, 1903 түрі = Glyptotherium texanum түрі түрлерінен = Osborn, 1903 бөлініс қатарлары = Басқа түрлер бөлінісі = * G. cylindricum (Браун, 1912) аймақ картасы = Glyptodon және Glyptotherium Distribution Map2. jpg }} картаның атауы = Глиптотерийдің (қапшалақ) Глиптодондарға (жасыл) қарағанда таралуы . │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ │ Ол кең таралған, АҚШ, Мексика, Гватемала, Коста-Рика, Гондурас, Сальвадор, Панама, Венесуэла және Бразилияда өмір сүреді. Бұл тұқым алғаш рет 1903 жылы америкалық палеонтолог Генри Фэрфилд Осборн сипаттаған. Оның типтік түрі G. texanum, ол АҚШ-тың Техас штатындағы Ллано Эстакадодағы Плиоцен Бланкан төсектерінен табылған қазбаларға негізделген. Глиптотерийдің қалдықтары Флоридадан Колумбияға дейін көптеген басқа жерлерден табылған. 1912 жылы Барнум Браун есімді басқа бір түрді, яғни G. cylindricum' ' , Мексиканың Халиско штатында плейстоцен кезеңінде табылған скелеттің бір бөлігін негізге ала отырып атады. Екі түр бірнеше аспектіде, соның ішінде жасында да ерекшеленеді, G. texanum ерте плиоценден ерте плейстоценге дейінгі қабаттарға жатады, ал G. cylindricum тек соңғы плейстоценге тән. Глиптотерий - жүздеген бір-бірімен байланысқан остеодермалардан (сүйектерден тұратын дермалық құрылымдар) жасалған, броньды қаптамасы бар, төрт аяқты, өсімдік жейтін армадилло. Қалқаның басқа бөлшектері құйрық пен бас сүйегінің төбесін жауып тұрды, бас сүйегі биік, гипсодонт тістерімен (жоғары тәжді) болды. Бас сүйегінің анатомиясына келетін болсақ, бас сүйегіне қосылған жамбас сүйектері, омыртқа бағанасы, қысқа аяқ-қолдар мен кішкентай саусақтары Глиптотериум мен оның туыстарына тән. Глиптотерийдің ұзындығы 2 метрге дейін және салмағы 400 килограммға дейін жетеді, бұл оны ең үлкен глиптодонттардың біріне айналдырады, бірақ оның жақын туысы Глиптодон немесе Додикурус сияқты үлкен емес, ең үлкен белгілі глиптодонт. Глиптотерий морфологиялық және филогенетикалық жағынан Глиптодонға өте ұқсас, бірақ олар бірнеше жағынан ерекшеленеді. Глиптотерийлер орташа алғанда кішірек, қабығы қысқа, құйрығы салыстырмалы түрде ұзын және жұқа зигома немесе жаға сүйегі бар. Глиптодонттар алғаш рет эоцен кезінде пайда болды, бірақ миоцен мен плиоценде, негізінен Аргентинаның Санта-Круциан аймақтарында, көп түрленді. Алайда олардың әртүрлілігі плейстоценге дейін азайды, бірақ олар осы кезеңде көлеміне жетті. Глиптотерий Солтүстік Америка мегафаунасының үлгісі болып саналады, олардың көпшілігі жойылып кетті және климаттың өзгеруі немесе адамның араласуы салдарынан жойылып кеткен болуы мүмкін. Глиптотерий негізінен жайылымшы болған, сонымен қатар ашық шөпте өсетін жемістер мен басқа да өсімдіктер аралас тағамдар ішкен. Қару жануарды жыртқыш аңдардан қорғайды, олардың көбі өмір сүрген кезінде Глиптотериуммен бірге өмір сүрді, соның ішінде "сабель тісті мысық" Смилодон, " сүйекті ұрып-соғушы ит" Борофаг және "қысқа бетлі аюлар" (Tremarctinae). Тарих және филогенезия Глиптотериумға жатқызылатын қазбалар 1870 жылдары, азаматтық инженерлер Ж. Н. Куатапаро мен Сантьяго Рамирес глиптодонттың бас сүйегін, толықтай қаптамасын және онымен байланысты бас сүйегін тесу арнасынан Текиксиквиак, Мексика маңында жинаған кезде табылған. Бұл Солтүстік Америкада глиптодонт табылған алғашқы жер. Осыдан бері бұл екі түр де G. cylindricum-мен синонимдестірілген. Бірақ Коуп ICZN ережелеріне сәйкес түрді дұрыс сипаттамаған, оны номен нудумға айналдырды және ол содан бері G. cylindricum-мен синонимдесті. Флорида штатының Десото округінде плейстоцен кезеңіндегі кен орындарынан жиналған. Бұл түр қазір nomen vanum ретінде қарастырылады және американдық палеонтологтар Дэвид Гиллетт пен Клейтон Рэйдің (1981) тұқымдастығын қайта қарау арқылы Glyptotherium cylindricum-дің кіші синоними болып саналады. Үлгі Американың Табиғи тарих мұражайына жіберілді, онда ол 1912 жылы Браунның жаңа туысы ме�...
Automatic taxobox
| fossil range = Early Pliocene Late Pleistocene (Blancan Rancholabrean) (Ensenadan Lujanian)~
| image = Glyptotherium. jpg
| image caption = G. texanum, National Museum of Natural History
| taxon = Glyptotherium
| authority = Osborn, 1903
| type species = Glyptotherium texanum
| type species authority = Osborn, 1903
| subdivision ranks = Other Species
| subdivision = * G. cylindricum (Brown, 1912)
| range map = Glyptodon and Glyptotherium Distribution Map2. jpg
| range map caption = Distribution of Glyptotherium (orange) compared to Glyptodons (green). | synonyms = * Boreostracon Simpson, 1929
Brachyostracon Brown, 1912
Xenoglyptodon Meade, 1953
Glyptotherium (from Greek for 'grooved or carved beast') is a genus of glyptodont (an extinct group of large, herbivorous armadillos) in the family Chlamyphoridae (a family of South American armadillos) that lived from the Early Pliocene, about 3.6 million years ago, to the Late Pleistocene, around 15,000 years ago. It had a wide distribution, living in the United States, Mexico, Guatemala, Costa Rica, Honduras, El Salvador, Panama, Venezuela, and Brazil. The genus was first described in 1903 by American paleontologist Henry Fairfield Osborn with the type species being, G. texanum, based on fossils that had been found in the Pliocene Blancan Beds in Llano Estacado, Texas, USA. Glyptotherium fossils have since been unearthed from many more fossil sites, from Florida to Colombia. Another species, G. cylindricum''', was named in 1912 by fossil hunter Barnum Brown on the basis of a partial skeleton that had been unearthed from the Pleistocene deposits in Jalisco, Mexico. The two species differ in several aspects, including age, with G. texanum being from the older Early Pliocene to Early Pleistocene strata, whereas G. cylindricum is exclusive to the Late Pleistocene. Glyptotherium was a large, quadrupedal (four legged), herbivorous armadillo with an armored carapace (top shell) that was made of hundreds of interconnected osteoderms (structures in dermis composed of bone). Other pieces of armor covered the tail and cranium roof, the skull being tall with hypsodont (high crowned) teeth. As for the postcranial anatomy, pelves fused to the carapace, an amalgamate vertebral column, short limbs, and small digits are characteristic of Glyptotherium and its relatives. Glyptotherium reached up to 2 meters (6.56 feet) long and 400 kilograms (880 pounds) in weight, making it one of the largest glyptodonts but not as large as its close relative Glyptodon or Doedicurus, the largest known glyptodont. Glyptotherium is morphologically and phylogenetically most similar to Glyptodon, however they differ in several ways. Glyptotherium is smaller on average, with a shorter carapace, a relatively longer tail, and a slender zygoma, or cheek bone. Glyptodonts evolved first during the Eocene, but greatly diversified in the Miocene and Pliocene, largely in the Santacrucian sites of Argentina. However, their diversity diminished into the Pleistocene, though they peaked in size during this period. Glyptotherium is considered an example of North American megafauna, of which most have become extinct, and may have been wiped out by changing climate or human interference. Glyptotherium was primarily a grazer, but also had a mixed diet of fruits and other plants, that lived on open grasslands. The armor could protect the animal from predators, of which many coexisted with Glyptotherium during its existence, including the "saber tooth cat" Smilodon, the "bone crushing dog" Borophagus, and the "short faced bears" (Tremarctinae). History and phylogeny
Fossils attributable to Glyptotherium have been found as early as the 1870s, when civil engineers J. N. Cuatáparo and Santiago Ramírez collected a skull, nearly complete carapace, and associated postcranial skeleton of a glyptodont from a drainage canal near Tequixquiac, Mexico, the fossils coming from the Rancholabrean age of the Pleistocene. This was the first discovery of a glyptodont in North America. Both of these species have since been synonymized with G. cylindricum. but Cope did not give the species a proper description that followed ICZN rules, making it a nomen nudum and it has since been synonymized with G. cylindricum. that were collected from Pleistocene deposits in DeSoto County, Florida. This species is now seen as a nomen vanum and considered a junior synonym of Glyptotherium cylindricum by a review of the genus by American paleontologists David Gillette and Clayton Ray (1981). The specimen was sent to the American Museum of Natural History as well, where it was described by Brown in 1912 as a new genus and species of glyptodont, Brachyostracon cylindricum. In 1923, Oliver Perry Hay named a new species of Glyptodon, G. rivipacis, based on the fossils described by Leidy from DeSoto County, Florida. This species is now seen as a nomen nudum and synonymous with Glyptotherium cylindricum. Simpson referred all of the fossils previously described from Florida to B. floridanum and believed that all of the glyptodont fossils unearthed from North America were not of Glyptodon. The glyptodont fossils were originally referred to Glyptodon in 1928, but were not properly described until 1953. After later review, the former species was declared a junior synonym of G. texanum These include fossils previously referred to Glyptodon and Hoplophorus, as many fossils were hastily assigned to both by 19th century paleontologists.
Филогения
Glyptotherium - Glyptodontinae тұқымдасының бір туысы. 33,5 млн. жыл бұрын) және Плейстоценнің соңғы кезеңінде, Холоценнің алғашқы кезеңінде жойылып кеткен. Glyptodontinae 2016 жылға дейін өзінің отбасы немесе тіпті супер отбасы болып саналды, ол кезде ежелгі ДНК 12 000 жылдық Doedicurus (үлкен, клеймен жабылған глиптодонт) үлгісінің қабығынан алынады және митохондриялық геномның толықтай қалпына келтірілді (76x қамту). Қазіргі заманғы армадиллолардың ДНК-мен салыстырулар глиптодонттардың толипеутиндік және хламифориндік армадиллолардан шамамен 33,5 миллион жыл бұрын, эоценнің соңында бөлініп кеткенін көрсетті. Бұл оларды өз отбасыларынан, Glyptodontidae, Chlamyphoridae-дің ішкі бөлігіне, Glyptodontinae деп қайта аталатын, қосалқы отбасы ретінде көшіруге итермеледі. Glyptodontinae ішкі филогенезиясы бүктелген және өзгермелі, көптеген түрлер мен отбасылар толық шолуды қажет етпейтін бөлшекті немесе диагностикаланбаған материал негізінде құрылған. Глиптодонтиді көбінесе Doedicurus, Hoplophorus және Panochthus сияқты басқа глиптодонттардың басым бөлігіне қарағанда базальды деп табуға болады. Глиптодонтиді басқа топтардан ажыратуға болады, мысалы, оның үлкен, конустық туберкулярлы остеодермалары жоқ немесе тек қаптың артқы шетіндегі құйрықтық (құйрық) ойықта және қаптың құйрығына қарағанда басқа орнамасы бар. Глиптотериумның басқа таксонының бауырлас таксоны немесе ең жақын туысы Глиптодон туысы болып табылады, ол Аргентинада Орта плейстоценде пайда болды. G. cylindricum-дің AMNH 15548 бір үлгісінің қаптама ұзындығы 1690 см сақталған, ал MSM P4464 үлгісінің тек 1400 см. Екі түрде де остеодермалардың орталық фигуралары қаптаманың шеттеріне қарай ұлғаяды. Глиптотериумның зигомалары тар, жұқа, шамамен параллель және алдыңғы жағынан сагитталық жазықтыққа жақын; Глиптодонда бұл құрылым параллель емес, кеңірек, мықты, дивергентті және жақтық жағынан орналастырылған. Глиптотерийлер мен басқа глиптодонттар Плейстоцен кезінде Американың суық құрғақ климаттарында тыныс алу үшін бейімделген мұрын тесіктері болған үлкен мұрын жолдары мен синустарды сақтайды. Өз кезегінде, инфраорбитальды бұрыштар тар және Glyptotherium-де алдыңғы жағынан көрінбейді, бірақ Glyptodon-да олар кең және алдыңғы жағынан анық көрінеді. Жақсы жағынан қарағанда, Глиптодонның бас сүйегінің шатыры мен ауыз қабатының жазықтығы арасындағы дорсовентральдық биіктік Глиптотериумнан айырмашылығы, алдыңғы жағынан төмендейді; мұрын ұшы Глиптодонның зигоматикалық доғасына қатысты төменгі жазықтықта, бірақ Глиптотериумда зигоматикалық доға жазықтығынан жоғары. Глиптотериумда окклюзиялық бүйірлік профиль сәл қисық, ал Глиптодонда қатты қисық. Глиптодонның 1-ші молариформасы (қысқаша mf1) тілдік және лабиалды жағынан да, мф2 сияқты, өте аз трилобат болып келеді; керісінше, Глиптотериумда мф1 өте аз трилобат болып келеді, ол көлденең қимасында эллипстік, мф2 әлсіз трилобат, ал мф3 - трилобат. Екі тұқымдағы mf4-тен mf8-ге дейінгі тұқымдар толық трилобат және сериялық бірдей. Глиптодонның қаптамасының жоғарғы төменгі биіктігі оның жалпы ұзындығының 60% -ын құрайды, ал Глиптотериумда ол шамамен 6 м биіктікте. 70 пайыз. Глиптотериумдағы қаптаманың ішке қарай шекаралары Глиптодонға қарағанда әлдеқайда тікбұрышты және аз құрғақ. Глиптотериумда қаптаманың алдыңғы жақтағы аймақтарындағы остеодермалар Глиптодонға қарағанда аз анкилозданған, бұл біріншісінің алдыңғы жақтағы қаптама аймақтарында икемділік көбірек болғанын көрсетеді. Қапшықты остеодермдері Глиптодонда көбірек конустық және Глиптотериумда көбірек дөңгелектенген, бірақ соңғысында кадуалды остеодермдердің анатомиясы жынысына қарай өзгереді. Екі таксондарды ажырату үшін жиі қолданылса да, Глиптотериум мен Глиптодонның остеодермдерінің морфологиясы өте ұқсас, олар бірнеше салада ғана ерекшеленеді. Екі тұқымдастың да остеодермдері Оңтүстік Америкадағы көптеген глиптодонттармен салыстырғанда өте қалың, бірақ Глиптотерий әрқашан "розетка" үлгісін сақтайды, мұнда остеодермнің орталық фигурасы шеткі фигуралар қатарымен қоршалған. Кейбір глиптодон үлгілерінде бұл "розеткалар" сақталған, ал басқаларында жоқ. Орталық және радиалдық шұңқырлар Глиптодонның (шамамен б.з.б. 46 мм) глиптотерийге қарағанда (шамамен. 12,4 мм). 1841 жылы салыстырмалы анатомияны пайдаланып, британдық палеонтолог Ричард Оуэн алғаш рет осы әдісті қолданды. Оуэн фалангалардың қысқа және кең физиологиясына байланысты ауырлық арқау болып табылатындығын, сонымен қатар посткраниалды скелетте берілген д...
Тамақтандыру және тамақтану
Глиптотерийлер әдетте ылғалды, жағалау шөптерін жейді деп есептеледі. Бұл тұқым негізінен жайылымдық, бірақ Сан-Луис-Потоси, Мексикадағы Плейстоцен кезіне дейінгі кестенің жерінен алынған тіс үлгілерінің изотоптық талдауына негізделген C3 және C4 өсімдіктерінің аралас тағамдары болды. Бұл жерде Poacea, Amaranthacea және Quenopodiacea тұқымдастарының C4 өсімдіктері сақталған, яғни олар Glyptotherium үшін ықтимал азық көзі болған. Бразилиядан алынған қосымша изотоптық дәлелдер жемістердің де Глиптотерий диетасының бөлігі болғанын көрсетеді, бірақ барлығы 20% -ға жуық. Глиптотерийлер мен барлық басқа глиптодонттардың гипсодонт тістері болды, биік тажы бар тістері, дөрекі, жалпақ беттері ұнтақтау мен ұсақтау үшін бейімделген, олар шөптер сияқты талшықты, талшықты материалды бұзуға бейімделген. Глиптотериумның бұл диетасы олардың туыстары - құрт жейтін немесе жайылатын деп саналатын Пампатерлер үшін болжанатын диетамен қарама-қайшы келеді. Басқа ксенартранстар сияқты, глиптодонттардың энергияға деген қажеттілігі басқа сүтқоректілерге қарағанда төмен болды. Олар ұқсас массадағы басқа өсімдікпен қоректенушілерге қарағанда азық-түлікпен азықтану деңгейі төмен болса да өмір сүре алады.
Қазу қабілеттері
Көптеген армадиллолардың қазіргі түрлерінің қазу қабілеті бар, олардың үлкен тырнақтары топыраққа шауып, жер астынан азық іздеуге бейімделген. Сонымен қатар, олардың тамақтануының көп бөлігі глиптотериумның өсімдікпен қоректенуші тамағынан айырмашылығы жер астында өмір сүретін жәндіктер мен басқа омыртқасыздардан тұрады. Армадильолар тұқымдасына жататын глиптодонттардың фоссирлік мүмкіндіктері бірнеше рет зерттелді. Трабекулярлық өзек орташа қалыңдығы 0,25 мм болатын тіректерден тұрады, бұл тіректер остеодерманың орталық тіректерін құрайды. Механикалық талдаулар көрсеткендей, өткір заттардың кіші жүктеме аймақтары үлкен, түймелі заттардан гөрі жоғары кернеулерге әкеледі. Бұл табиғи құрылымның құйрық клубтары сияқты ірі заттардың соққысына төтеп беру үшін дамығанын және тістер сияқты өткір заттардан қорғаныш ретінде емес екенін түсінуге болады. Бразилияда табылған бірнеше остеодермдерде эктопаразиттік, зақымданулар мен өсірулер табылды, олардың кейбіреулерін жұқпалар саңырауқұлақтардан туындаған болуы мүмкін.
Палеоэкология
Глиптотерий негізінен орманды шалғынды жерлерде және ағаш өсірілген саванналарда жайылатын, бірақ олар Мексикадан алынған қазбалар негізінде су көздеріне жақын шалғынды жерлерді артық көрген болуы мүмкін. Етқоректілерге "сүйекті ұрып-соғу" ит туысы Борофаг және "жұғатын гиена" Chasmaporthetes, сондай-ақ "күмән тісті" мысық Smilodon gracilis жатады. Кейбір оқшауланған құс қалдықтары, сондай-ақ бүркіт, соколь, мүмкін, құзқарлар табылған. Гватемаладан алынған қазбалар биік жерден табылған, бұл Глиптотерийдің өте бейімделуші екенін және әр түрлі ортада өмір сүре алатынын көрсетеді. Бразилияның шығысындағы Бразилиялық тропикалық аймақта (BIR) Глиптотериум ағашты саванналарда, тропикалық шалғынды жерлерде және су көздеріне жақын басқа да шөпті жерлерде аралас жайылым болды. BIR-дегі ірі, мезогербиворлық сүтқоректілер кең таралған және әртүрлі болды, соның ішінде Toxodon platensis және Piauhytherium сияқты сиыр, Xenorhinotherium макроухенид литоперні және Hippidion principale және Equus neogaeus сияқты жылқылар. Токсодонтидтер де ірі аралас қоректенушілер болған және орманды жерлерде өмір сүрген, ал жылқылар толығымен жайылымдық болған. Бұл аймақта бірнеше түрлі отбасылардан басқа да ксенартранның қалдықтары бар, мысалы, алып мегатеридтік жер жалкоығы Eremotherium, скледотеридтер Catonyx және Valgipes, милодонтидтер Glossotherium, Ocnotherium және Mylodonopsis. Аймақта мегалонихидтер Ahytherium және Australonyx және нотротерид Nothrotherium сияқты кішігірім жер жалкоылары да табылған. Эремотерий жалпыға бірдей, ал Нотротерий - төмен тығыздықтағы ормандардағы ағаштарға арналған маман, ал Вальгиптер - ағаш саванналарында өмір сүрген екеуінің аралық түрі. Ашық шалғынды жерлерде басқа глиптодонттар мен жіптік жануарлар, мысалы, жайылымдық глиптодонт Панохт және барлық нәрін жейтін панпатерлер Pampatherium және Холмезина болды. BIR-де proboscidean түрі, Notiomastodon platensis, де кездесті және ашық шөптестік жерлерде аралас жайылымшы болды. Карниворлар құрамына ірі сүтқоректілер арасында белгілі болған кейбір карниворлар кірді, мысалы, Smilodon populator және Arctotherium wingei аю. Сонымен қатар, BIR-ден екі краб жейтін сүтқоректілердің түрі белгілі, олар ракун жейтін краб және түлкі жейтін краб, бұл аймақта крабтардың да болғанын көрсетеді. Бұл аймақ Плейстоценнің соңғы кезеңіндегі климаттың өзгеруі кезінде құрғақ ашық саванна мен жабық ылғалды орман арасында ауысқан болуы мүмкін.
Ұлы американдық алмасу
Оңтүстік Америка - глиптодонттардың пайда болған құрлығы мезозой дәуірінің соңында Гондвана құрлығының бөлініп кетуінен кейін оқшауланды. Жердің қалған құрлықтарынан бөлінудің бұл кезеңі Солтүстік Американың сүтқоректілер фаунасына қарама-қайшы келетін марсупиалдар, ксенартрандар және нотоингуляттар сияқты топтардың үстемдігімен ерекше сүтқоректілер эволюциясының дәуіріне әкелді. Марсупиалдар Оңтүстік Америкаға оның қалған Гондванадан кейінгі креда немесе палеоген кезеңінде бөлінуінен бұрын келген болуы мүмкін, бірақ Ксенартра және Нотоунгулата сияқты сүтқоректілердің шығу тегі континентте аяқталды құпия болып қала береді. Панама аралығының пайда болуына дейін Оңтүстік Америкаға сырттан сүтқоректілердің бірнеше қозғалысы болды, мысалы, Африкадан континентке дейін қоныс аударған приматтар мен кеміргіштермен және жарғақтардың ұшу арқылы қозғалысы. Солтүстік Американың фаунасына келетін болсақ, қазіргі уақыттағы топтар, мысықтар, фелидтер, урсидтер, тапиридтер, антилокапридтер және эквидтер, гомфотерлер, амфиционидтер және мамутидтер сияқты жойылған отбасылардан басқа аймақты мекендеген. Бұл Глиптодонттардың, жер жалкооларының, капибаралардың, панпатерлердің, террорлық құстардың және марсупиалдардың Солтүстік Америкаға Орталық Америка жолы арқылы және Түстік Америкаға құйрықтылардың, сопақшалардың, фелидтердің, канидтердің және көптеген басқа мегафауна топтарының кері көшіп кетуін күшейтті. Истм негізін қалаудан кейінгі кезеңде көптеген топтардың жойылуына немесе жойылуына куә болды, соның ішінде Оңтүстік Американың террорлық құстары, токсодонттар, макраухенидтер, панпатерлер, жер жалкоолары және глиптодонттар. Глиптотерийдің өзі осы алмасудың бір бөлігі болды, ол Мексика мен АҚШ-тың Бланканында Истмус пайда болғаннан кейін және оның көшіп-қонуынан кейін дамыды. Бұл сонымен қатар экологиялық бөлінумен байланысты, Колумбиядағы тау кедергілері Глиптодон мен Глиптотерийді бөледі. Солтүстік Америкадан Оңтүстік Америкаға топтың қайта кіруі Pampatheriidae туысты жіптік бауыры барлар отбасында да байқалды.
Жауыздық
Смилодонт кейде Глиптотерийді аулаған болуы мүмкін, Аризонадағы плейстоцендік шөгінділерден табылған Glyptotherium texanum бір адамның бас сүйегі, макаредонт мысығының ерекше эллипстік тығындар белгілерімен сәйкес келеді, бұл жыртқыш бас сүйегін броньды бас қалқаны арқылы сәтті тістегенін көрсетеді. Бұл кездегі глиптотерий әлі жас болған, оның бас қалқаны әлі де дамып келе жатқан, сондықтан ол мысықтың шабуылына әлдеқайда осал болды. Ол 1900-жылы Джордж Брандес теориясы бойынша мүмкін болғанмен, Смилодонның иттері глиптодонттардың қалың қаптамалы остеодермаларын тесіп шыға алмады. Брандес, глиптодонттардың қалың броньдары мен ұзын макиродонт иттерінің эволюциясы коэволюцияның мысалы деп болжады.
Адамдармен қарым-қатынасы
Адамның Глиптотериуммен немесе оның қалдықтарымен ықтимал тұтынуы немесе өзара әрекеттесуі туралы алғашқы хабар 1958 жылы келді, онда адамдар тұтынылуы мүмкін бірнеше остеодермдер Льюисвиллдегі Кловис алаңынан сипатталды, Техас. Алайда, адам тұтынуы туралы бұл идеяны растайтын дәлелдер аз. Сол кезден бастап Плейстоцен дәуірінің соңғы кезеңінен қалған көптеген табылған қалдықтар глиптодонттардың адам баласы арқылы жыртқандығын дәлелдейді. Бұл кезеңде Пампаста тұратын ксенарттардың кең ауқымы адамдармен аңшылыққа ұшырады, бұл кішкентай (300450 кг) глиптодонт Неосклерокалиптус, армадильо Эутатус және гигант (2 тонна) глиптодонт Додикурус, ең үлкен глиптодонт аңшылыққа ұшырағандығын дәлелдеді. Адамның Пампастан тыс жерлерден келген жыртқышқа ұшырауы туралы жалғыз дерек - бұл Венесуэладан табылған, адамның ішін қазып алған жартылай қаптама. Фалькон жеріндегі табылған жерлер глиптодонттардың бас сүйектерінде адам аулауының алғашқы белгілерін көрсетті, бірақ глиптотерийлер де Doedicurus сияқты глиптодонттарға қарағанда қорғанышсыз болды.
Тарату
Глиптотерий - Солтүстік Америкадағы жалғыз белгілі глиптодонт және континенттің бірнеше аймақтарында әр түрлі кезеңдерде белгілі. Ерте плиоценнің Бланкан кезеңінде Glyptotherium texanum тек Мексиканың орталық бөлігінде ғана өмір сүрді. 3,6 миллион жыл бұрын. Ерте плейстоцендегі Бланкан Ирвингтон кезеңінде Г. тексанумның қалдықтары Мексиканың көп бөлігінде, сондай-ақ АҚШ-тың Аризона, Техас, Оклахома, Флорида және мүмкін Оңтүстік Каролина штаттарында белгілі. Коста-Рика, Гондурас, Сальвадор және Панама. Орталық Америкадан табылған қазбалар әдетте оқшауланған және бөлшекті, көпшілігі остеодермдер немесе оқшауланған молариформдар. 2023 жылы Гватемаладан келген Г. цилиндрикінің қаңқасы, оның ішінде бас сүйегі мен аяқ-қол элементтері сипатталды, бұл аймақтағы ең толық үлгі. Бірінші Глиптотерий популяциялары олардың палеобиогеографиясына негізделген Плиоценнің соңғы кезеңіндегі Ұлы американдық биотикалық алмасу кезінде Орталық Америкада басталған болуы мүмкін. Жалпы Солтүстік Американың бір ғана туысы ретінде қарастырылса да, АҚШ-та глиптотерийдің соңғы сенімді тікелей радиокөміртектік датасы 23 230 ± 490 BP, Лаубах үңгірінен No. 3, Техас штаты. Алайда статистикалық талдаулар, Америка Құрама Штаттарының соңғы плейстоценіне дейін өмір сүру мүмкін екенін көрсетеді, бұл әдеттегідей емес фаунамен байланысты үлгі алудың бейімділігіне және нашар сақталуына байланысты ылғалды Атлант жазығынан сенімді даталардың жоқтығына негізделген. Бұл жерде барлық жинақталған (~ 15,780 ккал) ең аз уақыт көрсетілген. BP, 12,980 ± 85 радиокөміртектік BP) - жақында пайда болған. Өліп кеткен басқа плейстоцен мегафауналары сияқты, құрып кетудің ықтимал себептері адам аулау және жас дряс суық аралықпен байланысты климаттың өзгеруі.