Екінші дүниежүзілік соғыстағы американдық жүк кемелерінің класы

Кіріспе

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ-та салынған жүк кемелерінің класы.

"Либерти" кемелері – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ-тағы Төтенше кеме құрылысы бағдарламасы бойынша салынған жүк кемелерінің класы. Концепциясы британдық болғанымен, АҚШ оны қарапайым және төмен құнмен салу үшін қабылдады. Бұрын-соңды болмаған ауқымда жаппай өндірілген "Либерти" кемелері АҚШ-тың соғыс кезеңіндегі өнеркәсіптік қуатының символына айналды. Бұл класс британдықтардың жоғалған кемелердің орнына көліктік кемелерге деген қажеттілігін қанағаттандыру үшін әзірленді. 1941 және 1945 жылдар аралығында он сегіз американдық кеме жасаушы зауыт 2710 "Либерти" кемесін (күн сайын шамамен үш кеме) салды, бұл бір үлгіге сәйкес ең көп салынған кемелердің саны. Олардың өндірісі Бірінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі "Хог Айлендер" және осыған ұқсас стандартталған кемелердің өндірісін еске түсірді (бірақ әлдеқайда ірі масштабта). Жұмыстың ауқымдылығы, салынған кемелердің саны, олардың құрылысында әйелдердің атқарған рөлі және кейбір кемелердің бастапқы бес жылдық қызмет мерзімінен әлдеқайда ұзақ сақталуы оларға үлкен қызығушылық тудыруда.

Дизайн

1936 жылы Американың сауда флоты актісі АҚШ Әскери-теңіз күштерінің әскери көмекші құрамы ретінде пайдаланылуы мүмкін 50 сауда кемесінің жылдық құрылысын субсидиялау мақсатымен қабылданды. 1939 жылы және 1940 жылы бұл көрсеткіш екі есеге арттырылып, жылына 200 кемеге жеткізілді. Кемелердің түрлеріне екі танкер және үш сауда кемесі кірді, барлығы бу турбиналарымен жабдықталуы тиіс болды. Өндірістік қуаттың шектеулі болуы, әсіресе редукторлық механизмдерге қатысты, осы үлгідегі кемелердің салыстырмалы түрде аз салынғанын білдірді. Бірақ 1940 жылы британдық үкімет соғыстағы шығындарды толықтыру және сауда флотын нығайту үшін американдық кеме жасаушылықтарынан 60 «Оушен» класты жүк кемесін тапсырыс берді. Бұл кемелер қарапайым, бірақ сол кездегі өлшемдермен үлкен болды және ескірген, бірақ сенімді бір булы қозғалтқышпен жабдықталды. Британия көмірмен жұмыс істейтін станцияларды таңдады, себебі олардың аумағында кең көмір кеніштері болды және отандық мұнай өндірісі болмады. Бұл үлгінің алдыңғы нұсқалары, соның ішінде «Солтүстік-Шығыс жағалауы, ашық палубалы пароход», J. L. Thompson & Sons компаниясымен Сандерленд қаласында 1939 жылғы қарапайым жүк тасымалдаушы кеме үшін жасалған қарапайым кемеге негізделген. Оны салу және пайдалану арзан болды (Silver Line-ға қараңыз). Мысалы, 1939 жылы салынған SS Dorington Court. Кемедегі тұрғын үй, мостик және негізгі қозғалтқыш кеменің орталық бөлігінде орналасқан, ал негізгі қозғалтқыш білігі винтке ұзын артқы жалғау арқылы қосылған туннель болды. «Оушен» кластың алғашқы кемесі SS Ocean Vanguard 1941 жылдың 16 тамызында суға түсірілді. АҚШ Теңіз комиссиясы бұл үлгіні американдық құрылыс стандарттарына сәйкестікті арттыру үшін, бірақ ең бастысы, оны одан да жылдам және арзан ету үшін өзгертті. АҚШ нұсқасы «EC2 S C1» деп белгіленді: «EC» – шұғыл жүк, «2» – кеме ұзындығы (жүк су сызығының ұзындығы), «S» – бу қозғалтқыштары, ал «C1» – C1 конструкциясы. Жаңа үлгіде көп еңбек талап ететін қаптаманың орнына дәнекерлеу технологиясы қолданылды, бұл еңбек шығындарының үштен бірін құрады, сондай-ақ мұнаймен жұмыс істейтін қазандықтар орнатылды. Бұл Сауда флоты актісінің жобасы ретінде қабылданды және өндіріс Генри Дж. Кайзер басқаратын Батыс жағалауындағы инженерлік және құрылыс компанияларының консорциумына тапсырылды. «Бостандық» кемелері жүк тасымалдауға арналған, әдетте әр кемеде бір типті жүк тасымалданды, бірақ соғыс кезінде көбінесе осы көрсеткіштен асып түсетін жүк көлемі тасымалданды. 1941 жылдың 27 наурызында Қорғаныс көмегіне қосымша қаржыландыру туралы акті бойынша ленд-лиз кемелерінің саны 200-ге дейін арттырылды және сәуір айында 306-ға дейін өсті, оның ішінде 117-сі «Бостандық» кемелері болды.

In 1936, the American Merchant Marine Act was passed to subsidize the annual construction of 50 commercial merchant vessels which could be used in wartime by the United States Navy as naval auxiliaries, crewed by U. S. Merchant Mariners. The number was doubled in 1939 and again in 1940 to 200 ships a year. Ship types included two tankers and three types of merchant vessel, all to be powered by steam turbines. Limited industrial capacity, especially for reduction gears, meant that relatively few of these designs of ships were built. However, in 1940, the British government ordered 60 Ocean class freighters from American yards to replace war losses and boost the merchant fleet. These were simple but fairly large (for the time) with a single compound steam engine of outdated but reliable design. Britain specified coal fired plants, because it then had extensive coal mines and no significant domestic oil production. The predecessor designs, which included the "Northeast Coast, Open Shelter Deck Steamer", were based on a simple ship originally produced in Sunderland by J. L. Thompson & Sons based on a 1939 design for a simple tramp steamer, which was cheap to build and cheap to run (see Silver Line). Examples include SS Dorington Court built in 1939. The order specified an increase in draft to boost displacement by to The accommodation, bridge, and main engine were located amidships, with a tunnel connecting the main engine shaft to the propeller via a long aft extension. The first Ocean class ship, SS Ocean Vanguard, was launched on 16 August 1941. The design was modified by the United States Maritime Commission, in part to increase conformity to American construction practices, but more importantly to make it even quicker and cheaper to build. The US version was designated 'EC2 S C1': 'EC' for Emergency Cargo, '2' for a ship between long (Load Waterline Length), 'S' for steam engines, and 'C1' for design C1. The new design replaced much riveting, which accounted for one third of the labor costs, with welding, and had oil fired boilers. It was adopted as a Merchant Marine Act design, and production awarded to a conglomerate of West Coast engineering and construction companies headed by Henry J. Kaiser known as the Six Companies. Liberty ships were designed to carry of cargo, usually one type per ship, but, during wartime, generally carried loads far exceeding this. On 27 March 1941, the number of lend lease ships was increased to 200 by the Defense Aid Supplemental Appropriations Act and increased again in April to 306, of which 117 would be Liberty ships.

Қозғалтқыш

1941 жылға қарай, бу турбинасы кемедегі бу машинасының басым түріне айналды, себебі оның тиімділігі бұрынғы қос кеңейтімді бу машиналарымен салыстырғанда жоғары болды. Дегенмен, бу турбиналық машиналарының күрделі екі спиральді редукторлық тісті дөңгелектерін өңдеу үшін өте жоғары дәлдікті қажет ететін өндіріс техникасы керек болды, ал оларды шығаратын компаниялар соғыс кемелерін салудың ірі жобасына қатысып үлгерген еді. Сондықтан, "Бостандық" кемелерін қуаттандыру үшін қолданыстан қалған тік үш есе кеңейтімді бу машинасы таңдалды, өйткені ол "Бостандық" кемелері жобасына қажетті мөлшерде арзан және жасауға оңай болды, сондай-ақ оны көптеген компаниялар өндіре алатын. Ақырында 18 түрлі компания бұл қозғалтқышты жасады. Оның қосымша артықшылығы – беріктігі, қарапайымдылығы және теңізшілерге таныс болуы. Бір компания жасаған бөлшектерді екінші компания жасағандарымен алмастыруға болады, ал оның ашық конструкциясы көптеген жылжымалы бөліктерін көруге, қол жеткізуге және майлауға ыңғайлы жағдай жасады. Ұзын және биік қозғалтқыш 76 айналыммен жұмыс істеуге және "Бостандық" кемесін шамамен 10.7 метр/секунд (немесе 100 км/сағ) жылдамдықпен қозғауға арналған.

Құрылыс

Кемелер бір-біріне дәнекерленген бөліктерден құрастырылды. Бұл Англияның солтүстік-шығысындағы Жарроудағы Палмер компаниясы қолданған техникаға ұқсас, бірақ қайраудың орнына дәнекерлеу қолданылды. Қайраулы кемелерді құрыстыруға бірнеше ай уақыт кетті. Жұмыс күші жаңадан оқытылды, себебі кеме жасаушы қызметтер бұрын дәнекерленген кемелер жасаған емес. Америка соғысқа қадам басқанда, кеме жасаушы қызметтер қарулы күштерге шақырылған еркектердің орнына әйелдерді жұмысқа алды. Кемелер бастапқыда сыртқы түріне байланысты жағымсыз беделге ие болды. Президент Франклин Д. Рузвельт төтенше кеме құрылысы бағдарламасын жариялаған сөйлеуінде кемені "қорқынышты көрінетін нысан" деп атады, ал "Time" журналы оны "Ұялы үйрек" деп сипаттады. 1941 жылдың 27 қыркүйегі қоғамдық пікірді жақсарту үшін "Еркіндік флоты күні" деп жарияланды, себебі сол күні алғашқы 14 "Төтенше" кемелер суға түсірілді. Алғашқысы – президент Рузвельт суға түсірген кеме. Суға түсіру салтанатында сөз сөйлеген Ф.Д.Р. Патрик Генридің 1775 жылғы "Маған бостандық беріңіз немесе өлім беріңіз" деген сөзін келтірді. Рузвельт бұл жаңа кластағы кемелер Еуропаға бостандық әкеледі деді, содан "Еркіндік кемесі" деген ат пайда болды. Алғашқы кемелерді құрыстыруға шамамен 230 күн кетті ("Патрик Генри" 244 күнге созылды), бірақ 1943 жылға қарай бір кемеге жұмсалатын орташа уақыт 39 күнге дейін төмендеді. Бұл рекордты "Пирри" кемесі орнатты, ол кеменің қаңқасы орнатылғаннан кейін 4 күн мен 151/2 сағаттан кейін суға түсірілді, бірақ бұл жарнамалық трюк қайталанбады: шындығында, "Пирри" кемесі суға түсірілгеннен кейін көптеген жұмыстар аяқталмай қалды. Кемелер конвейерлік тәсілмен, алдын ала дайындалған бөліктерден құрастырылды. 1943 жылы күніне үш "Еркіндік" кемесі аяқталды. Олар көбінесе тәуелсіздік декларациясына қол қойған белгілі американдықтардың есімдерімен аталатын. "Еркіндік" кемелерінің 17-сі көрнекті афроамерикандықтардың құрметіне аталды. Біріншісі, Букер Т. Вашингтонның құрметіне, 1942 жылы Мариан Андерсон суға түсірді, ал 1944 жылдың 3 маусымында тізімдегі жалғыз әйелдің құрметіне суға түсірілді. 2 миллион долларлық соғыс облигацияларын жинаған кез келген топ атау ұсынуға құқылы болды. Көбінесе қайтыс болған адамдардың есімдері жазылған. Жалғыз тірі есім иесі – "Контроль" әскери кемесінің бас серігі Франсис Дж. О'Гара, ол су асты кемесінің шабуылында қаза тапқан деп есептелді, бірақ шындығында жапондық әскери тұтқын лагерінде соғыстан аман қалды. Адам есімдерімен аталмаған кемелер: , Нью-Йорктегі USO клубының атымен аталып, және , Біріккен қызметтер ұйымының (USO) атымен аталыпты. Тағы бір маңызды "Еркіндік" кемесі 1942 жылы кемеден кемеге қарулы шайқаста неміс саудалық рейдері, неміс көмекші крейсері "Штирді" батырып жіберді және неміс су бетіндегі жауынгерін басушы алғашқы американдық кеме болды. Кент жағалауында жатқан апаттың бортында әлі де жарылғыш заттар бар, олар жарылған жағдайда өте аз қуатты ядролық қарудың қуатына тең болар еді. 1944 жылдың шілдесінде жүк тиеу кезінде жарылып, 320 теңізші мен азаматты қаза тапты, бұл оқиға "Порт Чикаго апаты" деп аталды. Тағы бір жарылған "Еркіндік" кемесі қайтадан суға түсірілген , ол 1947 жылдың 16 сәуірінде Техас қаласындағы апатқа себеп болды, нәтижесінде кем дегенде 581 адам қаза тапты. Алты "Еркіндік" кемесі Алабама штатындағы Пойнт Клирде АҚШ Әскери-әуе күштерімен жүзуші ұшақтарды жөндеу үшін пайдаланылды, бұл қызмет 1944 жылдың сәуірінен бастап Әскери көлік қызметімен жүзеге асырылды. "Ақ сабын" жобасы деп аталған құпия жоба 1944 жылдың желтоқсанынан бастап Гуам, Иво-Джима және Окинавада орналасқан B-29 Superfortress бомбалаушылары мен P-51 Mustang истребительдеріне мобильді деполық қолдау көрсетті. Алты ARU(F) (Жүзетін ұшақ жөндеу бөлімі) сонымен қатар төрт Sikorsky R-4 тікұшағын орналастыруға арналған қону алаңдарымен жабдықталды, олар Филиппин аралдары мен Окинавадағы жауынгерлік жарақат алғандарды медициналық эвакуациялауды қамтамасыз етті. Соңғы жаңадан салынған "Еркіндік" кемесі 1945 жылдың 26 қыркүйегінде суға түсіріліп, 1945 жылдың 30 қазанында тапсырылды. Ол 1945 жылдың 13 сәуірінде болған жарылыстан кейін қозғалтқыштарын тоқтату үшін палубаның астында қалған АҚШ Армиясы жүк кемесінің бас инженерінің есімімен аталды. Бұл әрекеті үшін ол Мерчант теңізшілерінің ерекше қызметі медалімен марапатталды. 1950 жылы Италияның Генуя қаласындағы Industriale Maritime SpA компаниясы , екі кеме де қираған , кеменің алғы және артқы бөліктерін пайдаланып, "жаңа" "Еркіндік" кемесін жасады. Жаңа кеме 1962 жылы жойылғанға дейін қызмет етті. Сонымен қатар, көптеген сериялық мұнай танкерлері өндірілді, олардың ішіндегі ең көп саны – 1942 жылдан 1945 жылдың соңына дейін шамамен 490 дана салынған T2 танкерлері.

The ships were constructed of sections that were welded together. This is similar to the technique used by Palmer's at Jarrow, northeast England, but substituted welding for riveting. Riveted ships took several months to construct. The work force was newly trained as the yards responsible had not previously built welded ships. As America entered the war, the shipbuilding yards employed women, to replace men who were enlisting in the armed forces. The ships initially had a poor public image owing to their appearance. In a speech announcing the emergency shipbuilding program President Franklin D. Roosevelt had referred to the ship as "a dreadful looking object", and Time called it an "Ugly Duckling". 27 September 1941 was dubbed Liberty Fleet Day to try to assuage public opinion, since the first 14 "Emergency" vessels were launched that day. The first of these was , launched by President Roosevelt. In remarks at the launch ceremony FDR cited Patrick Henry's 1775 speech that finished "Give me liberty or give me death". Roosevelt said that this new class of ship would bring liberty to Europe, which gave rise to the name Liberty ship. The first ships required about 230 days to build (Patrick Henry took 244 days), but the median production time per ship dropped to 39 days by 1943. The record was set by , which was launched 4 days and 151/2 hours after the keel had been laid, although this publicity stunt was not repeated: in fact much fitting out and other work remained to be done after the Peary was launched. The ships were made assembly line style, from prefabricated sections. In 1943 three Liberty ships were completed daily. They were usually named after famous Americans, starting with the signatories of the Declaration of Independence. 17 of the Liberty ships were named in honor of outstanding African Americans. The first, in honor of Booker T. Washington, was christened by Marian Anderson in 1942, and the , recognizing the only woman on the list, was christened on 3 June 1944. Any group that raised war bonds worth $2 million could propose a name. Most bore the names of deceased people. The only living namesake was Francis J. O'Gara, the purser of , who was thought to have been killed in a submarine attack, but in fact survived the war in a Japanese prisoner of war camp. Not named after people were: , named after the USO club in New York; and , named after the United Service Organizations (USO). Another notable Liberty ship was , which sank the German commerce raider German auxiliary cruiser Stier in a ship to ship gun battle in 1942 and became the first American ship to sink a German surface combatant. The wreck of lies off the coast of Kent with of explosives still on board, enough to match a very small yield nuclear weapon should they ever go off. detonated with the energy of in July 1944 as it was being loaded, killing 320 sailors and civilians in what was called the Port Chicago disaster. Another Liberty ship that exploded was the rechristened , which caused the Texas City Disaster on 16 April 1947, killing at least 581 people. Six Liberty ships were converted at Point Clear, Alabama, by the United States Army Air Force, into floating aircraft repair depots, operated by the Army Transport Service, starting in April 1944. The secret project, dubbed "Project Ivory Soap", provided mobile depot support for B 29 Superfortress bombers and P 51 Mustang fighters based on Guam, Iwo Jima, and Okinawa beginning in December 1944. The six ARU(F)s (Aircraft Repair Unit, Floating), however, were also fitted with landing platforms to accommodate four Sikorsky R 4 helicopters, where they provided medical evacuation of combat casualties in both the Philippine Islands and Okinawa. The last new build Liberty ship constructed was , launched on 26 September 1945 and delivered on 30 October 1945. She was named after the chief engineer of a United States Army freighter who had stayed below decks to shut down his engines after a 13 April 1945 explosion, an act that won him a posthumous Merchant Marine Distinguished Service Medal. In 1950, a "new" liberty ship was constructed by Industriale Maritime SpA, Genoa, Italy by using the bow section of and the stern section of , both of which had been wrecked. The new ship was named , and served until scrapped in 1962. Several designs of mass produced petroleum tanker were also produced, the most numerous being the T2 tanker series, with about 490 built between 1942 and the end of 1945.

Кеме қабығының жарылулары

Ертедегі Liberty кемелерінің корпусы мен палубасында жарықтар пайда болып, кейбіреулері осындай құрылымдық кемшіліктерден жоғалып кетті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1500-ге жуық маңызды хрупті сыну жағдайлары тіркелді. Он екі кеме, оның ішінде салынған 2710 Liberty кемесінің үшеуі ескертусіз екіге бөлініп кетті, соның ішінде 1943 жылдың 24 қарашасында 10 адамның қаза болуымен суға батып кеткен кеме де болды. Күдік кеме құрылыс орындарына түсті, олар көбінесе тәжірибесіз жұмысшыларды және жаңа дәнекерлеу технологияларын пайдаланып, үлкен мөлшерде кемелерді қысқа мерзімде жасаған. Осы оқиғалар материалтану ғылымының қалыптасуына әкелді. Соғыс көлігі министрлігі сынау мақсатында британдық кемені сатып алды. Кембридж университетінің Констанс Типпер сынықтар дәнекерлеу тігісінен емес, пайдаланылған болаттың хруптілігінен туындағанын көрсетті; алайда, бұрандалы конструкцияда қолданылған дәл сол болатта мұндай мәселе болған жоқ. Ол белгілі бір температурада кемелердегі болаттың икемділігінен хруптілікке өзгеретінін анықтады. Бұл жарықтардың пайда болуына және таралуына жағдай жасады. Бұл температура сыни икемді-хрупті ауысу температурасы деп аталады. Солтүстік Атлантикадағы кемелер осы мәннен төмен температураға ұшырады. Көбінесе дәнекерленген корпус конструкциясы, іс жүзінде үздіксіз болат парақ, кішкентай жарықтардың кедергісіз таралуына мүмкіндік берді, ал бөлек пластиналардан бұрандаланған корпус мұндай болған жоқ. Кездесетін жарықтардың бір түрі люктің тік бұрышында пайда болатын, дәнекерленген тігіспен сәйкес келетін жерде басталатын, бұрыш та, дәнекерлеу де кернеу концентраторлары ретінде әрекет ететін. Сонымен қатар, кемелер көбінесе артық жүктелген, бұл кернеуді арттырды, ал кейбір мәселелер қатты дауылдар кезінде немесе одан кейін туындады, бұл кернеуді одан әрі күшейтті. Liberty кемелеріндегі жарықтарды тоқтату үшін люктерге шағын өзгерістер мен түрлі нығайтулар енгізілді. Бұл материалдарды зерттеуге бастау берген алғашқы құрылымдық сынақтардың бірі болды. Liberty кемелерінің ізбасары – Victory кемелері де сол болаттан жасалған, сондай-ақ бұрандаланған емес, дәнекерленген, бірақ рамалар арасындағы қашықтық 16-дан 17-ге дейін ұлғайтылды, бұл кемелерді аз қатты және иілуге бейім етті.

Early Liberty ships suffered hull and deck cracks, and a few were lost due to such structural defects. During World War II there were nearly 1,500 instances of significant brittle fractures. Twelve ships, including three of the 2,710 Liberty ships built, broke in half without warning, including , which sank on 24 November 1943 with the loss of 10 lives. Suspicion fell on the shipyards, which had often used inexperienced workers and new welding techniques to produce large numbers of ships in great haste. These incidents are what lead to the creation of the field of materials science. The Ministry of War Transport borrowed the British built for testing purposes. Constance Tipper of Cambridge University demonstrated that the fractures did not start in the welds, but were due to the embrittlement of the steel used; however, the same steel used in riveted construction did not have this problem. She discovered that at a certain temperature, the steel the ships were changed from being ductile to brittle. This allowed cracks to form and propagate. This temperature is known as the critical ductile brittle transition temperature. Ships in the North Atlantic were exposed to temperatures that could fall below this critical point. The predominantly welded hull construction, effectively a continuous sheet of steel, allowed small cracks to propagate unimpeded, unlike in a hull made of separate plates riveted together. One common type of crack nucleated at the square corner of a hatch which coincided with a welded seam, both the corner and the weld acting as stress concentrators. Furthermore, the ships were frequently grossly overloaded, increasing stress, and some of the problems occurred during or after severe storms that would further have increased stress. Minor revisions to the hatches and various reinforcements were applied to the Liberty ships to arrest the cracking problem. These are some of the first structural tests that birthed the study of materials. The successor Victory ships used the same steel, also welded rather than riveted, but spacing between frames was widened from to , making the ships less stiff and more able to flex.

Салдары мен нәтижесі

"Либерти" кемелерінің суға батуы кемелерді жобалау және құрастыру туралы жаңа көзқарас қалыптастыруға әкелді. Бүгінгі күні кемелерде кернеу концентрациясын болдырмау үшін тікбұрышты бұрыштардан қашынылады. Әсіресе төмен температурада жоғары жарыққа төзімділігі бар жаңа болат түрлері әзірленді. Сонымен қатар, білікті және тәжірибелі дәнекерлеушілер дәнекерлеуді ақаусыз немесе ақаулардың азымен жасауға қабілетті. "Либерти" кемелерінің құрылыс кезеңіндегі жағдайлар мен уақыт көптеген мәселелерге себеп болғанымен, алынған сабақтар қазіргі кезде кеме жасауды тиімдірек және қауіпсіз етуге бағытталған жаңа инновацияларға жол ашты.

Әскер кемелері ретінде пайдалану

1943 жылдың қыркүйегінде стратегиялық жоспарлар мен жарамды корпус жетіспеушілігі салдарынан "Бостандық" кемелері шұғыл түрде әскер тасымалы ретінде пайдалануға алынды, олардың шамамен 225-і осы мақсатқа сәйкес қайта жабдықталды. Бірінші масштабты өзгерістерді Соғыс кеме тасымалы басқармасы (WSA) жүзеге асырды, соның арқасында кемелер Солтүстік Африкаға "Шағын шырақ" операциясы үшін бағытталған конвойларға қосыла алды. Оңтүстік-Батыс Тынық мұхитындағы басқа кемелер Жаңа Гвинея операциялары үшін жасақтарды тасымалдауға айналдырылды, палубаға далалық асханалар орнатылып, #4 және #5 люктер арасында латреиндер орнатылды, олар өрт сөндіру гидранттарына қосылған шлангілермен жуылды, ал 900-ге жуық сарбаз палубада немесе палуба аралық кеңістікте ұйықтады. Көптеген "Бостандық" кемелері 550-ден аспайтын әскерді тасымалдауға арналған болса, 33-і АҚШ материгінің порттарынан Аляскаға, Гавайиге және Кариб теңізіне қысқа сапарларда 1600 әскерді тасымалдауға қайта жабдықталды. Корпустағы жарықтар мәселесі АҚШ Жағалау күзетіне алаңдаушылық тудырды, олар 1944 жылдың ақпанында "Бостандық" кемелерін әскер тасымалынан шығаруды ұсынды, бірақ әскери міндеттемелер оларды пайдалануды жалғастыруды талап етті. Келесі жылы, 1944 жылдың 22-30 қаңтарында, "Лоутон Б. Эванс" Италиядағы Анцио шайқасына қатысты. Ол сегіз күн бойы жағалаудағы артиллерия мен авиациядан қайта-қайта бомбалауға ұшырады. Кеме ұзаққа созылған артиллериялық оқ жаууына, пулеметтен атуға және бомбалауға төтеп берді. Кеме бес неміс ұшағын атып түсірді.

Соғыстан кейін

Соғыстан 2400-нен астам "Бостандық" кемесі аман қалды. Олардың 835-і соғыстан кейінгі жүк флотын құрады. Грек кәсіпкерлері 526 кеме сатып алды, ал италиялықтар – 98 кеме. Кеме қатынасы магнаттары, оның ішінде Джон Фредриксен, Джон Теодоракопулос, Аристотель Онассис, Ставрос Ниархос, 1952 жылдың 21 желтоқсанында SS Quartette, 422 фут (129 м) ұзындығындағы және 7,198 тонна тіркелген жалпы салмағы бар "Бостандық" кемесі, Перл және Гермес атоллының шығыс рифіне соқтығысты. Кеме қатты толқындар мен желдің күшімен рифке қарай итерілді, нәтижесінде алдыңғы бөлігі қирады және екі алдыңғы жүк бөлімі зақымданып, кемеге зақым келді. Келесі күні экипаж SS Frontenac Victory кемесімен эвакуацияланды. 25 желтоқсанда Ono құтқару буксирі кемеге келді және оны сүйреп шығаруға тырысты, бірақ дауылды ауа райы құтқару жұмыстарын кейінге шегерді. 3 қаңтарда, тағы бір құтқару әрекеті жасалмас бұрын, кеменің якорьлары жыртылып, Quartette рифке соқтығып, толығымен жарамсыз деп танылды. Бірнеше аптадан кейін кеме келінің бойынан екіге бөлініп, суға батып кетті. Қазіргі кезде апат орны көптеген балық түрлеріне мекен болатын жасанды риф ретінде қызмет етеді. 1953 жылы Commodity Credit Corporation (CCC) Хадсон, Джеймс өзендерінде, Олимпиада және Астория ұлттық қорғаныс резервтік флотында орналасқан "Бостандық" кемелерінде артық астықты сақтауды бастады. 1955 жылы Суйсун шығанағының резервтік флотынан 22 кеме астықпен жүктелген соң Олимпия флотына ауыстырылды. 1956 жылы Уилмингтон флотынан төрт кеме алынып, астықпен жүктелген Хадсон өзенінің флотына ауыстырылды. 1955 және 1959 жылдар аралығында 16 бұрынғы "Бостандық" кемесі АҚШ Әскери-теңіз күштерімен сатып алынып, Атлантика және Тынық мұхитының теңіздеріндегі кедергілерге арналған кемелерге айналдырылды. 1960 жылдары үш "Бостандық" кемесі мен екі "Victory" кемесі қайта іске қосылып, техникалық зерттеу кемелеріне айналдырылды. SS Samuel R. Aitken – Oxford, SS Robert W. Hart – Georgetown, SS J. Howland Gardner – Jamestown болып өзгертілді, ал "Victory" кемелері – Belmont және Liberty болып өзгертілді. Бұл кемелер 1969 және 1970 жылдары Әскери-теңіз кемелерінің тізімінен алынып тасталды. USS Liberty – 1967 жылғы Алты күндік соғыс кезінде Израиль қорғаныс күштері шабуылға алған "Белмонт" класындағы техникалық зерттеу кемесі (электрондық тыңдау кемесі) болды. Ол екінші дүниежүзілік соғыста SS Simmons Victory деп аталды және "Victory" жүк кемесі ретінде қызмет етті. 1946 жылдан 1963 жылға дейін Тынық мұхитының дайындық резервтік флоты – Колумбия өзені тобы 500-ге жуық кемені сақтады. 1946 жылы "Бостандық" кемелері Нью-Йорк штатының Тарритаун қаласының жанындағы Гудзон өзенінің резервтік флотында тоқтатылды. 1965 жылы мұнда ең көп сатылған 189 кеме сақталды. Соңғы екеуі 1971 жылы Испанияға металл тескісі ретінде сатылды және қорық тұрақты түрде жабылды. Қазірде екі "Бостандық" кемесі ғана жұмыс істеп тұр. Джон В. Браун ұзақ жылдар бойы мектеп кемесі ретінде және көптеген ішкі өзгерістермен қызмет етті, ал Джеремая О'Брайен көбінесе бастапқы жағдайында сақталды. Екеуі де мұражай кемелері болып табылады және әлі күнге дейін теңізге шығып жүреді. 1994 жылы Джеремая О'Брайен Сан-Францискодан Англия мен Францияға D күнінің 50 жылдығына барды. Бұл "Оверлорд" операциясының бастапқы флотынан мерейтойға қатысқан жалғыз ірі кеме болды. 2008 жылы 1944 жылы Плутон операциясын қолдау үшін құбыр тасымалына айналдырылған кеме Грекияға жеткізілді және грек сауда флотының тарихына арналған жүзбелі мұражайға айналдырылды. Негізгі компоненттері қалпына келтірілсе де, бұл кеме енді жұмыс істемейді. "Бостандық" кемелері іске қосылғаннан кейін де ондаған жылдар бойы "толық емес" функцияларын атқарып келеді. Портленд, Орегон штатында Ричард Генри Дана мен Джейн Аддамстың корпустары жүзбелі доктардың негізі болып табылады. Кодиак портындағы Кодиак жұлдызы ретінде сақталған, теңізге кірмейтін консервілеу зауыты MH 1A (әйтпесе USS Sturgis) болып өзгертілді. MH 1A – жүзуші ядролық электр станциясы және бұрын-соңды салынған біріншісі. MH 1A 1968-1975 жылдары Панама каналы аймағында электр энергиясын өндіру үшін пайдаланылды. Сондай-ақ, ол тұщы су өндіретін зауыт ретінде де пайдаланылды. Ол Джеймс өзенінің резервтік флотына бекітілген. Кеме 2019 жылы Техастың Браунсвилл қаласында бөлшектенді. 58 "Бостандық" кемесі 1958 жылдан бастап 21 метрге ұзартылды, бұл оларға қосымша жүк тасымалдауға мүмкіндік берді. SS Benjamin Chew кемесі жаңа конденсаторларды орнатып, 2500 шк. SS Thomas Nelson кемесінің алдыңғы бөлігі ұзартылып, баст...

More than 2,400 Liberty ships survived the war. Of these, 835 made up the postwar cargo fleet. Greek entrepreneurs bought 526 ships and Italians bought 98. Shipping magnates including John Fredriksen, John Theodoracopoulos, Aristotle Onassis, Stavros Niarchos,

On December 21, 1952, the SS Quartette, a 422 feet (129 m) Liberty Ship of 7,198 gross register tons, struck the eastern reef of the Pearl and Hermes atoll at a speed of The ship was driven further onto the reef by rough waves and winds, which collapsed the forward bow and damaged two forward holds. The crew was evacuated by the SS Frontenac Victory the following day. The salvage tug Ono arrived on December 25 to attempt to tow the ship clear, but persistent stormy weather forced a delay of the rescue attempt. On January 3, before another rescue attempt could be made, the ship's anchors tore loose and the Quartette was blown onto the reef, and deemed a total loss. Several weeks later, it snapped in half at the keel and the two pieces sank. The wreck site now serves as an artificial reef which provides a habitat for many fish species. In 1953, the Commodity Credit Corporation (CCC), began storing surplus grain in Liberty ships located in the Hudson River, James River, Olympia, and Astoria National Defense Reserve Fleet's. In 1955, 22 ships in the Suisun Bay Reserve Fleet were withdrawn to be loaded with grain and were then transferred to the Olympia Fleet. In 1956, four ships were withdrawn from the Wilmington Fleet and transferred, loaded with grain, to the Hudson River Fleet. Between 1955 and 1959, 16 former Liberty ships were repurchased by the United States Navy and converted to the s for the Atlantic and Pacific Barrier. In the 1960s, three Liberty ships and two Victory ships were reactivated and converted to technical research ships with the hull classification symbol AGTR (auxiliary, technical research) and used to gather electronic intelligence and for radar picket duties by the United States Navy. The Liberty ships SS Samuel R. Aitken became Oxford, SS Robert W. Hart became Georgetown, SS J. Howland Gardner became Jamestown with the Victory ships being which became Belmont and becoming Liberty. All of these ships were decommissioned and struck from the Naval Vessel Register in 1969 and 1970. USS Liberty was a Belmont class technical research ship (electronic spy ship) that was attacked by Israel Defense Forces during the 1967 Six Day War. She was built and served in World War II as SS Simmons Victory, as a Victory cargo ship. From 1946 to 1963, the Pacific Ready Reserve Fleet – Columbia River Group, retained as many as 500 ships. In 1946, Liberty ships were mothballed in the Hudson River Reserve Fleet near Tarrytown, New York. At its peak in 1965, 189 hulls were stored there. The last two were sold for scrap to Spain in 1971 and the reserve permanently shut down. Only two operational Liberty ships, and , remain. John W. Brown has had a long career as a school ship and many internal modifications, while Jeremiah O'Brien remains largely in her original condition. Both are museum ships that still put out to sea regularly. In 1994, Jeremiah O'Brien steamed from San Francisco to England and France for the 50th anniversary of D Day, the only large ship from the original Operation Overlord fleet to participate in the anniversary. In 2008, , a ship converted in 1944 into a pipe transport to support Operation Pluto, was transferred to Greece and converted to a floating museum dedicated to the history of the Greek merchant marine; although missing major components were restored this ship is no longer operational. Liberty ships continue to serve in a "less than whole" function many decades after their launching. In Portland, Oregon, the hulls of Richard Henry Dana and Jane Addams serve as the basis of floating docks. survives as the Star of Kodiak, a landlocked cannery, in Kodiak Harbor at
was converted into MH 1A (otherwise known as USS Sturgis). MH 1A was a floating nuclear power plant and the first ever built. MH 1A was used to generate electricity at the Panama Canal Zone from 1968 to 1975. She was also used as a fresh water generating plant. She is anchored in the James River Reserve Fleet. The ship was dismantled in 2019 in Brownsville, Texas. Fifty eight Liberty ships were lengthened by 70 feet (21 m) starting in 1958, giving them additional carrying capacity at a small additional cost. SS Benjamin Chew had its existing condensers modified and a new superheater and geared turbine installed to give the ship 6,000 shp, up from 2,500. SS Thomas Nelson had its bow lengthened, diesel engines installed in place of the original steam engine, and movable cranes outfitted in place of the original cargo handling gear. The GTS (Gas Turbine Ship) John Sergeant had its bow extended, and its steam engine replaced with a General Electric gas turbine of 6,600 shp, connected to a reversible pitch propeller via reduction gearing. John Sergeant was considered overall to be a success, but problems with the reversible pitch propeller ended its trial after three years. GTS William Patterson had its bow extended and its steam engine replaced with 6 General Electric GE 14 free piston gas generators, connected to two reversible turbines and capable of 6,000 shp total. William Patterson was considered to be a failure as reliability was poor and the scalability of the design was poor. All four vessels were fueled with Bunker C fuel oil, though John Sergeant required a quality of fuel available at limited ports and also required further treatment to reduce contaminants. Three were scrapped in 1971 or 1972 and the diesel equipped Thomas Nelson was scrapped in 1981. In 2011, the United States Postal Service issued a postage stamp featuring the Liberty ship as part of a set on the U. S. Merchant Marine.