Japanese New Wave

Кіріспе

Жапондық жаңа толқын (日本新潮, ヌーベルバーグ) - 1950 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында жарық көрген жапондық фильмдер мен кинорежиссерлердің тобы. және Шохеи Имамура.

Тарих

Жаңа толқын термині француз Nouvelle vague қозғалысынан кейін пайда болды, бұл қозғалыс ұлттық киноның дәстүрлеріне стиль мен мазмұнда қарсылық білдірді, қалыптасқан әңгімелер мен жанрларға "адамдық қарым-қатынастардың екіталай күрделілігі" және әдейі дөрекі техникалармен жылтыратылған техникалар" және режиссерлер өз фильмдерінің авторлары болуы керек деген теорияны енгізді. Француздық әріптесінен айырмашылығы, Жапон жаңа толқыны киностудиялар мекемелерінде пайда болды. Бұл саясат Нагиса Осима, Йошишиге Йошида және Масахиро Шинода (олардың үшеуі де Шочику қызметкерлері) сияқты кинорежиссерлердің пайда болуын көрсетті. Шочику жаңа толқынының маңызды ерте үлгілері Жастар туралы қатыгез әңгіме және Жапониядағы түн және тұман (екеуі де 1960 жылы, дир. Ōshima), Blood Is Dry (1960, режиссер. Yoshida) және Құрғақ көл (1960, дир. Шинода). Келесі жылы "Никкацу" шығарған "Шошқалар мен соғыс кемелері" Шохеи Имамураның Жаңа толқынның режиссері ретінде мәртебесін көрсетті. Бұл кино түсірушілерге әсер еткен (мүмкін) әсерлер әртүрлі: Ошиманың алдыңғылары Всеволод Мейерхольд пен Бертольд Брехт теорияларында және жапондық солшыл театрда (Ошимаға Жан-Люк Годардтың әсері болғаны айтылды, бірақ ол да күмән тудырады), Кидо көп ұзамай осы фильмдерге қолдау көрсетуден бас тартты (фильм зерттеушісі Александр Джакобидің айтуынша, коммерциялық сәтсіздікке байланысты). Хани өзінің шығармаларын негізінен ірі студиялардан тыс жерде түсірді, мүмкіндігінше актер еместерге және импровизацияға көңіл бөлді. Хани 1950 жылдары түсірген деректі фильмдер (Children in the Classroom және Children Who Draw) Жапонияға cinéma vérité деректі фильмдер стилін енгізді және басқа кино түсірушілерге үлкен қызығушылық тудырды. Кон Ичикава, Ясузо Масумура және Сейжун Судзуки де осы терминмен қамтылған. Осимада оны үлкен құлшыныспен қабылдады. Сонымен қатар, кинотанушы Дэвид Дессер режиссер Кането Шиндоны Масумураның қасына "ең маңызды" (Дессер) жаңа толқынның алдыңғысы және замандасы ретінде орналастырды. Жасөспірімдер арасындағы қылмыстылық, жыныстық қатынастың бұзылуы, әйелдердің қоғамдағы рөлінің өзгеруі, расизм және Жапониядағы этникалық азшылықтардың жағдайы. Арт Театр Гилльдиясы, бастапқыда шетелдік көркем фильмдерді тарату үшін Тохомен бірлесіп басталған және бірлесіп қаржыландырылған, кейде продюсер ретінде де әрекет етіп, осы фильмдерді таратудың маңызды факторына айналды. және Шинода классикалық әдебиеттің "академиялық" (Джекоби) бейімделулеріне оралды.

The term New Wave was coined after the French Nouvelle vague, a movement which had challenged the traditions of their national cinema in style and content, countering established narratives and genres with "the ambiguous complexities of human relationships" and polished techniques with deliberately rough ones, and introducing the theory that directors should be the auteurs of their films. Unlike the French counterpart, the Japanese New Wave originated within the film studio establishment, This policy saw the emergence of filmmakers like Nagisa Ōshima, Yoshishige Yoshida, and Masahiro Shinoda (all three Shochiku employees). Important early examples of the Shochiku New Wave were Cruel Story of Youth and Night and Fog in Japan (both 1960, dir. Ōshima), Blood Is Dry (1960, dir. Yoshida) and Dry Lake (1960, dir. Shinoda). Pigs and Battleships, released by Nikkatsu the following year, exemplified Shōhei Imamura's status as a director of the New Wave. The (possible) influences on these filmmakers are diverse: While Ōshima's antecedents have been seen in the theories of Vsevolod Meyerhold and Bertolt Brecht, and in the Japanese Leftist theatre (an influence of Jean Luc Godard on Ōshima has been alleged, but also questioned),

Kido soon withdrew his support for these films (due to commercial failure according to film scholar Alexander Jacoby, At the same time, Ōshima and Yoshida were the representatives of the New Wave who rejected both the term and the notion of a "movement" the most rigorously. Hani directed his works almost entirely outside of the major studios, and favored non actors and improvisation when possible. The documentaries Hani had made during the 1950s (Children in the Classroom and Children Who Draw) had introduced a style of cinéma vérité documentary to Japan, and were of great interest to other filmmakers. Kon Ichikawa, Yasuzō Masumura and Seijun Suzuki have also been encompassed with the term. and had been received enthusiastically by Ōshima upon its release. In addition, Film scholar David Desser placed director Kaneto Shindō next to Masumura as a "crucial" (Desser) predecessor and contemporary of the New Wave. juvenile delinquency, uninhibited sexuality, changing roles of women in society, racism and the position of ethnic minorities in Japan. The Art Theatre Guild, originally co initiated and co financed by Toho to distribute foreign art films, became an important factor in the distribution of these films, sometimes also acting as producer. and Shinoda retreated to "academic" (Jacoby) adaptations of classic literature.