Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
XVI-XVII ғасырдағы ағылшын ақыны және драматургі Барнаб Барнс (шамамен 1571 – 1609) – ағылшын ақыны. Ол Петраркалық махаббат сонеттерімен және өзге жазушылармен тудырған жанжалдарымен, сондай-ақ адам өлтіруге талпынған деген айыппен белгілі.
16th/17th century English poet and playwright
Barnabe Barnes (c. 1571 – 1609) was an English poet. He is known for his Petrarchan love sonnets and for his combative personality, involving feuds with other writers and culminating in an alleged attempted murder.
Ерте өмір
Дурхэм епискобы доктор Ричард Барнстың үшінші ұлы, ол 1571 жылғы 6 наурызда Йорк қаласындағы Сент-Майкл-ле-Белфри шіркеуінде крещениеден өтті. 1586 жылы Оксфордтың Брассеноз колледжіне қабылданды, бірақ академиялық дәреже алған жоқ. 1587 жылы әкесі қайтыс болып, қалған мүлігінің үштен екі бөлігін алты баласына бөліп берді, ал Барнс осы мұрадан түскен кірістен күнкөріс қамтамасыз еткен болуы мүмкін. 1591 жылы ол Парма князіне қарсы соғысқан Эссекс графымен бірге Францияға барды. Отанына оралғаннан кейін "Партенофил мен Партенофе, Соннеттер, Мадригалдар, Элегиялар мен Одалар" (Stationers' Register-ге 1593 жылы тіркелген) атты туындысын "ең жақын досы", ақын және дворян Уильям Персиге арнады. Перси оның кейінгі "Офис" атты еңбегіне қосылған мақтау сөздеріне сонет жазған. "Партенофил" жеке таралым үшін басылған болуы мүмкін, ал Девоншир герцогының кітапханасындағы нұсқасы бірегей деп есептеледі.
The third son of Dr Richard Barnes, bishop of Durham, he was baptised in York at the church of St Michael le Belfry on 6 March 1571. In 1586 he was entered at Brasenose College, Oxford, but did not take his degree. His father died in 1587 leaving two thirds of his estate to be divided among his six children, and Barnes appears to have been able to live on income from this bequest. In 1591 he went to France with the earl of Essex, who was then serving against the prince of Parma. On his return he published Parthenophil and Parthenophe, Sonnettes, Madrigals, Elegies and Odes (ent. on Stationers' Register 1593), dedicated to his "dearest friend," the poet and nobleman William Percy, who contributed a sonnet to the eulogies prefixed to a later work, Offices. Parthenophil was possibly printed for private circulation, and the copy in the duke of Devonshire's library is believed to be unique.
Сонеттер
Барнабе Барнс замандас француз сонетшілерінің туындыларымен жақсы таныс болған, оларға ол көп қарызды. Ал атауын, көрінетіндей, латын өлеңдерінің неаполитан авторы Иероним Анджерианус берген. "Партенофил мен Партенофе" – сонеттердегі екі басты кейіпкердің есімдері, біріншісі "қыз сүйікті", екіншісі "қыз" деген мағынаны білдіреді. Бұл махаббат лирикаларынан оқиғаның жоспасын құруға болады, бірақ оқиғалар шамалы, және осы жағдайда, басқа елизаветалық сонет циклдеріндегідей, нақты жеке тәжірибе мен Петрарканы еліктеудегі зияли жаттығудың қайсысы екенін анықтау қиын. "Партенофил" өте жаңалыққа толы әрі әдемі келеді, бірақ оның күрделі ойлары кейде тым тапқыр және қиынға соғады. Бұл туындының өте ерекше аяқталуы бар: сүйікті Партенофил қара магия қолданып, қол жетпес сүйіктісін жалаңаш түрде көрінуге мәжбүр етеді, сосын зорлайды. Бұл Петраркалық дәстүрге қарсы келеді, сондықтан бұл қазіргі саяси шиеленісті бейнелейтін болса керек. Джон Кокс бұл Эссекс графы мен Елизавета патшайым арасындағы қақтығысқа байланысты дейді, онда Партенофе – Елизаветаны білдіреді: "Партенофе дегеніміз – пәк қыз болғандықтан, Барнстың арманы күмәнсіз саяси сипатқа ие, ал 1590 жылдардың басында Эссекс партиясының мүшесіне тән, берік және қол жетпес әйелден күтілмеген үмітсіздік сезімі орынды көрінеді". Бұл айыптамалар әсте сатиралық қиялдау болуы мүмкін. Алайда, Барнстың 1598 жылы Жұлдыз палатасында Джон Браунды өлтіруге тырысқаны үшін сотталғаны белгілі, алдымен оған уланған лимон ұсынды, содан кейін шарабына сынап сублиматы қосылған қантты араластырды. Браун, әлдебір күшпен, шабуылдан аман қалды, ал Барнс сот аяқталмас бұрын түрмеден қашып кетті. Оны қуғынға түсірген жоқ. Ол Браунды өлтіруге Орта Марш пен Бервик-апон-Твидтің сақшысы лорд Эюрдің бұйрығымен әрекет еткен сияқты, және саяси байланыстар оны қорғады.
Barnabe Barnes was well acquainted with the work of contemporary French sonneteers, to whom he is largely indebted, and he borrows his title, apparently, from a Neapolitan writer of Latin verse, Hieronymus Angerianus. "Parthenophil and Parthenophe" are the names given to the two protagonists in the sonnets, the first name meaning "virgin lover" and the second "virgin". It is possible to outline a story from this series of love lyrics, but the incidents are slight, and in this case, as in other Elizabethan sonnet cycles, it is difficult to dogmatise as to what is the expression of a real personal experience, and what is intellectual exercise in imitation of Petrarch. Parthenophil abounds in passages of great freshness and beauty, although its elaborate conceits are sometimes over ingenious and strained. The sequence also has a highly unusual ending: the lover Parthenophil dreams that he uses black magic to compel his unattainable mistress to appear to him naked, whereupon he rapes her. This is such a reversal of Petrarchan convention that it has been interpreted as possibly reflecting contemporary political tensions. John Cox suggests that it is linked to the unfolding conflict between the Earl of Essex and Queen Elizabeth, in which Parthenophe stands for Elizabeth: "Since Parthenophe means virgin Barnes's dream seems unavoidably political, and the stance of frustrated expectation, occasioned by an unyielding and unapproachable female, seems appropriate to one of Essex's party in the early 1590s." These charges may well be comic fabrications. It is however on record that Barnes was prosecuted in Star Chamber in 1598 for attempting to murder one John Browne, first by offering him a poisoned lemon and then by sweetening his wine with sugar laced with mercury sublimate. Browne fortunately survived the attack and Barnes fled prison before the case concluded. He was not pursued. It seems likely he attempted Browne's assassination at the behest of Lord Eure, warden of the Middle March and of Berwick upon Tweed, and political stringpulling protected him.
Кейінгі еңбектері
Барнстың екінші еңбегі "Рухани сонеттердің құдайлық ғасыры" 1595 жылы жарық көрді. Ол сонымен қатар екі пьеса жазды: "Шайтанның келісімі" (1607), папа Александр VI өміріне арналған трагедия, бұл пьеса корольдің алдында қойылды; және "Эвешам шайқасы" (немесе Хексем), оның қолжазбасы 18-ші ғасырдың басына дейін сақталған, бірақ қазір жоғалып кетті. 1606 жылы ол "Барлық жақсы билеушілер мен мемлекеттік саясаттардың арнайы қызметі үшін жеке тұлғаларды қабілеттендіретін король Джеймс кеңселері" деген прозалық трактатын король Джеймске арнады, онда басқа нәрселермен қатар, Елизавета патшайымы мен Эссекс графының сипаттамалары да бар. Барнаб Барнс 1609 жылдың желтоқсан айында Дурхемде жерленді.
Barnes's second work, A Divine Centurie of Spirituall Sonnetts, appeared in 1595. He also wrote two plays: The Devil's Charter (1607), a tragedy dealing with the life of Pope Alexander VI, which was played before the king; and The Battle of Evesham (or Hexham), of which the manuscript, traced to the beginning of the 18th century, is lost. In 1606 he dedicated to King James Offices enabling privat Persons for the special service of all good Princes and Policies, a prose treatise containing, among other things, descriptions of Queen Elizabeth and of the earl of Essex. Barnabe Barnes was buried at Durham in December 1609.