Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық топқа бірігуге дейінгі темір жол компаниясы
British pre grouping railway company
Альянспен кеңейту
G&SWR құрылғаннан кейінгі жылдары капитал жетіспеуі одан әрі кеңейтуге қатысты нақты қадамдардың қабылдалмауына себеп болды. Дегенмен, жергілікті бастамаларға қолдау көрсетілді, G&SWR белгілі бір мөлшерде қаржыландыруды жүзеге асырды және көп жағдайда желі аяқталғаннан кейін оны пайдалануға кірісті. Айр және Дальмеллингтон темір жолы заңы 1853 жылдың 4 тамызында қабылданды. Осы кезде G&SWR Айр станциясы Айр өзенінің солтүстігінде орналасқан еді, ал A&DR станцияның солтүстігіне жақын жердегі Фолкленд түйісінен қаланың шығыс жағына қарай жүргізілуі тиіс болды. Жаңа желіде Айр жолаушылар станциясы (алғашқыда уақытша құрылым) болды, бірақ ол ескі терминалдан ыңғайсыз болды; 1860 жылдың қаңтарына дейін ескі G&SWR терминал станциясы кейбір пойыздармен пайдаланыла берді. Дальмеллингтонға жақын жерлерде Холдсворт отбасына тиесілі маңызды темір зауыттары, темір кен және көмір кен орындары болды. Тәуелсіз A&DR компаниясы G&SWR-мен жұмыс істеді және кейін 1858 жылдың 1 тамызында оның құрамына енді. 1854 жылдың 10 шілдесінде Айр және Мейбол түйісінің темір жолына Айр мен Дальмеллингтоннан Мейболға қарай желі құруға рұқсат берілді; бұл түйіс Мейбол түйісі деп аталатын еді, бірақ 1856 жылдың 15 мамырында желі жүк тасымалына ашылған кезде Дальримпл түйісі деп аталды. Жолаушылар тасымалы 1856 жылдың 2 тамызына дейін кейінге шегерілді, себебі Сауда инспекциясының өкілдері жұмыстарға қанағаттанбады. Бұл желі де G&SWR-мен жұмыс істеді. 1855 жылы Мейбол және Джирван темір жолы құрылды, ол 1856 жылдың 14 шілдесінде рұқсат алды. Осы жергілікті бастамалардың барлығына G&SWR ақшалай қолдау көрсетуге уәде берді. Мейбол және Джирван желісі 1860 жылдың 24 мамырында ашылды; Редбреден шығысқа қарай орналасқан ескі Мейбол станциясы одан әрі жолға жарамсыз болды және одан өткізілді, жаңа жолаушылар станциясы Кулзеан жолында орналасқан. Ардросан темір жолы ұзақ уақыт бойы G&SWR-мен байланыста болды және 1854 жылдың 24 шілдесінде қабылданған заң бойынша 1854 жылдың 1 тамызынан бастап G&SWR-ге тиесілі болды. Желі Ардросан порты мен Килвинг арасында, шығысқа қарай созылатын минералды тармақтарымен салынды. CD&DR желісі 1856 жылдың 21 шілдесінде ашылды. Қиын жер бедерінен өтетін құрылыс жұмыстары жалғасты, ал аяқталуға жақын келгенде Портпатрик темір жолы өзінің желісін пайдалануды жоспарлады. G&SWR CD&DR-де жұмыс істеді және Portpatrick желісін жалпы түсімнің 72% құрайтын мөлшерімен пайдалануға ұсынды. G&SWR жақында өзінің темір жолын 38% азайтып жұмыс істегенін мәлімдеді, ал Портпатрик желісі ұсынылған төлем тым жоғары деп шешті; 1860 жылдың 28 наурызында олар "кеңес желісінің жұмысын өз басқаруымен сақтауы керек" деп шешті. G&SWR желіде жұмыс істеу үшін өзінің шарттары қабылдануына сенімді болды; ол Портпатрик темір жолының күрделі шығынына қосымша 40,000 фунт стерлинг беруге уәде берді, бірақ енді ол төлемді жасаудан бас тартты, бұл Портпатрик темір жолын одан әрі шеттетуге әкелді. Желі 1861 жылдың 12 наурызында Странраерге дейін ашылды. Үкімет Портпатриктегі кішкентай портты жақсартуға уәде берген еді және қазір кешіктіріп отыр; Портпатрик темір жолы да кешікті, бірақ ақыры 1862 жылдың 28 тамызында Странраерден Портпатрикке дейінгі желісін аяқтады. Бұл бағыт белгілі бір мөлшерде пайдаланылса да, күтілген ірі теңізден өту ешқашан іске аспады, ал уақыт өте Странраер маңызды портқа айналды.
In the years immediately following the formation of the G&SWR, the shortage of capital meant that no definite steps were taken for further expansion. Local initiatives were encouraged, however, with the G&SWR providing some funding and in most cases working the line when it was completed. The Ayr and Dalmellington Railway Act was passed on 4 August 1853. At this time the G&SWR Ayr station was north of the River Ayr, and the A&DR was to run from Falkland Junction, a short distance north of the station, and round the east side of the town. The new line had an Ayr passenger station (a temporary structure at first), but it was less convenient than the old terminus; until January 1860 the old G&SWR terminus station continued to be used by some trains. There were important ironworks owned by the Houldsworth family, and ironstone and coal deposits, in the lands near Dalmellington. The independent A&DR company was worked by the G&SWR and later absorbed on 1 August 1858. On 10 July 1854 the Ayr and Maybole Junction Railway was authorised to reach Maybole by a junction from the Ayr and Dalmellington; the junction was to be called Maybole Junction, but was named Dalrymple Junction when the line opened to goods traffic on 15 May 1856. Passenger opening was delayed until 2 August 1856 because of the Board of Trade Inspecting Officer's dissatisfaction with the works at first. This line too was worked by the G&SWR. There were discussions of a further extension railway to reach Girvan and develop the harbour there, possibly as a ferry port for Ireland: a Maybole and Girvan Railway was formed in 1855; it got its authorising Act on 14 July 1856. All of these local initiatives received the promise of cash support from the G&SWR. The Maybole and Girvan line opened on 24 May 1860; the old Maybole station, east of Redbrae, was unsuitable for an onward route and was by passed, the new passenger station being at Culzean Road. The Ardrossan Railway had long been allied to the G&SWR and by Act of 24 July 1854 it was vested in the G&SWR, effective on 1 August 1854. The line ran between Ardrossan Harbour and Kilwinning, with mineral branches extending further east. The CD&DR line opened on 21 July 1856. The construction, through difficult terrain, went ahead, and as completion became near, the Portpatrick Railway planned the arrangements for the working of its line. The G&SWR were working the CD&DR and offered to work the Portpatrick line for 72% of gross receipts. The G&SWR had recently announced that it worked its own railway for less than 38%, and the Portpatrick line decided the proposed charge was too much; on 28 March 1860 they decided that "the board should retain the working of the line under their own management". The G&SWR had been certain that its terms for working the line would have to be accepted; it had promised a further £40,000 towards the capital cost of the Portpatrick Railway, and on a pretext it now declined to make that payment, further alienating the Portpatrick Railway. The line opened, stoutly independent, on 12 March 1861 as far as Stranraer. The Government had implied a promise to improve the tiny harbour at Portpatrick and was now delaying; the Portpatrick Railway delayed too, but finally completed the line from Stranraer to Portpatrick on 28 August 1862. Although some use was made of the route, the anticipated major sea crossing never materialised, and in time Stranraer became the more important port.
Пейсли мен Ренфрю желісі
G&SWR-дің, оның алдыңғысы GPK&AR-дың пайда болуынан бұрын, Paisley and Renfrew Railway аттармен жұмыс істейтін, тас блоктарға төселген темір жолды сатып алған, ал GS&WR осы желіні иеленді. 1866 жылға қарай бұл көне технология ұятқа қалдырды және Ренфрю қаласының әкімшілігінің талабы бойынша G&SWR желіні локомотивтермен тасымалдауға жаңартуға, стандартты өлшемге келтіруге және оны Пейслиден шығысқа қарай Гринлоудағы негізгі (бірлескен) желіге қосуға мәжбүр болды, бұл бағыт Глазгоға қараған болатын. Жұмыс 1867 жылдың қыркүйегіне дейін аяқталды және Глазго мен Ренфрю арасында тікелей жолаушылар пойыздары іске қосылды. (Келесі жылы екі компания барлық мал-мүлікті өздеріне алуға келісті.) Желі Пейсли бірлескен желісімен West Street-тен басталып, E&GR-дегі Sighthill-ге дейін созылды, St Enoch-те жаңа жолаушылар станциясы, Глазго университеті босатқан жерде үлкен жүк станциясы, ал West Street-те Клайд өзені жағасындағы General Terminus жүк тармағымен байланысты.
Before the existence of the G&SWR, its predecessor, the GPK&AR had acquired the Paisley and Renfrew Railway, a horse operated railway with track on stone blocks, and the GS&WR acquired this line. By 1866 the primitive technology had become an embarrassment and pressure from the Burgh of Renfrew caused the G&SWR to upgrade the line to locomotive haulage, converting it to standard gauge, and connecting it to the main (joint) line at Greenlaw, east of Paisley, and facing Glasgow. The work was completed by September 1867 and through passenger trains between Glasgow and Renfrew were instituted. (The following year the two existing companies agree to take all the stock themselves.) The line would run from a junction with the Paisley joint line at West Street to Sighthill on the E&GR, with a new passenger station at St Enoch, a large goods station in land vacated by the University of Glasgow and a connection at West Street to the General Terminus goods branch on the bank of the Clyde.
Тежегіштер
Ең алғашқы күндері теміржолдарда үздіксіз тежегіштер болмаған (яғни, пойыздың барлық немесе көп бөлігіндегі тежегіштерді машинист басқара алатын). Уақыт өте келе, апаттар жолаушылар пойыздарында мұндай тежегіштерді орнату қажеттігін тудырды, бірақ қандай жүйені қабылдау керек деген мәселе даулы болды. Бастапқыда компания Смиттың қарапайым вакуумдық тежегішін қабылдады, бірақ жабдық қарапайым болғанымен, пойыз бөлініп кеткен жағдайда немесе локомотив аппараты істен шыққанда жұмыс істемейтін кемшілігі болды. Компания жүйелерді өзгертуге шешім қабылдады: 1878 жылдың соңында Сауда кеңесіне G&SWR-де Смит тежегішімен жұмыс істейтін алты локомотив және Westinghouse тежегішімен жұмыс істейтін 22 локомотив бар екендігі хабарланды. Вестингхаус жүйесі әлдеқайда күрделі болғанмен, ол автоматты тежегіш болатын. Осы кезеңде елдегі теміржолдарда қолданылатын жүйелерде елеулі айырмашылықтар болды, және басқа компаниялардың вагондарымен, мысалы, транзиттік пойыздарда үйлесімділік маңызды мәселе болып тұрды. Компания өзінің болашағын Midland Railway компаниясымен, үлкен ағылшын жүйесімен, автоматты вакуумдық тежегішті пайдаланатын, одақтас ретінде көре бастады және 1884 жылы осы жүйеге көшуді шешті. Ұзақ мерзімді көшу кезеңінде басқа компаниялардың вагондарымен үйлесімділік мәселесі туды. 1900 жылдың соңына қарай компанияда 210 локомотив үздіксіз тежегіш жабдықтарымен жабдықталды, ал жолаушылардың 97% осындай жағдайларда тасымалданды. 2,021,266 шақырымдық пойыз жолы автоматты вакуумдық тежегішпен, ал 69,160 шақырымдық пойыз жолы Westinghouse тежегішімен жүріп өтті.
In the earliest days, railways did not have continuous brakes (in which brakes on all or most vehicles in a train could be controlled by the driver). Over the course of time, accidents created pressure for their provision on passenger trains, but the system to be adopted was controversial. At first the company adopted Smith's simple vacuum brake, but although the equipment was simple, it had the defect that it was inoperable in the event of a train becoming divided, or if the engine apparatus failed. The company decided to change systems: at the end of 1878 the Board of Trade were informed that the G&SWR had six engines operating Smith's brake, and 22 engines operating the Westinghouse brake. The Westinghouse system was much more complicated, but it was an automatic brake. In this period there was considerable disparity in the systems used on the railways of the country, and compatibility between locomotive and the vehicles of another company, for example on through trains, was a serious issue. The company began to see its future as an ally of the Midland Railway, a large English system using the automatic vacuum brake, and in 1884 decided to convert to that system. There was a lengthy transition period during which compatibility with other companies' rolling stock was a problem. By the end of 1900 the company had 210 engines fitted with continuous brake equipment, and 97% of passenger mileage was under such conditions. 2,021,266 train miles were run with the automatic vacuum brake, and 69,160 with Westinghouse.
Слиздік жаттықтырушы
1888 және 1901 жылдар аралығында G&SWR жеке вагондармен қызмет көрсетті. Жеке вагон бөлімі Ирвин қаласында сағат 16:15-те Пейслиден Прествикке дейін тоқтамайтын Сент-Энохтан Айрға бағытталған пойыздың құрамынан ажыратылды. Ажыратылған бөлім Ардросаннан Айрға тоқтайтын пойызға қосылды және негізгі пойызбен бірге жүрді. Осы қызмет үшін аяқтарында терезелері бар алты дөңгелекті тежегіш вагондар салынды.
Between 1888 and 1901 the G&SWR operated a slip coach service. The slip coach section was slipped at Irvine off the 4.15 pm St Enoch to Ayr, which ran non stop from Paisley to Prestwick. The slip section was attached to an Ardrossan to Ayr stopping train, with which it followed the main train. Six wheel brake vans with end windows were built for the service.
Теңіз қатынасы
Клайд шығанағындағы көптеген пирс пен портына қызмет көрсеткендіктен, G&SWR аралдар мен басқа пирстерге жүк тасымалын дамытуы заңды болды. 1870 жылдары бұл көлем едәуір артты, сондай-ақ экскурсиялық қозғалыс та маңызды болды.
Serving many piers and harbours on the Firth of Clyde it was natural that the G&SWR developed shipping services to the islands and other piers. This traffic increased considerably in the 1870s and excursion traffic also became significant.
Жабылулар
1960 жылдары Глазгодағы теміржол инфрақұрылымын ұйымдастыру мәселесі қарастырылды және оңтүстікке қатынайтын жолаушылар пойыздарын Глазго Орталық станциясында шоғырландыру туралы шешім қабылданды, соның салдарынан Сент-Энох станциясы жабылды. Жабылу 1966 жылы болды, ал пойыз депосы біршама уақыт көбінесе тұрақ ретінде пайдаланылды; шатыры 1975 жылы бұзылды. Бұл орын 1989 жылдың мамыр айында ашылған Сент-Энох сауда орталығы ретінде қайта жаңартылды. Гринок тармағы 1966 жылы Эльдерсли мен Килмаколм арасында ғана жұмыс істеу үшін қысқартылды. 1971 жылы Принс-Пирс шағын тармағы Клайд портының контейнерлік терминалына қызмет көрсету үшін Картсберн түйісіндегі Вемисс-Бэй тармағымен қосылды. 1965 жылдың маусым айында Дамфрис пен Чаллох түйісі арасындағы Порт жолы жабылды; Странраерге бағытталған пойздар Маучлайн арқылы бағыт өзгертілді. 1966 жылы Далриден Килмарнокқа дейінгі жергілікті қызметтер тоқтатылды; Батыс жағалау магистралінің электрлендірілуі аяқталғаннан кейін, бұл бағыт 1973 жылдың қазанында толығымен жабылды. Пейсли каналы тармағы 1983 жылдың қаңтарында жабылды, ал Каузисайд көшесінің шығысында орналасқан Пейсли каналының бастапқы станциясы мейрамханаға айналдырылды. 1980 және 1990 жылдары Пейслиден тысқары тармақтың бойы жаяу және велосипед жолына айналдырылды. Бұл Гриноктегі Леди Октавия паркін, Жоғарғы Порт-Глазго, Килмаколм және Куарриерс Вилладжы арқылы Пейслиге дейін жалғастырады. Бұл Эдинбург пен Гоурокты байланыстыратын Sustrans ұлттық велосипед жолының бір бөлігі болып табылады.
In the 1960s consideration was given to rationalising the railway facilities in Glasgow, and it was decided to concentrate the south facing passenger services on Glasgow Central station, closing St Enoch. The closure took place in 1966, and for some time the trainshed was used principally as a car park; the roof was demolished in 1975. The site was redeveloped as the St Enoch Centre, which was opened in May 1989. The Greenock line was shortened to operate only between Elderslie and Kilmacolm in 1966. In 1971 the Princes Pier stub was connected to the Wemyss Bay line at Cartsburn Junction in order to serve the Clyde Port Authority container terminal. In June 1965 the Port Road between Dumfries and Challoch Junction was closed; Stranraer boat trains were diverted via Mauchline. In 1966 local services were withdrawn from the Dalry to Kilmarnock line; the route closed completely in October 1973 after completion of the West Coast Main Line electrification. The Paisley Canal Line was closed in January 1983, and the original Paisley Canal station, on the east side of Causeyside Street, was converted into a restaurant. In the 1980s and 1990s the course of the line beyond Paisley was made into a footpath and cycle path. This links Lady Octavia Park in Greenock, through upper Port Glasgow, Kilmacolm and past Quarrier's Village to Paisley. It is part of the Sustrans National Cycle Route linking Edinburgh and Gourock.
G&SWR желісі бүгінгі күні
G&SWR магистралі Глазгодан Карлайлға дейін Килмарнок және Дамфрис арқылы қазіргі күнге дейін жұмыс істеуде. Глазгодан Странраерге дейінгі, Аир арқылы өтетін желі де, Килвингтен Ларгсқа дейінгі тармақпен бірге пайдаланылуда. Бір кездері жабылып тұрған Пейсли каналы желісі қайта ашылды, ол қазір тек Шилдс түйіскен жері мен Пейсли каналы арасында ғана жұмыс істейді. Жолаушылар тасымалын Strathclyde көліктік серіктестігі қолдайды.
The main line of the G&SWR, from Glasgow to Carlisle via Kilmarnock and Dumfries continues to operate at the present day. The line from Glasgow to Stranraer via Ayr also continues in use, together with the branch from Kilwinning to Largs. After a period of closure the Paisley Canal line reopened, operating only between Shields Junction and Paisley Canal. Passenger services are supported by the Strathclyde Partnership for Transport.