Кіріспе

Кларион сөзі ғасырлар бойы және тілдер бойынша мағынасын өзгертті. Қазіргі француз тілінде clairon - бұл кернейді білдіреді. Технология кернейдің қысымды қабылдап, көбірек және жоғары ноталарға жету қабілетін жақсартқанда, жоғары биіктіктегі дыбыс "кларион" терминінің басты назарына айналды. 14 ғасырда бұл дыбыс биік, шулы немесе анық естілетін дыбыс ретінде сипатталды. Жалпы алғанда (алғашқы жазушылардың бәрі бірдей келіспеген) кларьон - тар бұрандалы қысқа керней. Бұл кернейлер соттардың сазындай қатты естіліп, қазіргі кернейдің дыбысына ұқсайтын. Даму процесінде анайфил немесе буизин сияқты ұзын "қырқылдақ" кернейлер жинақталған формаларға бүлінген. 1511 жылы Вирджунг осы бүктелген аспаптардың оюларын жариялады, олардың бірі "кларэта" деп аталды, ол кларьон болды. Алғашқылары Испанияда "анафил" және Францияда және басқа жерлерде "буазин" болды. Кейін еуропалықтар римдіктерден бастап керней жасаудың бір бөлігі болып табылмаған қадам жасады (бучина және корну); олар түтіктерді бұзбай бүгіп алуды тапты және 1400-жылдары жаңа аспаптармен тәжірибе жүргізді. Межелі аспаптардың бүкіл желілері, соның ішінде кларьон, табиғи керней, слайд керней және сакут сияқты алғашқы үлгілер жасалды. Бұл иілген түтікшелер ұзын түтіктерді игеруге болатын мөлшерге дейін қысқартты және аспаптардың дыбысын басқарады. Қысқа аспаптар мен тар құбырлар кларьон мен дала кернейі болды (кларьон екеуінің ең тарсы). Бұл бейнеде бейнеленген кернейдің ұзындығы бисинге қарағанда қысқарақ. Аньафил (Исламдық Нафирдің испанша қайта аталуы, сонымен қатар буисин деп те аталады) ұзындығы 4 және 7 фут аралығында болды. Оны "клейрон" деп атап, Никоттың айтуынша, 4,25 5 фут ұзындығындағы нафир Мурдың басқа кернейлері үшін тенор мен бас тондарын естіген асқындық ретінде қызмет етті. "Кларион" латын тіліндегі үш сөзден: clario (труба), clarus (жарқын немесе анық) және claro (ашық ету) етістіктерінен алынған. Бүкіл Еуропа бойынша кларьонның әр түрлі нұсқалары қолданыла бастады. Бұл нұсқалардың мәні стандартты емес еді. Олардың нақты аспапқа немесе жай ғана кернейдің жоғары регистріне қатысты екені анық емес. Клейрон ең көп қолданылатын нұсқаға айналды. Бұл ойды сол кездегі түрлі формадағы және өлшемдегі кернейлерді бейнелейтін суреттер де растады. Тіпті Лондонның алтын шеберлері компаниясы сияқты сауда гильдияларының жазбалары бар, олар кларьонның кернейден 70% жеңіл екенін анықтайды. Алайда бұл өзгерістердің немен байланысты екені нақты анықталмаған. Негізгі түсініспеушілік олардың нақты аспапқа немесе кернейдің жоғары регистріндегі ойнау стиліне қатысты ма, жоқ па деген мәселеде. Тіпті испан тарихшысы Себастьян де Коваррубиас өзінің "Tesoro de la lengua castellana o española" атты еңбегінде кларнин "trumpetilla" деп жазған, бұл жоғары регистрде ойнауға қабілетті кішкентай керней немесе бұл термин кернейдің жоғары регистрін білдіруі мүмкін.

Барокко

Бұл терминдерді қолданудағы шатасу Барокко дәуірінде, "кларнино" (көпшілік: "кларни") және оның нұсқалары, әсіресе, табиғи кернейді жоғары регистрде ойнау практикасы ретінде түсініліп қалған кезде, негізінен тараған сияқты.