Edward G. Begle

Кіріспе

Американдық математик Эдвард Гриффит Бегл (27 қараша 1914 жыл - 2 наурыз 1978 жыл) - мектеп математикасын зерттеу тобының (SMSG) директоры, "Жаңа математика" деп аталатын негізгі топтың директоры. Бегл математикалық білім берудің топологы және зерттеушісі болды. Ол Стэнфорд, Принстон, Мичиган және Йель университеттерінің профессорлық-оқытушылық құрамында қызмет атқарды. Бегл 1951 жылы Америка математикалық қоғамының хатшысы болып сайланды және ол 6 жыл бойы осы лауазымға ие болды.

Өмірбаян

Эдвард Г. Бегл 1914 жылы 27 қарашада Мичиган штатының Сагинау қаласында дүниеге келген. Мичиган университетінде оқып, Бегл "А" дәрежесін алды. 1936 жылы математикадан бакалавр, 1938 жылы магистр дәрежесін алды. Беглдің алғашқы академиялық жұмысы топология саласында болды, ол Ph. 1940 жылы Соломон Лефшецтің оқуымен Принстон университеті. Бегльдің математикалық зерттеулер саласындағы үлесі шектеулі болса да, олардың арасында Вьеторис теоремасының алғашқы дәлелі бар, ол оны Вьеторис Бегль карталау теоремасы деп атауға себеп болды. Бегл докторлық дәрежесін бітіргеннен кейін бір жыл бойы Ұлттық зерттеулер кеңесінің мүшесі болып жұмыс істеді, содан кейін 1942 жылы Йель университетінің факультетіне кірді. Бегльдің математикаға деген қызығушылығы оның математикаға арналған ерте мәтіндерінде көрінеді, онда жазуы жетістіктерге жеткен математиктерге арналған оқулықтарды жазу кезінде дәстүрден алыстап кетеді. Оның орнына Бегльдің математикаға кіріспе мәтіндері математиканы оқытудағы революциялық тұжырымдама - бірінші курста оқитын математиктерге арналған. Беглдің математика саласындағы педагог ретінде беделі өскен сайын, ол өз саласында танымал болды және 1951 жылы Америка математикалық қоғамының хатшысы болып сайланды. 1958 жылы "Спутник" ғарышынан кейін Бегль 15 жыл бойы ұстайтын мектеп математикасы зерттеу тобының директоры болды. Оның басшылығымен SMSG көптеген есептер мен зерттеулер жариялады, олардың ең бастысы "Жаңа математика" деп аталатын оқыту революциясын егжей-тегжейлі баяндаған кітаптар сериясында аяқталды. 1961 жылы Бегл Стэнфордтың білім беру мектебінде профессор болып тағайындалды, сондай-ақ Стэнфордтың математика кафедрасында сыпайылықпен тағайындалды. 1961 жылы Бегл Американың математикалық қауымдастығының ең жоғары марапатына ие болды: Математикаға ерекше қызмет көрсету үшін сыйлық. 1978 жылы қайтыс болған кезде Бегль өзінің 15 жылдық қызмет кезеңінің нәтижелерін құрастыру үстінде жұмыс істеп жүрді. 1979 жылы өлгеннен кейін жарық көрген "Математика біліміндегі сынға алатындар: эмпирикалық әдебиетті зерттеудің нәтижелері" атты еңбегі Ұлттық математика мұғалімдері кеңесі Бегльдің ең ықпалды еңбегі ретінде аталып өтті.

Edward G. Begle was born November 27, 1914, in Saginaw, Michigan. Studying at the University of Michigan, Begle earned his A. B. in Mathematics in 1936 and his M. A. in 1938. Begle's early academic work was in the field of topology, which is where he earned his Ph. D. at Princeton, studying under Solomon Lefschetz in 1940. While Begle's contributions to the field of mathematical research are limited, among them is the first proof of the Vietoris theorem, which caused it to become commonly known as the Vietoris–Begle mapping theorem. Begle departed Princeton a year after completing his doctorate to spend a year as a Fellow of the National Research Council, after which he joined the faculty of Yale in 1942. Begle's interest in mathematics education is apparent in his early mathematics texts, where the writing departs from the tradition at the time of writing textbooks addressed to accomplished mathematicians. Instead, Begle's introductory mathematics texts actually address freshman mathematicians, a revolutionary concept in teaching math. As Begle's stature increased as an educator within the field of mathematics, he gained notice within his field and was elected secretary of the American Mathematical Society in 1951. In the wake of Sputnik in 1958, Begle gained the directorship of the School Mathematics Study Group, a post he would hold for 15 years. Under his leadership, the SMSG published numerous reports and studies, culminating in its series of books detailing the teaching revolution known as The New Math. It was in this capacity that in 1961, Begle took on an appointment as professor in the School of Education at Stanford as well as a courtesy appointment in the Stanford Department of Mathematics. Also in 1961, Begle was awarded with the Mathematical Association of America's highest honor: The Award for Distinguished Service to Mathematics. At the time of his death in 1978, Begle was working on a compilation of the results of his 15 year tenure as the director of the SMSG and a culmination of his lifetime of experience in mathematics education. Published posthumously in 1979, Critical Variables in Mathematics Education: Findings from a Survey of the Empirical Literature was listed by the National Council of Teachers of Mathematics as Begle's most influential work.