Diemoth

Кіріспе

Неміс суретшісі Димоф (лат. Diemudus, Diemut, Diemud, Diemuth, Diemod немесе Diemudis) - Германияның Жоғарғы Бавариядағы Вессобрунн абатханасының оқшаулаушысы. Ол 1060 жылы туған және 30 наурызда, 1130 жылы қайтыс болған. Ол 1075 жылдан 1130 жылға дейін 45 қолжазбада жұмыс істеді. Оның есімі орта және жоғарғы неміс тілдерінде "немірімділік" немесе "кенесақтық" деген мағынаны білдіреді)

Өмір жолы және шығармашылығы

Димоттың жеке өмірі туралы көп мәлімет жоқ. Қол жетімді ақпараттың басым бөлігі он алтыншы ғасырдың өмірбаянына негізделген. Бұлардың көбісі шындық емес, аңыз болып саналады. Дәстүрлі нұсқаға сәйкес, ол Бавария немесе Швабияның асыл отбасында дүниеге келді және әлі бала кезінде Вессобрунн монастырына қосылған бенедиктин монастырына кірді. Бұл шындыққа сай емес, өйткені Вессобрунн монастырі кем дегенде 1100 жылға дейін тек ерлер болды. Монахтар бірде-бір қызды оқытуға міндетті емес еді. Осылайша Димот Вессобрунн монастырына ересек болған кезде кірген болуы ықтимал. Оның қолжазбасы кәсіби дайындықты көрсетеді, сондықтан Димоф Вессобруннға тек кәсіби жазушы ретінде белсенді мансаптан кейін келген. Оның латын тілін білуі оның шіркеу институтында, әрине Германияның басқа бір жеріндегі екі монастырда оқығанын көрсетеді. Димот шіркеуге іргелес камераға қамалды, онда ол өмірінің қалған бөлігін дұға етуде және құнды кітаптарды көшіруде өткізді. Оның әдемі жазуы үшін "жақсы жазушы" деген атақ алған. Ол қырық бес томға жуық көшірме жасаған, олардың ішіндегі ең маңыздылары: Киелі кітап; Ұлы Григорийдің моральдері және басқа да еңбектері; жеті еңбектері; төрт - Иеронимнің; екі - Оригеннің; және он бес литургиялық еңбектер. Димот - құрметті Герлуканың досы, ол оның көршілес Епфак монастырында тұрып жатқан кезінде көптеген хаттар алмасты. Хаттар ұзақ уақыт бойы Герлука өмірінің соңғы жылдарын өткізген Бернрид монастырында сақталған, бірақ олар, өкінішке орай, Отыз жылдық соғыс кезінде Швеция күштерінің құрбаны болды. Димоттың бірнеше қолжазбалары әлі күнге дейін Мюнхендегі Bayerische Staatsbibliothek-те сақталған, олар 1803 жылы Вессобрунн секуляризацияланғаннан кейін сол жерге әкелінген. Димотты Весобрунндегі біздің әйел базиликасында 955 жылы мажарлардың қолынан азап шеккен абат Тьенто мен оның алты серігінің денесімен бірге жерледі. 1709 жылы оның сүйектері Санкт-Петер шіркеуіне көшірілді. Кейде ол "Бақытты" деп аталады, бірақ ол ешқашан көпшілік алдында құрметті атанып, ресми түрде ақталмаған.

Little is known about Diemoth's private life. Most of the available information is based on a sixteenth century biographer. Much of this must be considered embellished legend rather than fact. According to the traditional version, she was born of a noble Bavarian or Swabian family, and while still a child entered the Benedictine nunnery connected with the Benedictine monastery of Wessobrunn. This is almost certainly not true, since the Wessobrunn monastery was male only until at least CE 1100. The monks would not have taken it upon themselves to educate one single young girl. Thus it is much more likely that Diemoth entered the Wessobrunn monastery as an adult. Her proficient handwriting shows evidence of professional training, so that it is likely Diemoth did not come to Wessobrunn until after an active career as a professional scribe. Her knowledge of Latin indicates that she was educated at an ecclesiastical institute, probably a double monastery elsewhere in Germany. Diemoth had herself enclosed in a cell adjoining the church, where she spent the remainder of her life in prayer and in transcribing valuable books. On account of her exceptionally beautiful handwriting she was styled "the beautiful scribe". She copied about forty five volumes, of which the most important are: the Bible; the Moralia and other works of Saint Gregory the Great; seven works of Saint Augustine; four of Saint Jerome; two of Origen; and about fifteen liturgical works. Diemoth was a great friend of the Blessed Herluka with whom she exchanged numerous letters while the latter was a recluse at the neighbouring monastery of Epfach. The letters were long preserved at the monastery of Bernried where Herluka spent the last years of her life, but they unhappily fell prey to the ravages of the forces of Sweden during the Thirty Years War. A few of Diemoth's manuscripts are still preserved at the Bayerische Staatsbibliothek in Munich, where they were taken after the secularisation of Wessobrunn in 1803. Diemoth was buried in the basilica of Our Lady at Wessobrunn, beside the bodies of Abbot Thiento and his six companions, who suffered martyrdom at the hands of the Hungarians in 955. In 1709 her remains were transferred to the abbey church of St. Peter. She is sometimes referred to as "Blessed," though she has never received public veneration and was never formally beatified.