Кіріспе
Италиялық саясаткер (1915-2000) Фламинио Пикколи (28 желтоқсан 1915 - 11 сәуір 2000) - итальяндық саясаткер. Ол 1994 жылы тарағанға дейін Христиан демократиясының мүшесі болды, содан кейін Біріккен христиан демократтарының мүшесі болды және ақырында Христиан демократиясының қайта туылуы.
Flaminio Piccoli (28 December 1915 – 11 April 2000) was an Italian politician. He was a member of Christian Democracy until its dissolution in 1994, then a member of the United Christian Democrats and finally of the Rebirth of Christian Democracy.
Өмірбаян
Пикколи Австрияның Кирхбихль қаласында дүниеге келген. Австрия әкімшілігінің архивисі Бенноне мен Тереза Ригоның ұлы, ол төрт ағайынның соңғысы болды (Ада, Нило және Адоне алды). Трентиноға қайтып оралғаннан кейін ол Тренто мектептерінде оқыды. Кейін ол Венециядағы Ка 'Фоскари университетіне оқуға түсіп, онда Бодлер поэтикасы туралы диссертациямен шетел тілдері мен әдебиеттер мамандығы бойынша бітірді. Осы жылдары ол архиепископ Селестино Эндричидің жетелеуімен Трентинодағы католиктік қозғалысқа қатысты. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ол "Альпини" кемесінің капитаны болып майданға жіберілді. Ол Францияда, Албанияда, Черногорияда, Дофинде жұмыс істеді; 1943 жылдың 8 қыркүйегінен кейін ол тұтқынға алынды және оны Польшадағы концлагерге апаратын неміс конвойынан қашып құтылуға қол жеткізді. Христиан демократиясы (ДК) атынан қарсылық пен азаттық соғысына белсенді қатысады. 1945 жылы 7 мамырда ол баспасөзмен қарым-қатынас жасаудан жауапты болды. 1945 жылдың тамызында ол жергілікті газетті "Il Popolo Trentino" құрды, ол 1951 жылы L'Adige деген атау алды және 1977 жылға дейін оның бас редакторы болды. Сондай-ақ 1945 жылы Мария Сескаттиге үйленді. Журналистика саласында ұзақ уақыт жұмыс істегеннен кейін ол Халықаралық католик журналистер федерациясының бас хатшысы және көптеген жылдар бойы Италия католик баспасөз одағының президенті болды. Ол Трентино католиктік іс-әрекетінің епархиялық хунтасының президенті болды, оны 1952 жылы архиепископ Карло Де Феррари шақырды. Осы мандат кезінде Пикколи, Монсеньор Альфонсо Цесконимен бірге католиктік қауымдастықтардың діни және рухани тәрбиелеу міндеттерін партияның саяси және автономды рөліне бөлу қажеттігін мәлімдейді. Бұл ұстанымы оған "L'Osservatore Romano" газетінің араласуына және Трентино католик қауымдастығының епархиялық төрағалығынан алынуына әкелді. 1957 жылы ол Трентино христиан-демократтарының провинциялық хатшысы болды. 1958 жылы сайлауда ол алғаш рет депутаттар палатасына сайланды. 1992 жылға дейін ол үздіксіз депутат болып сайланды, содан кейін Кастелламмаре ди Стабия (НА) сайлау округінің сенаторы болып сайланды. Ол Демократиялық бастама ағынына қатысты, ол дегаспериялық ұрпақтан "екінші ұрпаққа" ауысуды белгіледі, содан кейін 1960 жылдардың басында "Доротеандық фракцияны" құруға қатысты. 1969 жылы 19 қаңтарда Пикколи партияның ұлттық хатшысы болып сайланды, ол сол жылдың күзінде Доротеандық фракцияның "Халық бастамасы" (Пикколи, Айқай-шу және Бисальяны білдіретін көпшілік аймағы) және "Демократиялық міндеттеме" фракцияларына бөлінгеннен кейін ерікті түрде кеткен. Арнальдо Форлани оның орнын басып, хатшы болды. 1970 жылдан 1972 жылға дейін мемлекеттік холдингтер министрі қызметін атқарды, VI заң шығарушы кезеңде Христиан-демократиялық палатаның парламенттік тобының төрағасы болып сайланды (25 мамыр 1972 жылдан 4 шілде 1976 жылға дейін); кейіннен ол DC тобының жетекшісі болды, сонымен қатар VII заң шығарушы кезеңде (1976 жылдың 15 шілдесінен 1978 жылдың 2 қазанына дейін). 1978 жылы Алдо Моро қайтыс болғаннан кейін, оның орнын ұлттық партия кеңесінің президенті болып алмастырды. 1980 жылы 5 наурызда ол ұлттық саяси хатшы болып қайта сайланды, ол 1982 жылға дейін осы лауазымға ие болды, бұл "сыртқылардың" ұлттық ассамблеясына және католикалық аймақтан көптеген зиялылардың саясатқа тікелей араласуына әкелетін христиандық демократияны католик әлеміне ашу процесін бастады. 1982 жылы Римде өткен съезнен кейін, ол Сириако Де Митаны саяси хатшы етіп сайлады, ол қайтадан Ұлттық кеңестің президенті болып тағайындалды, ол 1986 жылдың мамырына дейін осы лауазымда болды. 1986 жылдан 1989 жылға дейін ол Христиан-демократиялық интернационалдың президенті қызметін атқарды және палатаның Сыртқы істер комиссиясының президенті болып сайланды. Сыртқы істер комиссиясының төрағасы ретінде 1988 жылдың сәуірінде ол Кеңес Одағына сапар жасады, оның барысында екінші дүниежүзілік соғыста Ресейге итальяндық экспедицияға қатысты кейбір сөздерді айтты, бұл даулы реакцияларды тудырды (әсіресе итальяндық әлеуметтік қозғалыстың депутаты Мирко Тремалья, сонымен қатар комиссия мүшесі) және палатада талқылау. Ол Италияның соғыста жеңілгеніне қуанышты екенін, өйткені ол азаттыққа ие болды және соғысты бастағандар христиандық жерлеуге лайық емес екенін айтты. Палермо прокурорының Джулио Андреоттиге мафиялық айыптауларынан кейін Пикколи оның қорғауына араласып, "Андреоттиге шабуыл жасаған адам шын мәнінде Италиян...