Театр, радио, телешоулар мен ойындар үшін жазба музыка. Инциденттік музыка атмосфераны күшейтіп, көріністерге сүйемелдейді. Музыкалық қосымша туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ойынға арналған музыкалық шығарма
Musical composition for a play
Қосымша музыка – бұл ойын, телебағдарлама, радиобағдарлама, бейнеойын немесе басқа да негізгі мақсаты музыка емес презентация түрінде қолданылатын музыка. Бұл термин киноға арналған музыкаға сирек қолданылады, мұндай музыканы фильмнің саундтрегі немесе музыкалық сүйемелдемесі деп атайды. Қосымша музыка көбінесе фондық музыка болып табылады және оқиғаға атмосфера қосу үшін жасалады. Ол жай ғана төмен, қауіпті күй ретінде, жақын арада қорқынышты оқиға болатынын сездіретін немесе оқиғаның дамуын күшейту үшін қолданылуы мүмкін. Сонымен қатар, ол овертюралар, көрістер ауысқанда немесе актінің соңында, 19 ғасырдағы көптеген пьесаларда болғандай, интерлюдия алдында ойналатын музыка сияқты шығармаларды да қамтуы мүмкін. Бұл музыка сахнада музыканттар ойнайтын қойылымдарда да қажет болуы мүмкін.
Incidental music is music in a play, television program, radio program, video game, or some other presentation form that is not primarily musical. The term is less frequently applied to film music, with such music being referred to instead as the film score or soundtrack. Incidental music is often background music, and is intended to add atmosphere to the action. It may take the form of something as simple as a low, ominous tone suggesting an impending startling event or to enhance the depiction of a story advancing sequence. It may also include pieces such as overtures, music played during scene changes, or at the end of an act, immediately preceding an interlude, as was customary with several nineteenth century plays. It may also be required in plays that have musicians performing on stage.
Тарих
Қосымша музыканың пайда болуы грек драмасы дәуіріне дейін барады. Көптеген классикалық композиторлар әртүрлі пьесаларға қосымша музыка жазды, соның ішінде Генри Перселлдің «Абделазер» музыкасы, Жорж Фридерик Хенделдің «Алхимик» музыкасы, Йозеф Хайднның «Il distratto» музыкасы, Вольфганг Амадей Моцарттың «Тхамос, Мысыр патшасы» музыкасы, Людвиг ван Бетховеннің «Эгмонт» музыкасы, Феликс Мендельсонның «Жазғы түнгі арман» музыкасы, Роберт Шуманның «Манфред» музыкасы, Жорж Бизенің «Л’Арлезианна» музыкасы және Эдвард Григтың «Пир Гинт» музыкасы кіреді. Бұл туындылардың көпшілігі пьеса контексінен тыс концерттерде орындалады. Жоғарыда аталған классикалық шығармаларға енген вокалды қосымша музыканы Бродвей немесе кино мюзиклдарының музыкасымен шатастыруға болмайды, онда әндер кейіпкерді ашады және сюжетті дамытады. Бродвей немесе кино мюзиклінің музыкасы туындыны мюзиклге айналдыратындықтан, ол қосымша музыкадан гөрі шығарма үшін әлдеқайда маңызды, себебі қосымша музыка көбінесе тек фондық музыка болып табылады; шындығында, көптеген пьесаларда мүлдем қосымша музыка жоқ. Кейіннен қосымша музыка деп аталған алғашқы үлгілер жартылай опералар, квази опералар, маскалар, водевильдер және мелодрамалар ретінде де сипатталған. Қосымша музыка жанры концерттік орындау үшін арналған шығармаларға, мысалы, Бетховеннің Кориолан увертюрасы (Генрих Иосиф фон Коллин трагедиясы үшін жазылған) немесе Чайковскийдің «Ромео мен Джульетта» фантазиялық увертюрасына қатысты емес. Қосымша музыка діни рәсімдерде де кездеседі, әсіресе дін қызметкерлері бір жерден екінші жерге жүріп бара жатқанда. (Бұл гимндерден ерекшеленеді, онда музыканың өзі құлшылықтың негізгі бөлігі болып табылады.) Комедиялық шоуларда да осыған ұқсас мақсатта қосымша музыка кеңінен қолданылады: жайсыз кезеңдерде көңіл көтеру үшін. Белгілі комедиялық музыканттардың қатарында Пол Шаффер, Макс Вайнберг, Патрик Бургомастер және Джон Батист бар. Қазіргі заманғы қосымша музыка композиторларына Пьер Булез, Лоренцо Ферреро, Ирмин Шмидт, Илона Секач, Джон Уайт және Яннис Ксенакис жатады.
The use of incidental music dates back at least as far as Greek drama. A number of classical composers have written incidental music for various plays, with the more famous examples including Henry Purcell's Abdelazer music, George Frideric Handel's The Alchemist music, Joseph Haydn's Il distratto music, Wolfgang Amadeus Mozart's Thamos, King of Egypt music, Ludwig van Beethoven's Egmont music, Felix Mendelssohn's A Midsummer Night's Dream music, Robert Schumann's Manfred music, Georges Bizet's L'Arlésienne music, and Edvard Grieg's Peer Gynt music. Parts of all of these are often performed in concerts outside the context of the play. Vocal incidental music, which is included in the classical scores mentioned above, should never be confused with the score of a Broadway or film musical, in which the songs often reveal character and further the storyline. Since the score of a Broadway or film musical is what actually makes the work a musical, it is far more essential to the work than mere incidental music, which nearly always amounts to little more than a background score; indeed, many plays have no incidental music whatsoever. Some early examples of what were later called incidental music are also described as semi operas, quasi operas, masques, vaudevilles and melodramas. The genre of incidental music does not extend to pieces designed for concert performance, such as overtures named after a play, for example, Beethoven's Coriolan Overture (written for Heinrich Joseph von Collin's tragedy), or Tchaikovsky's Romeo and Juliet fantasy overture. Incidental music is also found in religious ceremony, often when officiants are walking from place to place. (This is distinguished from hymns, where the music is the focus of worship.) Incidental music is also used extensively in comedy shows for a similar purpose: providing mild entertainment during a dull transition. Famous comedy incidental musicians include Paul Schaffer, Max Weinberg, Patrick Burgomaster, and Jon Batiste. Modern composers of incidental music include Pierre Boulez, Lorenzo Ferrero, Irmin Schmidt, Ilona Sekacz, John White, and Iannis Xenakis.
Авертура
Овертура – фильмнің, пьесаның, операның және т.б. басында, көрініс басталар алдында ойналатын қосымша музыка. Ол жеке толыққанды музыкалық туынды немесе қарапайым әуен болуы мүмкін. Кейде овертурада сол туындының барысында қолданылатын музыкалық тақырыптар қайталанады.
An overture is incidental music that is played usually at the beginning of a film, play, opera, etc., before the action begins. It may be a complete work of music in itself or just a simple tune. In some cases it incorporates musical themes that are later repeated in other incidental music used during the performance.
Әннің тақырыбы
Тақырыптық ән – өнер туындысын көрсететін музыкалық шығарма, ол көбінесе өнер туындысының басында немесе соңында орындалады. Тақырыптың элементтері өнер туындысы барысында қолданылатын басқа да қосымша музыкаға енгізілуі мүмкін. Фильмдерде тақырыптық әндер әдетте титрлер кезінде ойнатылады. Махаббат тақырыбы – өнер туындысының басты кейіпкерлерінің қатысуымен дамыған романтикалық сахналарды сүйемелдейтін ерекше тақырыптық ән (көбінесе түрлендірілген түрде). Тақырыптық әндер – өнер туындысы үшін жазылғаннан кейін жеке түрде шығарылатын қосымша музыканың ең көп таралған шығармаларының бірі және кейде өздігінен үлкен жетістікке жетеді.
A theme song is a work that represents the performance and is often played at the beginning or end of the performance. Elements of the theme may be incorporated into other incidental music used during the performance. In films, theme songs are often played during credit rolls. A love theme is a special theme song (often in various modified forms) that accompanies romantic scenes involving the protagonists of a performance. Theme songs are among the works of incidental music that are most commonly released independently of the performance for which they were written, and occasionally become major successes in their own right.
Төменгі сызық
Андерсчер – өнер көрсетіліміндегі оқиғаны сүйемелдейтін жұмсақ саундтрек тақырыбы. Ол көбінесе көрермендердің назарына тікелей түспейді, тек жанама түрде ғана сезіледі. Оқиғаның көңіл-күйін белгілеуге немесе көрсетуге көмектеседі.
An underscore is a soft soundtrack theme that accompanies the action in a performance. It is usually designed so that spectators are only indirectly aware of its presence. It may help to set or indicate the mood of a scene.
Стингер
Стингер – қойылымдағы көрініс ауысуын сүйемелдейтін өте қысқа музыкалық сәт. Көбінесе стinger уақыттың өтуін немесе орынның өзгеруін көрсетеді. Мысалы, американдық "Достар" телесериалында көрініс алмасуларын белгілеу үшін стingerлер жиі қолданылған. Сенімсіз дереккөз: себебі – дереккөз блог сияқты көрінеді.
A stinger is a very brief instant of music that accompanies a scene transition in a performance. Often the stinger marks the passage of time or a change in location. Stingers were used frequently in the American television series Friends, as an example, to mark scene changes. Unreliable source: reason=Source appears to be a blog of some sort.
Бұрау
Қысқа музыкалық жазбалар тізбегі, «луп» деп аталатын, көбінесе бейнелеуге сүйемелдеу үшін қажет болғанда, шексіз және үздіксіз қайталанатындай етіп жасалады. Мұндай жазбалар көбінесе деректі және тауарлық фильмдерде фонограмма ретінде қолданылады.
Short sequences of recorded music called loops are sometimes designed so that they can be repeated indefinitely and seamlessly as required to accompany visuals. These are often used as background music in documentary and trade films.