Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
His Excellency - екі актілі комедиялық опера, либреттосы - У. С. Гилберт, музыкасы - Ф. Осмонд Карр. Бұл шығармада әзіл-оспақпен айналысатын губернатор туралы айтылады, оның әзіл-оспақтары баршаны бақытсыз етумен қорқытады, бірақ принц-регент губернатордың жоспарларын бұзады. Гилберт пен Салливанның серіктестігінің аяғында, Артур Салливан бұл шығармаға музыка жазудан бас тартты, өйткені Гилберт өзінің қорғауы Нэнси Макинтошты басты рөлге қоюға бағынды; Салливан және Савой театрының иесі Ричард Д'Ойли Карт Макинтошты жеткілікті деп санамады. Операның премьерасы 1894 жылы Джордж Эдвардс басқаруымен Лирик театрында 162 спектакльде өтті. Онда Джордж Гроссмит, Рутланд Баррингтон және Джесси Бонд сияқты Савой театрының көптеген тұрақтылары, сондай-ақ Уэст-Эндтің ірі жұлдызы болуға тиіс Эллалин Террисс ойнады. Ол 1895 жылы Нью-Йоркте, 1895 және 1897 жылдары Венадағы Карлтеатрда неміс тілінде аударылды. Опера сонымен қатар британдық провинциялық турнеге шықты.
His Excellency is a two act comic opera with a libretto by W. S. Gilbert and music by F. Osmond Carr. The piece concerns a practical joking governor whose pranks threaten to make everyone miserable, until the Prince Regent kindly foils the governor's plans. Towards the end of the Gilbert and Sullivan partnership, Arthur Sullivan declined to write the music for this piece after Gilbert insisted on casting his protege, Nancy McIntosh, in the lead role; Sullivan and producer Richard D'Oyly Carte, proprietor of the Savoy Theatre, did not feel that McIntosh was adequate. The opera premiered instead under the management of George Edwardes in 1894 at the Lyric Theatre, running for 162 performances. It starred many of the Savoy Theatre regulars, such as George Grossmith, Rutland Barrington and Jessie Bond, as well as Ellaline Terriss, who was to become a major West End star. It was also produced in New York in 1895, and in German translation at the Carltheater, Vienna, in both 1895 and 1897. The opera also enjoyed a British provincial tour.
Өмірбаян
1870-ші жылдардың соңынан бастап 1880-ші жылдарға дейін Гилберт Артур Салливанмен ғана жұмыс істеп, сәтті комикалық опералар сериясын жазды. Гилберт пен Салливан серіктестігі қаржы дау-дамайлары салдарынан "Гондольерлер" (1889) фильмін шығарғаннан кейін бірнеше жылға дейін тарады, бірақ 1893 жылы олар "Утопия, Лимитед" атты роман жазу үшін қайта қосылды. Бұл шығарманың сәл сәттілігіне қуанып, екеуі жаңа шығарма жазуға келісті. 1894 жылдың қаңтарында Гилберт "Ерлігі" деп аталатын либретто сценарийін дайындады, оны Салливан музыкаға қояды деп үміттенді. Бірақ екі серіктес басты рөлді ойнату мәселесінде келіспеді. Гилберт өзінің тәрбиеленушісі Нэнси Макинтошты, Утопиядағы қаһарманды ойнаған рөлге пайдалануда. Салливан мен продюсер Ричард Д'Ойли Карт, көптеген сыншылармен бірге оны таңқаларлық емес деп тапты және оны өзінің операларында енді қаламады. Екі адам өздерінің келіспеушіліктерін шеше алмады, сондықтан Гилберт пен Салливанға тағы да басқа серіктестерді табуға тура келді. 1894 жылы Лондон сахнасындағы танымал үрдіс дәстүрлі комедиялық операдан жаңа жанрға, музыкалық комедияға көшті, оның ішінде "Гейти қыз" секілді шоулар тез танымал болды. Гилберт өзінің кейінгі шығармаларына жаңа жанр элементтерін қосты. Оның құрметі жағдайында, Джордж Хеншельге ұпайсыз жақындағаннан кейін, Гилберт жаңа шығарманың композиторы ретінде Каррды таңдады. Карр музыкалық комедияда табысқа қол жеткізді, "In Town" (1892), "Morocco Bound" (1893) және "Go Bang" (1894), бірақ сыншылар оны Салливаннан төмен деп тапты. Гилберттің театр сыншысының бірі болған. Лабушер 1877 жылы жеке апталық журналы Truth-ты құрды, онда ол өзінің антисемит, антисуфраж және гомосексуалистік әлеуметтік күн тәртібін жүзеге асырды. Журналға жала жапқандары үшін жиі сотқа жүгінген.
From the late 1870s through the 1880s, Gilbert wrote a series of successful comic operas, working almost exclusively with Arthur Sullivan. The Gilbert and Sullivan partnership dissolved for several years after the production of The Gondoliers (1889), because of a financial dispute, but in 1893 they reunited to write Utopia, Limited. Encouraged by the modest success of this piece, the two agreed to write a new piece. In January 1894, Gilbert was ready with the scenario for a libretto that would become His Excellency, and which he hoped Sullivan would set to music. But the two collaborators disagreed over the casting of the leading lady. Gilbert insisted on using his protege, Nancy McIntosh, in the part, who had played the heroine in Utopia. Sullivan and producer Richard D'Oyly Carte, along with many of the critics, had found her unimpressive and did not want her in any more of his operas. The two men were not able to settle their differences, and Gilbert and Sullivan once again had to find different partners. By 1894, the popular trend on the London stage had moved from traditional comic opera to a new genre, musical comedy, with such shows as The Gaiety Girl becoming quickly popular. Gilbert added elements of the new genre to his later works. In the case of His Excellency, after approaching George Henschel unsuccessfully, Gilbert selected Carr as the composer for the new piece. Carr had enjoyed success in musical comedy, with In Town (1892), Morocco Bound (1893) and Go Bang (1894), but critics inevitably found him inferior to Sullivan. had been a frequent theatrical critic of Gilbert's. Labouchère founded a personal weekly journal, Truth, in 1877, in which he pursued his anti semitic, anti suffrage and anti homosexual social agenda. The journal was often sued for libel.
Өндірістер
Лондонның Лирик театрында 1894 жылы 27 қазанда ашылып, 1895 жылы 6 сәуірде 162 қойылымнан кейін жабылды. "Ерлігі" ролі үшін Гилберт Савой операсының бұрынғы шынайы адамдары Джордж Гроссмит, Ратланд Баррингтон, Элис Барнетт, Чарльз Кеннингэм және Джесси Бонд, сондай-ақ Джон Ле Хей және жас музыкалық комедия жұлдызы Эллалин Террисс. Савой театрының көп хоршылары, олар жақында қысқа уақытқа созылған Миретке көңілі қалды, Гилберттің қойылымына қосылды, ал Хелен Карт Гилбертті Д'Ойли Карт хорын ұрлауда айыптапты. Хореографияны Джон Д'Обан, костюмдерді Перси Андерсон жасаған. Оның құрметі 1894 жылы 27 қазанда Джордж Эдвардс басқаруымен Лондонның Лирик театрында премьерасы болды. Өнім мен либреттоға құштарлық білдірілді, бірақ ұпайлар аралас қабылдады. Дегенмен, операның провинциялық турнесі және Бродвейдің бұрынғы Бродвей театрында 1895 жылы 14 қазанда 88 спектакльді өткізген Бродвейдің ашылуы болды.
The original production at the Lyric Theatre in London opened on 27 October 1894, and closed on 6 April 1895 after 162 performances. For the cast of His Excellency, Gilbert was able to engage former Savoy opera stalwarts George Grossmith, Rutland Barrington, Alice Barnett, Charles Kenningham and Jessie Bond, as well as John Le Hay and the young musical comedy star, Ellaline Terriss. Many of the choristers from the Savoy Theatre, who had been disappointed with the recent short run of Mirette there, joined Gilbert's production, and Helen Carte accused Gilbert of poaching the D'Oyly Carte chorus. Choreography was by John D'Auban, and costumes were by Percy Anderson. His Excellency premiered at the Lyric Theatre, London, under the management of George Edwardes, on 27 October 1894. The production and libretto received enthusiastic notices, though the score met a mixed reception. Nevertheless, the opera had a respectable provincial tour and a Broadway production opening at the former Broadway Theatre on 14 October 1895, which ran for 88 performances.
Рөлдер
Роль:Тіл түріПремьерлік актерлік құрам27 қазан 1894Нилс Эгильсонның кейпіне түскен ханзада Регент, жүретін ойыншы лирикалық баритон Ратланд БаррингтонЭльсинор губернаторы Джордж Гриффенфельд, практикалық шумақ комик баритон Джордж ГроссмитЭрлинг Сюкке, жас мүсінші тенор Чарльз КеннингхамДр. Тортенсен, жас дәрігер баритон Август Крамер, Мац Манк, Эльсинордың синдигі комик баритон Джон Ле Хей, Король гусарларының капралы бас Артур Плейфэйр, күзетші бас баритон Джордж Темпл, бірінші офицердің рөлі Эрнест Сноу, екінші офицердің рөлі Фрэнк Мортон, Кристина, баллада әншісі сопрано Нэнси МакИнтош, Ганна, Гриффенфельдтің қызы меццо сопрано Джесси Бонд, Тора, Гриффенфельдтің қызы сопрано Эллалин Террисс, Грекла Кортландт, Гриффенфельдтің контральтосына үйленген әйел, Элис Барнетт, Вивандиер меццо сопрано Гертруда Эйлвард, Елса, May Cross
RoleVoice typePremiere cast27 October 1894The Prince Regent, disguised as Nils Egilsson, a strolling player lyric baritone Rutland BarringtonGeorge Griffenfeld, Governor of Elsinore, a practical joker comic baritone George GrossmithErling Sykke, a young sculptor tenor Charles KenninghamDr. Tortenssen, a young physician baritone Augustus CramerMats Munck, Syndic of Elsinore comic baritone John Le HayHarold, Corporal of the King's Hussars bass Arthur PlayfairA sentry bass baritone George TempleFirst officer speaking role Ernest SnowSecond officer speaking role Frank MortonChristina, a ballad singer soprano Nancy McIntoshNanna, Griffenfeld's daughter mezzo soprano Jessie BondThora, Griffenfeld's daughter soprano Ellaline TerrissDame Hecla Cortlandt, a lady of property, engaged to Griffenfeld contralto Alice BarnettBlanca, a vivandière mezzo soprano Gertrude AylwardElsa, a peasant girl speaking role May Cross
Қысқаша мазмұны
Бұл оқиға 1801 жылы Данияның Эльсинор қаласында орын алады.
The scene is laid in Elsinore, Denmark, in 1801.
Бірінші акт
Елсинор тұрғындары жаңадан ашылған ханзаданың мүсінін атап өтуде. Оның авторы Эрлинг Сюкке корольдік отбасының мүсіншісі болып тағайындалды. Қала тұрғындары кеткеннен кейін, Кристина таңғалып қалды. Ол Эрлингке мүсінге ғашық екенін айтады. Ерлингтің досы доктор Тортенсен патшаның дәрігері болып тағайындалды. Екі жігіт Эльсинор губернаторы Джордж Гриффенфельдтің қыздары Нанна мен Тораға ғашық. Осы уақытқа дейін қыздар екі жігіттің ұсыныстарын елемеді. Жас жігіттер патшалық қызметке тағайындалғаннан кейін сәттілік күтеді. Нанна мен Тора пайда болады, олар ер адамдардың өтініштерін қабылдайтын сияқты. Бірақ ер адамдар кеткеннен кейін қыздар аталарының Елсинор тұрғындарына жасаған көптеген іс-әрекеттерінің бірі болып табылатын кездесулер шырқақ екенін мойындайды. Патшаның гусарлары, Гарольд елорданың қолбасшысы. Губернатор оларды күн сайын сағат 10-дан 2-ге дейін балетші қыздардай би билеуге мәжбүрледі. Гриффенфельд оларға қосылып, гусарларды әзіл-сықақ сезімінен айырады. Алайда ол Харольдқа өзінің бір әзілінің кері әсерін тигізгенін мойындайды. Ол тек қызық үшін ғана ерекше бай ханым Гекла Кортландқа үйлену туралы ұсыныс жасаған. Ол енді қызбен болған келісімін бұзуды қалайды, бірақ оның қауіпті мінез-құлқынан қорқады. Ол келгенде Гриффенфельд одан, егер оның ұсынысы қулық болып шықса, не істейтіні туралы сұрайды. Қыздың ашулы жауабы жігітті үрейлендіреді. Екі қызымен бірге ол жергілікті Синдик Матс Манкты алдап, Дама Кортландт Манкка үйленгісі келетіндігіне сендіреді. Олар кеткеннен кейін, принц-регент "жасық-жасық босқындар" киімінде жасырын түрде пайда болады. Ол Гриффенфельдтің мінез-құлқы туралы Елсинор тұрғындарынан көптеген шағымдар алды, және ол олардың шындыққа сай екенін өз көзімен көруді қалайды. Ол Кристинамен кездеседі, ол мүсінге ұқсастығына таңғалады, бірақ ол оған жай ғана серуендейтін ойыншы, Нильс Эгильссон екенін айтады. Ол кеткеннен кейін ол Гриффенфелдпен кездеседі, ол да ұқсастықты байқайды. Гриффенфельд тағы бір әзіл-оспақ жасауға мүмкіндік көріп, "Эгильссоннан" қала тұрғындарына жалған құрметтер таратып, кейінірек күлкілі қалжыңдар ретінде ашылатын ханзада-регент ретінде әрекет етуін сұрайды. Кристина олардың келісімін естіп алады, бірақ Регентпен тағы бір рет жалғыз қалды, олардың құпиясын жария етпеуге уәде береді. Мац Манк Дама Кортландтпен кездесуде, онда ол Гриффенфельдпен некеге тұру туралы кеңес береді деп санайды, бірақ Мац онымен үйленуге ниетті екеніне сенеді. Деме Кортланд оның мінез-құлқын түсінбейтін деп санайды. Ерлинг пен Тортенсеннің сотқа тағайындалуының өтірік екенін біледі. Нанна мен Тора өзінің кедей жағдайына байланысты олардың неке ұсыныстарын қабылдамайды. Гриффенфельдтің үнемі әзіл-сықағына шаршаған Эрлинг пен Тортенсен қала тұрғындарын жинап, оларға не болып жатқанын түсінген Дам Кортландт қосылады. Олар Копенгагенге барып, ханзадаға жеке шағымдануды жоспарлайды. Гриффенфельд келгенде, ол оларға регенттің олардың шағымдарын тыңдау үшін Эльсинорда екенін айтады. Хор өздерінің наразылықтары ақыры естілетінін қуана айтады, ал Гриффенфельд пен оның қыздары үрейленіп, мейірімділік сұрап жалбарынады.
The people of Elsinore celebrate a newly unveiled statue of the Prince Regent. Its creator, Erling Sykke, has been named Sculptor to the Royal Family. After the townspeople leave, Christina remains, transfixed. She tells Erling that she is in love with the statue. Erling's friend, Dr. Tortenssen, has been named Physician to the King. The two men are in love with Nanna and Thora, the daughters of Elsinore's governor, George Griffenfeld. Until now, the girls have scornfully refused the two suitors' advances. The young men hope for better luck, now that they have secured royal appointments. Nanna and Thora appear, and they appear receptive to the men's entreaties. But after the men leave, the girls admit that the appointments are a practical joke, one of many their father has perpetrated on the citizens of Elsinore. The King's Hussars enter, led by Corporal Harold. The Governor has compelled them to dance like ballet girls every day from 10 to 2. Griffenfeld joins them, and chastises the Hussars for their lack of a sense of humour. He admits to Harold, however, that one of his practical jokes has backfired. Just for fun, he had proposed marriage to the extraordinarily wealthy Dame Hecla Cortlandt. He now wants to break off the engagement, but he fears her dangerous temper. When she arrives, Griffenfeld asks her what she would do if, hypothetically, his proposal turned out to be a ruse. Her angry reply leaves him terrified. With his two daughters, he plots to trick Mats Munck, the local Syndic, into believing that Dame Cortlandt wants to marry Munck. After they leave, the Prince Regent appears, in disguise, dressed as a "tattered vagabond". He has received many complaints about Griffenfeld's behaviour from the citizens of Elsinore, and he wants to see for himself if they are true. He encounters Christina, who is struck by his resemblance to the statue, but he tells her that he is a mere strolling player, Nils Egilsson. After she leaves, he encounters Griffenfeld, who also notices the resemblance. Seeing another opportunity for a practical joke, Griffenfeld asks "Egilsson" to impersonate the Prince Regent – dispensing fake honours to the townspeople, which will later be revealed as amusing hoaxes. Christina overhears their agreement, but left alone with the Regent once again, promises not to divulge their secret. Mats Munck has a meeting with Dame Cortlandt, in which she believes she is consulting him on arrangements for her marriage with Griffenfeld, but Mats believes that she plans to marry him. Dame Cortlandt finds his behaviour incomprehensible. Erling and Tortenssen now learn that their court appointments are a sham. Nanna and Thora reject their marriage proposals, given their impoverished status. Fed up with Griffenfeld's incessant practical jokes, Erling and Tortenssen assemble the townspeople, and are joined by Dame Cortlandt, who has realised what is going on, and they plan to go to Copenhagen to complain to the Prince personally. When Griffenfeld arrives, he tells them that the Regent is already in Elsinore to hear their complaints. The chorus are jubilant that their grievances will finally be heard, while Griffenfeld and his daughters pretend to be alarmed and to beg for mercy.
ІІ акт
Елсинор тұрғындары регентпен кездесуді күтуде. Мац Манк олардың шағымдарын ресми заңдық құжат түрінде жасады. Кристина оларды губернатордың құлдырауын болжап отырғанына сендіреді. Нанна мен Тора әкесінің кешірімін сұрайды, бірақ көпшілік бұған келіспейді. Ақырында, регент салтанатты түрде келеді. Губернатордың әзіл-оспақ жасағанына дәлел ретінде Гарольд пен гусарлар оған балет билейді. Регент Эрлинг пен Тортенсеннің бұрынғы тағайындалуы расталғанын және олар дворяндыққа көтерілгенін хабарлайды. Капрал Харольд полковник, Матс Манк губернатор, ал Гриффенфельд ертерекке төмендеді. Соңында ол Эрлинг пен Тортенсенді Гриффенфельдтің қыздарына үйлендіруге бұйрық береді және бүкіл ауылды сарайдағы қонақасына шақырады. Хор кеткеннен кейін Гриффенфельд "Эгильсонға" әзілдің қаншалықты жақсы жұмыс істегеніне риза екенін айтады. Ол Леди Кортландт туралы анекдотының кері әсер еткенін елемеді. Гарольд жаңа лауазымын ұнатады. Ол Бланкамен бірге өмірлері туралы үш томдық роман жазуға шешім қабылдайды. Осы арада, Дама Кортланд тағы да Мац Манкка қарсы шығады. Ол өзінің губернатормен қиысқандығын айтады. Қазір Мац губернатор болғандықтан, ол оған тұрмысқа шығады, бірақ қазір ол қызығушылық танытпайды. Мац жақын маңдағы күзетшіден оған үйлену керек пе деп сұрайды. Гриффенфельд күзетшімен орын алмасады, және ол міндетті түрде солай істеуі керек дейді. Гриффенфельд өзінің барлық әзіл-оспақтарының керемет жұмыс істеп жатқанына қуанышты, бірақ оның қыздары Эрлинг пен Тортенсенге жасаған әрекетіне өкінуді бастайды. Жаңа ақсүйектер жас қыздарға бой көтергендей қарап, көп ұзамай әйелдің көз жасына жығылады. Жалғыз қалған қыздар ақыры жігіттерге деген шынайы сезімдерін мойындайды. Барлығы үйлену тойына жиналады, бірақ Гриффенфельд кенеттен регенттің сапары қалпында болғанын және оның барлық құрметтері әзіл-оспақ болғанын хабарлайды. Бірақ "Егильсон" жағдайды өзгертіп, өзінің шынайы регент екендігін жариялайды. Барлық марапаттар тұрақты болады, сонымен қатар Гриффенфелдтің жеке салтқа төмендетілуі расталады. Регент Кристинаға үйленуге ұсыныс жасайды, және барлық жұптар бақытты түрде біріктіріледі.
The people of Elsinore await their audience with the Regent. Mats Munck has drawn up their complaints in a formal legal document. Christina assures them that she foresees the Governor's downfall. Nanna and Thora beg forgiveness for their father, but the crowd will have none of it. Finally, the Regent arrives in a great ceremony. As evidence of the Governor's practical jokes, Harold and the Hussars dance a ballet for him. The Regent announces that Erling and Tortenssen's previous appointments are confirmed, and they are elevated to the nobility. Corporal Harold is promoted to Colonel, Mats Munck is promoted to Governor, and Griffenfeld is degraded to the rank of Private. Lastly, he commands that Erling and Tortenssen marry Griffenfeld's daughters, and he invites the whole village to a banquet at the castle. After the chorus have left, Griffenfeld tells "Egilsson" that he is pleased with how well the joke is working. He ignores that his joke on Dame Cortlandt backfired. Harold is enjoying his new rank. He and Blanca decide to write a three volume novel about their lives. Meanwhile, Dame Cortlandt once again confronts Mats Munck. She insists that she was engaged to the Governor. Now that Mats is Governor, she is engaged to him, but now he is not interested. Mats asks a nearby sentry if he is obliged to marry her. Griffenfeld changes places with the sentry, and says that he must. Griffenfeld is delighted that, once again, all of his practical jokes are working beautifully, but his daughters are starting to feel some remorse over their treatment of Erling and Tortenssen. The new nobles make a pretence of behaving haughtily towards the young ladies, but soon crumble before the feminine tears. Left alone, the girls finally admit that they have real feelings for the men. Everyone gathers for the weddings, but Griffenfeld abruptly announces that the Regent's visit was a sham, and all of the honours he dispensed were practical jokes. But "Egilsson" turns the tables, and announces that he is the real Regent. All of the honours are to become permanent, and likewise Griffenfeld's demotion to the rank of Private is confirmed. The Regent asks Christina to marry him, and all of the couples are happily united.
Сыни қабылдау
"Таймс" газеті Гилберттің либреттосын "Микадодан" кейінгі ең жақсы деп бағалады. Газет Каррдың музыкасын Салливан стиліне қарағанда төмен деп санады, бірақ "бұл әдепсіз қалыптан гөрі жақсы, онда ол әртүрлі ойын-сауық өнімдерін жеткізушілермен ризашылық тапты". Газет актерлік құрамды "әдеттегідей мықты" деп бағалады. Ол Нэнси Макинтош туралы айтқан пікірлері Салливанның пікірлерімен біршама сәйкес келеді: "[Ол] соңғы уақытта тез жетістіктерге жетіп, шешендік пен сүйкімділікпен актерлік шеберлікке ие болды, бірақ оның дауысы мен ән айтуы ол шыққан кездегідей жақсы емес". Манчестер Guardian газетінде бұл ойды мақұлдап, "бұл шығарманың "бұзуға болмайтын жеңісі" Гилберттің "либреттист және сахналық менеджер ретінде тапқыр дарындылығына" ғана байланысты деп жазды. The Saturday Review Гилберт либреттосын "нағыз Гилберттік әзілдің" "жақсы үлгісі" деп бағалады, бірақ Салливанның жоқтығына өкініш білдірді; Каррдың үлесі туралы ол "музыка таза, оңай, техникалық жазу шебер, оркестрлеу дұрыс; шын мәнінде мұнда ештеңе жоқ. Бұл опер-буф музыкасын жазған адам үшін ең ауыр айып - бұл оған көп нәрсе болуы керек ". Театр сыншысы оң бағалармен келіспей, либреттоны "Гилберт мырзаның жазған ең нашарсы" деп атады.
The Times praised Gilbert's libretto, rating it his best since The Mikado. The paper thought Carr's music an inferior copy of the Sullivan style, but nevertheless better than "that more vulgar mould in which he has found favour with the purveyors of variety entertainments." The paper judged the cast "exceptionally strong". Its comments on Nancy McIntosh accorded, to some degree, with Sullivan's: "[She] has of late made rapid progress and has become an actress of decided skill and charm, though her voice and singing are scarcely as good as they were when she came out." The Manchester Guardian concurred, attributing the "undeniable triumph" of the piece solely to Gilbert's "inventive genius as a librettist and stage manager." The Saturday Review rated Gilbert's libretto "a pretty fair specimen" of "genuine Gilbertian humour", but lamented the absence of Sullivan; of Carr's contribution, it said, "the music is neat, easy, the technical writing skilful, the orchestration correct; in fact there is nothing wrong with it. And this is the gravest reproach one can make to a writer of opéra bouffe music – plenty should be the matter with it." The critic of The Theatre disagreed with the positive assessments, calling the libretto "the worst that Mr. Gilbert ever wrote – worse even than The Mountebanks, which was bad enough."