Кіріспе

Шотландиядағы бұрынғы темір жол желісі Кейн аңғарының жеңіл темір жолы - Мониайв пен Кейн аңғарының басқа да қауымдастықтарын Дэмфристегі негізгі темір жол желісімен байланыстыратын ауылдық темір жол желісі. Ол 1905 жылы ашылды, бірақ пайдалану өкінішті болды және автобус компаниялары бәсекелесе бастағанда одан әрі төмендеді. 1943 жылы жолаушылар үшін жабылып, 1949 жылы толығымен жабылды.

Алғашқы ұсыныстар

Глазго және Оңтүстік-Батыс темір жолы (G&SWR) Глазго мен Карлайл арасындағы негізгі желісін 1850 жылы Дамфрис арқылы толық ашып, қызмет көрсететін жерлерде көлік құралдарын революциялады. Жолда жүріп өткен ауылдар темір жолдың жоқтығынан зардап шегуде. 1865 жылы Монайвеге дейінгі темір жол желісі ұсынылды: G&SWR зерттеудің үштен екі бөлігін төледі. 1867 жылы құрылыс бастау үшін күш-жігер жұмсалды. Монайвті G&SWR-ге жалғастыратын желі құны £66,000 деп бағаланды, бірақ жергілікті промоутерлер жазылымдар бойынша £20,150-ге ғана міндеттеді. Олар G&SWR-ге айырманы төлеуді өтінді, бірақ G&SWR кез келген артықшылықтар тұрғындардың өздеріне келеді деп есептеді және олар ақшаны салуға тиіс болды. Бірақ бұл жоспар жүзеге аспады. 1872 жылы тағы бір жоба ұсынылды, ол - Гленкерн темір жолы Олдгирттан Монайвеге дейін; бұл жоба Парламент рұқсатын алды, бірақ қажетті капиталды жинауға мүмкіндіксіз болды. 1879 жылы тағы бір сәтсіз ұсыныс жасалды. 1896 жылы екі жобалық желі ұсынылды; олар әртүрлі маршруттарды жоспарлады. Бірі Шиннел Вотер аңғарының бойымен шығысқа қарай Торнхиллдегі G&SWR негізгі желісімен қосылу үшін соққы бермек; бұл негізгі желіге ең қысқа жол болды, бірақ қиын градиенттерді қамтиды. Екіншісі, Дэмфристің солтүстігінде, Холивудтың маңында G&SWR-ге қосылу үшін Cairn Water және Cluden Water-мен оңтүстік-оңтүстік-шығысқа қарай төмендеуді ұсынды. Сонымен қатар, бұл бағыт едәуір ауытқуларға ие болса да, бұл бағыт анағұрлым орташа, және азаматтық инженерлік жұмыстарды жеңілдетеді, және округтік бургқа жақын болудың артықшылығы бар.

Қол жеткізетін схема

Бұл жолы G&SWR темір жолды салудың артықшылығына сенді және ол Холивуд схемасын қабылдады. 1897 жылғы 6 тамыздағы GS&WR Act құрылысқа рұқсат берді (бірнеше басқа G&SWR ұсыныстарымен бірге): желі Cairn Valley Railway деп аталды және оның бағаланған құны 165 840 фунт стерлинг болды. 1896 жылғы Жеңіл темір жол туралы заң жергілікті темір жолдарды салуға рұқсат беру үшін қабылданған болатын, ал негізгі желілік бағыттар үшін кейбір талаптар біршама жеңілдетілген, арзан құрылыс жүргізуге мүмкіндік берген. G&SWR кешке қарай Кеирн аңғары желісі бұл тәртіпке жақсы сай келеді деп есептеген. Олар осы кезеңде бағытқа кейбір өзгерістер енгізуді ұсынды, бірақ оларға жолды бекітетін заң Парламент актісінсіз өзгертілмейтіндігі туралы айтылды. Алғашында белгіленген бағыт үшін Жеңіл темір жол ордерін (ЖЖО) алуға өтініш беру туралы шешім қабылданғанға дейін әрекетсіздік жалғасты, 4 қазан 1898 жылы; бюджет £ 123,857 дейін қысқартылды. LRO-ны ресми түрде бекіту процесі тез жүрмеді және ол ақыры 1899 жылдың 29 желтоқсанында ратификацияланды. Егер рұқсат беру процесі баяу болса, құрылыс аз жақсарды, ал рұқсат етілген құрылыс мерзімі 1902 жылдың 6 тамызында аяқталды; Уақытша парламенттік бұйрық екі жылға ұзартуға рұқсат берді, ал бұл 1904 жылдың 1 тамызында тағы да ұзарту үшін қайталануы керек болды. Мердігер күтілмеген қиын жер жағдайы үшін өтемақы талап етіп, төрелікте £40,000 (келісім-шарт бағасы £100,000) төледі. Бұл агрегаттар механикалық тұрғыдан сәтті болған жоқ, ал теміржолдың бу қозғалтқышы ажыратылған сәтсіз эксперименттен кейін, қарапайым бу қозғалтқышы ретінде жұмыс істеді, теміржол қозғалтқышы жұмысы тоқтатылды, 1909 жылдан бастап, және дәстүрлі локомотивтер жұмысы басталды. 0 4 4T No 269 желідегі негізгі тірек болды.

Өкінішті әдет

Жобадағы жолаушылар тасымалы бастапқы күткенді орындамады, және іс жүзінде 1906 жылы 4800 сапардан 1913 жылы 3600-ге дейін, 1918 жылы 2500-ге дейін және 1923 жылы 1000-ға дейін төмендеді. Ауылдық желіде жүк тасымалы аз болды. 1921 жылы жолаушылар операциясы жылына 1600 фунт стерлинг жоғалтты, сол кезден бастап жергілікті автобус операторлары автобустық қызметтерді қол жетімді етіп, теміржолдағы әдетті одан әрі нашарлатты.

Жабылу

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде экономикаға деген қажеттілік өте жоғары болды және жолаушылар қызметін жалғастыру мүмкін емес деп саналды; соңғы жолаушылар пойызы 1943 жылдың 1 мамырында жүрді, жабылуы 1943 жылдың 3 мамырынан бастап есептелді. Артық тауарлар қызметі жалғасты, бірақ ол да 1949 жылы 4 шілдеде жабылды. Келесі қыста формацияның ұзақ жерлері қысқы дауылдар кезінде шашылып кетті, және қайта қалпына келтірудің кез келген шынайы үміті жойылды.

1911 жылғы апат

1911 жылы 6 қаңтарда Ирронгрейде ауыр апат болды; жолаушылар пойызы мен жүк пойызы станцияда қиылысуы керек еді; сигналшы (осымен қатар станцияның бастығы) жүкті пойыз жақындаған кезде кірпіш кіру нүктелерін ертерек іске қосты және ол екінші пойызмен соқтығысты.

Сигнал беру

Құрылысы кезінде желіде жаңа сигнал беру жүйесі болды, ол бір жолға арналған Сайкс Лок және Блок жүйесінің модификациясынан, пойыз штабын болдырмаудан және жоғары дисктік белгілерден тұрады. Станциялардағы жүргіштер пойыздардың өтуін және өзара қайшылықты қозғалыстарды тексеру үшін сигналды бұғаттады; егер пойыз желіге кіреберісінде келесі блок-постқа дейін жүргішті іске қосса, онда қозғалыс тоқтатудың әдісі жоқ болғандықтан, ол жалғасуы керек еді. Жүйе біршама күрделі болды және ол 1936 жылы алынып тасталды, содан кейін Cairn Valley Junction (негізгі желіде) мен Dunscore арасындағы кәдімгі кілт белгісі жүйесімен алмастырылды. Басқа өту орындары жойылып, Дунскордан Монайвке дейінгі желі бір қозғалтқышпен бумен жұмыс істейтін поезд ұжымымен жұмыс істеді.

Топография

Желі ұзындығы 28 км. Иронгрей, Ньютонаирдс, Степфорд, Данскор, Кросфорд және Киркленд станциялары болды. Айронгрей, Ньютонаирдс, Данскор және Монайв "бекеттер" болып саналды және 1936 жылға дейін (осы уақытқа дейін) өту мүмкіндігі болды, ал Кросфорд, Киркленд және Степфорд "тоқтаған жерлер" болып тағайындалды және жолаушылар үшін қарапайым ағаш платформа мен кішкентай баспана болды. Бастапқыда Ньютонаирдс маңындағы Дрампаркте станция болуы жоспарланған, бірақ құрылыс кезінде бұл талап алынып тасталды. Негізгі желімен байланыс Дамфристің солтүстігінде бір мильден астам жердегі Кеирн Валли Жаңғағында болды. Жол Монайвтен негізгі жолға дейін төмендеді; көтерілетін пойыздар үшін ең төменгі градиент 80 -ден 1 болды. Бұл аралық 82 метрге тең болатын . Клуден өзені үстінен жеті қашықтықтағы көпұлақ салынды.

Бүгінгі маршрут

Желі жабылып, көтерілді. 2011 жылы темір жолдың аз бөлігі қалды. Монайведегі ағаш және кірпіш станциясының ғимараты ферма сарайы ретінде пайдаланылуда, бірақ баяу ыдырап жатыр. Монайве станциясының тауар қоймасы, ол ауыл шаруашылығы дүкені ретінде пайдаланылды, 2012 жылы өрттен қатты зақымдалды. Басқа станциялар жеке үйлер ретінде сақталған. Грейслі кірпішпен салынған үш аркалы Дунскор виадугы сақталған, бірақ ішінара ағаштармен жасырылған. Көбінесе жер жыртылған болса да, ескі жолдың бір бөлігі ауыл шаруашылығы жолақтары ретінде пайдаланылады. Дунскордың маңында терең ойық тастан жасалған қалдықтармен толтырылған.