Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рагалар Рага (еркек), Рагини (әйел) және Путра (балалар) болып бөлінеді. Бхатканде оларды қазіргі кезде қолданылатын таат жүйесіне қайта жіктеді. Ол бірнеше раганың ежелгі санскрит мәтіндеріндегі сипаттамаларға сәйкес келмейтінін атап өтті. Ол рагаларды түсінуге оңай тілмен түсіндіріп, рагалардың грамматикасын түсіндіретін бірнеше бандештер жазды.
Ragas used to be classified into Raga (male), Ragini (female), and Putra (children). Bhatkhande reclassified them into the currently used thaat system. He noted that several ragas did not conform to their description in ancient Sanskrit texts. He explained the ragas in an easy to understand language and composed several bandishes which explained the grammar of the ragas.
Ерте өмір
Пандит Вишну Нараян Бхатканде 1860 жылы 10 тамызда Бомбейдің Валекешвар қаласында дүниеге келген. Өзінің кәсіби музыкант болмағанына қарамастан, бай кәсіпкердің қолында жұмыс істейтін әкесі Вишну Нараян мен оның бауырларының классикалық музыкадан білім алуына қамқорлық жасады. Он бес жасқа толғанда Бхатханде ситарада ойнай бастады. 1885 жылы Пунадағы Деккан колледжінде бакалавриатты бітірген. 1887 жылы Бхатханде Бомбей университетінің Эльфинстон колледжінде заң бітіріп, қысқа уақытқа қылмыстық құқық саласында қызмет етті. Әйелі мен қызы қайтыс болғаннан кейін Бхатханде заңгерлік ісін тастап, қалған өмірін индустани музыкасының қалыптасқан түрлерін жүйелеуге және сол жүйеге үйлестірілген теория мен музыка практикасын құруға арнады. Үндістанға саяхаттаған кезінде ол Барода, Гвалиор және Рампур хандықтарында болды. Рампур қаласында Миян Тансеннің ұрпағы, аңызға айналған вена ойнауышы Устад Вазир Ханның шәкірті болды. Бхатканде Оңтүстік Үндістанға саяхаттап, 1904 жылы Мадрасқа (қазіргі Ченнаи) келді. Жергілікті таныстарының көмегімен ол карнатик музыкасы әлемімен таныса бастады. Ол Мадрастағы Тирувоттиюр Тягиер мен Тахур Сингарачарья, Раманатхапурамдағы Пучи Шриниваса Айенгар және Эттаяпурамдағы Суббарама Дикшитар сияқты мықты адамдармен байланыс орнатқан, бірақ тілдік кедергі бұл қарым-қатынасты күткеннен гөрі жемісті емес етті. Сол кездегі жазбалары кейін "Мери Дакшин Бхарат Ки Сангит Ятра" (Маған Оңтүстік Үндістанға музыкалық сапар) деп аталып шықты. Бхаткандидің алғашқы жарық көрген еңбегі "Свар Малика" - барлық таралған рагалардың егжей-тегжейлі сипаттамалары бар кітапша. 1909 жылы ол "Шри Маллакшая Сангитам" атты санскриттегі "Чатур пандит" деген атпен жариялады. Бұл мәдени мұраны қарапайым адамға қолжетімді ету үшін ол бірнеше жыл бойы маратхи тілінде өзінің санскрит грантасына түсініктеме жариялады. Ол төрт томдық Hindustani Sangeet Paddhati деп аталды. Бұл жинақтар бүгінгі таңда хиндустани музыкасының стандартты мәтінін құрайды, бұл кез-келген хиндустани классикалық музыкасының студенті үшін өте маңызды бастама. Оның шәкірті С.Н.Ратжанкар, әйгілі музыкант Ш. Дилип Кумар Рой, Ратжанкардың шәкірті К. Г. Гинде, С. Оның нотациялық жүйесі стандартқа айналды және кейіннен пандит В. Д. Палускар, пандит Винаякрао Патвардан және пандит Омкарнат Тхакур сияқты ғалымдар өздерінің жақсартылған нұсқаларын енгізгенмен, ол баспагердің сүйіктісі болып қалды. Ол үстел баспасының пайда болуымен кері қайшы әрекет жасады, ол деванагар мәтініне жоғары және төменгі жаққа белгілерді енгізуді қиын деп тапты; нәтижесінде композицияларды қамтитын кітаптар теориялық мәтіндерге ие болды. Жақында әзірленген Ome Swarlipi белгілеу жүйесі Пт. Бхаткандедеде деванагари әліпбиінің орнына символдар қолданылады. Көп жерді аралап, әртүрлі мектептердегі ұстаздармен сөйлескеннен кейін Бхатханде Хиндустани классикалық музыкасының барлық рагаларын 10 музыкалық шкалада, яғни тааттарда, реттеп шығарды. Тхаттар барлық ықтимал рагаларды қамтымаса да, олардың басым көпшілігін қамтиды және үнді музыка теориясына негізгі үлес қосады. Тхат құрылымы индий классикалық музыкасының оңтүстік үнді түріне, карнатик музыкасындағы рагалар мелакарта жүйесіне сәйкес келеді. Бхатханде өзінің барлық шығармаларын Вишну Шарма және Чатурпандит деген екі псевдонимнің бірімен жазды.
Pandit Vishnu Narayan Bhatkhande was born on 10 August 1860 in Walkeshwar, Bombay. While not a professional musician himself, his father, who worked for an affluent businessman, ensured that Vishnu Narayan and his siblings received an education in classical music. After turning fifteen, Bhatkhande became a student of the sitar and subsequently began studying Sanskrit texts that dealt with music theory. He completed a BA degree at Deccan College in Pune in 1885. In 1887, Bhatkhande graduated with a degree in law from Elphinstone College, Bombay University and briefly pursued a career in criminal law. After the death of his wife and his daughter, Bhatkhande abandoned his legal practice and devoted the rest of his life to systematising the prevailing forms of Hindustani music and building on that system a coordinated theory and practice of music. During his travels in India, he spent time in the then princely states of Baroda, Gwalior, and Rampur. In Rampur he was the disciple of legendary veena Player Ustad Wazir Khan, a descendant of Miyan Tansen. Bhatkhande travelled to South India, arriving in Madras (now Chennai) in 1904. With the help of local contacts he began to familiarise himself with the world of Carnatic music. He established contact with stalwarts such as Thiruvottiyur Tyagier and Tachur Singaracharya in Madras, Poochi Srinivasa Iyengar in Ramanathapuram and Subbarama Dikshitar in Ettayapuram but the language barrier made these interactions less fruitful than he expected. Notes from a journal maintained of his time there were later published as Meri Dakshin Bharat Ki Sangeet Yatra (My Musical Journey in Southern India). Bhatkhande's first published work, Swar Malika, was a booklet containing detailed descriptions of all prevalent ragas. In 1909, he published Shri Mallakshaya Sangeetam, in Sanskrit, under the pseudonym 'Chatur pandit'. To make this cultural heritage accessible to the common man, he published commentary on his own Sanskrit grantha in Marathi over a span of several years; it was published over four volumes bearing the title: Hindustani Sangeet Paddhati. These volumes form today the standard text on Hindustani music, an indispensable starting point for any student of Hindustani Classical Music. His disciple S N Ratanjankar, famous musician Shri. Dilip Kumar Roy, Ratanjankar's disciple K. G. Ginde, S. C. R. Bhatt, Ram Ashrey Jha 'Ramrang', Sumati Mutatkar and Krishna Kumar Kapoor are among the notable scholars who followed in the footsteps of Bhatkhande. His notation system became standard and though later scholars like Pandit V. D. Paluskar, Pandit Vinayakrao Patwardhan and Pandit Omkarnath Thakur introduced their improved versions, it remained a publisher's favorite. It suffered a setback with the onset of desktop publishing, which found inserting marks above and below Devanagari text cumbersome; as a result, books carrying compositions yielded to theoretical texts. A recently developed notation system Ome Swarlipi follows the logical structure introduced by Pt. Bhatkhande but uses symbols instead of Devanagari alphabets. After traveling widely and having discussions with practitioners of various schools, Bhatkhande arranged all the ragas of Hindustani classical music across 10 musical scales, called thaats. Though the thaats do not encompass all possible ragas, they do cover the vast majority and are a key contribution to Indian musical theory. The thaat structure corresponds to the melakarta system of raga arrangement in Carnatic music, the south Indian variety of Indian classical music. Bhatkhande wrote all of his works under one of the two pseudonyms, Vishnu Sharma and Chaturpandit.
Мекемелер
Бхатханде Үндістанда мектептер мен колледждерді құрып, хиндустани музыкасын жүйелі түрде оқыта бастады. 1916 жылы Барода мемлекеттік музыка мектебін қайта ұйымдастырды, кейін Гвалиордың Махараджасының көмегімен Гвалиорда Мадхав музыка колледжі құрды. 1926 жылы Раи Уманат Бали мен оның немере інісі, сол кездегі Біріккен провинциялардың білім министрі доктор Раи Раджешвар Бали Лакхнаудағы Марис музыка колледжін құрды. Кейін колледж Бхатканде Хиндустани музыка колледжі деп аталды, ал қазір Бхатканде музыка институты (Дименді университет) деп аталады. Бұл оқу материалдарын дайындау Бхатхандедің маңызды жетістігі болды, өйткені музыка білімін бұрын-соңды Гурулар мен Устадтар өз шәкірттеріне ауызша жеткізген. Бхатханде "Хиндустани сангит крамник пустак маллика" атты оқулықтарды дайындады. Ол сондай-ақ, "Бүкіл Үндістан музыка конференциясы" дәстүрін бастады.
Bhatkhande started schools and colleges in India for systematic teaching of Hindustani music. In 1916, he reorganized the Baroda state music school, and later, with the help of the Maharaja of Gwalior, established the Madhav Music College in Gwalior. In 1926, Rai Umanath Bali and his nephew Dr. Rai Rajeshwar Bali, then education minister of United Provinces, established Marris College of Music in Lucknow, Bhatkhande preparing the course material. The college was later renamed Bhatkhande College of Hindustani Music, and is now known as Bhatkhande Music Institute (Deemed University). Preparation of that course material was a landmark achievement of Bhatkhande since musical knowledge used to be passed on orally in earlier times from Gurus and Ustads to their disciples. Bhatkhande prepared the Hindustani Sangeet Kramik Pustak Maalika as a series of textbooks. He also started the tradition of the All India Music Conferences to provide a common platform for discussion between Hindustani and Carnatic classical musicians.
Өлім
Бхатканде 1933 жылы сал болып, жамбасының сынығы сынған. 1936 жылы 19 қыркүйекте Мумбаидегі Ганешотов кезінде қайтыс болды.
Bhatkhande suffered paralysis and a thigh fracture in 1933. He died on 19 September 1936, during Ganeshotsav in Mumbai.