Кіріспе
1970 жылғы фильм "Страуберри мәлімдемесі" - 1970 жылғы американдық драмалық фильм, 1960 жылдардағы қарсы мәдениет пен студенттік көтерілістерді қамтиды. Бұл оқиға Джеймс Саймон Куненнің (фильмде камео бейнеленген) 1968 жылғы Колумбия университетінің наразылықтары туралы сол есімді фантастикалық емес кітабына негізделген.
The Strawberry Statement is a 1970 American drama film set in the counterculture and student revolts of the 1960s. The story is loosely based on the non fiction book of the same name by James Simon Kunen (who has a cameo appearance in the film) about the Columbia University protests of 1968.
Сюжет
Фильмде Калифорния штатының Сан-Франциско қаласындағы ойдан шығарылған университет студенті Саймонның радикалдануы туралы әңгімеленеді. Айналасында болып жатқан студенттік наразылықтарға немқұрайды қарап, Саймон студенттердің жергілікті азшылық қауымдастығының қалауына қарсы спорт залының құрылысына наразылық білдіру үшін университет ғимаратын басып алу жоспарларын біледі. Ол қызыға қарап, наразылық акциясына барады. Жолда ол Линда есімді оқушыны аңдып жүр. Бұл - бір көргеннен сүйіспеншілік. Ол әйелдің соңынан жүріп, екеуі де оған қосылады. Бірге олар кейіннен жергілікті бақшада аштық кезінде тонайды. Алайда, уақыт өте келе, олардың қарым-қатынасы дамыған сайын, Саймон Линдаға өзінің міндеттемелерінің жоқтығын мойындайды, өйткені ол колледжде оқуға түсу үшін көп жұмыс істеді. Линда оған өзі сияқты бұл қозғалысқа берілмеген адаммен кездесе алмайтынын айтады. Осылайша олар бір-бірінен бөлініп кетті. Кейіннен Саймон оңшыл спортшы Джорджтың шабуылына ұшырайды; Саймон өзінің жарақаттарын полиция қатыгездігіне шағымдану үшін қолданады. Студенттердің назарын өзіне аударған ол күтпеген жерден наразылық білдірген жас әйелдің құмарлығына түседі. Алайда кейінірек Линда қайтып келіп, Саймонмен бірге қалу туралы шешімін айтады. Олар түстен кейін саябақта жүріп, афроамерикалықтардың бір тобы оларға тіл тигізеді, олардың бірі Саймонның фотоаппаратын талқандайды. Ашулы Саймон кейіннен наразылығын білдіріп, наразылық білдірушілерге олар көмектесуге тырысқан адамдар қатыгез полицейлерден айырмашылығы жоқ екенін айтады. Бірақ Саймон ауруханаға барып, Джордж деген спортшымен кездескенде, оның ойы өзгеріп, оған шабуыл жасаған. Джордж қазір оңшылдардың шабуылынан алған жарақаттардан зардап шегеді, полиция қарап тұрды. Ауруханадан шыққаннан кейін Саймон деканның кеңсесіне барып, әкімшілік көмекшісіне спорт залының құрылысын тоқтатуды немесе зорлық-зомбылыққа ұшырауды ескертеді. Ақырында, қала полициясы мен Ұлттық гвардия штыкпен мылтықпен келіп, университет ғимаратын көз жастыратын газбен басып алады. Шабуылшылар өліп бара жатқан кезде полиция мен күзетшілер көтерілісшілерді ғимараттан шығарып, соққыға жығып жатыр. Линданы алып кетіп, қағып-сүргіп жатқанда, Саймон полиция топтарына жалғыз өзі шабуыл жасайды және көрермендердің көз алдында колледждегі бақытты күндерінен үзінділер шығады.
Өндіріс
Нью-Йорк журналының редакторы Клей Фелкер продюсер Ирвин Винклерге Джеймс Кунен жазған колонканы көрсетті және оған ол кітап болатынын айтты (ол 1969 жылы жарияланады). Ол оны оқып, серіктесі Боб Чартоффпен бірге фильмге құқықтарды сатып алды. "Біз бұл түсіністікке әкелуі мүмкін деп ойладық. "Бұл маңызды тақырып болды. Анархист деп аталатын жастар шын мәнінде қоғамдағы проблемаларға жауап беретін американдық балалар. Қарапайым жігіттің анархист болғаны туралы әңгіме болды". Винклер "Бронксты қалаған үнділік" және "Шәкәрлі құрма" атты фильмдерді көрген еді. Хоровиц фильмді Колумбияда түсіру керек деп MGM-ге ұсынды. "Ол кезде студенттер тобы Колумбиядағы шабуыл туралы ақ-қара түсті деректі фильм түсірді", - деді ол. "Мен бұл деректі фильмді мен жазуды жоспарлаған көркем шығармамен араластырғым келді". Питч сәтті өтті, өйткені MGM оны 1969 жылдың мамырында жасайтынын жариялады. Ол кезде MGM президенті "Бо" Полк, ал өндіріс басшысы Герб Солоу болды. Сценарийді жазуға Израиль Хоровиц келісті. Оның айтуынша, екі жыл ішінде он жоба жазған. Франсуа Труфоға фильмді түсіру ұсынылды, бірақ ол одан бас тартты. Бұл жұмыс теледидар мен жарнама саласында жұмыс істеген Стюарт Хагманнға тиді. Ол фильмді батыс жағалауға көшіруді қалағаннан кейін оны жазу үшін күрескенін айтады. Ол Куненмен бірнеше күн сөйлесіп, "Бұл фильм кімге арналған? Мұның мәні неде? Егер ол білімділерге уағыздайтын болса, онда оның ешқандай құны болмайды". "Сценарийді режиссер кескен, бірақ MGM емес. Ол кесу арқылы сұйытылды. Ол бұрынғыдан әлдеқайда күшті болуы керек еді. Бірақ бұл фильм бірден көпшілігінен айырылып қалар еді". Фильмнің кейбір бөлігі Калифорния штатының Стоктон қаласында, басқа бөліктері Сан-Францискода түсірілді (Грант даңғылында "Горилла рекордс" және "Кафе Триест", Аламо сквері, Сауда орта мектебі: Сан-Францискодағы мектептер округінің орталық кеңсесі) және Калифорния университеті, Беркли және бастапқы кредиттерде көрсетілгендей. Ким Дарби режиссердің "өте мейірімді" екенін айтады. Ол мейірімді болды. Ол да өте қызық еді. Ол бұрын да көптеген жарнамаларда ойнаған, ал біздің айналамызда еркіндік ауасы болды".
Қабылдау
Фильм коммерциялық және сыншылдардың көңілін қалдырмады. "Сыншылар мазмұнына емес, стиліне шабуыл жасады", - деді Винклер. "Ең өкініштісі, көрермендер оны қабылдамады". Джин Сискел Chicago Tribune-дан фильмге төрт жұлдыздың екі жарым жұлдызын берді және оны "жүрекпен, егер әрқашан ақыл-ойымен емес, дұрыс жерде болатын фильм" деп атады. Фильмдегі басты мәселе - Саймон Джеймстің, Батыс Тынық мұхиты университетінің 20 жасар студенті, радикализмге ұшырағанға дейінгі кезеңде, колледж ұжымының мүшесі ретінде оның өмір салты да, кампустағы саяси қозғалысы да өте қызықты емес. Режиссер Стюарт Хагман өзінің алғашқы көркем фильмінде Сан-Францисконың табиғатына қарсы қойылып жатқан өте ынталы камералық техника мен танымал музыканы кейіпкердің толық анықтамасы үшін алмастырады". Чарльз Шамплин Лос-Анджелес Таймс жазды: "Мен "Страуберри мәлімдемесі" тұрақсыз және тепе-тең емес, тым жылтыр, бірақ кенеттен өте шынайы және мен өз балаларым ретінде тану қиын емес балалармен толы. Фильмнің ең жақсы сәттерін есте сақтау біз үшін фильмнің шынайы өлшемі: бізді кінәсіздік пен идеализмнің қорқынышты және ирониялық шығындарын көруге мәжбүрлеген сәттер". Гари Арнольд Вашингтон Пост басылымындағы зорлық-зомбылық шыңы "егер ол жақсы ұйымдастырылған болса да, ақымақтық болар еді, өйткені Хагман мен Хоровиц катарсиске ие болған жоқ. Бір жарым сағат бойы "Адам мен әйел" және "Сынып бітіруші" фильмдерінде көрсетілген сүйіспеншілік пен наразылықтан кейін "ашулы" болып кеткен фильмнің көрінісі өте орынсыз. Сценарийдің негізінен елемейтін әрі қабілетсіз екендігін ұмыту қиын". Дэвид Пири The Monthly Film Bulletin журналында былай деп жазды: "Страуберри мәлімдемесінің өздерінің бос және коммерциялық оппортунизм үшін шабуылға ұшырағаны анық; бірақ Америкадағы университет кампустарында студенттер өлтіріліп жатқан кезде, оның өте эмоционалды, егер ол қателесіп, тепе-тең болмаса, Medium Cool сияқты фильмнің ақылды репортажына тонды артық көруге көмектесе алмайды ". Хоровиц фильмді көрген кезде "Мен шынымен ашуландым. Мен оны тым сүйкімді, Калифорниялық және тым әдемі деп ойладым". "Жақсы емес", - деді Дэвисон. "Барлығы да елдің бөлініп-бөлініп жатқанын көрді". Хоровиц қазір фильмді "ол қандай болса, сол сияқты, ол түсірілген уақытта қандай болған болса, сол сияқты" деп қабылдағанын айтады. Мен оны жазғаным үшін қуаныштымын. "</blockquote>" деген сөзді келтіріңіз.
Марапаттар
Фильм 1970 жылы Канн кинофестивалінде Magasiskola кинофестивалімен тең жүлдеге ие болды. 1971 жылы Брюс Дэвисон "Болашақтың еркек жұлдызы" Лорел сыйлығына өз өнерінің арқасында ұсынылды.