Кіріспе

XVI-XVII ғасырдағы ағылшын ақыны және драматургі Барнаб Барнс (шамамен 1571 – 1609) – ағылшын ақыны. Ол Петраркалық махаббат сонеттерімен және өзге жазушылармен тудырған жанжалдарымен, сондай-ақ адам өлтіруге талпынған деген айыппен белгілі.

Ерте өмір

Дурхэм епискобы доктор Ричард Барнстың үшінші ұлы, ол 1571 жылғы 6 наурызда Йорк қаласындағы Сент-Майкл-ле-Белфри шіркеуінде крещениеден өтті. 1586 жылы Оксфордтың Брассеноз колледжіне қабылданды, бірақ академиялық дәреже алған жоқ. 1587 жылы әкесі қайтыс болып, қалған мүлігінің үштен екі бөлігін алты баласына бөліп берді, ал Барнс осы мұрадан түскен кірістен күнкөріс қамтамасыз еткен болуы мүмкін. 1591 жылы ол Парма князіне қарсы соғысқан Эссекс графымен бірге Францияға барды. Отанына оралғаннан кейін "Партенофил мен Партенофе, Соннеттер, Мадригалдар, Элегиялар мен Одалар" (Stationers' Register-ге 1593 жылы тіркелген) атты туындысын "ең жақын досы", ақын және дворян Уильям Персиге арнады. Перси оның кейінгі "Офис" атты еңбегіне қосылған мақтау сөздеріне сонет жазған. "Партенофил" жеке таралым үшін басылған болуы мүмкін, ал Девоншир герцогының кітапханасындағы нұсқасы бірегей деп есептеледі.

Сонеттер

Барнабе Барнс замандас француз сонетшілерінің туындыларымен жақсы таныс болған, оларға ол көп қарызды. Ал атауын, көрінетіндей, латын өлеңдерінің неаполитан авторы Иероним Анджерианус берген. "Партенофил мен Партенофе" – сонеттердегі екі басты кейіпкердің есімдері, біріншісі "қыз сүйікті", екіншісі "қыз" деген мағынаны білдіреді. Бұл махаббат лирикаларынан оқиғаның жоспасын құруға болады, бірақ оқиғалар шамалы, және осы жағдайда, басқа елизаветалық сонет циклдеріндегідей, нақты жеке тәжірибе мен Петрарканы еліктеудегі зияли жаттығудың қайсысы екенін анықтау қиын. "Партенофил" өте жаңалыққа толы әрі әдемі келеді, бірақ оның күрделі ойлары кейде тым тапқыр және қиынға соғады. Бұл туындының өте ерекше аяқталуы бар: сүйікті Партенофил қара магия қолданып, қол жетпес сүйіктісін жалаңаш түрде көрінуге мәжбүр етеді, сосын зорлайды. Бұл Петраркалық дәстүрге қарсы келеді, сондықтан бұл қазіргі саяси шиеленісті бейнелейтін болса керек. Джон Кокс бұл Эссекс графы мен Елизавета патшайым арасындағы қақтығысқа байланысты дейді, онда Партенофе – Елизаветаны білдіреді: "Партенофе дегеніміз – пәк қыз болғандықтан, Барнстың арманы күмәнсіз саяси сипатқа ие, ал 1590 жылдардың басында Эссекс партиясының мүшесіне тән, берік және қол жетпес әйелден күтілмеген үмітсіздік сезімі орынды көрінеді". Бұл айыптамалар әсте сатиралық қиялдау болуы мүмкін. Алайда, Барнстың 1598 жылы Жұлдыз палатасында Джон Браунды өлтіруге тырысқаны үшін сотталғаны белгілі, алдымен оған уланған лимон ұсынды, содан кейін шарабына сынап сублиматы қосылған қантты араластырды. Браун, әлдебір күшпен, шабуылдан аман қалды, ал Барнс сот аяқталмас бұрын түрмеден қашып кетті. Оны қуғынға түсірген жоқ. Ол Браунды өлтіруге Орта Марш пен Бервик-апон-Твидтің сақшысы лорд Эюрдің бұйрығымен әрекет еткен сияқты, және саяси байланыстар оны қорғады.

Кейінгі еңбектері

Барнстың екінші еңбегі "Рухани сонеттердің құдайлық ғасыры" 1595 жылы жарық көрді. Ол сонымен қатар екі пьеса жазды: "Шайтанның келісімі" (1607), папа Александр VI өміріне арналған трагедия, бұл пьеса корольдің алдында қойылды; және "Эвешам шайқасы" (немесе Хексем), оның қолжазбасы 18-ші ғасырдың басына дейін сақталған, бірақ қазір жоғалып кетті. 1606 жылы ол "Барлық жақсы билеушілер мен мемлекеттік саясаттардың арнайы қызметі үшін жеке тұлғаларды қабілеттендіретін король Джеймс кеңселері" деген прозалық трактатын король Джеймске арнады, онда басқа нәрселермен қатар, Елизавета патшайымы мен Эссекс графының сипаттамалары да бар. Барнаб Барнс 1609 жылдың желтоқсан айында Дурхемде жерленді.