Одил Альзасская – қасиетті әйел және аббатисса

Кіріспе

Эльзас аббатысы және Рим католик шіркеуінің әулиесі Одилия, сондай-ақ Одилия және Отилия деп те аталады, шамамен 662 жылы Монт-Сент-Одилияда туған, 720 жылы қайтыс болған. Ол католик шіркеуінде және Шығыс православие шіркеуінде құрметпен еске алынады. Әулие Одилия – жақсы көру қабілетінің және Эльзас аймағының қамқоршысы. Әулие Одилияның еске алу күні 13 желтоқсан, ал Эльзаста 14 желтоқсанда тойланады. Көптеген күнтізбелерде мейрам күні 14 желтоқсан деп көрсетілген.

Өмірбаян

Одиль – Этихонның (сондай-ақ Атих, Адалрих немесе Алдарик деп те аталатын) қызы, Эльзас герцогы және Этихонидтер абыройлы әулетінің негізін қалаушы. 9 ғасырдағы «Одилияның өмірі» еңбегінде ол соқыр болып дүниеге келгендігі айтылады. Әкесі оны қыздығы мен кемістігі үшін қалаған жоқ, сондықтан анасы Бетсвинда оны Пальмаға (вероятно, бүгінгі Бургундиядағы Баум-ле-Дам) алып келді, онда ол шаруалардың арасында өсті. 10 ғасырлық аңыз бойынша, Одиль он екі жасында жақын жердегі монастырға қабылданды. Сол жерде, Регенсбургтен келген саяхатшы епископ Эрхард періштелердің нұсқауымен Пальмаға жетіп, оны Одиль (Sol Dei) деп шомылдырды, сол сәтте ол керемет түрде көру қабілетін қайтарды. Кіші інісі Хьюз оны қайта үйге әкелді, бұл Этихонды соншалықты ашуландырды ki, ол ұлын қазақстандық түрде өлтірді. Одиль оны керемет түрде қайта тірілтті де, қайтадан үйден кетіп қалды. Ол Рейн өзенінен өтіп, екі орынның біріндегі (көзқарасқа байланысты: Германияның Фрайбург им Брейсгау маңындағы Мусбах аңғары немесе Швейцарияның Базель маңындағы Арлесхайм) үңгірге немесе қуысқа тығылды. Аңыз бойынша, жартас беті оны қиын жағдайдан құтқару үшін ашылған. Үңгірде ол әкесінен жасырынды. Ол оны қуалап келгенде, құлап түскен тастардан жарақат алды да, ізденістен бас тартты. Этихон ауырғанда, Одиль оны емдеу үшін үйге оралды. Соңында ол өзінің еркіндік сүйгіш қызына қарсы тұрудан бас тартып, оның құрметіне Мон-Сент-Одиль аббаттығын (сондай-ақ Охенбург аббаттығы деп те аталады) құрды. Бұл монастырь Хохвальдта (Hohwald), Бас-Ринде орналасқан, онда Одиль әйелдердің басшысы болды және кейін Этихон жерленді. Бірнеше жылдан кейін Одильге көрініс арқылы Нидермюнстердің орны көрсетілді. Ол онда екінші монастырь мен аурухана салды. Бұл жерде Марсельдік әйгілі Лазардың басы мен қолы сақталған, бірақ кейін Андлауға көшірілді. Нидермюнстер ғимараттары 1542 жылы өртеніп кетті, бірақ жергілікті құдық әлі де көз ауруларын емдейді деп есептеледі. Әйгілі Одиль шамамен 720 жылы Нидермюнстер монастырында қайтыс болды. Әпкелерінің шұғыл дұғаларына жауап ретінде ол қайта тірілді, бірақ оларға өмірден кейінгі әлемнің сұлулығын сипаттағаннан кейін, ол жалғыз қасиеттілікке ие болып, қайтадан қайтыс болды.

Odile was the daughter of Etichon (also known as Athich, Adalrich or Aldaric), Duke of Alsace and founder of the Etichonid noble family. According to the 9th century "Life of Odilia", she was born blind. Her father did not want her because she was a girl and handicapped, so her mother Bethswinda had her brought to Palma (perhaps present day Baume les Dames in Burgundy), where she was raised by peasants there. A tenth century legend relates that when she was twelve, Odile was taken into a nearby monastery. Whilst there, the itinerant bishop Erhard of Regensburg was led, by an angel it was said, to Palma where he baptised her Odile (Sol Dei), whereupon she miraculously recovered her sight. Her younger brother Hughes had her brought home again, which enraged Etichon so much that he accidentally killed his son. Odile miraculously revived him, and left home again. She fled across the Rhine to a cave or cavern in one of two places (depending on the source: the Musbach valley near Freiburg im Breisgau, Germany, or Arlesheim near Basel, Switzerland.) Supposedly, the cliff face opened up in order to rescue her from her plight. In the cave, she hid from her father. When he tried to follow her, he was injured by falling rocks and gave up. When Etichon fell ill, Odile returned to nurse him. He finally gave up resisting his headstrong daughter and founded the Augustine monastic community of Mont Sainte Odile Abbey (also known as Hohenburg Abbey) for her. in the Hochwald (Hohwald), Bas Rhin, where Odile became abbess and where Etichon was later buried. Some years later Odile was shown the site of Niedermünster at the foot of the mountain by St. John the Baptist in a vision. There she founded a second monastery, including a hospital. Here, the head and an arm of St. Lazarus of Marseille were displayed but later transferred to Andlau. The buildings of the Niedermünster burned down in 1542, but the local well is still said to cure eye diseases. St. Odile died about 720 at the convent of Niedermünster. At the insistent prayers of her sisters she was returned to life, but after describing the beauties of the afterlife to them, she took communion by herself and died again.

Құрмет

Одильдің культі тез тарады, Франциядан Германияға дейін кеңірек орнады. Ол кем дегенде 9 ғасырдан бастап Фрайзинг, Утрехт және Регенсбург литанияларында еске алынды. Халық арасында оның қасиетті орнына саяхаттар кең таралды, және бұл тек қара халыққа ғана шектелмеді; Карл I-ден бастап императорлар да оның құрметі үшін зыяраттар жасады. Шын мәнінде, Карл I Хогенберг монастырына иммунитет берді, оны кейіннен 9 наурыз 837 жылы Благочестивый Людовик ресми түрде растады.