Кіріспе

Француздық дәстүрлі жергілікті өнер мұражайы Музей дю Куай Бранли Жак Ширак (myze dy ke bʁɑ̃li ʒak ʃiʁak;), Париж қаласында орналасқан, француз архитекторы Жан Нувель жобалаған мұражай, Африка, Азия, Океания және Американың жергілікті өнері мен мәдениеттерін көрсетеді. Мұражай коллекциясына миллионнан астам нысан (этнографиялық нысандар, фотосуреттер, құжаттар және т.б.) кіреді. ), оның ішінде 3500 -ы әр уақытта тұрақты және уақытша тақырыптық экспонаттарда көрсетіледі. Мұражайдан алынған бұйымдар Луврдің Павильон де Сессиясында да қойылған. Quai Branly мұражайы 2006 жылы ашылды; бұл Париждегі ең жаңа ірі мұражайлар және 2016 жылы 1,15 миллион келушілерді қабылдады. Ол Франция Мәдениет және коммуникация министрлігі мен Жоғары білім және ғылыми-зерттеу министрлігімен бірлесіп басқарылады және мұражай ретінде де, зерттеу орталығы ретінде де қызмет етеді. Музей дю кваи Бранли Париждің 7-ші округінде, Сенаның сол жағалауында, Эйфель мұнарасы мен Пон де л'Алмаға жақын орналасқан. Музей дау-дамайға ұшырады, кейбіреулер отарлау арқылы алынған коллекцияларды елге қайтаруды талап етеді.

Тарих

Француз президенттері өздерінің президенттік уақытына арналған мұражайлар ретінде мұражайлар салу дәстүріне сәйкес, президенттер Жорж Помпиду (Жорж Помпиду орталығы); Валери Жискар д'Эстен (Орсей мұражайы) және Франсуа Миттеран (Ұлы Лувр), Америка, Африка, Азия және Океания өнерлерін атап өтетін жаңа мұражай жобасы Президент Жак Ширакпен аяқталды. XX ғасырдың бірінші жартысынан бастап, бірқатар француз зиялылары мен ғалымдары, соның ішінде Андре Малро, Андре Бретон және Клод Леви Штраус, Парижде колониялық аумақтардың жергілікті халқының өнері мен мәдениеттеріне арналған бір ғана және маңызды мұражай құруды талап етті. Мұндай мұражай туралы ұсынысты этнолог және өнер жинаушы Жак Кершаше 1990 жылы "Либерация" газетінде "Бүкіл әлемнің шедеврлері еркін және тең болып туады" деп аталатын манифестінде жасаған болатын. Манифестке үш жүз суретші, жазушы, философ, антрополог және өнер тарихшылары қол қойды. Кершаш бұл идеяны Париж мэрі Жак Ширакқа жеткізді және оның кеңесшісі болды. 1995 жылы Ширак Франция президенті болып сайланды, ал келесі жылы екі түрлі мұражайдың жинақтарын біріктіретін жаңа мұражай құру туралы жариялады: бастапқыда 1931 жылғы отарлау көрмесінде құрылған және кейін 1961 жылы президент Шарль Де Голльдің мәдениет министрі Андре Малро Францияның шет елдердегі иеліктерінің мәдениеттеріне арналған музейге қайта жасаған Африка және Океания өнерінің ұлттық мұражайының (МААО немесе Африка және Океания өнерінің ұлттық мұражайы) 25,000 нысаны. 1937 жылғы Париж көрмесінде 250 000 нысаннан тұратын "Музей de l'Homme" этнология зертханасының коллекциялары. Екі мұражай мен коллекциялар мақсаттары мен тәсілдері жағынан өте әртүрлі болды; МААО ең алдымен өнер тарихшылары мен консерваторлары басқаратын өнер коллекциясы, ал Адам мұражайы этнологтар мен антропологтар басқаратын және әлеуметтік-мәдени контекстке және нысандарды пайдалануға қызығушылық танытқан. Осы бөліністің нәтижесінде жаңа мұражай екі түрлі министрліктің қарамағына берілді: білім министрлігі этнологиялық оқыту мен зерттеуді бақылады; және мәдениет және коммуникация министрлігі, өнерді бақылады. Француз зерттеушілері мен этнологтары жинаған дүниежүзілік коллекциялардан басқа жаңа мұражайдың директорлары он мың бұйым жинады. Жаңа мұражайдың алғашқы кәсібі Лувр мұражайының ішінде, Павильон де Сессияда, өнер премьераларына, "алғашқы өнерлерге" арналған жаңа галереяның ашылуы болды. Жаңа бөлім дереу қарсылық көрсетті; дәстүршілдер бұл өнердің түрі Луврге жатпайды деп ойлады, ал көптеген этнологтар коллекцияны екіге бөлуге қауіп төндіреді деп ойлады, ең жақсы заттар Луврге барады. Бұл мәселе Президент Ширак пен Премьер-министр Лионель Жоспен үкіметінің 1998 жылғы 29 шілдедегі жарлығымен шешілді. 1998 жылдың желтоқсан айында мұражай ресми түрде құрылды және оның президенті болып Стефан Мартин тағайындалды.

Атауы

Музей өз жұмысын "Musée du quai Branly" деген атпен бастады. Бұрынғы ұсыныстар Музей дю Трокадеро болды, мұражайдың үйі болғаннан кейін, мұражай бастапқыда орналасқан, Музей де Льом, Музей де Премьера ("алғашқы өнер", саяси дұрыс емес "примитивтік өнерге" сәйкес келеді) немесе Музей [де Льом] де Артс э де Цивилизация ("музей [адам], өнер және өркениет"). Анодикалық орналасқан жердің атауы терминологияға қатысты дау-дамайдан аулақ болу үшін таңдалды, бірақ сыншылар бұл уақытша атау деп санайды, бұл жобаны бастаған президент Жак Ширактың есімімен кейін қайта атауды жеңілдетеді. 2016 жылдың маусым айында музейдің атына "Жак Ширак" қосылды.

Жинақтар

Мұражайда қазір жабық болып қалған Африка және Океания өнерінің ұлттық мұражайының және Музей де Льомменің этнографиялық бөлімінің коллекциялары, сонымен қатар жақында сатып алынған заттар бар. Мұнда 300 000 туынды, 700 000 фотосурет, 320 000 құжат, 10 000 музыкалық аспаптар және 25 000 мата немесе киім бұйымдары сақталған. Негізгі коллекция аймағында 3500 нысан бар, жыл сайын 500 нысан ауысып тұрады. Франция отаршылдық кезеңінде заңсыз әкелінген жәдігерлер, егер аталған ел оларды сұраса, қайтарылуы керек деп мәлімдеді. Францияда Сахарадан төменгі аймақта орналасқан 90 000 артефакттің 70 000-і Париждегі Куай Бранли мұражайының архивтерінде немесе қоғамдық көрмеде орналасқан. Бірақ қазіргі уақытта мұндай уәдеге мүмкіндік беретін француз заңы немесе заңнамасы жоқ. Бұл - Францияның отаршылдық кезеңінде жиналған бұйымдарды қайтару саясатынан мүлдем өзгеше. Мысалы, 2016 жылы Франция үкіметі Бенин президенті сұраған артефакттерді қайтарудан бас тартты, себебі француз ұлттық коллекциялары "талдамасыз", яғни олардың бір бөлігі берілмейді.

Ғимараттар

Мұражай кешенінде 4 ғимарат бар, олар бақпен бірге 233 миллион евроға тұрғызылды. Мұражай галереялары орналасқан негізгі ғимарат ұзын және 2 қабатты алып жатыр, үйдің төбесінде шатыры бар, бұл Париждегі ең үлкен шатырлы шатыр. Ол бақтың үстінде 10 метр биіктікте орналасқан, шығыс және батыс шеттерінде екі үлкен бетон силос және 26 болат бағанамен қолдау тапқан үлкен көпір сияқты салынған. Бақшадағы ағаштардың өсуімен қатар, бағаналар мүлдем жасырынып, ғимарат ағаштардың басына сүйеніп тұрғандай болады. Келушілер кішкентай кіреберіс арқылы негізгі ғимаратқа кіреді, содан кейін екі жүз метрлік ұзындықтағы негізгі галереяға жету үшін жайлап еңіспен жоғары қарай жүреді. Негізгі галереяның іші салыстырмалы түрде қараңғы, сырттан кіретін күн сәулесінің мөлшері аз, және тұрақты коллекциядан көрнекі заттарға тікелей жарық беріледі. Солтүстік жағында 30 галерея орналасқан, олар құрылыстың сыртынан әр түрлі түсті қораптар ретінде көрінеді. Үш мезонин негізгі галереяға қарап тұр; орталық мезонин - мультимедиялық орталық, ал қалған екі мезонин уақытша экспонаттар үшін қолданылады. Батыс мезонинде әр 18 айда бір жаңа көрме болады, ал шығыс мезониндегі көрме жыл сайын өзгереді. Ғимараттың бақша жағында аудитория, сыныптар, дәріс залы, мультимедиялық кітапхана және кітап дүкені бар. Бранли ғимаратында әкімшілік кеңселер орналасқан, оның бес қабатта 140 жұмыс орны бар. Оның ең ерекше ерекшелігі - ғимараттың солтүстік жағында, Сена өзеніне қараған, тірі өсімдіктерден тұратын жасыл қабырға. Авент ғимараты Бранли ғимаратымен жаяу жүргіншілер көпірлерімен байланысты, 60 жұмыс орны бар, Жакс Кершаш лекциялық залы мен 700 000 фотосурет пен дыбыс жазбаларының мұрағаты орналасқан. Университет көшесіне орналасқан ғимаратта музейдің шеберханалары мен кітапханасы орналасқан. Ғимараттың төбелері мен қасбеті сегіз жергілікті австралиялық заманауи суретшінің, төрт еркек пен төрт әйелдің: Нингура Напурула, Лена Нядби, Джуди Уотсон, Гулумбу Юнупингу, Джон Маурунджул, Пэдди Нюнуни Бедфорд, Майкл Райли және Яннима Томми Уотсонның туындыларымен безендірілген.

Клод Леви-Стросс театры

Театр бас залдың астында орналасқан, оған бақ арқылы да кіруге болады. Ол Жан Ноувелдің сценарисі үшін dUCKS scéno және оның акустикасы үшін Жан Пол Ламуромен бірлесіп жасаған. Бұл зал концерттер, кино көрсетілімдері немесе қоғамдық конференциялар үшін пайдаланылады. Ол Исси Мияке ойлап тапқан акустикалық перделерге байланысты бірнеше конфигурацияларға мүмкіндік береді.

Бау-бақшалар

Мұражайдың бастапқы жобасында 25000 шаршы метр жердің 7500 шаршы метрі бақ үшін бөлінген. Жеңімпаз болған архитектор Жан Нувель бақтардың көлемін 17 500 м2 -ге дейін ұлғайтты. Олар ландшафт сәулетшісі Жиль Клемент жобалаған және дәстүрлі француздық салт бағдарының қарама-қарсысын көрсетеді: қоршаулар, газон, қақпалар, монументалды баспалдақ жоқ; Керісінше, Клемент шағын бақтардан тұратын, өзендер, төбелер, бассейндер мен бақшалар бар, жергілікті француз өсімдіктері мен Париж климатына бейімделген импорттық өсімдіктерді пайдаланып, шағын бақтардан тұратын кебелектерді құрастырды. Бастапқыда 169 ағаш пен 72 000 өсімдік отырғызылды. Сеноя өзенінің бойындағы көшеге қараған солтүстік жағында бақты биік қос қабырғалы шыны қабырға қорғайды, бұл көшедегі дыбыстың көп бөлігін бұғаттайды. Мұражай ғимараты солтүстік жағындағы бақтардың астында жатыр. Кіреберіспен байланысты тік жолдар мен ұзын осьтің орнына, жолдар бақтар арқылы бұралып, көзге көрінетін бағытсыз өтеді. Музей бағының тағы бір ерекшелігі - өсімдіктер стенасы, оны ботаник Патрик Бланк жасаған. Бұл жасыл қабырға мұражайдың қасбеттерінің 800 м2 және ішкі қабырғалардың 150 м2 аумағын қамтиды. Онда 150 түрлі өсімдіктің 15000 түрі бар. Олар Жапония, Қытай, Америка және Орталық Еуропадан шығарылған.

Сын-пікірлер мен даулар

Музейдің атауы туралы күмән оның ауқымы мен көзқарасы туралы шиеленістерді білдірді. Жаңа мұражай ашылғанда сыншылардың бәрі де риза болған жоқ. The New York Times газетінің сәулет сыншысы Майкл Киммельман 2006 жылы 2 шілдеде "Жас жарық қаласындағы қараңғылық жүрегі" атты шолу жариялады. Ол мұражайды "жоғалған мүмкіндік және түсіндіруге болмайтын жаттығу" деп атады және ол "қызыл, қара және күңгірт жабайы орман ретінде ойластырылған, онда заттар логикалық тұрғыдан таңдалып, орналастырылған. Бұл орын қысқаша қызықты, көрініс ретінде, бірақ маңдайшасын slappingly wrongheaded орын жай ғана мағынасы жоқ. Ескі, жаңа, жақсы, жаман, бәрі бір-бірімен араласып, еш себепсіз, еш түсініксіз, тек көрнекілікпен ғана көрінеді". MQB Францияда ұсталған маоридің мокомокай деп аталатын татуировкаланған басының қайтарылуына байланысты дау-дамайға қатысты. Бұл дау Нормандиядағы мұражайдың татуировкаланған бас мүсінін Жаңа Зеландияға қайтару туралы шешім қабылдағанынан кейін туындады. 2003 жылдан бастап Жаңа Зеландияның ұлттық мұражайы Те Папа Тонгарева әлемнің түрлі елдерідегі мұражайлардан маорилердің сүйектерін қайтаруды сұрауда. MQB бастапқыда Мокомокайды Жаңа Зеландияға қайтаруға қарсы болғанмен, 2010 жылы француз заңына енгізілген өзгерістер талқылауға мүмкіндік берді, нәтижесінде репатриация болды. Сонымен қатар, көрнекі бұйымдарды антропологиялық нысандар ретінде немесе өнер туындылары ретінде қарастыру керектігіне қатысты да даулар туындады. Португалиялық антрополог Нелия Диас мұражай антропологиясы мен жалпы музей практикасы арасындағы шиеленісті зерттей отырып, осы сұрақпен күреседі. Қорытындылай келе, ол былай деп жазады: "Егер ресми презентация мен контексттік презентацияның дихотомиясы мұражай антропологиясының практикасына қатысты болмаса, Бранли өзінің тұрақты галереясында антропология мен эстетика арасындағы дилемманы шешпеген сияқты. Ал уақытша экспонаттар осындай дилемманы жеңіп, тарихи және мәдени тұрғыдан нысандарды көрсету арқылы жаңа орындарды ашуға тырысады. Бұл жаңа жолға апара ма, жоқ па, әлі белгісіз".