Кіріспе

Косово тарихының кезеңі 1455 жылдан 1912 жылға дейін Косово 1455 жылдан 1912 жылға дейін Осман империясының құрамында болды, алдымен Румелия аймағының бөлігі ретінде, ал 1864 жылдан бастап жеке Косово вилайеті ретінде. Осы кезеңде әрқайсысы санжакбеймен (шамамен "аудан иелері" дегенге тең) басқарылатын бірнеше әкімшілік округтер (санжактар ("банерлер" немесе аудандар) өз аумақтарының бөлігі ретінде аумақтың бөліктерін қамтыды.

17 ғасыр

Ұлы түрік соғысы (1683 - 99 жж.) кезінде 1689 жылы қазан айында бадендік маркграф Людвигтің қол астындағы шағын Габсбург күштері Осман империясын бұзып, Косовоға дейін жетті. Көптеген сербтер мен албандар австриялықтарға адалдықтарын білдірді, кейбіреулері Людвигтің әскеріне қосылды. Келесі жазда Осман империясының жаппай қарсы шабуылы австриялықтарды Ниш қаласына, содан кейін Белградқа, содан кейін Дунайдан Аустрияға қайтарып жіберді. Османдық шабуыл қатыгез жазалау мен талан-таражға ұшыраған, бұл көптеген сербтерді - соның ішінде Сербия православие шіркеуінің патриархы Арсений III - австриялықтармен бірге қашуға мәжбүр етті. Бұл оқиға Сербия тарихында Сербтердің Ұлы көші-қоны ретінде сақталып қалды, ол жүздеген мың сербтердің Косоводан және Сербиядан үлкен көшіп кетуі ретінде қарастырылды.

19 ғасыр

1876-1878 жылдардағы серб-осман соғысы кезінде және одан кейін 30 000 мен 70 000 мұсылман, көбінесе албандар, серб армиясы Ниш санжағынан қуып, Косово вилайетіне қашты. 1878 жылы албандар Призрен лигасын төрт вилайеттен, соның ішінде Косово вилайетінен құрды. Лиганың мақсаты - албандықтардың Осман империясы ішіндегі автономиясын және жаңадан пайда болған Балқан елдерінің шабуылдарын жеңу болды. 1878 жылы Косово (толық немесе ішінара) албан, серб және қарақшыл ирредентизмнің (барлығы әр ұлттың басқа да аймақтарымен бірге) субъектісі болды. Косово халқының осы үш тобы сол кезде Осман империясының орталық билігін әлсіреткен аймақтағы қуат бостандығын толтыру үшін қадамдар жасай бастады.

190018

1910 жылы Приштинада албандықтардың ұйымдасқан көтерілісі басталып, көп ұзамай бүкіл Косово вилайетіне тарады, ол үш айға созылды. Осман сұлтаны Мехмед V 1911 жылы маусымда Косовоға бейбіт келісім келіссөздері кезінде барды.

Исламдық

Мұсылман билігі орнағанына қарамастан, көптеген христиандар Осман империясы тұсында өмір сүруді жалғастырды, кейде тіпті өркендеді. Осман билігі басталғаннан кейін көп ұзамай исламдану процесі басталды, бірақ ол көп уақыт алды - кем дегенде бір ғасыр - және алдымен қалаларға шоғырланды. Көптеген христиандық албандар Косоводан тыс мұсылмандармен алмастырылмай, ислам дінін тікелей қабылдады. Мәсіхшілікті қабылдауға негізінен экономикалық және әлеуметтік себептер себеп болған, өйткені мұсылмандар христиандарға қарағанда әлдеқайда көп құқықтар мен артықшылықтарға ие болған. Осының бәріне қарамастан, христиандық діни өмір жалғасты, шіркеулер Осман империясы тарапынан негізінен бейтарап қалдырылды, бірақ Сербияның православиелік және Рим-католик шіркеулері мен олардың қауымдары жоғары салықтан зардап шекті. Османдықтар көбінесе албандықтар болған Рим католиктерін көбінесе сербтер болған Шығыс православиеінің жақтастарына қарағанда, көбінесе сербтерге қарағанда, Римге деген адалдығынан кейін, бұрынғыны жағымсыз деп қарағандықтан, көбінесе албандықтар болған Рим католиктерін түрлендіруге барынша ұйғарымдық көзқараспен қараған сияқты.