SS John Harvey

Кіріспе

АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғыс боеприпасы кемесі (127 м)

Бари оқиғасы

1943 жылдың тамызында Рузвельт Жерорта теңізінің майдан алабына қыша құрамында химиялық оқ-дәрілердің жеткізілуін мақұлдады. 1943 жылы 18 қарашада капитан Элвин Ф. Ноулз басқарған Джон Харви Ораннан Италияға дейін 2000 М47А1 қыша газды бомбалар алып жүзіп кетті, олардың әрқайсысында 6070 фунт күкірт қышасы болды. 26 қарашада Сицилиядағы Аугуста қаласында 7-ші химиялық қару-жарақ компаниясының офицері тексеруден өткеннен кейін Джон Харви Бариге жету үшін Отранто боғазы арқылы жүзіп өтті. Бариде жүк түсіруді күтіп тұрған кемелер толы болды, ал "Джон Харви" бірнеше күн күтуге мәжбүр болды. Капитан Ноулз британдық порт командиріне өлімге әкелетін жүгі туралы айтып, оны мүмкіндігінше тезірек түсіруді сұрады, бірақ құпиялық оған бұған жол бермеді. 1943 жылы 2 желтоқсанда неміс ұшақтары Бариге шабуыл жасап, 1000-нан астам адамды өлтірді және 28 кемені, соның ішінде Джон Харвиді, үлкен жарылыста қиратып, суға сұйық күкірт қышқылы төгіліп, суға араласты, суға батқан кемелерден мұнай мен күкірт қышқылы буының бұлты қала үстінен ұшып кетті. "Джон Харви" кемесі суға батқанда қаза тапты. Бұл құтқарушыларға апаттың шынайы мәнін білуге кедергі болды, өйткені апаттан M47A1 бомбасының сынығы табылды. Жалпы 628 әскери зардап шеккендер горчица газының белгілерімен ауруханаға жатқызылды, ал айдың соңына қарай олардың 83-і қайтыс болды. Қаза тапқан бейбіт тұрғындардың саны одан да көп деп есептеледі, өйткені олардың көпшілігі туыстарымен баспана іздеп қаладан кеткендіктен, нақты өлшеу мүмкін емес. Химиялық қару-жарақ сарапшысы д-р Стюарт Фрэнсис Александр қыша газы туралы біліп, дәрігерлерге дұрыс емдеуді ұсынды. Ол өлтірілгендердің тіндерін зерттеп жатып, қыша газының ақ қан жасушаларын және басқа да тез бөлінетін жасушаларды жоятынын анықтады. Бұл жаңалықты фармакологтар Луис Гудман мен Альфред Гилман зерттеуге алды. Олар қыша газымен байланысты мустинді алғашқы химиотерапиялық ем ретінде қолданды. 1959 жылы АҚШ-тың шабуыл туралы деректері құпиялықтан шығарылды және британ үкіметі уытты газдың шығарылғанын және аман қалған құрбандарға келтірілген зиянды мойындады. Шабуылдың егжей-тегжейі 1967 жылы АҚШ-тың әскери-теңіз журналында Proceedings мақаласында және Гленн Б. Инфилдтің 1976 жылы жарық көрген "Баридегі апат" кітабында берілген.

In August 1943, Roosevelt approved the shipment of chemical munitions containing mustard agent to the Mediterranean theater. On 18 November 1943 the John Harvey, commanded by Captain Elwin F. Knowles, sailed from Oran, Algeria, to Italy, carrying 2,000 M47A1 mustard gas bombs, each of which held 60–70 lb of sulfur mustard. After stopping for an inspection by an officer of the 7th Chemical Ordnance Company at Augusta, Sicily on 26 November, the John Harvey sailed through the Strait of Otranto to arrive at Bari. Bari was packed with ships waiting to be unloaded, and the John Harvey had to wait for several days. Captain Knowles wanted to tell the British port commander about his deadly cargo and request it be unloaded as soon as possible, but secrecy prevented his doing so. On 2 December 1943 German aircraft attacked Bari, killing over 1,000 people, and sinking 28 ships, including the John Harvey, which was destroyed in a huge explosion, causing liquid sulfur mustard to spill into the water, mixing with oil from the sunken ships, and a cloud of sulfur mustard vapor to blow over the city. Nearly all crewmen of John Harvey perished in the sinking; this prevented the rescuers from knowing the real nature of the danger until an M47A1 bomb fragment was retrieved from the wreckage. A total of 628 military victims were hospitalized with mustard gas symptoms, and by the end of the month, 83 of them had died. The number of civilian casualties, thought to have been even greater, could not be accurately gauged since most had left the city to seek shelter with relatives. Chemical warfare expert Dr. Stewart Francis Alexander found out about the mustard gas and gave the medics a correct treatment. While examining tissues collected on autopsied victims, he found out that mustard gas destroys white blood cells and other kinds of rapid dividing cells. This discovery was further investigated by pharmacologists, Louis S. Goodman and Alfred Gilman who used a mustard gas related agent, mustine, as the first chemotherapy treatment. U. S. records of the attack were declassified in 1959 and the British government admitted the poison gas release and harm caused to the surviving victims. Details of the attack were given in a 1967 article in the US Navy journal Proceedings, and in a 1976 book by Glenn B. Infield, Disaster at Bari.