Аллан Шерман: Ән-сатира шебері

Кіріспе

Американдық музыкант және комедиан (1924-1973)
ән пародисі

Аллан Шерман (туған Аллан Копелон; немесе Аллан Джеральд Копелон; 30 қараша 1924 – 20 қараша 1973) – американдық музыкант, сатирик және теледидар продюсері, ол 1960-шы жылдардың басында ән пародисі ретінде танымал болды. Оның алғашқы альбомы «My Son, the Folk Singer» (1962) сол кезге дейін ең жылдам сатылатын альбом атанды. Оның ең үлкен хиті – «Hello Muddah, Hello Fadduh» әні, онда бір бала жазғы лагердегі өмірін Понкиеллинің «Сағаттар биі» әуенімен әңгімелейді.

Ерте өмір

Шерман 1924 жылғы 30 қарашада Иллинойс штатының Чикаго қаласында Перси Копелон мен Роза Шерман отбасында дүниеге келген. Шерманның отбасы еврейлер болған. Оның ата-анасы ол жеті жасқа толғанда ажырасып кетті. Орта мектепті Лос-Анджелестегі Фэрфакс орта мектебінде 1941 жылы бітірді. Кейін Иллинойс университетіне түсіп, онда көбінесе "C" бағасын алды және университет газеті "The Daily Illini"-де әзіл-қалжыңдар жазды. Ол болашақ әйелі Долорес "Ди" Чакеспен бірге Sigma Delta Tau студенттік үйіне тығылып кіргені үшін университеттен қуылды.

Теледидар жазушысы және продюсері

Шерман комедия жазушысы Говард Мерриллмен бірге «Мен бір құпияны білемін» деп аталатын ойын-сауық шоуын ойлап тапты. Шерман өз идеяларымен келіспеген немесе шығармашылығын шектеуге тырысқан кез келген адаммен қақтығысты. «Менің сырым бар» бағдарламасының тікелей эфирдегі продюсері ретінде ол апатқа жақын үлкен тәжірибелерді ұнататынын көрсетті. Бірде ол Мадисон Сквері балалар клубының мүшелері студияда отырған кезінде, оларға жаңа жылдық сыйлық ретінде сахнаға 100 қоянды жіберді. Балалар сахнаға шығып, жүлделерін алуға шақырылды. Бұл оқиға жақсы әңгіме болғанымен, теледидар үшін жақсы материал болмады. Тағдыр үйлестіруші Гарри Мурды көрді, «ол сахнада қояндарды қорғауға тырысып, жағдайды түзету мүмкін емес екенін түсінді. Балалардың көпшілігі қояндарды қайтарды». Шерман өзінің «Күлкі сыйы» атты автобиографиясында 1958 жылы «Менің сырым бар» бағдарламасынан Тони Кертис балалық шақтағы көше ойындарын көрсеткен күні жұмыстан шығарылғанын жазды. Біріншіден, Кертис Шерман ұсынған ойындарды естімеген, нәтижесінде ұятты қайта ойнаулар болды. Содан кейін, Шерманның сөзінше, Генри Морганға сценарий бойынша жеті минут материал жетіспеді. «Бұл орын тек сәтсіздік емес, апат болды», - деп еске алды Фэйтс. «Ол шоу Гудсон үшін соңғы тамшы болды, Аллан үшін соңғы «Менің сырым бар» бағдарламасы болды. Бірнеше сағаттан кейін телеарна мен демеушілердің реакциясы келді және Аллан жұмыстан шығарылды». Шерманның орнына бас продюсер Честер Фельдман келді. Шерман сонымен қатар 1954 жылы қысқа ғана уақытқа созылған «Не болып жатыр?» ойын-сауық шоуын жасады, ол технологиялық тұрғыдан жетілген, студия қонақтары алыс жерлердегі бірнеше тікелей эфирлік камералармен байланысқа түсті. 1961 жылы ол Al Singer Productions үшін күндізгі ойын-сауық шоуын жасады, ол «Сіздің сыйлық қорабыңыз» деп аталды және CBS телеарнасында Джордж Феннеманмен бірге эфирге шықты.

Ән пародиялары

1951 жылы Шерман 78 айналымдық сингл жазды. Онда "A Satchel and a Seck" әні болды, ол "Guys and Dolls" мюзиклынан алынған "A Bushel and a Peck" әнінің пародиязы еді. Сингл жақсы сатылмады, ал Шерман автобиографиясын жазғанда осы туралы еске алған жоқ. Кейін ол достары мен отбасының көңілін көтеру үшін орындаған әндерінің өмірге енгенін байқады. Шерман Батыс Лос-Анджелестің Брентвуд ауданында Харпо Маркспен көрші тұрды, ол оны Маркстің шоу-бизнес достарының қатысуымен өтетін кештерде ән пародизацияларын орындауға шақырды. Бір кештен кейін Джордж Бернс Warner Bros. Records компаниясының басшысына телефон соғып, оны Шерманмен келісімшарт жасасуға көндірді. Соның нәтижесінде 1962 жылы "My Son, the Folk Singer" атты LP шықты, ол осы пародизациялардан тұрды. Ол миллионнан астам дана сатылып, алтын диск иегері атанды. Альбом өте сәтті болды, содан кейін "My Son, the Celebrity" альбомы жарық көрді. Сәттілігін пайдаланып, 1962 жылы Jubilee Records Шерманның 1951 жылғы синглын "Альлан Шерман және оның достарының" "More Folk Songs" альбомында қайта жариялады, онда Сильвия Фрус, Фьюш Финкель және Ли Тулли сияқты Борщ белдесінің комиктерінің материалдары жинақталды. Шерманның алғашқы екі альбомы көбінесе ескі халық әндерін қайта өңдеуден тұрды, оларға еврейлік юмор қосылды. Оның алғашқы шағын хиті "Sarah Jackman" ( "Жокман" деп айтылады) болды, ол "Frère Jacques" әнінің пародиязы, онда ол және әйел (Кристина Нельсон) отбасылық сырлармен бөліседі. "Sarah Jackman" (және "My Son, the Folk Singer" альбомы) танымалдылығы президент Джон Ф. Кеннедидің Карлайл қонақүйінің вестибюлінде осы әнді шырқағаны естілгеннен кейін арта түсті. Алайда, 1963 жылы "My Son, the Nut" альбомының шыңына жеткенде, Шерман өзінің тақырыптарын және пародизациялық материалдарын кеңейтіп, үлкен аудиторияға ұнады. Шерман пародизациялық мәтіндерін Лу Бушпен бірлесіп жазды. Шерман/Буш әндерінің кейбіреуі толығымен жаңа туындылар, оларға жаңа музыка да, мәтін де кірді, ескі әуенге жаңа мәтін қосу емес. Дегенмен, Шерман кейбір танымал композиторлар мен лириктерден олардың әндерін пайдалануға рұқсат алуда қиындықтарға тап болды, өйткені олар әндерінің пародизациясын немесе сатирасын қабылдамайтын, олардың ішінде Ирвинг Берлин, Ричард Роджерс, Ира Гершвин, Мередит Уилсон, Алан Джей Лернер және Фредерик Лоуэ, сондай-ақ Лоренц Харт, Оскар Хаммерштейн, Курт Вейл, Джордж Гершвин және Бертольд Брехттің мұрагерлері бар еді, бұл оған олардың әндерінің пародизациясын шығаруға кедергі келтірді. 1950 жылдардың соңында Шерманды "My Fairfax Lady" атты түнгі клубтағы музыкалық шоудың жазбасы шабыттандырды, ол Лос-Анджелестің еврей ауданында өткен "My Fair Lady" мюзиклының пародиязы еді және Билли Грейдің Band Box-ында қойылды. Содан кейін Шерман "My Fair Lady" әнінің өзінің пародизацияларын жазды, ол 1964 жылы пираттық жазба ретінде пайда болды және 2005 жылы ғана "My Son, the Box" альбомында ресми түрде жарық көрді. Алан Джей Лернер пародизацияның орындалуына қарсы болды, бірақ ол "Fairfax Lady" қойылымын тек Фейрфакс театрында, гастрольдік труппасыз, және мюзиклді бейнеге түсірмеу немесе жазбаға алмау шартымен орындауға рұқсат берді. Шерман "My Son, the Folk Singer" альбомында пародизацияланған барлық әндердің қоғамдық доменде екеніне сенсе де, олардың екеуі, "Matilda" және "Water Boy" (сәйкесінше "My Zelda" және "Seltzer Boy" деп пародизацияланған) авторлық құқықпен қорғалған, және Шерман авторлық құқықты бұзғаны үшін сотталды. 1963 жылғы "My Son, the Nut" альбомында Шерманның классикалық және танымал әндердің өткір пародизациялары жұмыс орнындағы автоматтандыру ("Fascination" әніне "Automation"), ғарыш саяхаты ("Eight Foot Two, Solid Blue", "Five Foot Two, Eyes of Blue"), жазғы лагерь ("Hello Muddah, Hello Fadduh", Понкиеллидің "Dance of the Hours" әніне), қаладан қала маңына көшу ("Here's to the Crabgrass", "English Country Garden" әніне) және өзінің ірі дене бітімі ("Hail to Thee, Fat Person", оның семіздігі Маршалл жоспарына ұқсас қоғамдық қызмет болды деп мәлімдейді) туралы болды. Әр альбомның артқы жағында алты мультфильмді аюлар бейнеленген.

In 1951, Sherman recorded a 78 rpm single with veteran singer Sylvia Froos which contained "A Satchel and a Seck," parodying "A Bushel and a Peck" from Guys and Dolls, coupled with "Jake's Song", parodying "Sam's Song", a contemporary hit for Bing Crosby and his son Gary. The single sold poorly and when Sherman wrote his autobiography, he did not mention it. Later, he found that the song parodies he performed to amuse his friends and family were taking on a life of their own. Sherman lived in the Brentwood section of West Los Angeles next door to Harpo Marx, who invited him to perform his song parodies at parties attended by Marx's show biz friends. After one party, George Burns phoned an executive at Warner Bros. Records and persuaded him to sign Sherman to a contract. The result was an LP of these parodies, My Son, the Folk Singer, released in 1962. It sold over one million copies, and was awarded a gold disc. The album was very successful and was quickly followed by My Son, the Celebrity. Capitalizing on his success, in 1962 Jubilee Records re released Sherman's 1951 single on the album More Folk Songs by Allan Sherman and His Friends, which compiled material by various Borscht Belt comedians such as Sylvia Froos, Fyvush Finkel and Lee Tully. Sherman's first two LPs were mainly reworkings of old folk songs to infuse them with Jewish humor. His first minor hit was "Sarah Jackman" (pronounced "Jockman"), a takeoff of "Frère Jacques" in which he and a woman (Christine Nelson) exchange family gossip. The popularity of "Sarah Jackman" (as well as the album My Son, the Folk Singer) was enhanced after President John F. Kennedy was overheard singing the song in the lobby of the Carlyle hotel. By his peak with My Son, the Nut in 1963, however, Sherman had broadened both his subject matter and his choice of parody material and begun to appeal to a larger audience. Sherman wrote his parody lyrics in collaboration with Lou Busch. A few of the Sherman/Busch songs are completely original creations, featuring original music as well as lyrics, rather than new lyrics applied to an existing melody. However, Sherman had trouble in getting permission to record for profit from some well known composers and lyricists, who did not tolerate parodies or satires of their melodies and lyrics, including Irving Berlin, Richard Rodgers, Ira Gershwin, Meredith Willson, Alan Jay Lerner, and Frederick Loewe, as well as the estates of Lorenz Hart, Oscar Hammerstein, Kurt Weill, George Gershwin and Bertolt Brecht, which prevented him from releasing parodies or satires of their songs. In the late 1950s, Sherman was inspired by a recording of a nightclub musical show called My Fairfax Lady, a parody of My Fair Lady set in the Jewish section of Los Angeles that was performed at Billy Gray's Band Box. Sherman then wrote his own song parodies of My Fair Lady, which appeared as a bootleg recording in 1964, and were only officially released in 2005 on My Son, the Box. Alan Jay Lerner did not approve of having the parody being performed; however, he reluctantly settled to allow the performances of "Fairfax Lady", on the strict conditions that the show could only be allowed to be performed inside the Fairfax Theater, without any touring company, and that the musical could not be videotaped or recorded for any album. Although Sherman believed that all the songs parodied on My Son, the Folk Singer were in the public domain, two of them, "Matilda" and "Water Boy"–parodied as "My Zelda" and "Seltzer Boy", respectively–were actually under copyright, and Sherman was sued for copyright infringement. In 1963's My Son, the Nut, Sherman's pointed parodies of classical and popular tunes dealt with automation in the workplace ("Automation", to the tune of "Fascination"), space travel ("Eight Foot Two, Solid Blue", to "Five Foot Two, Eyes of Blue"), summer camp ("Hello Muddah, Hello Fadduh", to the tune of Dance of the Hours by Ponchielli), the exodus from the city to the suburbs ("Here's to the Crabgrass", to the tune of "English Country Garden"), and his own bulky physique ("Hail to Thee, Fat Person", which claims his obesity was a public service similar to the Marshall Plan). Six cartoon bears were printed on back of every album.

40 үздік хит

My Son, the Nut-тың бір трегі, жазғы лагерьдің пародиасы болған "Hello Muddah, Hello Fadduh" аталымы, 1963 жылдың жазында үш апта бойы Billboard Hot 100 ұлттық тізімінде 2-орынға жетіп, күтпеген хитке айналды. Әннің мәтіні Понкиеллидің "Сағаттар биі" атты шығармасының бір бөлігіне арналған мелодиямен орындалды. Сол желтоқсанда Шерманның "The Twelve Gifts of Christmas" синглы Billboard-тың жеке Рождестволық тізімінде пайда болды. Шерманның тағы бір Top 40 хиті болды – 1965 жылы Петула Кларктың "Downtown" хитіне жасалған "Crazy Downtown" пародиасы, ол бір апта бойы #40 орында тұрды. Шерманның тағы екі синглы Billboard 100 тізімінің төменгі жағында орын алды: жаңартылған "Hello Mudduh, Hello Fadduh" (#59, 1964 ж.) және "The Drinking Man's Diet" (#98, 1965 ж.). Шерманның "The End of a Symphony" әнінде Артур Фидлердің Бостон поп-оркестрі орындады, ол 1964 жылы "Bubbling Under" тізімінде 113-орынға жетті, бірақ "Hot 100" тізіміне іліге алмады. Шерманның келесі альбомы My Name Is Allan (1965) әндері тақырыптық тұрғыдан байланысты болды: Шерман мен Буш жазған бірнеше жаңа әндерден басқа, альбомдағы барлық әндер ғалымдардың үздік ән номинациясына ие болған немесе ұсынылған әндердің пародиасы еді. Олардың ішінде "That Old Black Magic", "Secret Love", "The Continental", "Chim Chim Cher-ee" және "Call Me Irresponsible" әндері бар. Альбомның мұқабасында Шерманның бала кезіндегі суреті бейнеленген. Бұл, сондай-ақ альбомның атауы, сол жылдың басында шыққан Барбра Стрейзандтың My Name Is Barbra альбомына сілтеме жасады, онда әншінің жас кезіндегі суреті орналасқан еді. Шерманның пародиалары оның өмірлік шағында соншалықты танымал болды, оның кем дегенде бір замандасы болды: Стэнли Ральф Росс орындаған және Росс пен Боб Арбогаст бірлесіп жазған әндердің пародиаларынан тұратын My Son the Copycat альбомы. Росс кімді көшіргеніне күмән болмауы үшін, оның альбомының мұқабасында Шерманның суреті сызылып тасталған. Бұл альбомдағы әндердің бірі – семіз адамның шағымы, "I'm Called Little Butterball", Гилберт пен Салливанның "HMS Pinafore" опереттасынан "I'm Called Little Buttercup" әнін пародиалайды. Кейінірек Шерман осы әнді "Little Butterball" деп атап, Allan in Wonderland альбомында қайта пародиалады – бірдей тақырыппен. Бұл ән Шерман үшін әсерлірек болған болуы мүмкін, өйткені Стэнли Росс сияқты емес, ол шынымен артық салмақты болды. Шерман сонымен қатар "The Bronx Bird Watcher" (My Son, the Celebrity) әнінде, сондай-ақ Гилберт пен Салливанның бірнеше әндерінде "Микадодан" Гилберт пен Салливанның "Titwillow" әнін пародиалады.

One track from My Son, the Nut, a spoof of summer camp titled "Hello Muddah, Hello Fadduh", became a surprise novelty hit, reaching No. 2 on the national Billboard Hot 100 chart for three weeks in late summer 1963. The lyrics were sung to the tune of one segment of Ponchielli's Dance of the Hours. That December, Sherman's "The Twelve Gifts of Christmas" single appeared on Billboards separate Christmas chart. Sherman had one other Top 40 hit, a 1965 take off on the Petula Clark hit "Downtown" called "Crazy Downtown", which spent one week at #40. Two other Sherman singles charted in the lower regions of the Billboard 100: an updated "Hello Mudduh, Hello Fadduh" (#59 in 1964), and "The Drinking Man's Diet" (#98 in 1965). Sherman's "The End of a Symphony", spotlighting Arthur Fiedler's Boston Pops Orchestra, reached #113 on the "Bubbling Under" chart in 1964, but did not make the Hot 100. The songs on Sherman's next album My Name Is Allan (1965) were thematically connected: except for a couple of original novelty songs with music by Sherman and Busch, all the songs on the album are parodies of songs that had won, or were nominated for, the Academy Award for Best Song. They included "That Old Black Magic", "Secret Love", "The Continental", "Chim Chim Cher ee" and "Call Me Irresponsible". The cover of the album bore a childhood photograph of Sherman. That, and the album's title, were references to Barbra Streisand's album My Name Is Barbra, released earlier that year, which featured a cover photograph of the singer as a young girl. During his brief heyday, Sherman's parodies were so popular that he had at least one contemporary imitator: My Son the Copycat was an album of song parodies performed by Stanley Ralph Ross, co written by Ross and Bob Arbogast. Lest there be any doubt of whom Ross is copying, his album's cover bears a crossed out photo of Sherman. One of the songs on this album is a fat man's lament, "I'm Called Little Butterball", parodying "I'm Called Little Buttercup" from Gilbert and Sullivan's operetta HMS Pinafore. Sherman would later parody this same song as "Little Butterball" – with the same subject matter – on his album Allan in Wonderland. The song may have had more poignancy for Sherman, as he, unlike Stanley Ross, was genuinely overweight. Sherman also parodied Gilbert and Sullivan's "Titwillow" from The Mikado, in the song "The Bronx Bird Watcher" (on My Son, the Celebrity), as well as several other Gilbert and Sullivan songs.

Кейінгі жұмыстар

1965 жылы Шерман «Күлкі сыйы» атты автобиографиясын жариялады және қысқа мерзімге ол мәдениетте кең танылды. Ол ән шырқады және «The Tonight Show» бағдарламасын жүргізіп, Билл Косбидің алғашқы үш альбомын жасауға қатысты, Мейсидің Алғыс айту күні шеруіне қатысты және 1964 жылғы 6 наурызда NBC телеарнасының сатиралық «That Was The Week That Was» бағдарламасында «The Dropouts' March» әнін орындады. Сондай-ақ 1964 жылы Шерман Артур Фидлер жетекшілігіндегі Бостон Попс оркестрімен Танглвудта өткен тікелей эфирде Прокофьевтің «Петр және қасқыр» шығармасының өзіндік нұсқасын орындады. RCA Victor Red Seal лейблымен шығарылған концертте «How Dry I Am» әнінің вариациялары, Шерманның дирижерлік өнері және «The End of a Symphony» әні де болды. «Variations» шығармасында Фидлер қонақ солисті болды және соқырлық дыбыстарын қосты. 2004 жылы Collector's Choice лейблы RCA Victor альбомын толыққанды CD форматында қайта жариялады. Шерманның кейінгі альбомдары көбірек сатиралық сипатқа ие болды және жеңіл әуезділіктен алыстады, наразылық білдірген студенттер («The Rebel»), тұтынушылық қарыз («A Waste of Money», «A Taste of Honey» әніне негізделген), және ұрпақтар арасындағы келіспеушіліктер («Crazy Downtown» және «Pop Hates the Beatles») туралы сықақтап көрсетті. Осы себепті Кен Барнс 2021 жылы британдық музыкалық жарылыстан зардап шеккен американдық әртістерді талдағанда, Шерманның бәрібір қарқынды жоғалтуға тағдырланғанын және оның мансабының төмендеуіне жарылысты кінәлауға болмайтынын болжады (тіпті «Crazy Downtown» әні оның 40-қа жақын хиттерінің бірі болса да). Шерман көбінесе корпорациялар үшін арнайы ән-пародияларды жасауға шақырылды. Scott Paper Company компаниясының контейнерлік бөлімі үшін оның дилерлері мен клиенттеріне тарату мақсатында «Music to Dispense With» атты алты әннен тұратын альбом жасалды, ол «Makin' Coffee» («Makin' Whoopee» әнінің пародиясы), «Vending Machines», «There Are Cups», «That's How the Change Is Made», «The Wonderful Tree in the Forest» және «Scott Cups» тректерінен құралды. Шерман Encron кілем талшықтарына арналған сегіз «қоғамдық білім беру» радио жарнамасын да жасады, олар ескі қоғамдық әндердің әуенімен мақтау әндерін орындады. «Аллан Шерман Encron полиэстерінен жасалған кілемдерге құяды» атты жарнама Шерманның кіріспе сөзімен басталды және «Encron Is a Brand New Fiber» (Майкл Ренци, Джек Норворт және Нора Бейздің «Shine On, Harvest Moon» хитінің әуенімен), «Put Them All Together, They Spell Encron» (Теодор Морс пен Э. Джонсон Говардтың «M O T H E R» әнінің әуенімен), «There's a Fiber Called Encron» (Уильям Хиллдің «There is a Tavern in the Town» әнінің әуенімен), «Encron Alive, Alive O» («Molly Malone» әнінің әуенімен), «Encron's the Name», «Why They Call It Encron» («Let Me Call You Sweetheart» әнінің әуенімен), «Encron, Encron» («Daisy Bell» әнінің әуенімен) және «Encron Is a Great New Fiber» («Take Me to the Fair» әнінің әуенімен) тректерін қамтыды.

In 1965, Sherman published an autobiography, A Gift of Laughter, and, for a short period at least, he was culturally ubiquitous. He sang on and guest hosted The Tonight Show, was involved in the production of Bill Cosby's first three albums, appeared in the Macy's Thanksgiving Day Parade, and sang "The Dropouts' March" on the March 6, 1964, edition of the NBC satirical program That Was The Week That Was. Also in 1964, Sherman narrated his own version of Prokofiev's Peter and the Wolf in a live concert at Tanglewood with the Boston Pops under Arthur Fiedler. The concert, which was released by RCA Victor Red Seal as the album Peter and the Commissar, also included "Variations on 'How Dry I Am'", with Sherman as conductor, and "The End of a Symphony". In "Variations", Fiedler was the guest soloist, providing solo hiccups. In 2004, Collector's Choice reissued the complete RCA Victor album on CD. Sherman's later albums grew more pointedly satirical and less light hearted, skewering protesting students ("The Rebel"), consumer debt ("A Waste of Money", based on "A Taste of Honey"), and the generation gap ("Crazy Downtown" and "Pop Hates the Beatles"). It was for this reason that Ken Barnes, when attempting to analyze American music acts that were harmed by the British Invasion, surmised in 2021 that Sherman had been doomed to lose momentum anyway and could not blame the Invasion for his career decline (even as "Crazy Downtown" was a top 40 hit for him). Sherman was often tapped to produce specialty song parodies for corporations. An album of six paper cup and vending machine related songs, titled Music to Dispense With, was created for the Container Division of the Scott Paper Company for distribution to its vendors and customers. It consisted of the tracks "Makin' Coffee" (a parody of "Makin' Whoopee"), "Vending Machines", "There Are Cups", "That's How the Change Is Made", "The Wonderful Tree in the Forest" and "Scott Cups". Sherman also created a group of eight "public education" radio spots for Encron carpet fibers, singing their praises to the tunes of old public domain songs. Entitled Allan Sherman Pours It On for Carpets Made with Encron Polyester, it featured an introduction by Sherman and comprised the tracks "Encron Is a Brand New Fiber" (to the tune of the Michael Renzi Jack Norworth Nora Bayes hit "Shine On, Harvest Moon"), "Put Them All Together, They Spell Encron" (to the tune of Theodore Morse and E. Johnson Howard's "M O T H E R"), "There's a Fiber Called Encron" (to the tune of William H. Hill's "There is a Tavern in the Town"), "Encron Alive, Alive O" (to the tune of "Molly Malone"), "Encron's the Name", "Why They Call It Encron" (to the tune of "Let Me Call You Sweetheart"), "Encron, Encron" (to the tune of "Daisy Bell") and "Encron Is a Great New Fiber" (to the tune of "Take Me to the Fair").

Құлдырау

Шерманның мансаптық табысы қысқа ғана болды: 1963 жылы өрге жетуінен кейін оның танымалдығы тез төмендеді. Джон Ф. Кеннедидің қазасынан кейін Шерманның комедиясына деген жұртшылық қызығушылығы азайды. 1964 жылдан бастап Шерман көптеген американдық артистердің қатарында болды, олардың сатылымына британдық жаңа толқынның (Шерман "Поп! Битлзді жек көреді" әнінде осы жаңа толқынды сынаған болатын, бұл "Поп! Мысық аулайды" әнінің пародиі) күшті әсер етті. 1965 жылы Шерман Top 50-ге кірмеген екі альбом шығарды, ал 1966 жылы Warner Bros. Records оны тізімнен шығарды. Оның WB үшін соңғы альбомы, "Togetherness", 1967 жылы жағымсыз сынға және нашар сатылымға шықты. Оның бұрынғы барлық альбомдары тікелей эфирде студиялық аудиторияның алдында жазылған, немесе "Live, Hoping You Are the Same" альбомының жағдайында Лас-Вегастағы қойылымда жазылған. Бірақ "Togetherness" толығымен студияда жазылған, ал аудиторияның және олардың реакциясының болмауы нәтижеге әсер етті, сондай-ақ ешқандай ерекшелігі жоқ қосалқы әншілер мен студиялық оркестр де солай істеді. 1965 жылдың 13 қарашасында Шерман "Феттерманның шерифі" атты эпизодта сирек кездесетін прайм-тайм теледидарында актерлік рөлде ойнады, бұл Род Серлингтің "The Loner" (1965–1966) атты қысқа мерзімді батыс сериалдық туындысы еді. Шерман Уолтон Петерсон Тетли рөлін ойнады, ол жергілікті адам, соғысқа кетіп, әңгімелері мен қиялдауының арқасында батыр болып оралған полк аспазы. Қала өзінің жеңімпаз батырын құттықтап, Тетлиді шериф етіп тағайындайды. Сериалдың жұлдызы Ллойд Бриджес Уильям Колтон рөлінде, ол - адасқан Одақ ардагері. Тетли түскі уақытта келген қарулы адамнан осы батырлыққа сын сақтайтын қауіпті хат алады, сол кезде оқиға атақты батыс фильмі "High Noon" (1952) фильмінің пародиіне айналады. Колтон діңгелек шерифке батылдық пен қару қолдануды үйретуге кіріседі. Шерманның жартылай маңызды және мейірімді ойнауы күшті болды және оның қатысуы жағымды әсер қалдырды. 1966 жылы Шерман Австралияға сапар шекті. Ол Мельбурн, Викторияда тікелей эфирде телесериал түсірді. Орындау барысында ол "Молли Малоун" әнінің пародиімен бөлісті. Ол "бірақ" (бұт) сөзімен ойын жасады, бірақ ол күлкі тудырмады. Шерман білмегені - австралиялықтар "bum" сөзін америкалықтардың "butt" деп айтатындай қолданады (бірақ "butt" сөзінің қолданылуы Австралияда кеңінен таралған). Әйтпесе, Шерман аудитория тарапынан жақсы қабылданып, кейін ол жанкүйерлерімен кездесіп, кем дегенде бір автограф берді. 1969 жылы Шерман Альберт Хейгтың музыкасымен "The Fig Leaves Are Falling" атты Бродвей мюзиклі үшін кітап пен ән сөздерін жазды, бірақ Джордж Эбботтың режиссерлігіне және Барри Нельсон, Дороти Лаудон және Дэвид Кэссидіні қоса алған актерлік құрамына қарамастан, мюзикль тек төрт қойылымды өткізді. Шерман 1973 жылы әлі де шығармашылықпен айналысып, америкалық пуритандыққа және сексуалдық революцияға қатысты өз көзқарасын егжей-тегжейлі баяндаған "The Rape of the A*P*E*" атты даулы кітабын жариялады. 1971 жылы Шерман Доктор Сьюстың "Шапақ киген мысық" анимациялық телеарнасының дауысы болды. Ол "Dr. Seuss on the Loose" рөлін қайтадан ойнады, бұл оның өлімінен бұрынғы соңғы жобасы болды.

Sherman's career success was short lived: after peaking in 1963, his popularity declined rather quickly. After the assassination of John F. Kennedy, the public taste for Sherman's type of comedy lessened. Beginning in 1964, Sherman was among many American acts whose sales were affected badly by the British Invasion (which Sherman skewered in the song "Pop Hates the Beatles", a spoof of "Pop! Goes the Weasel"). By 1965, Sherman had released two albums that did not make the Top 50 and in 1966, Warner Bros. Records dropped him from the roster. His last album for WB, Togetherness, was released in 1967 to poor reviews and poor sales. All of his previous releases had been recorded in front of a live studio audience – or in the case of Live, Hoping You Are the Same, recorded during a Las Vegas performance – but Togetherness was purely a studio recording, and the lack of an audience and their response affected the result, as did the nondescript backup singers and studio orchestra. On November 13, 1965, Sherman made a rare primetime television acting appearance in "The Sheriff of Fetterman's Crossing," an episode of Rod Serling's short lived Western series The Loner (1965–1966). Sherman played Walton Peterson Tetley, a local schnook who went off to war and rose to regiment cook before returning home a hero, thanks to tall tales and yarn spinning. The town hails its conquering hero and Tetley is appointed sheriff. Series star Lloyd Bridges as William Colton, a wandering Union veteran, comes to town and signs on to be Tetley's deputy, discovering quickly his boss' utter incompetence in the office. Tetley receives a threatening note from a gunslinger challenging this purported hero to a gunfight when he arrives on the noon stage, at which point the story becomes a parody of iconic Western movie High Noon (1952). Colton sets to teaching the shivering in his boots sheriff courage and gunmanship. Sherman's semi serious and sympathetic performance was strong and his presence an affable one. In 1966, Sherman visited Australia. He did a television series in Melbourne, Victoria, for a live audience. During the performance, he sang a parody of "Molly Malone." It included a play on the word "but" (butt) which did not elicit a laugh. What Sherman did not know is that Australians use the word "bum" where Americans would say "butt" (although usage of the word "butt" has since become widespread in Australia). Otherwise, Sherman was well received by the audience. Afterward, he met with some of his fans and signed at least one autograph. In 1969, Sherman wrote the book and lyrics – with music by Albert Hague – for The Fig Leaves Are Falling, a flop Broadway musical that ran only four performances, despite direction by George Abbott and a cast that included Barry Nelson, Dorothy Loudon, and David Cassidy. Still creative, in 1973, Sherman published the controversial The Rape of the A*P*E*, which detailed his point of view on American Puritanism and the sexual revolution. In 1971, Sherman was the voice of Dr. Seuss's The Cat in the Hat for the animated television special. He reprised the role for Dr. Seuss on the Loose, his last project before his death.

Денсаулыққа байланысты проблемалар мен өлім

Шерманның өмірінің соңғы жылдары алкоголизм мен салмағының артуы денсаулығының күрт нашарлауына әкелді; кейін ол диабетке шалдықты және өкпе ауруларымен күресті. 1966 жылы оның әйелі Ди ажырасуға өтініш берді және ұл-қызының толық қамқорлығына ие болды. Шерман бір кезде жұмыссыздыққа байланысты жәрдемақымен күн көріп, салмағын азайту үшін қысқа мерзімге Motion Picture & Television Country House and Hospital-ге көшіп өтті. Ол Калифорния штатының Калвер-Сити қаласындағы Хиллсайд мемориалдық паркіне жерленген.

Танымал мәдениетте

Шерманның "Ratt Fink" әнін панк-рок тобы The Misfits 1979 жылғы "Night of the Living Dead" синглінде орындап қайта жазды. Бұл әнді бұрынғы Misfits гитарисі Бобби Стил өзінің The Undead тобымен де қайта жазған. Шерман бұл әнді Джонни Ли Уиллс бастапқыда орындаған және 1950 жылы The Ames Brothers тобы танымал еткен "Rag Mop" әнінің пародиязы ретінде жазған. "Симпсондардың" "Кондоның үш гейі" атты эпизодында "Weird Al" Янкович қонақ ретінде пайда болады. Гомер Янковичтен өзі жазып, жіберген екі әнінің тағдыры туралы сұрағанда, Янкович оларды алғанын айтады. Гомер қайсысын артық ұнағанын сұрағанда, Янкович: "Олар шамалы ғана ерекшеленді, Гомер" дейді. Сонда Гомер ашуланып: "Иә, сен де Аллан Шерман сияқтысың" деп ренжіп айтады. Шерманға жасалған басқа сілтемелер "Марж мақтаныш етпе" эпизодында Барт өзінің (құрылған) "Гранада лагері" альбомының көшірмесіне телефон жазбасын жасырғанда кездеседі – "ешкім тыңдамайтын жерде". Тағы бір эпизодта Гомер өзінің LP пластинкаларының аз ғып жинағын парақтап, соның ішінде "My Son, the Folk Singer" және "A Midsummer's Nice Dream" альбомдарын көрсетеді. Саяси пародиалық Capitol Steps тобы "Hello Muddah, Hello Fadduh" әнін "Fools On The Hill" (1992 жылғы әндер) композициясында пайдаланған. Голланд комедианты Рийк де Гойер "Hello Muddah, Hello Fadduh" әнінің "Brief uit La Courtine" (Ла Кортиннен хат) және "Brief naar La Courtine" (Ла Кортинге хат) деп аталатын екі голланд тіліндегі нұсқасын орындаған. Біріншісінде ол голландтық Ла-Кортиндегі әскери қызметіндегі оқиғаларын баяндайды, ал екіншісі – оның әкесінің жауабы.

Синглдар

ЖылТақырыптары (А жағы, В жағы) Екі жағы да бір альбомнан, басқа көрсетілмесеТізімдемедегі орныАльбомАҚШҰК 1963 "Hello Muddah, Hello Fadduh! (Лагерьден хат)" / "Rat Fink" 2 14 "Ұлым, Гайка" "(Сент-Луистен алыс келдің) Сен қате жолға түстің, Ескі король Луи" ("Ұлым, Гайка" альбомынан) 5 (Рождестволық тізімдеме) — — "Тек Swingin' Liver үшін!" 1964 "Ұлым, Вампир" / "I Can't Dance" ("Алан Әдемі елде" альбомынан) — — — Альбомға кірмейтін трек "(Heart) Skin" / "The Drop Outs March" — — — "Алан Әдемі елде" "Hello Muddah, Hello Fadduh! (Лагерьден хат)" (1964 нұсқасы) / "Ұлым, Гайка" альбомынан А жағының түпнұсқасы 59 9 — Альбомға кірмейтін трек "The End Of A Symphony" – 1 бөлім / 2 бөлім Бостон поп оркестрімен, Артур Фидлер, дирижер — — — "Питер және Комиссар" "Поп Битлзді жек көреді" / "Grow, Mrs. Goldfarb" Жарияланбаған — — — "Тек Swingin' Liver үшін!" 1965 "Crazy Downtown" / "The Drop Outs March" ("Алан Әдемі елде" альбомынан) 40 6 — Альбомға кірмейтін трек "The Drinking Man's Diet" / "The Laarge Daark Aardvark Song" 98 21 "Менің атым Алан" 1966 "Odd Ball" / "His Own Little Island" — — — Альбомға кірмейтін тректер 1967 "Westchester Hadassah" / "Strange Things In My Soup" — — — "Togetherness" 1968 "The Fig Leaves Are Falling" / "Juggling" — — — Альбомға кірмейтін тректер