Жоэл Чандлер Харрис: Американ жазушысы және фольклоршының өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Джоэл Чандлер Харрис (9 желтоқсан 1848 – 3 шілде 1908) – американдық жазушы және журналист.

Джоэл Чандлер Харрис (1848 жылғы 9 желтоқсан – 1908 жылғы 3 шілде) – американдық журналист және фольклоршы, ең белгілісі «Ағаш ағаштардың әңгімелері» жинағымен танымал. Джорджия штатының Эйтонтон қаласында туған Харрис жасөспірім кезінде плантацияда шәкірт болып жұмыс істеген. Харрис өмірінің көп бөлігін Атлантада «The Atlanta Constitution» газетінің редактордың көмекшісі ретінде өткізді. Харрис екі кәсіби өмір сүрді: «Джо Харрис» деген атпен белгілі редактор және журналист ретінде ол Генри У. Грейдимен (1880–1889) бірге Қайта құру дәуірінен кейін аймақтық және нәсілдік келісімді қадағалаған «Жаңа Оңтүстік» көзқарасын қолдады; ал Джоэл Чандлер Харрис, көркем әдебиетші және фольклоршы ретінде афроамерикандық ауыз әдебиетінен көптеген «Бррер Раббит» әңгімелерін жазды.

Білім беру: 18481862

Джоэл Чандлер Харрис 1848 жылы Джорджия штатының Эйттон қаласында ирланд иммигранты Мэри Энн Харристің отбасында дүниеге келді. Оның әкесі, кім екені белгісіз, Харрис туғаннан кейін көп ұзамай Мэри Эннді тастап кетті. Ата-анасы ешқашан үйленбеген, балаға анасының дәрігері доктор Джоэл Бранхамның құрметіне Джоэл деп ат қойылды. Чендлер – анасының ағасының есімі еді. Харрис өмір бойы заңды емес туылғанына алаңдады. Белгілі дәрігер доктор Эндрю Рид Харрис отбасына өзінің сарайының артындағы шағын коттеджді пайдалануға берді. Мэри Харрис тігінші болып жұмыс істеді және көршілеріне бау-бақша жұмысына көмектесіп, өзін және ұлын асырады. Ол көп оқыды және ұлына тілге деген сүйіспеншілікті сіңірді: «Жазуға деген құштарлығым – ойларымды жеткізуге деген ниетім анамның «Уэйкфилд викарийі» кітабын оқығанын естігеннен пайда болды». Доктор Рид сондай-ақ Харристің бірнеше жыл бойы мектеп оқу ақысын төледі. 1856 жылы Джо Харрис қысқа мерзімге Кейт Дэвидсонның ұлдар мен қыздар мектебіне қатысты, бірақ сол жылдың соңында Эйттонның ұлдар мектебіне ауысты. Оның үлгерімі ерекше емес еді және сабақтан қалуға бейімділігі болды. Харрис оқу мен жазуда жақсы қабілет көрсетті, бірақ көбінесе әдемі әзілдерімен, шалбаздарымен және юмористик сезімімен танылды. Практикалық әзілдер Харриске өзінің қызыл шашы, ирландтық тегі және заңды емес туылғаны туралы ұялшақтығы мен қаусіздігін жасыруға көмектесті, бұл оған қиындықтар туғызып, үлкен ұлдар арасында көшбасшы ретінде беделге ие болуына әкелді.

Тернвольд плантациясы: 18621866

14 жасында Харрис жұмыс істеу үшін мектепті тастады. 1862 жылдың наурыз айында Ейттоннан тоғыз шақырым шығысқа қарай орналасқан Тернволд плантациясының иесі Джозеф Аддисон Тернер Харристі өзінің "Контримен" газетінде баспагердің көмекшісі ретінде жұмысқа алды. Харрис киім, тұру және тамақ үшін жұмыс істеді. Газет Азамат соғысы кезінде Конфедерация бойынша таралып, 2000 тіражбен Оңтүстіктегі ірі газеттердің бірі саналды. Харрис газетке әріптерді жинауды үйренді, ал Тернер оған өлеңдерін, кітаптарға жазған рецензияларын және әзіл-қалжыңдарын жариялауға рұқсат берді. Тернердің оқуы мен техникалық білімі Харриске терең әсер етті. Тернволд плантациясындағы төрт жылдық қызметі барысында Джоэл Харрис Тернердің кітапханасындағы әдебиеттерді оқыды. Ол Шосер, Диккенс, сэр Томас Браун, «Мың бір түндік ертегілер», Шекспир, Мильтон, Свифт, Такерей және Эдгар Аллан По еңбектерімен танысты. Тернер, беймәлім Оңтүстік жақтасы және ерекше ойлы адам, оңтүстік авторларының шығармаларын баса көрсеткенімен, Харрис көп оқуын қадағалады. "Контримен" газетінде Тернер Харрис журналистикасында юмордан қашқанбайтынын талап етті. Олар бөліскен африкалық-американдық жануарлар туралы әңгімелер кейін Харристің "Ремус аға" әңгімелерінің негізі мен шабыты болды. Джордж Террелл және Олд Харберт әсіресе Ремус ағаның прототипі болды, сонымен қатар Харрис үшін де үлгі болды.

Саванна мен оңтүстік: 18661876

Жозеф Аддисон Тернер 1866 жылғы мамыр айында "Контриман" газетін жапты. Джоэл Харрис плантациядан құндылығы жоқ Конфедерация ақшасымен және өте аз мүлікпен кетіп қалды. Ол біраз уақыт Маршалл үйінде тұрды. Сол жылы "Мэкон Телеграф" Харристі әріптеуші ретінде жұмысқа алды. Харрис жұмысты қанағаттандырмайтындықтан және кеңседе әзілдердің нысаны болды, бұл көбінесе оның қызыл шашымен байланысты болды. Бес ай ішінде ол әдеби журнал "New Orleans Crescent Monthly" газетінде жұмыс істеуге келісті. Алты айдан кейін ол Джорджияға қайтып келді, бірақ Форсайтта (Джорджия) шығарылатын "Monroe Advertiser" апталық газетінде тағы бір мүмкіндік тапты. "Advertiser" газетінде Харрис "Грузияның жағдайлары" атты бағанасы арқылы аймақтық оқырмандарды қамтыды. Оның күлкілі абзацтары мен саяси сын-пікірлері штат бойынша басқа газеттерде қайта басылды. Харристің беделі оған Джорджиядағы ең көп таралымы бар газет – "Savannah Morning News" газетінде редактордың көмекшісі лауазымын әкелді. Форсайттағы лауазымына риза болса да, Джо Харрис аптасына 40 долларлық жұмысты, айтарлықтай жалақыны қабылдады және "Morning News" газетінде Джорджияның жетекші юмористік жазушысы ретінде тез танылды. 1872 жылы Харрис Квебектен келген он жеті жасар француз канадасы Мэри Эстер ЛаРоузбен танысты. Бір жылдық уақыттан кейін Харрис пен ЛаРоуз 1873 жылғы сәуір айында үйленді. ЛаРоуз 18 жаста, ал Харрис 27 жаста болды (бірақ 24 жаста екенін жария түрде мойындады). Келесі үш жылда олардың екі баласы дүниеге келді. Алайда, сары қызылша эпидемиясынан қашу үшін Атлантаға қашқанда Саваннадағы өмірі күрт тоқтады.

Атланта: 1876 1908 жыл

1876 жылы Харристі Генри У. Грейди «Атланта Конституциясы» газетіне жұмысқа алды, онда ол келесі 24 жыл бойы қызмет етті. Ол Франк Лебби Стэнтон сияқты басқа журналистермен де жұмыс істеді, ол өз кезегінде Джеймс Уиткомб Райлидің әріптесі болды. Чендлер Грейди көздеген нәсілдік келісімді қолдады. Ол көбінесе есектің тартып жүрген трамвайымен жұмысқа барып, тапсырмаларын алып, үйге әкеліп аяқтаған. 1900 жылға дейін «Конституцияға» жазды. Сонымен қатар, ол «Scribner’s», «Harper’s» және «The Century» сияқты журналдарда жергілікті өңірдің ерекшеліктерін көрсететін әңгімелер жариялады. Әңгімелер АҚШ-тың барлық жерінде қайта басылды, ал Харриске Д. Апплтон мен Компания баспасы оларды кітапқа жинақтауды ұсынды. 1880 жылдың соңында «Ремус аға: Оның әндері мен сөздері» жарық көрді. Жүздеген газеттер бестселлер туралы мақала жазып, Харрис бүкіл елдің назарына ілікті. Баспасөз және назар туралы Уолтер Хайнс Пейдж: «Джо Харрис Джоэл Чандлер Харристі бағаламайды» деді. Кітаптан түскен гонорар шамалы болды, бірақ Харриске өсіп келе жатқан отбасын орналастыру үшін Атлантаның шетіндегі, дербес елді мекен емес Вест-Эндте алты бөлмелі үйді жалға алуға мүмкіндік берді. Екі жылдан кейін Харрис үйді сатып алып, сәулетші Джордж Хамфристі шақырып, ферманы Queen Anne Victorian стиліндегі үйге айналдырды. Бұл үй көп ұзамай «Жыртқыштың ұясы» деп аталды, және Харрис өмірінің көп бөлігін осында өткізді. Харрис «Жыртқыштың ұясында» жазуды артық көрді. 1880 және 1890 жылдары ол роман, балалар әдебиеті және француз халық ертегілерін аударумен айналысты. Дегенмен ол осы уақыт ішінде үйінен және жұмысынан сирек шықты. Ол отбасына жақын болуды және бақшамен айналысуды қалады. Харрис пен оның әйелі Эсси Атлантада тағы жеті бала сүйді, олардың алтауы (тоғызынан) балалық шақтың өтуіне жете алды. 1890 жылдардың соңына қарай Харрис газет жұмысынан шаршады және алкоголизмнен туындаған денсаулық проблемаларына тап болды. Сонымен қатар, ол өзінің шығармашылық бейнесімен көбірек үйлесім тапты. Харрис 1900 жылы «Конституциядан» зейнетке шықты. Ол роман жазумен тәжірибелерін жалғастырды және «The Saturday Evening Post» сияқты басылымдарға мақалалар жазды. Дегенмен ол үйіне жақын болды, Пенсильвания университеті мен Эмори колледжінің (қазіргі Эмори университеті) құрмет дипломын қабылдау үшін сапарға барудан бас тартты. 1905 жылы Харрис Америка өнер және әдебиет академиясының мүшесі болып сайланды. Харрис президент Теодор Рузвельттің Ақ үйге шақыруын қабылдау үшін сапар шекті. Екі жыл бұрын Рузвельт: «Президенттер келіп, кете береді, бірақ Ремус аға өз орнында қалады. Грузия Одақ үшін көптеген жақсылықтар жасады, бірақ ол Джоэл Чандлер Харрис мырзаны американ әдебиетіне сыйлағаннан артық ештеңе істеген жоқ» деген еді. 1908 жылдың 3 шілдесінде Джоэл Чандлер Харрис жедел нефриттен және бауыр циррозының асқынуларынан қайтыс болды. Оның некрологында «Нью-Йорк Таймс Бук Ривью» газеті Рузвельттің пікірін қайталап: «Ремус аға өлмейді. Джоэл Чандлер Харрис 60 жасында дүниеден өтті, бірақ оның ең үздік туындысы, [Ремус аға] халықтық фольклорымен әдебиетте мәңгілікке сақталды» деді.

In 1876 Harris was hired by Henry W. Grady at The Atlanta Constitution, where he would remain for the next 24 years. He worked with other journalists including Frank Lebby Stanton, who was in turn an associate of James Whitcomb Riley. Chandler supported the racial reconciliation envisioned by Grady. He often took the mule drawn trolley to work, picked up his assignments, and brought them home to complete. He wrote for the Constitution until 1900. In addition, he published local color stories in magazines such as Scribner's, Harper's, and The Century. The tales were reprinted across the United States, and Harris was approached by publisher D. Appleton and Company to compile them for a book. Uncle Remus: His Songs and His Sayings was published near the end of 1880. Hundreds of newspapers reviewed the best seller, and Harris received national attention. Of the press and attention Walter Hines Page noted, "Joe Harris does not appreciate Joel Chandler Harris." Royalties from the book were modest, but allowed Harris to rent a six room house in West End, an unincorporated village on the outskirts of Atlanta, to accommodate his growing family. Two years later Harris bought the house and hired the architect George Humphries to transform the farmhouse into a Queen Anne Victorian in the Eastlake style. The home, soon thereafter called The Wren's Nest, was where Harris spent most of his time. Harris preferred to write at the Wren's Nest. He published prodigiously throughout the 1880s and 1890s, trying his hand at novels, children's literature, and a translation of French folklore. Yet he rarely strayed from home and work during this time. He chose to stay close to his family and his gardening. Harris and his wife Essie had seven more children in Atlanta, with a total of six (out of nine) surviving past childhood. By the late 1890s, Harris was tired of the newspaper grind and suffered from health problems, likely stemming from alcoholism. At the same time, he grew more comfortable with his creative persona. Harris retired from the Constitution in 1900. He continued experimenting with novels and wrote articles for outlets such as The Saturday Evening Post. Still, he remained close to home, refusing to travel to accept honorary degrees from the University of Pennsylvania and Emory College (now Emory University). In 1905 Harris was elected to the American Academy of Arts and Letters. Harris traveled to accept an invitation to the White House by President Theodore Roosevelt. Two years earlier, Roosevelt had said, "Presidents may come and presidents may go, but Uncle Remus stays put. Georgia has done a great many things for the Union, but she has never done more than when she gave Mr. Joel Chandler Harris to American literature." On July 3, 1908, Joel Chandler Harris died of acute nephritis and complications from cirrhosis of the liver. In his obituary, the New York Times Book Review echoed Roosevelt's sentiment, stating: "Uncle Remus cannot die. Joel Chandler Harris has departed this life at the age of 60 but his best creation, [Uncle Remus] with his fund of folk lore, will live in literature."

Фольклорлық

Харрис 1876 жылы «Атланта Конституциясы» газеті үшін Ремүс аға кейіпкерінің алғашқы нұсқасын жасады, бұл бағанды бұрын газеттен кеткен Сэмюэл В. Смолл жазған. Осы кейіпкерлердің суреттерінде Ремүс газет кеңсесіне келіп, сол кездегі әлеуметтік және нәсілдік мәселелерді талқылайтын. 1877 жылы Смолл «Конституцияға» оралып, бағанын қайта бастады. Харрис Ремүс кейіпкерін жалғастыруды жоспарламаған. Бірақ Смолл тағы да газеттен кеткен соң, Харрис Ремүс кейіпкерін қайта жандандырды. Ол Тернволд плантациясының құлдарынан естіген әңгімелердің әдеби құндылығын түсінді. Харрис осы әңгімелерді жазып алып, оларды жарияламас бұрын екі тәуелсіз дереккөзден растауды талап етті. Оның кәсіби міндеттері, қалалық жерде болуы, нәсілі және соңында аты шулы болуы зерттеуді қиындатты. 1879 жылдың 20 шілдесінде Харрис «Атланта Конституциясында» «Ремүс аға айтқандай, мырза Қоян мен мырза Түлкі туралы әңгіме» атты туындысын жариялады. Бұл «Ремүс аға: оның әндері мен сөздері» (1880) жинағына енген 34 плантация ертегісінің біріншісі болды. Көбінесе африкалық американдықтардың ауызша хабарлау дәстүрінен тікелей жиналған бұл әңгімелер диалект, жануарлар кейіпкерлері мен сериялық пейзаждарды қолдануда революциялық болды. Ремүс әңгімелерінде Бэр-Тері (Бірікті Қоян) деп аталатын алаяқ батыр бейнеленген, ол қиындықтарға қарсы ақыл-ойымен күресті, бірақ оның әрекеттері әрдайым сәтті аяқталмайтын. Бр'ер Раббит – йоруба тіліндегі Қасқыр туралы әңгімелердің тікелей түсіндірмесі, бірақ кейбір ғалымдар американдықтардың да ықпалын болжайды. Ғалым Стелла Брюер Брукс: «Харрис жасаған Бр'ер Раббиттей алаяқтык бейнесі ешқашан жақсы көрсетілмеген», – деді. Бр'ер Қоянға Бр'ер Түлкі, Бр'ер Айыу, Бр'ер Террапин және Бр'ер Қасқыр сияқты достары мен жаулары еріп жүрді. Бұл әңгімелер батыс дәстүрінің ертегілерінен күрт өзгеше болды: бір оқиғадағы бір жағдайдың орнына плантациядағы жануарлар мәңгілікке созылатын қоғамдық оқиғада өмір сүрді. «Ремүс аға» әңгімелері сыншылар тарапынан мақталып, 20-шы ғасырдың басына дейін үлкен жетістікке жетті. Харрис кем дегенде жиырма тоғыз кітап жариялады, оның тоғызы – оның жарияланған «Ремүс аға» әңгімелерінің жинағы болды, соның ішінде «Ремүс аға: оның әндері мен сөздері» (1880), «Ремүс ағамен түндер» (1883), «Ремүс аға мен оның достары» (1892), «Ремүс ағаның ыдыс-аяғы және басқа да рифтері» (1904), «Ремүс аға айтқандай: ескі плантацияның жаңа әңгімелері» (1905), «Ремүс аға мен Бр'ер Қоян» (1907). Джоэл Чандлер Харрис жазған соңғы үш кітап оның өлімінен кейін жарық көрді, олардың ішінде «Ремүс аға мен кішкентай бала» (1910), «Ремүс аға қайтып келеді» (1918) және «Ремүс ағаның жеті әңгімесі» (1948) кіретін еді. Барлығы 185 әңгіме Солтүстік және Оңтүстік Америкадағы ақ және қара оқырмандар арасында үлкен танымалдылыққа ие болды. Оңтүстіктен тыс жерлерде әңгімелердегідей сөйлейтін адамдарды кездестіру сирек болды, ал диалект бұрын мұндай дәлдікпен және адалдықпен басылып шығарылған емес. Солтүстік және халықаралық оқырмандар үшін бұл әңгімелер «белгісіз нәрсенің ашылуы» болды. Марк Твен 1883 жылы: «африкалық-американдық диалектін жазуда ол елдегі жалғыз шебер», – деп атап өтті. Бұл әңгімелер халықаралық оқырмандарға Американың Оңтүстігін таныстырды. Рудиард Киплинг Харриске жазған хатында бұл әңгімелер «ағылшын мемлекеттік мектебінде өрт секілді тарады. Біз өзімізді бұрынғы мектеп өмірінің құрамына араласып кеткен «Ремүс ағамыздың» бүкіл беттерінен үзінділерді айтатынымызды байқадық», – деді. «Ремүс аға» әңгімелері содан бері қырықтан астам тілге аударылды. Джеймс Уэлдон Джонсон бұл жинақты «Америка шығарған фольклордың ең үлкен жиынтығы» деп атады.

Harris created the first version of the Uncle Remus character for The Atlanta Constitution in 1876 after inheriting a column formerly written by Samuel W. Small, who had taken leave from the paper. In these character sketches, Remus would visit the newspaper office to discuss the social and racial issues of the day. By 1877, Small had returned to the Constitution and resumed his column. Harris did not intend to continue the Remus character. But when Small left the paper again, Harris reprised Remus. He realized the literary value of the stories he had heard from the slaves of Turnwold Plantation. Harris set out to record the stories and insisted that they be verified by two independent sources before he would publish them. He found the research more difficult given his professional duties, urban location, race and, eventually, fame. On July 20, 1879, Harris published "The Story of Mr. Rabbit and Mr. Fox as Told by Uncle Remus" in The Atlanta Constitution. It was the first of 34 plantation fables that would be compiled in Uncle Remus: His Songs and His Sayings (1880). The stories, mostly collected directly from the African American oral storytelling tradition, were revolutionary in their use of dialect, animal personages, and serialized landscapes. Remus' stories featured a trickster hero called Br'er Rabbit (Brother Rabbit), who used his wits against adversity, though his efforts did not always succeed. Br'er Rabbit is a direct interpretation of Yoruba tales of Hare, though some others posit Native American influences as well. The scholar Stella Brewer Brookes asserts, "Never has the trickster been better exemplified than in the Br'er Rabbit of Harris." Br'er Rabbit was accompanied by friends and enemies, such as Br'er Fox, Br'er Bear, Br'er Terrapin, and Br'er Wolf. The stories represented a significant break from the fairy tales of the Western tradition: instead of a singular event in a singular story, the critters on the plantation existed in an ongoing community saga, time immemorial. The Uncle Remus stories garnered critical acclaim and achieved popular success well into the 20th century. Harris published at least twenty nine books, of which nine books were compiled of his published Uncle Remus stories, including Uncle Remus: His Songs and His Sayings (1880), Nights with Uncle Remus (1883), Uncle Remus and His Friends (1892), The Tar Baby and Other Rhymes of Uncle Remus (1904), Told by Uncle Remus: New Stories of the Old Plantation (1905), Uncle Remus and Brer Rabbit (1907). The last three books written by Joel Chandler Harris were published after his death which included Uncle Remus and the Little Boy (1910), Uncle Remus Returns (1918), and Seven Tales of Uncle Remus (1948). The tales, 185 in sum, became immensely popular among both black and white readers in the North and South. Few people outside of the South had heard accents like those spoken in the tales, and the dialect had never been legitimately and faithfully recorded in print. To Northern and international readers, the stories were a "revelation of the unknown." Mark Twain noted in 1883, "in the matter of writing [the African American dialect], he is the only master the country has produced." The stories introduced international readers to the American South. Rudyard Kipling wrote in a letter to Harris that the tales "ran like wild fire through an English Public school. [We] found ourselves quoting whole pages of Uncle Remus that had got mixed in with the fabric of the old school life." The Uncle Remus tales have since been translated into more than forty languages. James Weldon Johnson called the collection "the greatest body of folklore America has produced".

Журналистика

Атланта Конституциясындағы мансабының басында Джо Харрис өзінің редакциялық идеологиясын және нәсіл, тап және аймақ арасындағы келіспеушіліктерді татуластыруға бағытталған бағытты белгіледі: «Редактордың мақсаты болуы керек. Бір адамның санасы үшін, желмен шайқалатын ескі көзқарастарды жоюға көмектескенін білу қандай үлкен мұра». Харрис негізінен 1876 және 1900 жылдар аралығында «Атланта Конституциясы» газетінде редактордың көмекшісі және бас редактор болып жұмыс істеді. 1908 жылы қайтыс болғанға дейін мерзімімен мақалалар жариялады. «Атланта Конституциясында» жұмыс істеген кезеңде Харрис «жиырма төрт жыл ішінде мыңдаған қол қойылған және қол қойылмаған редакциялық мақалалар арқылы Азамат соғысынан кейін Солтүстік пен Оңтүстік арасындағы келісімді ұлттық деңгейде қалыптастырды». Харрис өзінің мансабының барлық кезеңінде нәсілдік келісімді, сондай-ақ афроамерикалықтардың білімі, сайлау құқығы мен теңдігін белсенді түрде қолдады. Ол Оңтүстіктегі ақ адамдар арасындағы нәсілшілдікті үнемі айыптады, линчтеуді сотқа тартып, афроамерикалықтар үшін жоғары білімнің маңыздылығын атап өтті және редакциялық мақалаларында жиі В.Е.Б. Дюбуаның еңбектерін сілтеді. Мысалы, 1883 жылы «Нью-Йорк Сан» газетінде: «Негрді біліммен тәрбиелеу оның зұлымдыққа бейімділігін арттырады» деген редакциялық мақала жарияланды. «Атланта Конституциясы» газетінің редакциялық бөлімі оған былай деп жауап берді: «Егер негрлерді біліммен тәрбиелеу Оңтүстіктегі ақ халықтың алдында тұрған мәселенің басты шешімі болмаса, онда басқа ешқандай шешім жоқ және болашақта тек саяси хаос пен моральдық құлдырау күтеді». Харристің редакциялық мақалалары көбінесе мазмұны жағынан прогрессивті, ал стилі жағынан әкесіндей болды. Ол «аймақтық қызғаныш пен түсініспеушілікті, сондай-ақ діни және нәсілдік төзімсіздікті жоюға» бел буған, бірақ «[Оңтүстік ақ халықтары] [Оңтүстік қара халықтарын] қамқорлыққа алу қажет деген ойдан толыққанды арыла алмады». 1904 жылы Харрис «The Saturday Evening Post» журналында Оңтүстіктегі нәсілдік қатынастар мәселесін талқылаған төрт маңызды мақала жазды; бұл оның прогрессивті, бірақ әкесіндей көзқарастарын көрсетті. Бұл мақалалар туралы Букер Т. Вашингтон оған былай деп жазды: «Мен сіздің мақалаңыз сияқты жігерлендірген бірде-бір адамның жазғандарын оқығаныма көп уақыт болды. Мен Нью-Йоркте сөйлейтін Линкольннің туған күніне арналған сөзімде сіз айтқан сөздерден кеңінен цитата келтіремін». Екі жылдан кейін Харрис және оның ұлы Джулиан «Ремус ағаның үй журналы» болып танылатын журналға негіз салды. Харрис Эндрю Карнегиге оның мақсаты «қараларға қарсы ұғымдарды жою, әділ келісімді талап ету және екі ұлтты да әділдікке бетбұруға мүмкіндік беру үшін көтеру» екенін жазды. Бір жыл ішінде оның таралымы 240 000-ға жетіп, елдегі ең ірі журналдардың біріне айналды.

Early in his career at the Atlanta Constitution, Joe Harris laid out his editorial ideology and set the tone for an agenda that aimed to help reconcile issues of race, class, and region: "An editor must have a purpose. What a legacy for one's conscience to know that one has been instrumental in mowing down the old prejudices that rattle in the wind like weeds." Harris served as assistant editor and lead editorial writer at The Atlanta Constitution primarily between 1876 and 1900. He published articles intermittently until his death in 1908. While at the Constitution, Harris, "in thousands of signed and unsigned editorials over a twenty four year period, set a national tone for reconciliation between North and South after the Civil War". Throughout his career, Harris actively promoted racial reconciliation as well as African American education, suffrage, and equality. He regularly denounced racism among southern whites, condemned lynching, and highlighted the importance of higher education for African Americans, frequently citing the work of W. E. B. Du Bois in his editorials. In 1883, for example, the New York Sun had an editorial: "educating the negro will merely increase his capacity for evil." The Atlanta Constitution editorial countered with: if "education of the negro is not the chief solution of the problem that confronts the white people of the South then there is no other conceivable solution and there is nothing ahead but political chaos and demoralization." Harris's editorials were often progressive in content and paternalistic in tone. He was committed to the "dissipation of sectional jealousy and misunderstanding, as well as religious and racial intolerance", yet "never entirely freed himself of the idea that the [southern whites] would have to patronize the [southern blacks]." In 1904 Harris wrote four important articles for The Saturday Evening Post discussing the problem of race relations in the South; these highlighted his progressive yet paternalistic views. Of these, Booker T. Washington wrote to him:

It has been a long time since I have read anything from the pen of any man which has given me such encouragement as your article has. In a speech on Lincoln's Birthday which I am to deliver in New York, I am going to take the liberty to quote liberally from what you have said. Two years later, Harris and his son Julian founded what would become Uncle Remus's Home Magazine. Harris wrote to Andrew Carnegie that its purpose would be to further "the obliteration of prejudice against the blacks, the demand for a square deal, and the uplifting of both races so that they can look justice in the face without blushing." Circulation reached 240,000 within one year, making it one of the largest magazines in the country.

Басқа жұмыстар

Харрис роман, тарихи очерктер, француз халық әдебиетінің аудармалары, балалар әдебиеті және Грузиядағы ауыл өмірін бейнелейтін әңгімелер жинағын жазды. "Free Joe and the Rest of the World", "Mingo" және "At Teague Poteets" атты әңгімелері оның "Uncle Remus" еңбектерінен басқа жазған шығармаларының ең әсерлісі болып табылады. Оның көптеген әңгімелері Оңтүстікте Реконструкция кезеңіндегі әлеуметтік және экономикалық құндылықтардың өзгеруін зерттеді. Харристің жергілікті суретші ретіндегі қызметі кедей ақ адамдардың тағдырына дауыс берді және оның түрлі афроамерикандық диалекттер мен кейіпкерлерді жетік меңгергенін көрсетті.

Мұра

Харрис кітаптары отандық және шетелдік әңгімешілерге зор әсер етті, бірақ «Ремус аға» ертегілерінің сындық құндылығы жоқтың қасы. Оның мұрасы даулы: Харрис 20-шы және 21-ші ғасырларда әртүрлі бағаланды, себебі кейбіреулер оны афроамерикандық мәдениетті рұқсатсыз пайдалануда айыптады.

Ықпал

Балалар әдебиетінің сарапшысы Джон Голдтвейт «Ремус аға туралы әңгімелер» қазіргі заманғы балалар әдебиетінің қалыптасуындағы шешуші оқиға екенін айтады. Марк Твен кітап сапары кезіндегі оқылымдарында бірнеше «Ремус аға» әңгімелерін пайдаланды. Ол 1880-жылдардың басында Уильям Дин Хауэллске жазған хатында «Қара батпақ» (Tar Baby) Хартфордтағы оқылымда «барлығынан жақсы қабылданғанын» хабарлады. Твен Харристің диалект қолдануын бағалады. Ол көптеген шығармаларында, әсіресе «Хаклберри Финннің басынан кешкендері» және «Жұмбақ жандар» шығармаларында сөздер мен тіркестерді қабылдады. А. А. Милн бірнеше Брр Кролик әңгімелерінен сөздік қорын, сюжетін және повестволық құрылымын алды. «Пуу қонаққа барады» және «Хейо, үй!» әңгімелері ерекше ұқсас. Чарльз Чеснаттың ең танымал туындысы «Сыған әйел» (The Conjure Woman) «Ремус аға» әңгімелерінен күшті әсер алды; ол Джулиус ағаны басты кейіпкер және әңгімеші ретінде бейнелейді. Чеснат өзінің балаларына «Ремус аға» әңгімелерін оқып беретін. Көптеген ғалымдар Харристің Уильям Фолкнерге тигізген әсерін атап көрсетеді, ең бастысы – диалект қолдану, афроамерикандықтардың бейнесі, төменгі тапқа жататын ақ адамдар және ойдан шығарылған ландшафттар тұрғысынан. Ақын Эзра Паунд пен Т. С. Элиот «Ремус аға» әңгімелеріне ұқсас диалектте хат алмасып, өзін «Брр Кролик» және «Ескі Поссум» деп атады. Ақырында, диалект пен кейіпкерлер олардың лондондық әдеби ортаға қарсы ынтымақтастығының белгісіне айналды. Элиот өзінің бір кітабын «Ескі Поссумның практикалық мысықтар кітабы» деп атады. Фильмге сыншылар әртүрлі пікір білдірді және екі «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. Джеймс Баскет «Ремус аға» рөлін сомдағаны үшін арнайы «Оскар» сыйлығымен марапатталды, ал «Zip A Dee Doo Dah» үздік түпнұсқа ән сыйлығын алды. NAACP-нің Уолтер Уайт 1946 жылғы 27 қарашадағы телеграммалық баспасөз хабарламасында фильмнің «көрнекті көркемдік құндылығын» мойындады, бірақ «ол идиллиялық қожайын-құл қарым-қатынасын көрсетеді» деп айыптады. 1946 жылдан бері Харис және «Ремус аға» әңгімелері туралы қоғамдық пікір көбінесе «Оңтүстік әнінің» қабылдануымен байланысты.

Children's literature analyst John Goldthwaite argues that the Uncle Remus tales are "irrefutably the central event in the making of modern children's story." Mark Twain incorporated several of the Uncle Remus stories into readings during his book tour. He wrote to William Dean Howells in the early 1880s, reporting that the "Tar Baby" had been received "best of all" at a reading in Hartford. Twain admired Harris' use of dialect. He appropriated exchanges and turns of phrase in many of his works, most notably in Adventures of Huckleberry Finn and The Mysterious Stranger. A. A. Milne borrowed diction, plot, and narrative structure from several Brer Rabbit stories. "Pooh Goes Visiting" and "Heyo, House!" are particularly similar. Charles Chesnutt's most famous work, The Conjure Woman, is strongly influenced by the Uncle Remus tales; he features Uncle Julius as the main character and storyteller. Chesnutt read the Uncle Remus stories to his own children. Many scholars cite Harris' influence on William Faulkner, most importantly in terms of dialect usage, depictions of African Americans, lower class whites, and fictionalized landscape. Poets Ezra Pound and T. S. Eliot corresponded in Uncle Remus inspired dialect, referring to themselves as "Brer Rabbit" and "Old Possum", respectively. Eventually the dialect and the personae became a sign of their collaboration against the London literary establishment. Eliot titled one of his books Old Possum's Book of Practical Cats. The film earned mixed critical reviews and two Academy Awards. James Baskett won an honorary Academy Award for his portrayal of Uncle Remus, and "Zip A Dee Doo Dah" was presented with the award for Best Original Song. Walter White of the NAACP acknowledged "the remarkable artistic merit" of the film in his telegraphed press release on November 27, 1946, but decried the "impression it gives of an idyllic master slave relationship." Since its debut, the public perception of Harris and the Uncle Remus stories has largely been tied to the reception of Song of the South.

Мұра мен құрмет

Харристің Атлантаның тарихи Вест-Энд ауданындағы үйі – Wren’s Nest Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Ол 1913 жылдан бері мұражай үйі ретінде жұмыс істеп келеді. Эйтонтондағы «Ремус аға» мұражайы Харрис өмірін еске алады. Сан-Антониодағы Джоэл С. Харрис атындағы орта мектеп Харрис есімімен аталады. Саванна қаласында, Бей-стритте, Харрис жұмыс істеген, қазір бұзылған «Саванна Morning News» газетінің ғимаратының қарсысында тарихи белгі орнатылды. АҚШ почтасы 1948 жылы оның туғанына 100 жыл толуына орай Джоэл Чандлер Харрисқа арналған 3 центтік марка шығарды. Форсайт қаласында, Негізгі көшеде N 33° 2.057', W 83° 56.354' координаталарында мемлекеттік тарихи белгі орнатылды. Белгіде былай деп жазылған: Бір блок шығысқа қарай «Монро жарнамашысы» газетінің ескі кеңсесі орналасқан, онда «Ремус аға» шығармасының авторы Джоэл Чандлер Харрис 1867 жылы он тоғыз жасында 1870 жылға дейін жұмыс істеуге келді. Ол осы жерде баспагердің көмекшісінен тәжірибелі журналистке дейін өсті. Харрис өзінің міндеттері туралы былай деді: «Мен барлық мәтінді жинап, баспаға басып, кітаптарды жүргізіп, еденді сыпырып, қағаздарды поштаға жіберу үшін орадым». Оның баспа машинасы әлі күнге дейін «Монро жарнамашысы» газетінің қазіргі кеңсесінде қолданылып келеді.