Хильдегарда Бингенская: Немецкая аббатиса, композитор және ғылымның негізін салушысы

Кіріспе

Неміс бенедиктіні, композитор және жазушы (шамамен 1098–1179)

Хильдегарда Бингендік (Hildegard von Bingen, ; Hildegardis Bingensis; шамамен 1098, 17 қыркүйек 1179), сондай-ақ Әйелі Хильдегарда және Рейн Сибилі деп те белгілі, жоғары орта ғасырларда жазушы, композитор, философ, мистик, көреген және медициналық жазушы және тәжірибеші ретінде белсенді болған неміс бенедиктіні аббатицасы және полимат болды. Ол киелі монофонияның ең танымал композиторларының бірі, сонымен қатар қазіргі заманда ең көп жазылған композитор. Көптеген ғалымдар оны Германиядағы ғылыми табиғат тарихының негізін қалаушы деп санайды. 1136 жылы Дисибоденбергтегі монастыры оны магистра (аналық жолбасшы) етіп сайлады. Ол 1150 жылы Рупертсберг және 1165 жылы Эйбинген монастырларын құрды. Хильдегарда теологиялық, ботаникалық және медициналық еңбектер, сондай-ақ литургияға арналған хаттар, гимндер және антифондар жазды. Хильдегарданың бүкіл орта ғасырлық кез келген композитордан гөрі көбірек әндері сақталған, және ол музыка мен сөздерін бірге жазған санаулы композиторлардың бірі. Оның бір туындысы – «Ordo Virtutum» литургиялық драманың ерте мысалы және мүмкін ең көне сақталған нәркестік пьеса. Ол Lingua Ignota деп аталатын жасалма тілді ойлап тапқанымен белгілі. Оның ресми түрде қасиетті деп жариялану тарихы күрделі болғанымен, Рим-католик шіркеуінің аймақтық күнтізбелері оны ғасырлар бойы қасиетті деп тіркеп келді. 2012 жылдың 10 мамырында Папа Бенедикт XVI «теңдес қасиеттендіру» деп аталатын процесте Хильдегардаға қатысты литургиялық құлшылықты бүкіл Католик шіркеуіне кеңейтті. 2012 жылдың 7 қазанында ол оның «өмірінің қасиеттілігі мен оның ілімінің түпнұсқалығын» мойындап, оны Шіркеу докторы деп атады.

Өмірбаян

Хильдегард шамамен 1098 жылы дүниеге келген. Оның ата-анасы Мерксхайм-Нахеттен Мехтильда және Бермерсхаймнан Хилдеберт, Спонхайм графы Мегинхардтың қызметінде болған еркін, кіші дворян отбасынан шыққан. Хильдегард туғаннан-ақ денсаулығы нашар болған, дәстүр бойынша олардың ең кіші және оныншы баласы саналады, алайда жеті үлкен ағасы туралы жазбалар бар. Хильдегард өз өмірбаянында (Vita) өте ерте жасынан-ақ көріп түстерін айтады.

Руханилық

Балалық шағынан бастап, әлеуметтік миссиясын атқаруға кіріспей, тіпті монахтық уәде беруден бұрын, Хильдегардтың рухани сезімі ол "umbra viventis lucis" деп атаған нәрсеге – тірі Жарықтың шағылысына негізделген. Ол 77 жасында Гемблукс Гвибертіне жазған хатында осы жарыққа деген өзінің тәжірибесін былай сипаттайды: Мен кішкентай кезімнен бастап, сүйектерім, жүйкелерім және тамырларым толық нығайғанға дейін, осы көріністі жан дүниемде көріп келемін, тіпті қазір, жетпістен асып қалғанда да. Осы көріністе, Құдай қалағандай, жаным аспанның биіктігіне және өзгермелі аспанға көтеріліп, алыс елдер мен жерлерде болса да, түрлі халықтардың арасында таралады. Мен оларды осылай жанымда көретінім үшін, бұлттар мен басқа жаратылыстардың қозғалысына сәйкес бақылаймын. Мен оларды сыртқы құлағыммен естімеймін, жүрегімнің ойларымен немесе бес сезімнің кез келген үйлесімімен қабылдамаймын, тек жанымда, сыртқы көздерім ашық болғанда ғана. Сондықтан мен ешқашан көріністерде екстазға берілген емеспін, бірақ оларды күні-түні, ояу күйде көремін. Мен үнемі аурудың құрсауындамын, көбінесе өлімге алып келуге тікелей қауіп төндіретін қатты ауырсынумен күресемін, бірақ Құдай осы күнге дейін мені сақтап келді. Мен көрген жарық кеңістікте емес, бірақ күннің өзі бар бұлттан да әлдеқайда жарқырауырақ. Мен оның биіктігін, ұзындығын, енін өлшеуге шамам жетпейді, мен оны "тірі Жарықтың шағылысы" деп атаймын. Күн, ай және жұлдыздар суға көрінгендей, солайша жазулар, уағыздар, ізгіліктер және кейбір адамның іс-әрекеттері мен үшін нысанға айналып, жарқырайды.

Монастырь өмірі

Мүмкін, Хильдегардтың көріністеріне байланысты немесе саяси бедел алу жолы ретінде, немесе екеуі де бірге, Хильдегардтың ата-анасы оны Дизибоденбергтегі бенедикттік монастырға, Пфальц орманында жақында реформаланған монастырға берді. Хильдегардтың монастырға қамалу күні әлі де талқылауда. Оның [[өмірбаянында] айтылғандай, ол сегіз жасында Юттамен бірге кешірім алып, Ютта Спонхайм графы Стефан II-нің қызы және Хильдегардтан алты жас үлкен болған. Дегенмен, Юттаның қамалу күні 1112 жылға сәйкес келеді, ол кезде Хильдегард 14 жаста болған. Олардың уәделерін 1112 жылғы Барлық Әулиелер күнінде Бамберг епископы Отто қабылдады. Кейбір ғалымдар Хильдегардтың сегіз жасында Юттаның қамқорлығына берілгенін және алты жылдан кейін екеуінің бірге қамалуын болжайды. Қай жағдайда болса да, Хильдегард пен Ютта Дизибоденбергте бірге тұрып, монахтар монастырына байланысты әйелдер қауымының ядросын құрады, оны Frauenklause деп атады, ол әйелдердің усақ монастырының бір түрі. Ютта да көрегендікке ие болғандықтан, көптеген ізбасарларды монастырға тартты. Хильдегард Юттаның оған оқу мен жазуды үйреткенін, бірақ оның білімі жеткіліксіз болғандықтан, Хильдегардқа Киелі кітапты дұрыс түсіндіруді үйрете алмағанын айтады. Юттаның өмірбаянындағы жазбалар Хильдегардтың оған псалмдарды жатқа айтуға, бақта жұмыс істеуге, басқа да қолөнерге және науқастарға көмектескенін көрсетеді. Бұл Хильдегардтың он ішекті псалтериде ойнауды үйренген кезі болуы мүмкін. Ол жиі келетін Вольмардан қарапайым псалм нотациясын үйренген болуы мүмкін. Музыканы оқыған кезі ол кейін жасайтын шығармалардың бастауы болған. 1136 жылы Ютта қайтыс болғаннан кейін, Хильдегардты бір ауыздан қауымның магистрасы етіп сайлады. Дизибоденберг абысы Куно Хильдегардты өзінің билігіндегі приориса болуға шақырды. Алайда Хильдегард өзі мен қауымы үшін көбірек тәуелсіздік алғысы келгендіктен, абат Кунодан оларға Рупертсбергке көшуге рұқсат сұрады. Бұл жақсы жабдықталған тас кешеннен уақытша тұратын орынға көшу, кедейлікке бет бұру еді. Абат Хильдегардтың ұсынысын қабылдамағанда, ол оның үстінен өтіп, Майнц архиепископы Генрих І-нің мақұлдауын алды. Дегенмен, Куно абысы Хильдегард ауруға шалдыққанға дейін, оны сал қылып, төсегінен қозғала алмай қалдырғанға дейін мойын бұрмады. Ол бұл оқиғаны өзінің монахтарын Рупертсбергке көшіру туралы бұйрығын орындамағаны үшін Құдайдың наразылығымен байланыстырды. Тек абат Хильдегардты қозғалта алмағанда ғана ол монахтарға өз монастырын беруге шешім қабылдады. 1150 жылы Хильдегард және шамамен 20 монах Санкт-Рупертсберг монастырына көшіп барды, онда Вольмар проконфессор, сондай-ақ Хильдегардтың мойындаушысы және жазушысы болды. 1165 жылы Хильдегард Айбингенде өз монахтары үшін екінші монастырь құрды. 1179 жылы Хильдегард қайтыс болғанға дейін Майнц дін қызметкерлерімен мәселе туындады: Рупертсбергте жерленген адам католик шіркеуінен шеттетілгеннен кейін қайтыс болды. Сондықтан дін қызметкерлері оның денесін қасиетті жерден алып тастағысы келді. Хильдегард бұл идеяны қабылдамады, ол бұл күнә екенін және ол кісі қайтыс болған кезде шіркеумен татуласқан деп жауап берді.

Perhaps because of Hildegard's visions or as a method of political positioning, or both, Hildegard's parents offered her as an oblate to the Benedictine monastery at Disibodenberg, which had been recently reformed in the Palatinate Forest. The date of Hildegard's enclosure at the monastery is the subject of debate. Her [[Hagiography says she was eight years old when she was professed with Jutta, who was the daughter of Count Stephan II of Sponheim and about six years older than Hildegard. However, Jutta's date of enclosure is known to have been in 1112, when Hildegard would have been 14. Their vows were received by Bishop Otto of Bamberg on All Saints Day 1112. Some scholars speculate that Hildegard was placed in the care of Jutta at the age of eight, and that the two of them were then enclosed together six years later. In any case, Hildegard and Jutta were enclosed together at Disibodenberg and formed the core of a growing community of women attached to the monastery of monks, named a Frauenklause, a type of female hermitage. Jutta was also a visionary and thus attracted many followers who came to visit her at the monastery. Hildegard states that Jutta taught her to read and write, but that she was unlearned, and therefore incapable of teaching Hildegard sound Biblical interpretation. The written record of the Life of Jutta indicates that Hildegard probably assisted her in reciting the psalms, working in the garden, other handiwork, and tending to the sick. This might have been a time when Hildegard learned how to play the ten stringed psaltery. Volmar, a frequent visitor, may have taught Hildegard simple psalm notation. The time she studied music could have been the beginning of the compositions she would later create. Upon Jutta's death in 1136, Hildegard was unanimously elected as magistra of the community by her fellow nuns. Abbot Kuno of Disibodenberg asked Hildegard to be Prioress, which would be under his authority. Hildegard, however, wanted more independence for herself and her nuns and asked Abbot Kuno to allow them to move to Rupertsberg. This was to be a move toward poverty, from a stone complex that was well established to a temporary dwelling place. When the abbot declined Hildegard's proposition, Hildegard went over his head and received the approval of Archbishop Henry I of Mainz. Abbot Kuno did not relent, however, until Hildegard was stricken by an illness that rendered her paralyzed and unable to move from her bed, an event that she attributed to God's unhappiness at her not following his orders to move her nuns to Rupertsberg. It was only when the Abbot himself could not move Hildegard that he decided to grant the nuns their own monastery. Hildegard and approximately 20 nuns thus moved to the St. Rupertsberg monastery in 1150, where Volmar served as provost, as well as Hildegard's confessor and scribe. In 1165, Hildegard founded a second monastery for her nuns at Eibingen. Before Hildegard's death in 1179, a problem arose with the clergy of Mainz: a man buried in Rupertsberg had died after excommunication from the Catholic Church. Therefore, the clergy wanted to remove his body from the sacred ground. Hildegard did not accept this idea, replying that it was a sin and that the man had been reconciled to the church at the time of his death.

Көріністер

Хильдегард "Тірі жарықтың көлеңкесін" алғаш рет үш жасында көргенін, ал бес жасында көріністер басынан өткізіп жатқанын түсіне бастағанын айтады. Ол өзінің тәжірибесінің осы ерекшелігін сипаттау үшін visio (латынша 'көрініс') терминін қолданды және бұл сый екенін, оны басқаларға түсіндіре алмайтынын мойындады. Хильдегард барлық нәрсені бес сезім арқылы – көру, есту, дәм сезу, иіс сезу және қозғалыс сезу – Құдайдың жарығында көретінін түсіндірді. Хильдегард көріністерімен бөлісуге тартынды, тек Юттаға сеніп айтты, ал ол өз кезегінде Хильдегардтың ұстазы, кейін хатшысы болған Волмарға жеткізді. Өмірі бойы ол көптеген аян-көргендіктерге ие болды. 1141 жылы, 42 жасында Хильдегард Құдайдан "көргеніңді және естігеніңді жазып ал" деген нұсқау алды. Көріністерін жазуға әлі де тартынған Хильдегардтың денсаулығы нашарлап кетті. "Сцивиас" кітабындағы суреттер – Хильдегардтың басынан өткен аян-көргендіктер еді, олар оған үлкен күйзеліс және қиындықтар әкелді. Өзінің алғашқы теологиялық мәтіні "Сцивиас" ("Жолдарды біл") кітабында Хильдегард өзінің ішкі күресін былайша сипаттайды: 1147 жылдың қарашасы мен 1148 жылдың ақпаны аралығында Трирдегі синодта Папа Евгений Хильдегардтың жазбалары туралы естіді. Осыдан кейін ол Киелі Рухтан келген аян ретінде көріністерін құжаттауға Папаның рұқсатын алды, бұл оған дереу сенімділік сыйлады. 1179 жылдың 17 қыркүйегінде Хильдегард қайтыс болғанда, оның әпкелері аспанда екі жарық сәулесі пайда болып, ол жатқан бөлмеден өтіп кеткенін көрді деп мәлімдеді. Ол Дисибоденбергтік Годфри бастаған "Либеллис" немесе "Кішкентай кітап" атты агиографиялық еңбегін де қосты. Годфри өз жұмысын аяқтамай қайтыс болды. Гемблукс Гуйберті жұмысты аяқтау үшін шақырылды, бірақ ол аяқталмаған жобамен монастырына қайта оралуға мәжбүр болды. Теодерик Гуйберт қалдырған дереккөздерді пайдаланып "Vita" кітабын аяқтады.

Шығармалары

Хильдегардтың шығармаларына үш томдық көрінекті теология кіреді; діни қызметтерде қолдануға арналған түрлі музыкалық шығармалар, сондай-ақ «Ordo Virtutum» музыкалық ахлақтық пьесасы; Орта ғасырдан жеткен ең ірі хаттар жиынтығының бірі (шамамен 400 хат), адресаттары – папалар, императорлар, аббаттар мен әйел аббаттар, сонымен қатар ол 1160 және 1170 жылдары айтқан көптеген уағыздардың жазбалары да бар; табиғи медицина және емдеу туралы екі томдық материал; және басқа да шағын еңбектер, оның ішінде Інжілге түсініктеме және екі агиографиялық еңбек. Оның өмірінде оның шығармаларының бірнеше қолжазбалары жасалды, соның ішінде оның алғашқы маңызды еңбегі – «Scivias» суреттерімен безендірілген Рупертсберг қолжазбасы; оның музыкалық шығармаларының бір нұсқасын қамтитын Дендермонд кодексі; және оның соңғы теологиялық еңбегі – «Liber Divinorum Operum» редакциялану үшін жасалған алғашқы таза көшірмесі болған Гент қолжазбасы. Өмірінің соңында, және, мүмкін, оның тікелей басшылығымен, оның барлық еңбектері редакцияланып, бір «Riesenkodex» қолжазбасына біріктірілді.

Көрнекі теология

Хильдегардтың ең маңызды еңбектері оның үш томдық көрінелі теологиясы болды: Scivias ("Жолдарды біл", 1142–1151 жылдары жазылған), Liber Vitae Meritorum ("Өмірлік еңбектер кітабы" немесе "Өмір сыйлықтары кітабы", 1158–1163 жылдары жазылған); және Liber Divinorum Operum ("Құдайдың істері кітабы", сондай-ақ De operatione Dei, "Құдайдың іс-әрекеттері туралы", шамамен 1163 немесе 1164 жылдары басталған және шамамен 1172 немесе 1174 жылдары аяқталған). Осы томдардың соңғысы, ол жетпістен асқанда аяқталған, Хильдегард әр көріністі алдымен сипаттайды, оның егжей-тегжейлері көбінесе ерекше және түсініксіз болады, содан кейін олардың теологиялық мазмұнын "Тірі Нұрдың дауысы" сөздерімен түсіндіреді.

Музыка

Соңғы онжылдықтарда ортағасырлық католик шіркеуінің әйелдеріне назар аудару Хильдегардтың музыкасына зор қызығушылық тудырды. "Ордо Виртутумнан" басқа, 69 музыкалық композиция сақталған, олардың әрқайсысының өзіндік поэтикалық мәтіні бар, сондай-ақ кем дегенде төрт басқа мәтін белгілі, бірақ олардың музыкалық нотациясы жоғалған. Бұл ортағасырлық композиторлардың ең ірі репертуарының бірі. Оның ең танымал туындыларының бірі – "Ордо Виртутум" ("Әдептіліктер ойыны") – моральдық пьеса. Хильдегардтың кейбір шығармаларының қашан жазылғандығы белгісіз, алайда "Ордо Виртутумның" 1151 жылға дейін жазылғандығы болжанады. Бұл музыкамен бірге жасалған латын тіліндегі моральдық пьеса (82 ән); ол белгілі бір мерекенің Мессасына немесе қызметіне толықтырма ретінде немесе құрмет көрсету ретінде жазылмаған. Шындығында, бұл діни рәсімдермен байланыстырылмаған ең ерте сақталған музыкалық драма. Шайтанның рөлі толығымен сөйлеу арқылы немесе айқайлау арқылы бейнеленген, музыкалық сүйемелдеусіз. Барлық басқа кейіпкерлер монофониялық әнмен орындайды. Оларға патриархтар, пайғамбарлар, қуанышты жан, қайғылы жан және тәубеші жан, сондай-ақ 16 ізгілік (имек, тазалық, ұятсыздық, бағыну, үміт және сенім) кіреді. "Ордо Виртутумнан" басқа, Хильдегард көптеген литургиялық әндерді жазды, олар "Symphonia armoniae celestium revelationum" деп аталатын циклға біріктірілді. "Симфониядан" әндер Хильдегардтың өзінің мәтініне жазылған, антифондардан, гимндерден және секвенциялардан (мысалы, "Columba Aspexit") респонсорияларға дейін қамтиды. Оның музыкасы монофониялық, яғни бір ғана мелодиялық желіден тұрады. Оның стилі дәстүрлі Грегориан әнінің шекарасын кеңейтетін және монофониялық монастырлық ән практикасынан тыс тұратын көтеріңкі мелодиялармен сипатталады. Зерттеушілер оны Герман Контрактус сияқты замандастарымен салыстыру мүмкіндіктерін де зерттеп жатыр. Хильдегардтың музыкасының тағы бір ерекшелігі – ол 12 ғасырлық ән айту эволюциясын көрсетеді және осы эволюцияны одан әрі дамытады, өте мелизматикалық болып келеді, көбінесе қайталамалы мелодиялық бірліктермен. Марго Фасслер, Марианна Рихерт Пфау және Беверли Ломер сияқты ғалымдар Хильдегардтың шығармаларында музыка мен мәтін арасындағы тығыз байланысты атап өтеді, оның риторикалық ерекшеліктері көбінесе 12 ғасырлық ән-жырларда кездесетіннен гөрі айқынрақ. Көптеген ортағасырлық ән нотациялары сияқты, Хильдегардтың музыкасында да темп немесе ырғақ туралы көрсетімдер жоқ; сақталған қолжазбаларда неміс стиліндегі нотация қолданылады, онда өте әсем неумдар пайдаланылады. Музыкадағы Құдай анаға деген құрмет Хильдегард Бингендік пен оның қауымының Құдай ана мен әулиелерге қаншалықты әсерленгенін және шабыттанғанын көрсетеді.

Attention in recent decades to women of the medieval Catholic Church has led to a great deal of popular interest in Hildegard's music. In addition to the Ordo Virtutum, 69 musical compositions, each with its own original poetic text, survive, and at least four other texts are known, though their musical notation has been lost. This is one of the largest repertoires among medieval composers. One of her better known works, Ordo Virtutum (Play of the Virtues), is a morality play. It is uncertain when some of Hildegard's compositions were composed, though the Ordo Virtutum is thought to have been composed as early as 1151. It is an independent Latin morality play with music (82 songs); it does not supplement or pay homage to the Mass or the Office of a certain feast. It is, in fact, the earliest known surviving musical drama that is not attached to a liturgy. The devil's part is entirely spoken or shouted, with no musical setting. All other characters sing in monophonic plainchant. This includes patriarchs, prophets, a happy soul, an unhappy soul, and a penitent soul along with 16 virtues (including mercy, innocence, chastity, obedience, hope, and faith). In addition to the Ordo Virtutum, Hildegard composed many liturgical songs that were collected into a cycle called the Symphonia armoniae celestium revelationum. The songs from the Symphonia are set to Hildegard's own text and range from antiphons, hymns, and sequences (such as Columba Aspexit), to responsories. Her music is monophonic, consisting of exactly one melodic line. Its style has been said to be characterized by soaring melodies that can push the boundaries of traditional Gregorian chant and to stand outside the normal practices of monophonic monastic chant. Researchers are also exploring ways in which it may be viewed in comparison with her contemporaries, such as Hermannus Contractus. Another feature of Hildegard's music that both reflects the 12th century evolution of chant, and pushes that evolution further, is that it is highly melismatic, often with recurrent melodic units. Scholars such as Margot Fassler, Marianne Richert Pfau, and Beverly Lomer also note the intimate relationship between music and text in Hildegard's compositions, whose rhetorical features are often more distinct than is common in 12th century chant. As with most medieval chant notation, Hildegard's music lacks any indication of tempo or rhythm; the surviving manuscripts employ late German style notation, which uses very ornamental neumes. The reverence for the Virgin Mary reflected in music shows how deeply influenced and inspired Hildegard of Bingen and her community were by the Virgin Mary and the saints.

Ғылыми және медициналық еңбектер

Хильдегардтың медициналық және ғылыми еңбектері, оның табиғат туралы идеяларымен тақырыптық тұрғыдан үйлесімді болғанымен, фокусы мен көлемі жағынан ерекшеленеді. Ешқайсысы да оның көріп-сезіну тәжірибесіне және оның құдайлық билігіне негізделгенін мәлімдемейді. Керісінше, олар монастырьдегі шөп бағында және емханада жұмыс істеп, сосын басқарған тәжірибесінен, сондай-ақ монастырь кітапханасындағы оқыған кітаптарынан алған теориялық білімінен туындайды. Ол диагностика, болжам жасау және емдеуде тәжірибелік дағдыларды жинақтағандықтан, физикалық ауруларды физикалық емдеумен және "рухани емдеуге" бағытталған кешенді әдістермен біріктірді. Ол емдік қабілеттерімен, соның ішінде түрлі дәрмендерді, шөптерді және құнды тастарды қолдану арқылы белгілі болды. Ол осы элементтерді Жаратылыс кітабынан бастау алатын теологиялық ұғыммен үйлестірді: жер бетіндегі барлық нәрсе адамдардың пайдалануы үшін жаратылған. Тәжірибесінен өзге, ол дәстүрлі латын мәтіндерінен, оның ішінде гуморальдық теориясының элементтерін қоса алғанда, медициналық білім алды. Екінші еңбегі, Causae et Curae, адам денесін, оның қалған табиғи әлеммен байланысын, түрлі аурулардың себептерін және емдеу жолдарын зерттейді. Хильдегард осы кітаптарда түрлі медициналық тәжірибелерді, соның ішінде қанатыру және көптеген дерттерге арналған халықтық емдік құралдарды сипаттады. Ол сондай-ақ, шаруалардың кездесетін жарақаттарға, мысалы, күйіктерге, сүйек сынуларға, шығуларға және кесулерге арналған емдеулерді түсіндіреді. Causae et Curae практикалық деректерге бай болумен қатар, ұйымдастыру жүйесімен де ерекшеленеді. Оның бірінші бөлімі жұмысты ғаламның жаратылуы мен содан кейін адамзаттың оның шыңы ретінде, ал адам тұлғасының физикалық және рухани тұрғыдан ғаламның макрокосмосымен үнемі өзара әрекеттесуі Хильдегардтың тұжырымдамасын анықтайды. Хильдегард адамның микрокосмосы мен ғаламның макрокосмосы арасындағы медициналық және ғылыми байланысты зерттегенде, көбінесе төрттік өзара байланысқа назар аударады: "төрт элемент (от, ауа, су және жер), төрт маусым, төрт темперамент, жердің төрт аймағы және төрт басты жел".

Hildegard's medicinal and scientific writings, although thematically complementary to her ideas about nature expressed in her visionary works, are different in focus and scope. Neither claim to be rooted in her visionary experience and its divine authority. Rather, they spring from her experience helping in and then leading the monastery's herbal garden and infirmary, as well as the theoretical information she likely gained through her wide ranging reading in the monastery's library. As she gained practical skills in diagnosis, prognosis, and treatment, she combined physical treatment of physical diseases with holistic methods centered on "spiritual healing". She became well known for her healing powers involving the practical application of tinctures, herbs, and precious stones. She combined these elements with a theological notion ultimately derived from Genesis: all things put on earth are for the use of humans. In addition to her hands on experience, she also gained medical knowledge, including elements of her humoral theory, from traditional Latin texts. The second, Causae et Curae, is an exploration of the human body, its connections to the rest of the natural world, and the causes and cures of various diseases. Hildegard documented various medical practices in these books, including the use of bleeding and home remedies for many common ailments. She also explains remedies for common agricultural injuries such as burns, fractures, dislocations, and cuts. In addition to its wealth of practical evidence, Causae et Curae is also noteworthy for its organizational scheme. Its first part sets the work within the context of the creation of the cosmos and then humanity as its summit, and the constant interplay of the human person as microcosm both physically and spiritually with the macrocosm of the universe informs all of Hildegard's approach. As Hildegard elaborates the medical and scientific relationship between the human microcosm and the macrocosm of the universe, she often focuses on interrelated patterns of four: "the four elements (fire, air, water, and earth), the four seasons, the four humors, the four zones of the earth, and the four major winds."

және

Хильдегард басқа әліпбиді де ойлап тапты. Litterae ignotae («Белгісіз әліпби») тағы бір еңбек болды және ол көбінесе құпия код немесе тіпті интеллектуалды код болатын, бүгінгі заманғы кроссворд сияқты. Хильдегардтың Lingua ignota («Белгісіз тіл») эклектикалық тізімдегі зат есімдерге сәйкес келетін, ойлап тапқан сөздердің сериясынан тұрады. Тізімде шамамен 1000 зат есім бар; басқа сөз түрлері жоқ. Lingua ignota-ның ең маңызды екі көзі – Висбаден, Гесс штатының кітапханасы 2 (Ризенкодекс деп аталған).

Барбара Ньюман Хильдегардтың Lingua ignota-ны әпкелері арасындағы ынтымақты арттыру үшін қолданғанын санайды. Сара Хигли оған келіспейді және Хильдегардтың өз әпкелеріне бұл тілді үйреткенін көрсететін ешқандай дәлел жоқ екенін атап өтеді. Ол бұл тілдің құпия болып қалуы үшін жасалмағанын айтады; керісінше, күнделікті заттарды білдіретін сөздердің болуы, бұл тіл бүкіл монастырь үшін және мүмкін, монахтардың үлкен әлемі үшін арналғанын көрсетеді.

Өмірінде

Маддокс Хильдегардтың қарапайым латын тілін және христиан дінінің негіздерін үйренгенін, бірақ Орта ғасырдағы білімді топтар үшін барлық білімнің базасын құраған жеті либералдық өнерде оқытылмағанын айтады: грамматика, диалектика және риторикадан тұратын Тривиум, сондай-ақ арифметика, геометрия, астрономия және музыкадан тұратын Квадривиум. Оның сыртқы әлеммен, рухани және әлеуметтік байланыстары монастырьдың рухани шектеулігінен асып, Хильдегардтың ұлы стилін және ортағасырлық хаттардың қатаң форматын көрсететін құжаттарға айналды. Христиандық Еуропаның риторикалық дәстүрлеріне үлес қосып, Хильдегард балама риторикалық өнер арқылы "өзін теолог ретінде мойындады". Хильдегард теологияны түсінуде шығармашылық танытты. Ол монастыріне ақсүйек емес жаңа келгендерді қабылдамауды қалаған, себебі оның қауымының әлеуметтік жағдайы бойынша бөлінуін қаламады. Сондай-ақ ол: "Әйел еркектен жаратылған, бірақ еркек әйелсіз жаратыла алмайды" деді. Шіркеудің қоғамдық, сөздік риторикаға қойған шектеулерінен ортағасырлық риторикалық өнерге уағыз айту, хат жазу, поэзия және энциклопедиялық дәстүр кірді. Хильдегардтың осы өнерлерге қатысуы оның әйел риторы ретіндегі маңыздылығын көрсетеді, әйелдердің қоғамдық қатысуы мен жазбаларды түсіндіруге қойылған тыйымдарды еңсерді. Әйелдің, тіпті танымал аббатицаның және мойындалған пайғамбардың қоғамдық уағыздарын қабылдау сол кездегі стереотиптерге сай келмейді. Оның уағыздары монастырлармен ғана шектелмеді; ол 1160 жылы Германияда көпшілік алдында уағыз айтты. Германия бойынша төрт уағыз сапары жасады, дін қызметкерлері мен қара халыққа шіркеу үйлерінде және көпшілік алдында сөйлеп, негізінен дін қызметкерлерінің жемқорлығын айыптап, реформа талап етті. Көптеген аббаттар мен аббатицалар одан түрлі мәселелер бойынша дұға және пікір сұрады. Оның адал ізбасарлары көп болды, соның ішінде Гемблукс Гуйберті оған жиі хат жазып, 1173 жылы Вольмар қайтыс болғаннан кейін оның хатшысы болды. Хильдегард жақын жердегі көреген Элизабет Шонаумен хат алмасты, сондай-ақ Евгений III және Анастасий IV сияқты папалармен, абат Сугер сияқты мемлекет қайраткерлерімен, Фредерик I Барбаросса сияқты неміс императорларымен және 1147 және 1148 жылдары Трир синодында оның жұмысын қолдаған Бернард Клервос сияқты басқа да көрнекті тұлғалармен хаттар алмасты. Бингендік Хильдегардтың хат алмасуы оның әдеби шығармашылығының маңызды бөлігі болып табылады.

Maddocks claims that it is likely Hildegard learned simple Latin and the tenets of the Christian faith, but was not instructed in the Seven Liberal Arts, which formed the basis of all education for the learned classes in the Middle Ages: the [[Trivium (education) of grammar, dialectic, and rhetoric plus the Quadrivium of arithmetic, geometry, astronomy, and music. The correspondence she kept with the outside world, both spiritual and social, transcended the cloister as a space of spiritual confinement and served to document Hildegard's grand style and strict formatting of medieval letter writing. Contributing to Christian European rhetorical traditions, Hildegard "authorized herself as a theologian" through alternative rhetorical arts. Hildegard was creative in her interpretation of theology. She believed that her monastery should exclude novices who were not from the nobility because she did not want her community to be divided on the basis of social status. She also stated that "woman may be made from man, but no man can be made without a woman." Because of church limitation on public, discursive rhetoric, the medieval rhetorical arts included preaching, letter writing, poetry, and the encyclopedic tradition. Hildegard's participation in these arts speaks to her significance as a female rhetorician, transcending bans on women's social participation and interpretation of scripture. The acceptance of public preaching by a woman, even a well connected abbess and acknowledged prophet, does not fit the stereotype of this time. Her preaching was not limited to the monasteries; she preached publicly in 1160 in Germany. She conducted four preaching tours throughout Germany, speaking to both clergy and laity in chapter houses and in public, mainly denouncing clerical corruption and calling for reform. Many abbots and abbesses asked her for prayers and opinions on various matters. She had several devoted followers, including Guibert of Gembloux, who wrote to her frequently and became her secretary after Volmar's death in 1173. Hildegard also influenced several monastic women, exchanging letters with Elisabeth of Schönau, a nearby visionary. Hildegard corresponded with popes such as Eugene III and Anastasius IV, statesmen such as Abbot Suger, German emperors such as Frederick I Barbarossa, and other notable figures such as Bernard of Clairvaux, who advanced her work, at the behest of her abbot, Kuno, at the Synod of Trier in 1147 and 1148. Hildegard of Bingen's correspondence is an important component of her literary output.

Құрмет

Хильдегард Рим канонизациясы процесі ресми түрде қолданылған алғашқы адамдардың бірі болды, бірақ процесс соншалықты ұзаққа созылды, сондықтан канонизацияға жасалған төрт әрекет аяқталмады және ол ақталу деңгейінде қалды. Оның есімі бәрібір 16-шы ғасырдың соңында Римдік мартирологияға енгізілді, тіпті 2004 жылғы басылымда да оны 17 қыркүйекте "Қасиетті Хильдегард" деп тізімдеп, кейіннен оның мерекесін жалпы Рим күнтізбесіне міндетті емес естелік ретінде қосты. Иоанн Павел II және Бенедикт XVI-ны қоса алғанда, көптеген папалар Хильдегардты қасиетті деп атады. Хильдегардтың приход шіркеуі мен қасиетті орын Рюдесхайм маңындағы Эйбингенде оның қабірлік қалдықтарын сақтайды. 2012 жылдың 10 мамырында Папа Бенедикт XVI "теңдестірілген канонизация" деп аталатын процесте Қасиетті Хильдегардқа құрмет көрсетуді бүкіл католик шіркеуіне кеңейтті, осылайша оны Шіркеу докторы деп атауға жол ашты. 2012 жылдың 7 қазанында, Қасиетті Розарий мерекесінде, папа оны Шіркеу докторы деп жариялады. Ол Хильдегардты "мәңгілік сәулетті" және "теологияның шынайы ұстазы, табиғат ғылымы мен музыканың терең зерттеушісі" деп сипаттады. Бингендік Хильдегард Англия шіркеуінің, мысалы, Англия шіркеуінің қасиеттілер күнтізбесінде де кездеседі, онда ол 17 қыркүйекте еске алынады.

Қазіргі заманғы қызығушылық

Соңғы жылдары Хильдегард феминист ғалымдардың ерекше қызығушылығын тудырды. Олар оның өзін әлсіз жыныстың өкілі ретінде таныстыруын және әйелдерді жиі кемсітуін атап өтеді. Хильдегард өзін Бібліяны түсіндіруге мүлдем қабілетсіз, білімсіз әйел деп жиі айтатын. Дегенмен, оның мұндай мәлімдемесі оған тиянақты түрде пайда келтірді, себебі ол өзінің барлық жазбалары мен музыкасы Құдайдан келген көріністерден туғанын айту арқылы сенімділікке жетертті, соның салдарынан Хильдегардқа әйелдерге дауыс беруге рұқсат етілмеген заманда сөйлеуге құқық берілді. Хильдегард өзінің дауысын шіркеудің институционалдық жемқорлықты, әсіресе симонияны айыптау үшін пайдаланды. Хильдегард қазіргі заманғы «Жаңа дәуір» қозғалысында да құрметті тұлғаға айналды, бұл оның емдеуге қатысты холистикалық және табиғи көзқарасымен, сондай-ақ мистик ретіндегі мәртебесімен байланысты. Оның медициналық жазбалары ұзақ уақыт бойы назарсыз қалғанмен, кейін контекстке сілтеме жасамай зерттелді. Дегенмен, ол доктор Готфрид Герцканың «Хильдегард медицинасы» еңбегіне шабыт берді және маусым Бойс Тилманның Хильдегард желісіне – холистикалық денсаулық сақтауға бағытталған емдеу орталығына атын берді, бұл орталық руханият, өнер және емдеу арасындағы байланысты зерттеуге қызығушылардың бас қосуына мүмкіндік береді. Оның медициналық жазушы және емші ретіндегі беделі ерте феминистерге әйелдердің медициналық оқу орындарына қабылдану құқығын қорғау үшін де қолданылды. Оның қасиетті даналық туралы аян-пікірлері көбінесе Хильдегардтың аян-пікірлерімен салыстырылады. Софиолог Роберт Пауэлл герметикалық астрология осы сәйкестікті дәлелдейді деп жазады, ал Хильдегардтың ізбасарларының арасындағы мистикалық қауымдастықтарға Колумбиялық социолог Кортни Бендер зерттеген суретші Карл Шрёдердің қауымдастығы және реинкарнация зерттеушілері Уолтер Семкив пен Кевин Райерсон қолдаған қауымдастық кіреді. Хильдегардтың музыкасын жазу және орындау 1979 жылдан бері сыншылардың жоғары бағасын және танымалдылықты алды. Оның музыкалық шығармаларының кең дискографиясы бар.

Хильдегардтың еңбектерінің алғашқы қолжазбалары

Dendermonde, Бельгия, Санкт-Петерс және Паулус аббаттығы Код. 9 (Виларенсер кодексі) (шамамен 1174/75 ж.)
Лейпциг, Университет кітапханасы, Сент-Томас 371
Париж, Ұлттық кітапхана, MS 1139
Висбаден, Гессен өлкелік кітапханасы, MS 2 (Рисен кодексі) немесе Висбаден кодексі (шамамен 1180–85 ж.)

Аудармалар

Causae et Curae (Толыққанды емдеу). Манфред Паулик және Патрик Мадиган аударған. Мэри Палмквист және Джон Кулас редакциялаған. Колледжвилл, МН: Литургиялық баспа, 1994 ж. Бингендік Хильдегардтың себептері мен емдеулері. Присцилла Труп аударған. Шарлотта, ВТ: MedievalMS, 2006, 2008. Евангелия бойынша уағыздар. Бэверли Мейн Кинзл аударған. Trappist, KY: Cistercian Publications, 2011. Physica. Присцилла Труп аударған. Рочестер, Вермонт: Healing Arts Press, 1998. Scivias. Колумба Харт және Джейн Бишоп аударған. Барбара Дж. Ньюманның кіріспесі. Кэролайн Уокер Байнумның алдын ала сөздері. Нью-Йорк: Paulist Press, 1990. Тридцать сегіз сұраққа жауаптар. Бэверли Мейн Кинзл, Джени С. Бледсо және Стивен Х. Бенке бірлесіп аударған. Колледжвилл, МН: Cistercian Publications / Liturgical Press, 2014. Symphonia: Symphonia Armonie Celestium Revelationum (Аспан аяндарының үйлесімділігі симфониясы) сындық басылымы, Барбара Ньюман редакциялаған және аударған. Корнелл университетінің баспасы, 1988/1998. Өмір сыйлықтары кітабы. Брюс Хозески аударған. Нью-Йорк: Oxford University Press, 1997. Бингендік Хильдегардтың хаттары. Джозеф Л. Бэрд және Радд К. Эрман аударған. 3 томдық. Нью-Йорк: Oxford University Press, 1994/1998/2004. Үш өмір және ереже: Хильдегард, Дизибод және Руперт өмірбаяндары, Хильдегардтың Сент-Бенедикт ережесін түсіндіруімен. Присцилла Труп аударған. Шарлотта, ВТ: MedievalMS, 2010. Екі агиография: Vita sancti Rupperti confessoris. Vita sancti Dysibodi episcopi. Хью Фейс, O. S. B. кіріспесі және аудармасы; Кристофер П. Эванс редакциялаған. Париж, Левен, Уолпол, Массачусетс: Peeters, 2010. Бингендік Хильдегард. Құдайдың істері кітабы. Натаниел М. Кэмпбелл аударған. Вашингтон, округ Колумбия: The Catholic University of America Press, 2018. Сара Л. Хигли. Бингеннің белгісіз тілі: Басылым, аударма және талқылау. Нью-Йорк: Palgrave Macmillan, 2007. Сильвас, Анна. Ютта мен Хильдегард: Биографиялық дереккөздер. Университет паркі, ПА: The Pennsylvania State University Press, 1998.

Causae et Curae (Holistic Healing). Trans. by Manfred Pawlik and Patrick Madigan. Edited by Mary Palmquist and John Kulas. Collegeville, MN: Liturgical Press, Inc., 1994. Causes and Cures of Hildegard of Bingen. Trans. by Priscilla Throop. Charlotte, VT: MedievalMS, 2006, 2008. Homilies on the Gospels. Trans. by Beverly Mayne Kienzle. Trappist, KY: Cistercian Publications, 2011. Physica. Trans. Priscilla Throop. Rochester Vermont: Healing Arts Press, 1998. Scivias. Trans. by Columba Hart and Jane Bishop. Introduction by Barbara J. Newman. Preface by Caroline Walker Bynum. New York: Paulist Press, 1990. Solutions to Thirty Eight Questions. Trans. Beverly Mayne Kienzle, with Jenny C. Bledsoe and Stephen H. Behnke. Collegeville, MN: Cistercian Publications / Liturgical Press, 2014. Symphonia: A Critical Edition of the Symphonia Armonie Celestium Revelationum (Symphony of the Harmony of Celestial Revelations), ed. and trans. Barbara Newman. Cornell Univ. Press, 1988/1998. The Book of the Rewards of Life. Trans. Bruce Hozeski. New York : Oxford University Press, 1997. The Letters of Hildegard of Bingen. Trans. by Joseph L. Baird and Radd K. Ehrman. 3 vols. New York: Oxford University Press, 1994/1998/2004. Three Lives and a Rule: the Lives of Hildegard, Disibod, Rupert, with Hildegard's Explanation of the Rule of St. Benedict. Trans. by Priscilla Throop. Charlotte, VT: MedievalMS, 2010. Two Hagiographies: Vita sancti Rupperti confessoris. Vita sancti Dysibodi episcopi. Intro. and trans. Hugh Feiss, O. S. B.; ed. Christopher P. Evans. Paris, Leuven, Walpole, MA: Peeters, 2010. Hildegard of Bingen. The Book of Divine Works. Trans. by Nathaniel M. Campbell. Washington, D. C.: The Catholic University of America Press, 2018. Sarah L. Higley. Hildegard of Bingen's Unknown Language: An Edition, Translation, and Discussion New York: Palgrave Macmillan, 2007. Silvas, Anna. Jutta and Hildegard: The Biographical Sources. University Park, PA: The Pennsylvania State University Press, 1998.