Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Джек Смит және Атлантиданың жойылуы - 2006 жылы Трибека кинофестивалінде премьерасы өткен деректі фильм. Бұл революциялық суретші Джек Смиттің сұхбаттары мен клиптерінің жинағы. Оны Мэри Джордан режиссерлік және Tongue Press Productions продюсерлік компаниясы шығарды. Фильм Нью-Йорк кинотеатрларында 2007 жылдың 11 сәуірінен бастап шектеулі релизде көрсетілді. Джордан - Канадада туған, Африка мен Оңтүстік-Шығыс Азияға ұзақ сапарларынан кейін түсірген қысқаметражды деректі фильмдерімен танымал кинорежиссер. Дэвид Эбони, оның фильм туралы шолуы Америкадағы өнерде жарық көрді, Смитпен 70-жылдардың соңында Нью-Йоркке көшіп келгеннен кейін көп ұзамай кездесті және сол кезде "оған бірқатар слайд-шоу қойылымдарында көмектесуге тырысты". Ebony-дің рецензиясы деректі фильмнен кейін Смиттің ең танымал фильмі "Жалынды жаратылыстар" (1963) фильмінің қиын көрменің тарихын және Джонас Мекас пен Энди Уорхолмен және басқалармен қиын ынтымақтастық туралы айтады. Смиттің үнсіз дауыстары, әртүрлі сыншылармен және достарымен 14 сағаттық сұхбаттардан алынған, архивтік визуалды материалдар, кадрлар мен кинорежиссер Джон Уотерспен, Смиттің қарындасы Мэри Сью Слейтермен, драматург Ричард Форменмен, Смит пен Уорхолдың жұлдызы Марио Монтез, жазушы Гэри Индиана және музыкант Джон Зорнмен сұхбаттардан алынған. Эбони фильмнің "бұрынғы кейіпкерлерінің кейде әуесқой, кейде қатал болмысын, кейбіреулер ойлағандай, жай қанағаттанбаған суретші және әлеуметтік бейімсіздікке ұшырамай, қайтарып көрсетеді. Менің ойымша, Джорданның жан-жақты және құштарлықпен суреті шындыққа сай келеді. Смит фильмде өнер әлемінің тапқыр тұлғасы Кассандра ретінде көрінеді, ол бүгінгі таңда бұрынғыдан да маңызды". Уэсли Моррис, оның шолулары "Бостон глобусында" жарияланған, Джорданның "Смиттің тарихын ойлап табуға тырысқанына таң қалды, сонымен қатар Америкадағы өнер туралы әңгіме айтты", Смит "контрмәдениет бұқаралық мәдениет сияқты сезінетін және өнердің аздығы шоқтайтын дәуірде мүмкін емес сияқты оқиғаның ізашарсы" болды деген қорытындыға келді.
Jack Smith and the Destruction of Atlantis is a documentary film that premiered in the 2006 Tribeca Film Festival. It is a collection of interviews and clips by and about the revolutionary artist Jack Smith. It was directed by Mary Jordan and produced by Tongue Press Productions. The film was given a limited release in New York movie theaters beginning on April 11, 2007. Jordan is a Canadian born filmmaker known for her documentary shorts resulting from extended visits to Africa and Southeast Asia. David Ebony, whose review of the film appeared in Art in America, had met Smith in the late 70s soon after moving to New York and at that time "attempted to assist him with a number of 'slide show performances.'" Ebony's review, following the documentary, covers some of the difficult exhibition history of Flaming Creatures (1963), Smith's best known film, and difficult collaborations with Jonas Mekas and Andy Warhol and others. Voiceovers from Smith, culled from some 14 hours of interviews with various critics and friends, supplemented the archival visual materials, footage and extensive interviews with filmmaker John Waters, Smith's sister Mary Sue Slater, playwright Richard Foreman, Smith and Warhol star Mario Montez, writer Gary Indiana, and musician John Zorn, among others. Ebony concludes that the film "manages to evoke the quirky and often cantankerous personality of its subject without ever making him seem merely a disgruntled artist and social misfit, as some may think him. I feel that Jordan's multifaceted and impassioned portrait rings true. Smith, in fact, comes off in the film as an ingenious art world Cassandra, more relevant today than ever." Wesley Morris, whose review appeared in the Boston Globe, was impressed that Jordan "manages to conjure Smith's story while also telling a story about art in America", concluding that Smith was "a pioneer of the sort of event that just doesn't seem possible in an age when counterculture feels like mass culture and very little art is shocking".