Кіріспе

Британдық топқа бірігуге дейінгі темір жол компаниясы

Альянспен кеңейту

G&SWR құрылғаннан кейінгі жылдары капитал жетіспеуі одан әрі кеңейтуге қатысты нақты қадамдардың қабылдалмауына себеп болды. Дегенмен, жергілікті бастамаларға қолдау көрсетілді, G&SWR белгілі бір мөлшерде қаржыландыруды жүзеге асырды және көп жағдайда желі аяқталғаннан кейін оны пайдалануға кірісті. Айр және Дальмеллингтон темір жолы заңы 1853 жылдың 4 тамызында қабылданды. Осы кезде G&SWR Айр станциясы Айр өзенінің солтүстігінде орналасқан еді, ал A&DR станцияның солтүстігіне жақын жердегі Фолкленд түйісінен қаланың шығыс жағына қарай жүргізілуі тиіс болды. Жаңа желіде Айр жолаушылар станциясы (алғашқыда уақытша құрылым) болды, бірақ ол ескі терминалдан ыңғайсыз болды; 1860 жылдың қаңтарына дейін ескі G&SWR терминал станциясы кейбір пойыздармен пайдаланыла берді. Дальмеллингтонға жақын жерлерде Холдсворт отбасына тиесілі маңызды темір зауыттары, темір кен және көмір кен орындары болды. Тәуелсіз A&DR компаниясы G&SWR-мен жұмыс істеді және кейін 1858 жылдың 1 тамызында оның құрамына енді. 1854 жылдың 10 шілдесінде Айр және Мейбол түйісінің темір жолына Айр мен Дальмеллингтоннан Мейболға қарай желі құруға рұқсат берілді; бұл түйіс Мейбол түйісі деп аталатын еді, бірақ 1856 жылдың 15 мамырында желі жүк тасымалына ашылған кезде Дальримпл түйісі деп аталды. Жолаушылар тасымалы 1856 жылдың 2 тамызына дейін кейінге шегерілді, себебі Сауда инспекциясының өкілдері жұмыстарға қанағаттанбады. Бұл желі де G&SWR-мен жұмыс істеді. 1855 жылы Мейбол және Джирван темір жолы құрылды, ол 1856 жылдың 14 шілдесінде рұқсат алды. Осы жергілікті бастамалардың барлығына G&SWR ақшалай қолдау көрсетуге уәде берді. Мейбол және Джирван желісі 1860 жылдың 24 мамырында ашылды; Редбреден шығысқа қарай орналасқан ескі Мейбол станциясы одан әрі жолға жарамсыз болды және одан өткізілді, жаңа жолаушылар станциясы Кулзеан жолында орналасқан. Ардросан темір жолы ұзақ уақыт бойы G&SWR-мен байланыста болды және 1854 жылдың 24 шілдесінде қабылданған заң бойынша 1854 жылдың 1 тамызынан бастап G&SWR-ге тиесілі болды. Желі Ардросан порты мен Килвинг арасында, шығысқа қарай созылатын минералды тармақтарымен салынды. CD&DR желісі 1856 жылдың 21 шілдесінде ашылды. Қиын жер бедерінен өтетін құрылыс жұмыстары жалғасты, ал аяқталуға жақын келгенде Портпатрик темір жолы өзінің желісін пайдалануды жоспарлады. G&SWR CD&DR-де жұмыс істеді және Portpatrick желісін жалпы түсімнің 72% құрайтын мөлшерімен пайдалануға ұсынды. G&SWR жақында өзінің темір жолын 38% азайтып жұмыс істегенін мәлімдеді, ал Портпатрик желісі ұсынылған төлем тым жоғары деп шешті; 1860 жылдың 28 наурызында олар "кеңес желісінің жұмысын өз басқаруымен сақтауы керек" деп шешті. G&SWR желіде жұмыс істеу үшін өзінің шарттары қабылдануына сенімді болды; ол Портпатрик темір жолының күрделі шығынына қосымша 40,000 фунт стерлинг беруге уәде берді, бірақ енді ол төлемді жасаудан бас тартты, бұл Портпатрик темір жолын одан әрі шеттетуге әкелді. Желі 1861 жылдың 12 наурызында Странраерге дейін ашылды. Үкімет Портпатриктегі кішкентай портты жақсартуға уәде берген еді және қазір кешіктіріп отыр; Портпатрик темір жолы да кешікті, бірақ ақыры 1862 жылдың 28 тамызында Странраерден Портпатрикке дейінгі желісін аяқтады. Бұл бағыт белгілі бір мөлшерде пайдаланылса да, күтілген ірі теңізден өту ешқашан іске аспады, ал уақыт өте Странраер маңызды портқа айналды.

Пейсли мен Ренфрю желісі

G&SWR-дің, оның алдыңғысы GPK&AR-дың пайда болуынан бұрын, Paisley and Renfrew Railway аттармен жұмыс істейтін, тас блоктарға төселген темір жолды сатып алған, ал GS&WR осы желіні иеленді. 1866 жылға қарай бұл көне технология ұятқа қалдырды және Ренфрю қаласының әкімшілігінің талабы бойынша G&SWR желіні локомотивтермен тасымалдауға жаңартуға, стандартты өлшемге келтіруге және оны Пейслиден шығысқа қарай Гринлоудағы негізгі (бірлескен) желіге қосуға мәжбүр болды, бұл бағыт Глазгоға қараған болатын. Жұмыс 1867 жылдың қыркүйегіне дейін аяқталды және Глазго мен Ренфрю арасында тікелей жолаушылар пойыздары іске қосылды. (Келесі жылы екі компания барлық мал-мүлікті өздеріне алуға келісті.) Желі Пейсли бірлескен желісімен West Street-тен басталып, E&GR-дегі Sighthill-ге дейін созылды, St Enoch-те жаңа жолаушылар станциясы, Глазго университеті босатқан жерде үлкен жүк станциясы, ал West Street-те Клайд өзені жағасындағы General Terminus жүк тармағымен байланысты.

Тежегіштер

Ең алғашқы күндері теміржолдарда үздіксіз тежегіштер болмаған (яғни, пойыздың барлық немесе көп бөлігіндегі тежегіштерді машинист басқара алатын). Уақыт өте келе, апаттар жолаушылар пойыздарында мұндай тежегіштерді орнату қажеттігін тудырды, бірақ қандай жүйені қабылдау керек деген мәселе даулы болды. Бастапқыда компания Смиттың қарапайым вакуумдық тежегішін қабылдады, бірақ жабдық қарапайым болғанымен, пойыз бөлініп кеткен жағдайда немесе локомотив аппараты істен шыққанда жұмыс істемейтін кемшілігі болды. Компания жүйелерді өзгертуге шешім қабылдады: 1878 жылдың соңында Сауда кеңесіне G&SWR-де Смит тежегішімен жұмыс істейтін алты локомотив және Westinghouse тежегішімен жұмыс істейтін 22 локомотив бар екендігі хабарланды. Вестингхаус жүйесі әлдеқайда күрделі болғанмен, ол автоматты тежегіш болатын. Осы кезеңде елдегі теміржолдарда қолданылатын жүйелерде елеулі айырмашылықтар болды, және басқа компаниялардың вагондарымен, мысалы, транзиттік пойыздарда үйлесімділік маңызды мәселе болып тұрды. Компания өзінің болашағын Midland Railway компаниясымен, үлкен ағылшын жүйесімен, автоматты вакуумдық тежегішті пайдаланатын, одақтас ретінде көре бастады және 1884 жылы осы жүйеге көшуді шешті. Ұзақ мерзімді көшу кезеңінде басқа компаниялардың вагондарымен үйлесімділік мәселесі туды. 1900 жылдың соңына қарай компанияда 210 локомотив үздіксіз тежегіш жабдықтарымен жабдықталды, ал жолаушылардың 97% осындай жағдайларда тасымалданды. 2,021,266 шақырымдық пойыз жолы автоматты вакуумдық тежегішпен, ал 69,160 шақырымдық пойыз жолы Westinghouse тежегішімен жүріп өтті.

Слиздік жаттықтырушы

1888 және 1901 жылдар аралығында G&SWR жеке вагондармен қызмет көрсетті. Жеке вагон бөлімі Ирвин қаласында сағат 16:15-те Пейслиден Прествикке дейін тоқтамайтын Сент-Энохтан Айрға бағытталған пойыздың құрамынан ажыратылды. Ажыратылған бөлім Ардросаннан Айрға тоқтайтын пойызға қосылды және негізгі пойызбен бірге жүрді. Осы қызмет үшін аяқтарында терезелері бар алты дөңгелекті тежегіш вагондар салынды.

Теңіз қатынасы

Клайд шығанағындағы көптеген пирс пен портына қызмет көрсеткендіктен, G&SWR аралдар мен басқа пирстерге жүк тасымалын дамытуы заңды болды. 1870 жылдары бұл көлем едәуір артты, сондай-ақ экскурсиялық қозғалыс та маңызды болды.

Жабылулар

1960 жылдары Глазгодағы теміржол инфрақұрылымын ұйымдастыру мәселесі қарастырылды және оңтүстікке қатынайтын жолаушылар пойыздарын Глазго Орталық станциясында шоғырландыру туралы шешім қабылданды, соның салдарынан Сент-Энох станциясы жабылды. Жабылу 1966 жылы болды, ал пойыз депосы біршама уақыт көбінесе тұрақ ретінде пайдаланылды; шатыры 1975 жылы бұзылды. Бұл орын 1989 жылдың мамыр айында ашылған Сент-Энох сауда орталығы ретінде қайта жаңартылды. Гринок тармағы 1966 жылы Эльдерсли мен Килмаколм арасында ғана жұмыс істеу үшін қысқартылды. 1971 жылы Принс-Пирс шағын тармағы Клайд портының контейнерлік терминалына қызмет көрсету үшін Картсберн түйісіндегі Вемисс-Бэй тармағымен қосылды. 1965 жылдың маусым айында Дамфрис пен Чаллох түйісі арасындағы Порт жолы жабылды; Странраерге бағытталған пойздар Маучлайн арқылы бағыт өзгертілді. 1966 жылы Далриден Килмарнокқа дейінгі жергілікті қызметтер тоқтатылды; Батыс жағалау магистралінің электрлендірілуі аяқталғаннан кейін, бұл бағыт 1973 жылдың қазанында толығымен жабылды. Пейсли каналы тармағы 1983 жылдың қаңтарында жабылды, ал Каузисайд көшесінің шығысында орналасқан Пейсли каналының бастапқы станциясы мейрамханаға айналдырылды. 1980 және 1990 жылдары Пейслиден тысқары тармақтың бойы жаяу және велосипед жолына айналдырылды. Бұл Гриноктегі Леди Октавия паркін, Жоғарғы Порт-Глазго, Килмаколм және Куарриерс Вилладжы арқылы Пейслиге дейін жалғастырады. Бұл Эдинбург пен Гоурокты байланыстыратын Sustrans ұлттық велосипед жолының бір бөлігі болып табылады.

G&SWR желісі бүгінгі күні

G&SWR магистралі Глазгодан Карлайлға дейін Килмарнок және Дамфрис арқылы қазіргі күнге дейін жұмыс істеуде. Глазгодан Странраерге дейінгі, Аир арқылы өтетін желі де, Килвингтен Ларгсқа дейінгі тармақпен бірге пайдаланылуда. Бір кездері жабылып тұрған Пейсли каналы желісі қайта ашылды, ол қазір тек Шилдс түйіскен жері мен Пейсли каналы арасында ғана жұмыс істейді. Жолаушылар тасымалын Strathclyde көліктік серіктестігі қолдайды.