Эудора Велти: Американдық жазушы және фотограф

Кіріспе

Американдық әңгімеші, романист және фотограф (1909–2001)

Эудора Элис Велти (13 сәуір 1909 – 23 шілде 2001) – американдық әңгімеші, романист және фотограф, ол Америка Оңтүстігі туралы жазды. Оның "Оптимист қызы" романы 1973 жылы Пулитцер сыйлығына ие болды. Велти көптеген сыйлықтар алды, оның ішінде Президенттік бостандық медалі және Оңтүстік ордені бар. Америка кітапханасы оның еңбектерін жариялаған алғашқы тірі автор ол болды. Миссисипи штатының Джексон қаласындағы үйі Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды және қазір ол үй-музей ретінде жұртшылыққа ашық.

Өмірбаян

Эудора Велти 1909 жылғы 13 сәуірде Миссисипи штатының Джексон қаласында Кристиан Вебб Велтидің (1879–1931) және Мэри Честина (Эндрюс) Велтидің (1883–1966) қызы болып дүниеге келді. Ол кіші ағалары Эдвард Джефферсон мен Уолтер Эндрюспен бірге өсті. Анасы мектеп мұғалімі болған. Оның отбасы методист шіркеуінің қатарында болды. Балалық шағындағы үйі бүгінге дейін сақталған және төбесіне мансарда мен терраса қосылғанға дейін тарихи ескерткіштердің ұлттық тізіліміне енгізілген. Велтидің оқуға деген сүйіспеншілігіне анасы да зор ықпал етті, ол: «Біздің үйдің кез келген бөлмесінде, күнің кез келген уақытында оқуға немесе оқып беруге болады» деп сендірді. Әкесі, сақтандыру компаниясында басшы қызметкер болған, түрлі құрылғылар мен машиналарға қызығушылық танытып, Велтиде механикалық нәрселерге деген құмарлықты қалыптастырды. Кейіннен ол өзінің әңгімелерінде технологияны символизм ретінде пайдаланды және әкесі сияқты, жақын фотографқа айналды. Ол Джексон қаласындағы Орталық жоғары мектепте оқыды. Жоғары мектепті бітіруге жақын Велти отбасымен бірге 1119 Пайнхерст көшесіндегі, олар үшін салынған үйге көшіп келді, ол оның өмірінің соңына дейін тұрақты мекенжайы болды. Уайатт С. Хедрик Велтилер үшін Тюдор стиліндегі үйді жобалады, ол қазір Эудора Велти үйі және бағы ретінде танымал. Велти 1925–1927 жылдары Миссисипи әйелдер колледжінде оқыды, содан кейін ағылшыс әдебиеті бойынша білімін аяқтау үшін Висконсин университетіне ауысты. Әкесінің кеңесімен ол Колумбия университетінде жарнаманы оқыды. Ұлы экономикалық дағдарыстың ең ауыр кезеңінде бітіргендіктен, Нью-Йоркте жұмыс табу қиынға соқты. 1931 жылы Джексонға оралғаннан кейін әкесі лейкемиядан қайтыс болды. Ол жергілікті радиостансада жұмыс істеді және «The Commercial Appeal» газеті үшін Джексон қаласының әлеуметтік өмірі туралы тілшілік жасады. 1933 жылы ол Жұмыс жөніндегі басқармада жұмыс істей бастады. Жариялау агенті ретінде ол әңгімелер жинады, сұхбаттар алды және Миссисипидегі күнделікті өмірдің суреттерін түсірді. Ол Оңтүстік өмірін және адамдар арасындағы қарым-қатынастарды кеңінен зерттеді, осы материалдарды кейіннен өзінің әңгімелерінде пайдаланды. Осы кезеңде ол үйде әріптес жазушылар мен достарымен жиналатын «Түнгі гүлдейтін цереус клубын» құрды. Үш жылдан кейін ол толық уақытты жазушы болу үшін жұмысынан кетті. Өзінің алғашқы әңгімелер жинағы «Жасыл перде» жарық көргеннен кейін, Оңтүстік әдебиетіндегі маңызды тұлға ретінде беделін нығайтты. Осы жетістігі оған «The New York Times Book Review» журналындағы редакторлық қызметке және Франция, Англия, Ирландия және Германияға саяхаттауға мүмкіндік берген Гуггенхайм стипендиясын жеңіп алуға көмектесті. Шетелде жүргенде ол Оксфорд және Кембридж университеттерінде қонақ лекторы болып жұмыс істеді, сонымен қатар Питерхаус колледжінің залына рұқсат алған алғашқы әйел атанды. 1960 жылы ол қарт анасы мен екі інісіне күтім көрсету үшін Джексонға оралды. Миссисипидегі NAACP ұйымының өкілі Медгар Эверс қанынан айырылғаннан кейін, ол «Нью-Йоркер» журналында «Голос қайдан естіледі?» атты әңгімесін жариялады. Ол бұл әңгімені кісі өлтірушінің көзқарасынан бірінші тұлғада жазды. 1971 жылы ол Ұлы депрессия кезеңін бейнелейтін «Бір уақыт, бір орын» атты фотосуреттер жинағын шығарды. Екі жылдан кейін ол «Оптимист қызы» романы үшін Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Ол Джексон қаласындағы Гринвуд зиратында жерленген. Оның қабір тасына «Оптимист қызынан» алынған келесі сөздер жазылған: «Оның өмірі, кез келген өмір, ол сүйіспеншіліктің мәңгілік жалғасуы ғана деп сенді». 1970 жылдары Велти детективтік романдардың авторы Росс Макдональдпен, Леу Арчер сериясын жасаушымен ұзақ хат алмасып жүрді.

Eudora Welty was born in Jackson, Mississippi, on April 13, 1909, the daughter of Christian Webb Welty (1879–1931) and Mary Chestina (Andrews) Welty (1883–1966). She grew up with younger brothers Edward Jefferson and Walter Andrews. Her mother was a schoolteacher. Her family were members of the Methodist church. Her childhood home remains and was listed on the National Register of Historic Places prior to a dormer and deck being added to the roof. Welty soon developed a love of reading reinforced by her mother, who believed that "any room in our house, at any time in the day, was there to read in, or to be read to." Her father, who worked as an insurance executive, was intrigued by gadgets and machines and inspired in Welty a love of mechanical things. She later used technology for symbolism in her stories and also became an avid photographer, like her father. She attended Central High School in Jackson. Near the time of her high school graduation, Welty moved with her family to a house built for them at 1119 Pinehurst Street, which remained her permanent address until her death. Wyatt C. Hedrick designed the Weltys' Tudor Revival style home, which is now known as the Eudora Welty House and Garden. Welty studied at the Mississippi State College for Women from 1925 to 1927, then transferred to the University of Wisconsin to complete her studies in English literature. At the suggestion of her father, she studied advertising at Columbia University. Because she graduated in the depths of the Great Depression, she struggled to find work in New York. Soon after Welty returned to Jackson in 1931, her father died of leukemia. She took a job at a local radio station and wrote as a correspondent about Jackson society for the Memphis newspaper The Commercial Appeal. In 1933, she began work for the Works Progress Administration. As a publicity agent, she collected stories, conducted interviews, and took photographs of daily life in Mississippi. She gained a wider view of Southern life and the human relationships that she drew from for her short stories. During this time she also held meetings in her house with fellow writers and friends, a group she called the Night Blooming Cereus Club. Three years later, she left her job to become a full time writer. She strengthened her place as an influential Southern writer when she published her first book of short stories, A Curtain of Green. Her new found success won her a seat on the staff of The New York Times Book Review, as well as a Guggenheim Fellowship which enabled her to travel to France, England, Ireland, and Germany. While abroad, she spent some time as a resident lecturer at the universities of Oxford and Cambridge, becoming the first woman to be permitted into the hall of Peterhouse College. In 1960, she returned home to Jackson to care for her elderly mother and two brothers. After Medgar Evers, field secretary of the NAACP in Mississippi, was assassinated, she published a story in The New Yorker, "Where Is the Voice Coming From?". She wrote it in the first person as the assassin. In 1971, she published a collection of her photographs depicting the Great Depression, titled One Time, One Place. Two years later, she received the Pulitzer Prize for Fiction for her novel The Optimist's Daughter. She is buried in Greenwood Cemetery in Jackson. Her headstone has a quote from The Optimist's Daughter: "For her life, any life, she had to believe, was nothing but the continuity of its love." Throughout the 1970s, Welty carried on a lengthy correspondence with novelist Ross Macdonald, creator of the Lew Archer series of detective novels.

Фотография

Велти Жұмыс прогресі әкімшілігінде жарнама агенті болып жұмыс істеген кезде, бос уақытында әртүрлі экономикалық және әлеуметтік топтардан адамдардың суреттерін түсірді. 1930 жылдардың басынан бастап оның фотосуреттері Миссисипи штатының ауылдық кедейлерінің жағдайын және Ұлы депрессияның салдарынан туған қиындықтарды көрсетеді. Оның фотосуреттерінің жинақтары "Бір уақыт, бір орын" (1971) және "Фотографиялар" (1989) аттарымен жарияланды. Оның фотосуреттері көптеген әңгімелеріне негіз болды, соның ішінде шағын пошта бөлімінде киім үтілеп отырған әйелден шабыттанған "Неліктен мен П.О.-да тұрамын" әңгімесі де бар. Велти жазу ісіне басымдық бергенімен, 1950 жылдарға дейін сурет түсіруді тоқтатпады.

Жазушылық мансап және ірі шығармалары

Велтидің "Саяхатшы сатушының өлімі" атты тұңғыш әңгімесі 1936 жылы жарық көрді. Оның туындылары автор Кэтрин Энн Портердің назарын аударды, ол оған кеңесші болды және 1941 жылы Велтидің "Жасыл перде" атты әңгімелер жинағына алғысөз жазды. Бұл кітап Велтиді американ әдебиетінің белгілі бір тұлғаларының бірі ретінде таныстырды және "Неге мен П.О. кеңсесінде тұрамын", "Тасқа айналған адам" және жиі антологияға енгізілетін "Тозығы жеткен жол" әңгімелерін қамтыды. Велтидің "The Atlantic Monthly" сияқты басылымдарда жарияланған туындыларына қуанған Джексон қаласының Жастар лигасы, Велти мүшесі болғандықтан, баспагерлерден оның кейбір туындыларын қайта басып шығаруға рұқсат сұрады. Соңында ол қырықтан астам әңгіме, бес роман, үш ғылыми-популярлық еңбек және бір балалар кітабы жариялады. "Неге мен П.О. кеңсесінде тұрамын" әңгімесі 1941 жылы "The Atlantic Monthly" журналында тағы екі әңгімемен бірге жарық көрді. Ол сонымен қатар сол жылы Велтидің "Жасыл перде" атты тұңғыш әңгімелер жинағында қайта басылды. Әңгіме Апа және оның отбасынан қалай алыстап, жұмыс істейтін пошта кеңсесінде өмір сүруі туралы. Сынаушылар бұл әңгімені сапалы оңтүстік әдебиетінің үлгісі деп санайды. Оның көптеген әңгімелері сияқты, Велти оңтүстік сөйлеу тілін шеберлікпен бейнелейді және жер мен дәстүрлерге маңызды орын береді. "Тозығы жеткен жол" әңгімесі де "The Atlantic Monthly" және "Жасыл перде" журналдарында жарияланды. Бұл 1941 жылы О. Генри сыйлығының екінші орынын жеңіп алған Велтидің ең танымал әңгімелерінің бірі саналады. Велтидің тұңғыш романы "Жолаушы күйеу жігіт" (1942) оның бұрынғы психологиялық бағыттағы туындыларынан өзгеше болып, тұрақсыз, ертегі кейіпкерлерін ұсынады. Кейбір сыншылар оның "Оксфордтағы, Миссисипидегі Уильям Фолкнерден солтүстікке қарай жатқан әдебиеттің алыптарының аумағына енуден" қорқып, сондықтан тарихи емес, ертегі стилінде жазғанын айтады. Көптеген сыншылар мен оқырмандар оны қазіргі оңтүстік ертегісі деп қарастырды және оның бауырлары Гриммнің туындыларын еске түсіретін тақырыптар мен кейіпкерлерді пайдаланғанын атап өтті. 1963 жылы Медгар Эверстің қазасынан кейін Велти "Голос қайдан келеді?" атты туындысын жазды. Кейінірек ол былай деді: "Кімнің кісі өлтіргенін білемін, оның кім екенін білмеймін, бірақ ол осы уақыт пен жерде пайда болды. Яғни, мен осы уақытқа дейін үйренуім керек, осында, мұндай адам, мұндай іске ниеттенген адамның ойында не болғанын білуім керек. Мен оның әңгімесін – менің көркем шығармаларымды – бірінші тұлғада жаздым: сол кейіпкердің көзқарасынан". Велтидің әңгімесі Байрон Де Ла Беквиттің тұтқындалуынан кейін көп ұзамай "The New Yorker" журналында жарияланды. Пулитцер сыйлығының иегері "Оптимист қызы" (1972) Велтидің ең жақсы романы деп есептеледі. Ол оның көптеген туындыларынан кейін жазылған. Ақын Хауард Мосс "The New York Times" газетінде жазғандай, бұл кітап "қарқындылықтың кереметі, ауқымы шағын, бірақ мағынасы терең кітап, ол өмір бойы еңбек еткендерге сыйлық сыйлайды". Сюжет судьяның қызы мен екінші әйелінің аурухана бөлмесінде кездесуінен туындайтын отбасылық дау-жанжалдарға толы. Велти Гарвард университетінде бірнеше сөз сөйледі, оларды қайта қарап "One Writer's Beginnings" (Гарвард, 1983) деп жариялады. Бұл Гарвард университетінің баспасында жарық көрген тұңғыш кітап, "The New York Times" бестселлері тізіміне енген (кем дегенде 32 апта тізімде болды) және 1984 жылғы Ұлттық кітап сыйлығының ғылыми-популярлық саласындағы екінші орынды жеңіп алды. 1992 жылы ол американдық әңгімеге өмір бойы қосқан үлесі үшін Rea сыйлығымен марапатталды. Велти 1987 жылы құрылған Оңтүстік Жазушылар Қауымдастығының негізін қалаушы мүшесі болды. Ол сондай-ақ колледждерде және семинарларда шығармашылық жазуды оқытты. Ол Джексон қаласының Белхейвен колледжінің жанында тұрды және туған қаласының халқы арасында жиі көрінетін. Велти Ричард Форд, Эллен Гилкрист және Элизабет Спенсер сияқты бірнеше жас Миссисипи жазушыларының мансабына жеке әсер етті.

Welty's first short story, "Death of a Traveling Salesman", was published in 1936. Her work attracted the attention of author Katherine Anne Porter, who became a mentor to her and wrote the foreword to Welty's first collection of short stories, A Curtain of Green, in 1941. The book established Welty as one of American literature's leading lights, and featured the stories "Why I Live at the P. O. ", "Petrified Man", and the frequently anthologized "A Worn Path". Excited by the printing of Welty's works in publications such as The Atlantic Monthly, the Junior League of Jackson, of which Welty was a member, requested permission from the publishers to reprint some of her works. She eventually published over forty short stories, five novels, three works of non fiction, and one children's book. The short story "Why I Live at the P. O." was published in 1941, with two others, by The Atlantic Monthly. It was republished later that year in Welty's first collection of short stories, A Curtain of Green. The story is about Sister and how she becomes estranged from her family and ends up living at the post office where she works. Seen by critics as quality Southern literature, the story comically captures family relationships. Like most of her short stories, Welty masterfully captures Southern idiom and places importance on location and customs. "A Worn Path" was also published in The Atlantic Monthly and A Curtain of Green. It is seen as one of Welty's finest short stories, winning the second place O. Henry Award in 1941. Welty's debut novel, The Robber Bridegroom (1942), deviated from her previous psychologically inclined works, presenting static, fairy tale characters. Some critics suggest that she worried about "encroaching on the turf of the male literary giant to the north of her in Oxford, Mississippi—William Faulkner", and therefore wrote in a fairy tale style instead of a historical one. Most critics and readers saw it as a modern Southern fairy tale and noted that it employs themes and characters reminiscent of the Grimm Brothers' works. Immediately after the murder of Medgar Evers in 1963, Welty wrote Where Is the Voice Coming From?. As she later said, she wondered: "Whoever the murderer is, I know him: not his identity, but his coming about, in this time and place. That is, I ought to have learned by now, from here, what such a man, intent on such a deed, had going on in his mind. I wrote his story—my fiction—in the first person: about that character's point of view". Welty's story was published in The New Yorker soon after Byron De La Beckwith's arrest. Winner of the Pulitzer Prize for Fiction, The Optimist's Daughter (1972) is believed by some to be Welty's best novel. It was written at a much later date than the bulk of her work. As poet Howard Moss wrote in The New York Times, the book is "a miracle of compression, the kind of book, small in scope but profound in its implications, that rewards a lifetime of work". The plot focuses on family struggles when the daughter and the second wife of a judge confront each other in the limited confines of a hospital room while the judge undergoes eye surgery. Welty gave a series of addresses at Harvard University, revised and published as One Writer's Beginnings (Harvard, 1983). It was the first book published by Harvard University Press to be a New York Times Best Seller (at least 32 weeks on the list), and runner up for the 1984 National Book Award for Nonfiction. In 1992, she was awarded the Rea Award for the Short Story for her lifetime contributions to the American short story. Welty was a charter member of the Fellowship of Southern Writers, founded in 1987. She also taught creative writing at colleges and in workshops. She lived near Jackson's Belhaven College and was a common sight among the people of her home town. Welty personally influenced several young Mississippi writers in their careers including Richard Ford, Ellen Gilchrist, and Elizabeth Spencer.

Велтидің көркем шығармаларына қатысты әдеби сын

Велти көптеген жанрларда шығарма жазған өнімді жазушы болды. Оның шығармаларындағы қайта-қайта келетін тақырыптар – адамдық қарым-қатынастардың парадоксы, орынның маңызы (Оңтүстік әдебиетінің көптеген туындыларында кездесетін тақырып) және тақырыпты қалыптастыруға көмектесетін мифологиялық ықпалдың маңыздылығы. Велти жеке тұлғалар мен олардың қоғамдары арасындағы қарым-қатынасқа деген қызығушылығының себебі – оның байқағыш ретіндегі табиғи қабілеттері екенін айтты. Мүмкін, ең жақсы мысалдарды «Жасыл перде» жинағындағы әңгімелерден табуға болады. «Мен неге почта бөлімінде тұрамын» әңгімесі қарындас пен оның жақын туыстары, отбасы арасындағы қақтығысты комедиялық түрде бейнелейді. Бұл әңгімеде дұрыс коммуникацияның жоқтығы адамдар арасындағы байланыстың парадоксалдығын көрсетеді. Тағы бір мысал – «Алтын алмалар» жинағынан Экхарт ханым, ол өзінің қаласында сырттан келген адам ретінде қарастырылады. Велти осы фортепиано сабақтарын берушінің тәуелсіз өмір салты оған өзінің құмарлықтарын орындауға мүмкіндік беретінін, бірақ сонымен қатар Экхарт ханымның отбасын құруға деген құштарлығын және оның Моргана қаласының бір бөлігі ретінде танылуын қалайтынын көрсетеді. Велти мифологияны өз кейіпкерлері мен оқиға орындарын жалпыға ортақ шындықтар мен тақырыптармен байланыстыру үшін пайдаланады. Мысалдарды «Тозығы жеткен жол» әңгімесінен, «Дельтадағы той» романынан және «Алтын алмалар» әңгімелер жинағынан кездестіруге болады. «Тозығы жеткен жол» әңгімесіндегі Феникс кейіпкері мифтік құсқа өте ұқсас. Феникс құстарының қызыл және алтын түсті болып, төзімділігімен және қадір-қасиетімен танылатыны мәлім. Феникс, қарт қара әйел, алтын түстері бар қызыл матадан жасалған орамалға оранып, немересін емдеу үшін дәрі табу жолында адал және табанды. «Саяхат сатушының өлімі» романында күйеуге Прометейге тән қасиеттер берілген. Ол жұбайына от әкеліп келген соң, еркектік қуат пен дене күшіне толы күйде үйге оралады. Велти сондай-ақ Медуза бейнесіне сілтеме жасайды, ол «Тасқа айналған адам» және басқа да әңгімелерде күшті немесе жаман әйелдерді бейнелеу үшін қолданылады. Оқиға орындары да мифологияға сілтеме жасай алады, бұл Велти «Дельтадағы той» романында дәлелдейді. Коннектикут университетінің профессоры Вероника Маковски айтқандай, Миссисипи дельтасының суреттемесінде «махаббат құдайы Афродитаның немесе Венераның теңізден көтерілген қабықшасы және Венераның төбесі мен дельтасы сияқты әйелдердің жыныстық мүшелеріне ұқсас бейнелер бар». «Алтын алмалар» деген атау күміс алма іздегендер мен алтын алма іздегендер арасындағы айырмашылықты көрсетеді. Ол У.Б. Йейтстің «Айналып келе жатқан Энгус әні» өлеңінен алынған, ол «Айдың күміс алмалары, Күннің алтын алмалары» деген сөздермен аяқталады. Бұл жерде жарыс нәтижесінде алтын алмаға ие болғандар туралы мифтер де айтылады. Велти осы символды кейіпкерлерінің өмірге деген екі түрлі көзқарасын түсіндіру үшін пайдаланды.

Welty was a prolific writer who created stories in multiple genres. Throughout her writing are the recurring themes of the paradox of human relationships, the importance of place (a recurring theme in most Southern writing), and the importance of mythological influences that help shape the theme. Welty said that her interest in the relationships between individuals and their communities stemmed from her natural abilities as an observer. Perhaps the best examples can be found within the short stories in A Curtain of Green. "Why I Live at the P. O." comically illustrates the conflict between Sister and her immediate community, her family. This particular story uses lack of proper communication to highlight the underlying theme of the paradox of human connection. Another example is Miss Eckhart of The Golden Apples, who is considered an outsider in her town. Welty shows that this piano teacher's independent lifestyle allows her to follow her passions, but also highlights Miss Eckhart's longing to start a family and to be seen by the community as someone who belongs in Morgana. Welty is noted for using mythology to connect her specific characters and locations to universal truths and themes. Examples can be found within the short story "A Worn Path", the novel Delta Wedding, and the collection of short stories The Golden Apples. In "A Worn Path", the character Phoenix has much in common with the mythical bird. Phoenixes are said to be red and gold and are known for their endurance and dignity. Phoenix, the old Black woman, is described as being clad in a red handkerchief with undertones of gold and is noble and enduring in her difficult quest for the medicine to save her grandson. In "Death of a Traveling Salesman", the husband is given characteristics common to Prometheus. He comes home after bringing fire to his boss and is full of male libido and physical strength. Welty also refers to the figure of Medusa, who in "Petrified Man" and other stories is used to represent powerful or vulgar women. Locations can also allude to mythology, as Welty proves in her novel Delta Wedding. As Professor Veronica Makowsky from the University of Connecticut writes, the setting of the Mississippi Delta has "suggestions of the goddess of love, Aphrodite or Venus shells like that upon which Venus rose from the sea and female genitalia, as in the mound of Venus and Delta of Venus". The title The Golden Apples refers to the difference between people who seek silver apples and those who seek golden apples. It is drawn from W. B. Yeats' poem "The Song of Wandering Aengus", which ends "The silver apples of the moon, The golden apples of the sun". It also refers to myths of a golden apple being awarded after a contest. Welty used the symbol to illuminate the two types of attitudes her characters could take about life.

Еске алу

1990 жылы Стив Дорнер өзінің электрондық пошта бағдарламасын «Еудора» деп атады, бұл атау Велтидің «Неге мен P.O. кеңсесинде тұрамын» атты әңгімесінен шабыттанды. Велтиге бұл құрмет көрсету «құандырып, әзілге ұқсады» деп хабарланды. 1973 жылы Миссисипи штаты 2 мамырды «Еудора Велти күні» деп белгіледі. Әр қазан айында Миссисипи әйелдер университеті «Еудора Велти жазушылар симпозиумын» өткізеді, оның мақсаты – қазіргі оңтүстік жазушыларының еңбектерін насихаттау және оларды құрметтеу. Миссисипи мемлекеттік университетінің мүсін жасау профессоры Криц Кэмпбелл Велтидің шығармаларынан шабыттанған жиһазды жобалады, ол «Смитсонов журналында», «Нью-Йорк Таймс», «Лос-Анджелес Таймс», «Вашингтон Пост» және «Elle» журналында, сондай-ақ Discovery арнасында жарияланды. Эудора Велтидің портреті Смитсоновтың Ұлттық портрет галереясында ілінген, оны оның досы Милдред Нунгестер Вулф салған. 2018 жылдың 10 қыркүйегінде Эудора Велти Миссисипи жазушылары жолы арқылы тарихи белгімен құрметтелген алғашқы автор атанды. Тарихи белгі Миссисипи штатының Джексон қаласындағы Эудора Велти үйі мен бағында орнатылды.

Қысқа әңгімелері

+ Атауы "Жолға шыққан саудагердің өлімі" қолжазбасында жиналған (мамыр 1936) Жасыл түсті перде "Қуыршақ" Танагер (маусым 1936) "Лили Доу және үш ханым" Прерия шкунары (қыс 1937) Жасыл түсті перде "Көшігу" Өзен (наурыз 1937) "Жаңалық" Оңтүстік шолу (жаз 1937) Жасыл түсті перде "Марджориге гүлдер" Прерия шкунары (жаз 1937) "Естелік" Оңтүстік шолу (күз 1937) "Ескі мистер Марблхолл" ә. к. а. "Ескі Гренада" Оңтүстік шолу (көктем 1938) "Сыңғыр" Прерия шкунары (көктем 1938) "Жасыл перде" Оңтүстік шолу (көктем 1938) "Сақыл" Қолжазба (қыркүйек 1938) "Солған адам" Оңтүстік шолу (көктем 1939) Жасыл перде "Айқаспен жүргіншілер" Оңтүстік шолу (көктем 1939) "Кейла, шетте қалған үнді қызы" Проза мен поэзияның жаңа бағыттары (1940) "Тозығы жеткен жол" Атлантика (ақпан 1941) "Неге мен П. О. ішінде тұрамын" Атлантика (сәуір 1941) "Қайрымдылық сапары" Шешім, еркін мәдениеттің шолуы (маусым 1941) "Энергиялық станса" Атлантика (маусым 1941) "Клити" Оңтүстік шолу (жаз 1941) "Ашық кілт" Харпер базары (тамыз 1941) "Күлгін шляпа" Харпер базары (қараша 1941) "Шайыр желі және басқа да әңгімелер" "Бірінші махаббат" Харпер базары (ақпан 1942) "Тыныш сәт" Америкалық алғы сөздер (көктем 1942) "Шайыр желі" Харпер журналы (мамыр 1942) "Желдер" Харпер базары (тамыз 1942) "Асфодель" Йель шолуы (қыркүйек 1942) "Ливи" ә. к. а. "Ливи қайтып келді" Атлантик Монтлі (қараша 1942) "Құдық басында" Ертең (сәуір 1943) "Эскиздік сапар" Атлантика (маусым 1945) "Бүкіл әлем біледі" Харпер базар (наурыз 1947) "Алтын алмалар" "Қош келдіңдер және қош сау болыңыздар" Атлантика (шілде 1947) "Маусымдық концерт" ә. к. а. "Алтын алмалар" Харпер базар (қыркүйек 1947) "Алтын алмалар" "Алтын жаңбыр" Атлантика (мамыр 1948) "Испаниядан келген музыка" Испаниядан келген музыка, жарияланған маусым 1948 "Жолшықтар" ә. к. а. "Құбыршықтар" Харпер базар (наурыз 1949) "Мысық аға" Хадсон шолуы (көктем 1949) "Ай көлі" Севани шолуы (жаз 1949) "Цирцея" ә. к. а. "Мені аспанға қой!" Акцент (күз 1949) "Иннисфалленнің келіні және басқа да әңгімелер" "Жану" Харпер базар (наурыз 1951) "Иннисфалленнің келіні" Нью-Йоркер (1 желтоқсан 1951) "Сен үшін орын жоқ, жаным" Нью-Йоркер (20 қыркүйек 1952) "Туыс" Нью-Йоркер (15 қараша 1952) "Көктемдегі ханымдар" ә. к. а. "Көктем" Севани шолуы (қыс 1954) "Неапольге бара жатырмыз" Харпер базар (шілде 1954) "Дауыс қайдан келеді?" Нью-Йоркер (6 шілде 1963) Эудора Велтидің жинақталған әңгімелері "Демонстранттар" Нью-Йоркер (26 қараша 1966) "Парктегі акробаттар" Дельта (қараша 1977)

+ Title Publication Collected in "Death of a Traveling Salesman" Manuscript (May 1936) A Curtain of Green "The Doll" The Tanager (June 1936) "Lily Daw and the Three Ladies" Prairie Schooner (Winter 1937) A Curtain of Green "Retreat" River (March 1937) "A Piece of News" The Southern Review (Summer 1937) A Curtain of Green "Flowers for Marjorie" Prairie Schooner (Summer 1937) "A Memory" The Southern Review (Fall 1937) "Old Mr. Marblehall"a. k. a. "Old Mr. Grenada" The Southern Review (Spring 1938) "The Whistle" Prairie Schooner (Fall 1938) "A Curtain of Green" The Southern Review (Fall 1938) "Magic" Manuscript (September 1938) "Petrified Man" The Southern Review (Spring 1939) A Curtain of Green "The Hitch Hikers" The Southern Review (Fall 1939) "Keela, the Outcast Indian Maiden" New Directions in Prose & Poetry (1940) "A Worn Path" The Atlantic (February 1941) "Why I Live at the P. O." The Atlantic (April 1941) "A Visit of Charity" Decision, A Review of Free Culture (June 1941) "Powerhouse" The Atlantic (June 1941) "Clytie" The Southern Review (Summer 1941) "The Key" Harper's Bazaar (August 1941) "The Purple Hat" Harper's Bazaar (November 1941) The Wide Net and Other Stories "First Love" Harper's Bazaar (February 1942) "A Still Moment" American Prefaces (Spring 1942) "The Wide Net" Harper's Magazine (May 1942) "The Winds" Harper's Bazaar (August 1942) "Asphodel" The Yale Review (September 1942) "Livvie" a. k. a. "Livvie Is Back" The Atlantic Monthly (November 1942) "At the Landing" Tomorrow (April 1943) "A Sketching Trip" The Atlantic (June 1945) "The Whole World Knows" Harper's Bazaar (March 1947) The Golden Apples "Hello and Good Bye" The Atlantic (July 1947) "June Recital"a. k. a. "Golden Apples" Harper's Bazaar (September 1947) The Golden Apples "Shower of Gold" The Atlantic (May 1948) "Music from Spain" Music From Spain, pub. June 1948 "The Wanderers"a. k. a. "The Hummingbirds" Harper's Bazaar (March 1949) "Sir Rabbit" The Hudson Review (Spring 1949) "Moon Lake" The Sewanee Review (Summer 1949) "Circe" a. k. a. "Put Me in the Sky!" Accent (Fall 1949) The Bride of the Innisfallen and Other Stories "The Burning" Harper's Bazaar (March 1951) "The Bride of the Innisfallen" The New Yorker (December 1, 1951) "No Place for You, My Love" The New Yorker (September 20, 1952) "Kin" The New Yorker (November 15, 1952) "Ladies in Spring" a. k. a. "Spring" The Sewanee Review (Winter 1954) "Going to Naples" Harper's Bazaar (July 1954) "Where Is the Voice Coming From?" The New Yorker (July 6, 1963) The Collected Stories of Eudora Welty "The Demonstrators" The New Yorker (November 26, 1966) "Acrobats in a Park" Delta (November 1977)

Цитаталар

Форд, Ричард және Майкл Крейлинг, редакторлар. Welty: әңгімелер, жинақтар және естеліктер. Нью-Йорк: Пингвин Путнам Инк., 1998. Басып шығарылған. Маковский, Вероника. Эудора Велти. Америка жазушылары. Ред. Стивен Уэгли. Нью-Йорк: Чарльз Скрибнердің ұлдары, 1998. 343–356 беттер. Басып шығарылған. Марс, Сюзанна. Эудора Велти: өмірбаян. Орландо: Харкорт, Inc., 2005. Басып шығарылған. 50–52 беттер. Велти, Эудора. Эудора Велтидің жинақталған әңгімелері. Хоутон Миффлин Харкорт, 1980.