Кіріспе
Американдық романист және тарихшы Сара Энн Дорси (негізі Эллис; 16 ақпан 1829 - 4 шілде 1879) - танымал оңтүстік Перси отбасынан шыққан американдық романист және тарихшы. Ол бірнеше роман және Америка Азамат соғысы жылдарында Луизиананың губернаторы Генри Уоткинс Алленнің жоғары бағаланған өмірбаянын жариялады. Бұл Конфедерацияның жоғалған ісі әдебиетінің маңызды үлесі деп саналады. 1876 жылы жесір Дорси Америка Конфедеративтік Штаттарының бұрынғы президенті Джефферсон Дэвисті өзінің Бовуар плантациясына барып, сондағы коттеджді пайдалануға шақырды. Ол өмірінің соңына дейін сонда тұрды. Олардың достығы дауға ұласты, бірақ екеуі де оны елемеді, ал оның екінші әйелі Варина Дэвис Дорси плантациясына келді. 1878 жылы Дорси өзінің өлімге барар ауруын түсінген соң, өсиетін қайта жазып, өзінің мүлкін Джефферсон Дэвиске қалдырды. Дэвис өзінің Азамат соғысының тарихын жазды және "Конфедеративтік үкіметтің өрлеуі мен құлдырауы" атты автобиографиясын бастады.
Sarah Anne Dorsey (née Ellis; February 16, 1829 – July 4, 1879) was an American novelist and historian from the prominent southern Percy family. She published several novels and a highly regarded biography of Henry Watkins Allen, governor of Louisiana during the years of the American Civil War. It is considered an important contribution to the literature of the Lost Cause of the Confederacy. In 1876, Dorsey, a widow, invited Jefferson Davis, former President of the Confederate States of America, to visit her plantation, Beauvoir, and use a cottage there. He ended up living there the rest of his life. Their friendship created a scandal, but both ignored it, and his second wife, Varina Davis, also came to stay at Dorsey's plantation. In 1878, Dorsey realized she was terminally ill, rewrote her will, and bequeathed her property to Jefferson Davis. Davis wrote his history of the Civil War and began his autobiography, The Rise and Fall of the Confederate Government.
Өмірбаян
Сара Энн Эллис Мэри Малвина Рут пен Томас Джордж Перси Эллистің қызы болып туған. Ол Кэтрин Энн Уорфилд пен Элеонора Перси Лидің немересі, "Батыстың екі қарындасы" болды, олар жас кезінде екі өлең жинағын бірге жариялады. Кэтрин Энн Уорфилд көптеген романдарды жариялады, олар көпшілік арасында танымал болды, соның ішінде 1860 жылы бестселлер болған екі томдық готика романы "Бувери үйі" . Ол және Эллис 1849 жылы қарындасы Элеонора қайтыс болғаннан кейін өте жақын болды, Сара Энн оны қайтадан жазуға шақырды. Сара Энннің әкесі ол тоғыз жаста болғанда қайтыс болды. Оның жесір қалған анасы Мэри көп ұзамай швед ұрпағы Чарльз Густав Дальгренге қайтадан үйленді. Сараның үлкен әлеуетін көрген оның асыраушысы Елиза Энн Дюпуйді ұстаздыққа алды. Дюпуй Дорсидің әпкелері Кэтрин мен Элеонорға да сабақ берді. Кейін 1838-1841 жылдары Дальгрен Дорсиді 1790 жылдары француз революциясынан қашқан босқын құрған Пенсильвания штатының Филадельфия қаласындағы мадам Дебора Грело француз мектебінде оқытуға жіберді. Грело ханым гугенот еді, ал мектеп епископтық еді. Ол жерде Дорси музыка, сурет салу, билеу және тілдерді меңгерді, итальян, испан, неміс және француз тілдерін тез меңгерді. Ол өзінің алғашқы көркем шығармасын 1863-1864 жылдары Оңтүстік әдеби хабаршысында жариялады, ол өзінің романы Агнес Грэмді сериалға шығарды, онда өзі үлгі алған қаһарман әйел болды. Романдық романда жас әйел өзінің туысына ғашық болады, ол олардың ортақ қан желісі туралы білгенге дейін үйленуге жоспарлайды. Сериалдардың табыстылығы оның әпкесі Кэтриннің Филадельфиядағы баспасына, Клэкстон, Ремсен және Хаффелфингерге, Азаматтық соғыстан кейін жұмысты кітап түрінде қайта жариялауға итермеледі. Дорсидің басқа да көркем шығармалары Лусия Дейр (1867) болды, оның кейіпкері соғыста Луизианадан Техасқа қашып кеткендегі өз тәжірибесінен үлгі алды. Оның сипаттамалары сол замандағы оқырмандар үшін қорқынышты болды. Ол сондай-ақ Атхали (1872) және Панола (1877) шығармаларын да жазды. 1866 жылы Дорси Луизиананың соғыс уақытындағы губернаторы Генри Уоткинс Алленнің өмірбаянын жариялады. Олар алғаш рет 1859 жылы Доссилер мен Аллендер Рейн өзенінің құлдырауында саяхаттап жүргенде кездесті. Сонымен қатар ол өзінің зерттеуін оңтүстік ерлер үстемдік еткен қоғамда әйелдердің рөлін бағалаудың жолы ретінде қолданды. Ол Алленнің жұмысын бағалады: "Соғыс кезінде кедейлерге көмек көрсету, Конфедерациядағы қызмет үшін құлдарды босатуды қолдау және басқа да батыл, бірақ әрқашан жылы қабылдамайтын жаңалықтар үшін Аллен өзінің мақтауына лайық болды". Бұл жоғары бағаланған еңбек оңтүстік жадындағы Жоғалған себеп туралы аңызға маңызды үлес қосты деп саналады. Сол жерде Дэвис өзінің "Конфедерациялық үкіметтің өрлеуі мен құлдырауы" атты мемуарларын жаза бастады. Дорси оның жетістігіне ықпал етті, оның күнін ұйымдастырды, оны жұмысқа талпындырды, диктант алды, жазбаларды көшірді, редакциялады және кеңес берді. Көп ұзамай екеуінің заңсыз қарым-қатынаста болғаны туралы хабарлар тарады, бұл "ашық ұятқа" айналды, бірақ олар оған жол бермеді. Варина Дэвис ашуланып, Дорсидің үйіне кіруден ұзақ уақыт бас тартты. Ақырында ол Дорсидің шақыруын қабылдап, Бовуардағы қонақ үйлердің біріне көшіп барды. Сол жазда Сара Дорси Варинаны ұзақ уақыт бойы ауырған ауруынан емдеген. Көп ұзамай Сара Дорсидің көкірек жағында операцияға жатпайтын ісігі бар екенін біледі. Денсаулығы нашарлай бастаған соң, оның негізгі мейірбикесі Варина Дэвис болды.
Өлім
Ол өліп бара жатқанын білген Дорси 1878 жылы өсиетін қайта жазды. Ол өзінің барлық капиталын, әсіресе Бовуарды Джефферсон Дэвиске қалдырды. Дорси 1879 жылы 4 шілдеде Нью-Орлеандағы Сент-Чарльз қонақ үйінде 50 жасында қайтыс болды. Ол Р. Матаспен бірге дәрігер Т. Г. Ричардсонның операциясын сәтті өткізбеді.
Мұра
Персилер сотқа жүгінді, бірақ өсиетті бұза алмады. 1889 жылы Джефферсон Дэвис қайтыс болғаннан кейін Бовуар Конфедерация ардагерлерінің үйі ретінде бейімделген. Көптеген адамдар өлгеннен кейін үйдің артындағы зиратта жерленген. Соңғы ардагер қайтыс болғаннан кейін үй музей ретінде пайдалануға берілді.