Кіріспе
Кемінде екі жыл бойы тоңған топырақ – тоңған жер. Тұрақты тоң топырақ – бұл топырақ немесе су асты шөгіндісі, ол кемінде екі жыл немесе одан да көп уақыт бойы тоңған күйде қалады. Ең көне тұрақты тоң топырақ шамамен 700 000 жыл бойы үздірілмей тоңған. Ең шалқаяған тұрақты тоң топырақтың тік көлемі бір метрден кем, ал ең тереңі үш метрден асады. Мұздықтар мен мұз қабаттарының астындағы жер әдетте тұрақты тоң топырақ деп есептелмейді. Сондықтан, құрлықта тұрақты тоң топырақ әдетте маусымдық қату мен еруге ұшырайтын топырақтың белсенді қабатының астында орналасқан. Солтүстік жарты шардың шамамен 15%-ы немесе бүкіл Жер бетінің 11%-ы тұрақты тоң топырақпен жабылып, жалпы ауданы шамамен 7 миллион км² құрайды. Бұл Аляска, Канада, Гренландия және Сібірдің кең аудандарын қамтиды. Ол сондай-ақ Тибет таулы аймағы сияқты биік таулы аймақтарда да кездеседі. Оңтүстік жарты шарда тұрақты тоң топырақ аз, ол Патагониядағы Анд тауларында, Жаңа Зеландияның Оңтүстік Альпісінде немесе Антарктиданың ең биік тауларында ғана кездеседі. Тұрақты тоң топырақтың еруінен болатын эмиссиялар климатқа елеулі әсер етіп, жаһандық көміртегі айналымын өзгертеді. Тұрақты тоң топырақтан қанша парниктік газдар шығатынын дәл болжау қиын, себебі еру процестері әлі толыққанды зерттелмеген. Адамның қызметінен туындаған эмиссиялардан кем және жаһандық жылудың күшеюіне жеткіліксіз екені туралы жалпы пікір бар. Дегенмен, тұрақты тоң топырақтың жылдық эмиссиясы орманды жоюдан туындаған жаһандық эмиссиялармен немесе Ресей, АҚШ немесе Қытай сияқты ірі елдердің жылдық эмиссияларымен салыстыруға болады. Климатқа тигізетін әсерінен басқа, тұрақты тоң топырақтың еруі қосымша тәуекелдерді де әкеледі. Бұрын тоңған топырақта мұз жеткілікті мөлшерде болады, ол еру кезінде гидравликалық қанығу шегінен асып, топырақ айтарлықтай ығысып, тіпті құлай дауытпауы мүмкін. Көптеген ғимараттар мен инфрақұрылымдар тұрақты тоң топыраққа тоңған және тұрақты күйде салынған, сондықтан олар еру кезінде құлау қаупінде. 2018 жылғы мәліметтер бойынша, Солтүстік жарты шардағы орташа қалыңдық шамамен 1 метрді құрайды, бірақ маңызды аймақтық айырмашылықтар бар. Солтүстік-шығыс Сібір, Аляска және Гренландияда ең тұрақты топырақ және ең аз белсенді қабат (орташа есеппен 1 метрден кем, кейде 0,3 метрдей) бар, ал Оңтүстік Норвегия мен Моңғол үстірті белсенді қабатының орташа тереңдігі 1 метрден асатын жалғыз аймақтар. Белсенді қабат пен тұрақты тоң топырақтың арасындағы шекара кейде тұрақты тоң топырақ деңгейі деп аталады. Бұл аймақтың көп бөлігі Сібірде, Канаданың солтүстігінде, Аляскада және Гренландияда орналасқан. Белсенді қабаттың астында тұрақты тоң топырақтың жылдық температуралық ауытқуы тереңдікпен бірге азаяды. Тұрақты тоң топырақтың ең терең жері геотермальдық жылу температураны нөлден жоғары ұстайтын нүктеге дейін жетеді. Бұл төменгі шектен жоғары тұрақты жылдық температурасы бар тұрақты тоң топырақ болуы мүмкін – "изотермальды тұрақты тоң топырақ".
frozen ground
Permafrost is soil or underwater sediment which continuously remains below for two years or more: the oldest permafrost had been continuously frozen for around 700,000 years. While the shallowest permafrost has a vertical extent of below a meter (3 ft), the deepest is greater than The ground beneath glaciers and ice sheets is not usually defined as permafrost, so on land, permafrost is generally located beneath a so called active layer of soil which freezes and thaws depending on the season. Around 15% of the Northern Hemisphere or 11% of the global surface is underlain by permafrost, with the total area of around This includes large areas of Alaska, Canada, Greenland, and Siberia. It is also located in high mountain regions, with the Tibetan Plateau a prominent example. Only a minority of permafrost exists in the Southern Hemisphere, where it is consigned to mountain slopes like in the Andes of Patagonia, the Southern Alps of New Zealand, or the highest mountains of Antarctica. The emissions from thawing permafrost will have a sufficient impact on the climate to impact global carbon budgets. It is difficult to accurately predict how much greenhouse gases the permafrost releases because of the different thaw processes are still uncertain. There is widespread agreement that the emissions will be smaller than human caused emissions and not large enough to result in runaway warming. Instead, the annual permafrost emissions are likely comparable with global emissions from deforestation, or to annual emissions of large countries such as Russia, the United States or China. In addition to its climate impact, permafrost thaw brings additional risks. Formerly frozen ground often contains enough ice that when it thaws, hydraulic saturation is suddenly exceeded, so the ground shifts substantially and may even collapse outright. Many buildings and other infrastructure were built on permafrost when it was frozen and stable, and so are vulnerable to collapse if it thaws. as of 2018, the average thickness in the Northern Hemisphere is ~, but there are significant regional differences. Northeastern Siberia, Alaska and Greenland have the most solid permafrost with the lowest extent of active layer (less than on average, and sometimes only ), while southern Norway and the Mongolian Plateau are the only areas where the average active layer is deeper than , with the record of The border between active layer and permafrost itself is sometimes called permafrost table. Most of this area is found in Siberia, northern Canada, Alaska and Greenland. Beneath the active layer annual temperature swings of permafrost become smaller with depth. The greatest depth of permafrost occurs right before the point where geothermal heat maintains a temperature above freezing. Above that bottom limit there may be permafrost with a consistent annual temperature—"isothermal permafrost".
Қақпақтың үздіксіздігі
Тұңғиық әдетте ауаның жылдық орташа температурасы судың қату нүктесінен төмен болатын кез келген климатта қалыптасады. Бірақ, ылғалды тайғақ орманды аймақтарда, мысалы Солтүстік Скандинавияда және Еуропалық Ресейдің Солтүстік-Шығыс бөлігінде, Урал тауларының батысында, қар жылуды сақтап тұратын қабат ретінде әрекет етеді. Мұздықтар жатқан жерлер де ерекшелік болуы мүмкін. Барлық мұздықтардың түбі геотермальдық жылумен жылытылатындықтан, температурасы қалыптасу нүктесіне жақын болған орташа мұздықтарда жермен жанасқан жерде сұйық су болуы мүмкін, сондықтан олардың астында тұңғиық қабаттары болмайды. Плейстоцен дәуірінде терең тұңғиық қалыптасқан аймақтардағы геотермальдық градиенттегі "көне" суық аномалиялары бірнеше жүз метр тереңдікке дейін сақталады. Бұл Солтүстік Америка мен Еуропадағы тереңдіктерде жасалған температура өлшемдерінен анық көрінеді.
Тұрақты емес мәңгі тоң
Жер асты температурасы ауа температурасына қарағанда маусымдар арасында аз өзгереді, ал геотермальдық қабықтың градиенті салдарынан орташа жылдық температура тереңдікпен бірге көбейе түседі. Сондықтан, егер ауаның орташа жылдық температурасы тек сәл төмен болса, мәңгілік тоң тек қорғалған жерлерде (әдетте солтүстік немесе оңтүстік беткейлерде, тиісінше солтүстік және оңтүстік жарты шарларда) пайда болады, бұл үзілісті мәңгілік тоңның қалыптасуына әкеледі. Әдетте, топырақтың орташа жылдық беттік температурасы аралығында болатын климатта мәңгілік тоң үзілісті болып қалады. Бұрын айтылған ылғалды қыстау аймақтарында тіпті үзілісті мәңгілік тоң да болмауы мүмкін. Үзілісті мәңгілік тоң көбінесе кең ауқымды үзілісті мәңгілік тоңға бөлінеді, онда мәңгілік тоң ландшафтың 50 мен 90 пайызын жабады және әдетте орташа жылдық температурасы аралығында болатын аймақтарда кездеседі, ал сирегірек мәңгілік тоңда мәңгілік тоңның жабынуы ландшафтың 50 пайызынан кем болады және әдетте орташа жылдық температурасы аралығында кездеседі.
Топырақ ғылымында сирегірек мәңгілік тоң аймағы SPZ деп, ал кең ауқымды үзілісті мәңгілік тоң аймағы DPZ деп қысқартылады. Ерекшеліктер мұздықтан жалаңдалмаған Сібір мен Аляскада кездеседі, онда қазіргі мәңгілік тоңның тереңдігі мұздық дәуірлердегі климаттық жағдайлардың қалдығы болып табылады, онда қыстар бүгінгіден дейін суық болған.
In soil science, the sporadic permafrost zone is abbreviated SPZ and the extensive discontinuous permafrost zone DPZ. Exceptions occur in un glaciated Siberia and Alaska where the present depth of permafrost is a relic of climatic conditions during glacial ages where winters were up to colder than those of today.
Альпілік мәңгі тоң
Солтүстік және Оңтүстік жарты шардағы биіктіктердің диапазоны тұрақты түрде тоңған жерді сақтауға жеткілікті суық: ең белгілі мысалдардың бірі - Канаданың Роки таулары, Еуропа Альпілері, Гималай және Тянь-Шань. Жалпы алғанда, кең альпілік мәңгі тоң үшін орташа жылдық ауа температурасы қажет, бірақ бұл жергілікті топографияға байланысты өзгеруі мүмкін, ал кейбір таулы аймақтарда мәңгі тоңның болуы белгілі. Сондай-ақ, жер асты альпілік мәңгі тоң жылырақ, өсімдіктер өсетін топырақпен жабылуы мүмкін. [[Файл:Sayedi 2020 post LGM тұрақты тоң. jpg|thumb|Соңғы мұз дәуірінің ең жоғарғы шегі мен қазіргі уақыт аралығындағы теңіз астындағы мәңгі тоңның көлемі мен құрылымындағы өзгерістер. 2014 жылы альпілік мәңгі тоң аймағының аймақтық бағалаулар жинағы жаһандық көлемді анықтады. Дегенмен, 2014 жылға дейін Анд тауларындағы альпілік мәңгі тоңның толық картасы жасалмады, бірақ оның көлемі осы аймақтардағы судың мөлшерін бағалау үшін модельдеуге алынды.
Теңіз астындағы мәңгі тоң
Теңіз астындағы мәңгі тоң теңіз түбінде кездеседі және полярлық аймақтардың континенттік шельфтерінде таралады. Бұл аймақтар соңғы мұз дәуірінде, Жер бетіндегі судың көп бөлігі құрлықтағы мұз қабаттарында тоңған және теңіз деңгейі төмен болған кезде қалыптасқан. Голоцендік мұздың шегіну кезінде мұз қабаттары еріп теңіз суына айналғанда, жағалаудағы мәңгі тоң жер бетіндегі мәңгі тоңға қарағанда салыстырмалы түрде жылы және тұзды жағдайларда су астындағы шельфтерге айналды. Осы жағдайлардың нәтижесінде теңіз астындағы мәңгі тоңның ауданы біртіндеп және үздірілмей кеміп келеді. Теңіз астындағы мәңгі тоң метановые клатраттардың орналасқан жерін де қамтуы мүмкін, бұлар бір кезде «клатрат мылтығы» гипотезасы деп аталған климаттың маңызды өзгеру нүктесі деп есептелген, бірақ қазіргі кезде болжамды климат өзгерулеріне ешқандай әсер етпейді деп саналады.
Тұңғиықтың бұрынғы көлемі
Соңғы мұздық максимумында үздіксіз мәңгі тоң қазіргіден әлдеқайда үлкен аумақты алып, мұзсыз Еуропаның барлығын оңтүстікке қарай Сегедке (оңтүстік-шығыс Венгрия) және Азов теңізіне (сол кезде құрлық болған) және Шығыс Азияны оңтүстікке қарай қазіргі Чанчун мен Абашириге дейін қамтыды. Солтүстік Америкада мұздықтан оңтүстікке қарай Нью-Джерси, оңтүстік Айова және солтүстік Миссури аралығында ғана өте тар мәңгі тоң белдеуі болды, бірақ құрғақ батыс аймақтарда мәңгі тоң кеңірек таралды, ол Айдахо мен Орегонның оңтүстік шекарасына дейін созылды. Оңтүстік жарты шарда осы кезеңдегі Орталық Отаго мен Аргентина Патагониясында бұрынғы мәңгі тоңға қатысты белгілі бір дәлелдер бар, бірақ олар үздіксіз болмаған және тундрамен байланысты. Дракенсбергте мұздық максимум кезінде шамамен 1000 метрден жоғары биіктікте альпілік мәңгі тоң да кездескен.
Жердің температурасына әсері
[[File:Schuur 2022 ғасырлық масштабтағы мәңгі тоңған жердің болжамы. 21 ғасырда мәңгі тоңған жердің еруінен туындайтын парниктік газдардың тоғыз ықтимал сценарийі, төмен, орташа және жоғары эмиссия деңгейлеріне, сондай-ақ төмен, орташа және жоғары эмиссияға арналған өкілдік концентрация жолдарына байланысты шектеулі, орташа және күшті жауапты көрсетеді. Вертикальді сызық салыстыру үшін ірі елдердің шығарындыларын қолданады: шкаланың оң жағында өнеркәсіптік революция басталғаннан бергі олардың жалпы шығарындылары көрсетілген, ал сол жағында егер олар 2019 жылғы деңгейде қалып отырса, 21 ғасырдың қалған бөлігі үшін әр елдің жалпы шығарындылары көрсетілген. 2022 жылғы шолу бойынша, жаһандық жылынудың әр градусы 2100 және 2300 жылдары кенеттен еруден туындайтын шығарындыларға және оның салдарына әкеледі. Шамамен жаһандық жылынудың градусы жеткенде, мәңгі тоңған жерлердің кең аумағында кенеттен (шамамен 50 жыл ішінде) және кең масштабты құлдырауы болуы мүмкін, бұл қосымша жылынуға алып келеді.
Мұздың еріуі себепті жердің тұрақсыздығы
Алясканың Солтүстік Мұзды мұхиты жағалауындағы қаушат жағалау эрозиясы. Судың ағып кетуі немесе булануы топырақтың құрылымын әлсіретеді және ылғалдылығы төмендегенше, кейде қоюлануға дейін жетеді. Мұңғы тоңның бұзылуының айқын белгісі – мұңғы тоң аймақтарында ағаштардың тік күйіндегі кездейсоқ орын ауысуы. Жалпы жылыну мұңғы тоң беткейлерінің тұрақсыздығын күшейтеді және өзен жүйелеріне шөгінділердің көбеюіне себеп болады, нәтижесінде өзен шөгінділерінің айтарлықтай өсуіне әкеледі. Екінші жағынан, бұрынғы тығыз топырақтың бұзылуы солтүстік батпақты жерлердегі су қоймаларының дренаждалуын арттырады. Бұл оларды құрғатып, батпақты жерлер экожүйесіне бейімделген өсімдіктер мен жануарлардың тіршілігіне қауіп төндіреді. Биік тауларда құрылымдық тұрақтылықтың көп бөлігі мұздықтар мен мұңғы тоңға байланысты. Климат жылына бастағанда, мұңғы тоң еруімен беткейдің тұрақтылығы төмендеп, кеуекті су қысымының артуынан қосымша кернеу пайда болады, бұл әкелуі мүмкін. Беткейдің құлауына және тас құлауына. Соңғы ғасырда әлемнің таулы аймақтарында альпілік тау жыныстарының құлау оқиғаларының саны артты, ал кейбіреулері климаттың өзгеруіне байланысты мұңғы тоңның еруімен байланысты. 1987 жылы Италия Альпында 22 адамның қаза болған Валь-Пола көшкіні осындай мысалдың бірі. 2002 жылы ірі тас және мұз құлаулары (11,8 миллион м3 дейін), жер сілкінісі (3,9 Рихтер шкаласына дейін), су тасқыны (7,8 миллион м3 суға дейін) және биік таулық мұңғы тоңдағы тұрақсыздыққа байланысты тас-мұз ағынының ұзақ қашықтыққа (60 м/с жылдамдықпен 7,5 км дейін) жылдам қозғалуы тіркелді. 2013 жылы Канаданың Гершель аралында мұңғы тоңның еруі. Мұңғы тоңның еруі қатып қалған қиыршықтардың (FDL) пайда болуына да әкелуі мүмкін, олар "топырақ, тас, ағаштар және мұздан тұратын баяу қозғалатын көшкін" деп анықталады. Бұл Алясканың оңтүстік Брукс жотасындағы маңызды мәселе, онда 2012 жылға дейін кейбір FDL-дердің ені, биіктігі және ұзындығы өлшенді. 2021 жылдың желтоқсанына қарай, оңтүстік Брукс жотасында 43 қатып қалған қиыршық анықталды, олар Транс-Аляска құбыр жүйесінің (TAPS) дәлізін және Алясканың ішкі бөлігі мен Алясканың Солтүстік жағалауын байланыстыратын негізгі көлік арнасы болып табылатын Далтон тас жолын қауіпке тікелей ұшыратуы мүмкін.
Инфрақұрылым
[[File:Hjort 2018 жылғы тұрақты мұздық инфрақұрылымы.png|thumb|2050 жылға дейін күтілетін мәңгі мұздың еруінен инфрақұрылымға қауіптің картасы. Салдарынан мәңгі мұздық аймақтардағы инфрақұрылымның кең ауқымы еру қаупіне ұшырауда. 2050 жылға қарай, мәңгі мұздық аймақтарында орналасқан әлемдік инфрақұрылымның шамамен 70% -ы, оның ішінде "кризистік" инфрақұрылымның 30–50% -ы мәңгі мұздың еруінен жоғары тәуекелге ұшырайды деп болжануда. Осы ғасырдың екінші жартысына қарай, осымен байланысты шығындар ондаған миллиард долларға жете алуы мүмкін. Париж келісіміне сәйкес парниктік газдар эмиссиясын төмендету ғасырдың ортасынан кейін тәуекелді тұрақтандыруға бағытталған, әйтпесе жағдай нашарлай түседі. RCP4.5 сценарийі үшін де ұқсас бағалаулар жасалды, бұл 2100 жылға қарай қазіргі болжамдармен салыстырылатын жылыну деңгейіне әкеледі. Бұл жағдайда мәңгі мұздың еруінен туындаған жалпы зиян 3 миллиард долларға дейін төмендейді, ал жолдар мен теміржолдарға келтірілген зиян шамамен екі үшін бір бөлігіне дейін азаяды (700 және 620 миллион доллардан 190 және 220 миллион долларға дейін), ал құбырларға келтірілген зиян он еседен астам азаяды, 170 миллион доллардан 16 миллион долларға дейін. Аляскадағы климаттың өзгеруінен туындаған басқа шығындардан, мысалы, жауын-шашынның артуынан және су тасқынынан туындаған зияннан айырмашылығы, климатқа бейімделу мәңгі мұздың еруінен туындаған зиянды азайтудың тиімді жолы емес, өйткені бұл екі сценарийдің бірінде де туындаған зияннан артық шығындарға әкеледі. 2022 жылға қарай Солтүстік Ресейдің кейбір қалаларындағы ғимараттардың 80% -іне дейін зақымдалған. Бұл мұнай және газ өндіру нысандарына да қатысты, олардың 45% -і тәуекелге ұшыраған деп есептеледі. [[File:Ran 2022 QTP Permafrost damages 2050.png|thumb|left|SSP2 4.5 сценарийі бойынша мәңгі мұздың еруінен тәуекелдеп отырған Циңхай-Тибет таулы аймағы инфрақұрылымының егжей-тегжейлі картасы.
Уытты ластаушы заттардың шығарылуы
[[Файл:Langer 2023 балқытылған ластану. Бұрын тұрақты болған мәңгілік топырақтың еруінен туындаған түрлі зиянды қауіптердің ағуының графикалық бейнесі. Органохлорлар және басқа да тұрақты органикалық ластаушылар балықтар арқылы биомагнификация процесі нәтижесінде қайтадан жергілікті қауымдастықтарға таралу мүмкіндігіне байланысты ерекше алаңдаушылық туғызады. Ең жаман жағдайда, Арктикада туған болашақ ұрпақтар зиянды заттардың ұрпақтан-ұрпаққа жиналуынан иммундық жүйесі әлсіреген күйде өмірге келуі мүмкін. [[Файл:Langer 2023 alaska таралымдары. Аляскадағы әр түрлі мәңгілік топырақ участаларында орналасқан зиянды заттардың секторлар бойынша таралуы. Балық қаңқаларының саны әр заттың зияндылығын көрсетеді. Бұл оқиға қазіргі Ресей тарихындағы екінші ірі мұнай төгілуі ретінде сипатталды. Мәңгілік топырақтың еруімен байланысты тағы бір мәселе – табиғи сынаптың босауы. Мәңгілік топырақта шамамен 800 000 тонна сынап мұздатылған. Байқаулар бойынша, оның шамамен 70% еруден кейін өсімдіктерге сіңіріледі.
Микроорганизмдер
[[Файл:Алимпиялық 2023 жылғы тұрақты тоң вирустары. Жоғарғы жағынан сағат жүрісімен: Pandoravirus yedoma; Pandoravirus мамонт және Megavirus мамонт; Cedratvirus lena; Pithovirus мамонт; Megavirus мамонт; Pacmanvirus lupus. Сонымен қатар, кейбір ғалымдар горизонтальды гендердің тасымалдануының ежелгі, бұрын мұздатылған бактериялар мен қазіргі бактериялар арасында жүруі мүмкін екенін, ал оның бір салдары қазіргі патогендердің геномына жаңа антибиотиктерге төзімді гендерді енгізу болуы мүмкін екенін айтады, бұл болашақта күрделі мәселеге айналуы мүмкін. Ал басқа ғалымдар ежелгі микроорганизмдердің еруден аман қалып, адамдарға қауіп келтіруі ғылыми тұрғыдан мүмкін емес деп санайды. Сондай-ақ, кейбір зерттеулер ежелгі бактериялардың антимикробтық қарсылық қабілеті қазіргі бактериялардың қабілетімен салыстырылатын немесе тіпті одан төмен болуы мүмкін екенін көрсетеді.
Өсімдіктер
2012 жылы ресейлік зерттеушілер Сібірдің мәңгі тоңған жеріндегі мұз дәуіріне қатысты қоянның қуысынан табылған 30 мың жылдық Silene stenophylla өсімдігінің тінін қайта тірілтіп, мәңгі тоңған жердің ежелгі тіршілік нысандарының табиғи сақтағышы бола алатынын дәлелдеді. Бұл – ең көне қайта тірілтілген өсімдік тіні. Нәтижесінде алынған өсімдік өнімді болды, ақ гүлдер шығарды және көбейе алатын тұқымдар берді. Бұл зерттеу тірі тіндердің ондаған мың жылдар бойы мұзда сақталуы мүмкін екенін көрсетті.
Ғылыми зерттеулердің тарихы
[[File:Schuur 2022 permafrost көміртек әдебиеті. Жыл сайын мәңгі тоңған жерлердегі көміртегі тақырыбында жарияланған ғылыми зерттеу мақалаларының саны 1990 жылға дейін дерлік жоқ еді, ал 2020 жылға қарай 400-ге жуықтады. Баер 1843 жылы өз ана тілінде жазылған әлемдегі алғашқы мәңгі тоңған жерлерге қатысты оқулықты – "мәңгі тоңған жер мұзын зерттеуге арналған материалдар" атты еңбекті жазғаны белгілі. Алайда, ол сол кезде басылып шықпады, ал орыс тіліне аудармасы 1942 жылға дейін дайын болмады. Немец тіліндегі түпнұсқа оқулық 1843 жылғы қолжазбасы Гиссен университетінің кітапхана мұрағатында табылғанға дейін жоғалған деп есептелді. 234 беттік мәтін қосымша карталармен, алғы сөзбен және түсіндірмелермен бірге онлайн режимінде қолжетімді болды. Бұл есепте ағылшын тіліндегі термин "permanently frozen ground" сөздерінің қысқартылуы ретінде, орыс тіліндегі "вечная мерзлота" (вечная мерзлота) терминінің тікелей аудармасы ретінде қарастырылды. 1953 жылы бұл аударманы тағы бір USGS зерттеушісі Инна Поир сынға алды, себебі ол бұл терминнің оның тұрақтылығы туралы негізсіз үміттер тудыратынына сенді. Соңғы кезде кейбір зерттеушілер "мәңгілік қайта қату" дегені дұрыс аударма болар деп санайды. Бұл есептің өзі (АҚШ армиясы. Инженерлер бас басқармасы, Стратегиялық инженерлік зерттеу, № 62, 1943) 1947 жылы қайта қаралып шығарылған нұсқасы жарыққа дейін құпия сақталды, ол бұл тақырыптағы алғашқы Солтүстік Америкалық еңбек саналады. 1963 жылдың 11-15 қарашасы аралығында Пермафрост бойынша бірінші халықаралық конференция АҚШ-тың Индиана штатындағы Батыс Лафайет қаласындағы Пердью университетінде өтті. Оған әртүрлі елдерден (Аргентина, Австрия, Канада, Германия, Ұлыбритания, Жапония, Норвегия, Польша, Швеция, Швейцария, АҚШ және КСРО) 285 қатысушы қатысты, оның ішінде зерттеушілермен бірге "инженерлер, өндірушілер және құрылысшылар" да болды. Бұл осы тақырыптағы қазіргі заманғы ғылыми ынтымақтастықтың бастауы болды. Конференциялар бес жылда бір рет өткізіліп келеді. 1983 жылы өткен төртінші конференцияда "Үлкен Төрттік" (АҚШ, КСРО, Қытай және Канада) қатысушы елдердің арнайы кездесуі Халықаралық мәңгі тоңған жерлер қауымдастығын ресми түрде құрды. Соңғы онжылдықтарда климаттың өзгеруіне байланысты мәңгі тоңған жерлерді зерттеуге ең көп назар аударылуда. Осының салдарынан ғылыми әдебиеттердің саны күрт өсті. 1990 жылға дейін "мәңгі тоңған жер" және "көміртек" сөздерін қамтитын мақалалар дерлік жарияланбады, ал 2020 жылға қарай жыл сайын 400-ге жуық осындай мақалалар жарық көрді. Карл Эрнст фон Баердің (1843) және басқа авторлардың пікірінше, Еуразиядағы мәңгі тоңған жерлердің оңтүстік шегі.]]