Кіріспе
Жаңа Зеландияда пайдаланылатын Гаррат локомотивтерінің түрі NZR G класы Жаңа Зеландияда пайдаланылатын Гаррат локомотивтерінің түрі болды, кейіннен Тынық мұхит типті локомотивтер ретінде қайта құрылды. Олар Жаңа Зеландия темір жолы (NZR) қолданған Гаррат типті жалғыз бу локомотивтері болды. Оларға Солтүстік аралдың негізгі магистралінің (NIMT) ауыр ауытқуында көліктік өсіммен күресу және тік ауытқуында банкингтік қозғалтқыштарды қолдануды тоқтату тапсырылды. Олар алты цилиндрлі машинаны пайдаланған Garratt-тың бірнеше жобаларының бірі болды. Локомотивке көмірді механикалық пешпен құюға болатын. Локомотивтер Garratts-қа қарағанда стандартты Тынық мұхиты локомотивтері ретінде қайта құрылған түрінде ұзаққа созылды, бірақ олардың көптеген механикалық мәселелері 1956 жылы олардың қолданылуына кәсіподақ тыйым салғаннан кейін олардың соңғы шығарылуына әкелді.
The NZR G class was a type of Garratt locomotives used in New Zealand, later rebuilt as Pacific type locomotives. They were the only Garratt type steam locomotives ever used by the New Zealand Railways (NZR). They were ordered to deal with traffic growth over the heavy gradients of the North Island Main Trunk (NIMT) and to do away with the use of banking engines on steep grades. They were one of the few Garratt designs to employ six cylinders. A mechanical stoker was used to feed coal into the locomotive. The locomotives lasted longer in rebuilt form as standard Pacific locomotives than they did as Garratts, but their numerous mechanical issues lead to their final withdrawal following a union ban on their use in 1956.
Кіріспе
1913 жылы бас менеджер Э. Х. Хайли он буыны бар Гарратт қозғалтқыштарын және он Пасификті импорттауды қарастырды. АБ және ВАБ кластарының табыстылығынан кейін Гаррат туралы ешбір хабар естілмеді. 1925 жылы бас инженер-механик Е. Е. Гиллон зейнеткерлікке шыққаннан кейін оның орнын басқан Г. С. Линд Англияның Бейер, Пикок және Компаниясын NIMT үшін қолайлы Гарреттті ұсынуға шақырды, содан кейін олар төрт немесе алты цилиндрлі қозғалтқыштарға баға беруді сұрады. Бірақ үш алты цилиндрлі қозғалтқыш "өздерінің жақсы шешімдеріне қарсы" жеткізілді. Бұл даналықсыз шешімде Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолының үш цилиндрлі энтузиастарының (яғни Линдтің) ықпалы айқын болды ". Бұл қозғалтқыштардың әрқайсысында екі цилиндрлік моторлар орнатылған, осылайша 6 цилиндрлі Гарратт пайда болды. Қозғалтқыштар 1929 жылы пайдалануға берілді. Валсшерттің клапандық құрылғысы сыртқы цилиндрлерді Гресли Холкрофт механизмімен жұмыс істейтін ішкі үшінші цилиндрмен жұмыс істеді. Локомотивтер NZR жеңіл рельстерінде апатқа ұшырады. Ең ықтимал себеп - қозғалтқыштардың жүйе үшін тым қуатты болуы және клапандық механизмдердің күрделілігі болды. Дизайн ерекше болды, себебі көмір бункері казанның қаңқасына жалғастырылды, ал қалыпты Гарраттың артқы қозғалтқыштың қаңқасына орналастырылмады. Union Garratt-тан айырмашылығы, артқы су резервуары әлі де артқы қозғалтқыш блогына орнатылған. Қозғалтқыштар жұмыс істеді және жеңіл орнатылған Жаңа Зеландия тректерінде жылжымалы құрамдағы тартқыш үшін тым күшті болып шықты және қозғалтқыштардың кез келген жерінде сынған тартқыш пайда болды. Сонымен қатар, локомотивтер толық жүк тартқан кезде, Жаңа Зеландияда кең тараған, шектеу салынған туннельдерде өте қатты жылу өндірді, сондықтан экипаж оларды жұмыс істеуге ұнамады. Олардың үлкен қозғалтқыш дөңгелектері де NIMT-ге жарамсыз болды. G класы негізінен Охакунеде орналасқан және Тайхапе мен Охакуне арасында NIMT-де жұмыс істеді. NIMT-нің 93 миль (153 км) Таумарунуиден Тайхапеге дейінгі орталық бөлігі 1901 жылы ауыр NZR X класындағы локомотивтерді енгізу үшін 53 фунт / йд (26,3 кг / м) емес, 70 фунт / йд (34,8 кг / м) рельстермен қайтадан қосылды.
Қайтарып алу
Пойыздар жүктемесі азайтылды, бұл Гарраттарды сатып алу мақсатын бұзды, атап айтқанда, NIMT бағытының маңызды магистральдық бөлігінде, Raurimu Spiral-ді қоса алғанда, орталық бөлімде ауыр жүкпен жұмыс істеу. Кабинаның астындағы арғы қозғалтқыш білігі алдыңғы қозғалтқыш біліне қарағанда ауыр жүк көтеріп, үнемі ысынып кетуден зардап шегеді. Сонымен қатар, көмір бункері жеткіліксіз отынмен қызмет етті және бұл проблема ешқашан түзетілмеді, өйткені ол жеңіл жолдың мүмкіндіктерінен тыс осьтік жүктемені арттырмақ еді. Бір қозғалтқыш (G 99) 1935 жылы қызметтен шығарылды, G 98 және G 100 1936 жылдың басында пайда болды. Олардың көптеген конструкциялық қателері 1932 жылы K класы енгізілген кезде осы локомотивтердің тағдырын бекітті.
Тынық мұхит аймағы
Garratts-пен алғашқы кездескен қиындықтарға байланысты 1935 жылдың соңында Garratts-ты бөлшектеу туралы ұсыныс жасалды және 6 жаңа 4 6 2 тендерлік локомотивтер үшін қозғалтқыш блоктары пайдаланылды. 1936 жылы үш локомотив Hutt Workshops-та бөлшектеліп, қозғалтқыш блоктары қайта құру үшін Дунединдегі Hillside Workshops-қа жеткізілді. Қайта жасалған қозғалтқыштар жаңа үшінші цилиндрмен, модификацияланған AB класындағы қазанмен, Baldwin AA класындағыларға негізделген жаңа кабинамен және сүйрейтін жүк көлігімен және AB класындағыларға негізделген, бірақ дәнекерленген конструкциялы және роликті төсегі бар bogies-пен жабдықталған жаңа Vanderbilt тендерімен жабдықталды. Бастапқы пластиналық қаңқалар, сондай-ақ Гресли конъюгацияланған клапандық құрылғы сақталды.
Қызметте
Бірінші қайта салынған локомотив, G 96, 1937 жылы 8 қыркүйекте сатылып, алғашқы сынақтардан кейін Midland желісінде пайдалану үшін Крайстчерчке солтүстікке жіберілді. Кейбір кішігірім түзетулер қажет болды, бірақ бастапқы қайта құрудың өнімділігі қанағаттанарлық деп танылды және қалған бес қозғалтқыш бірлігі кейіннен соңғы локомотивпен қайта құрылды, G 100, 1938 жылы 4 наурызда аутшоппен. Қайта салынған локомотивтер негізінен Артур үсті мен Крайстчерч аралығында екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және соғыстан кейінгі жылдары ауыр көмір тасымалдауда пайдаланылды. G класы 6 KB класты локомотивтермен қатар жұмыс істеді және 14 J немесе JA класты локомотивтерді қажет ететін тоннажды жылжыта алды. Артурдың асуынан Спрингфилдке дейінгі тік учаске арқылы әр бағытта тек 9 пойыз ғана жүруге болады, алты тұрақты жүк, екі бағыттағы жүк тасымалы қажет болған жағдайда қосымша жүреді, аптасына үш рет Батыс жағалау экспресі және бір түнде бүлінетін заттар аралас пойыз 205/220. Экспресс және тез бұзылатын пойыздар AB класындағы локомотивтермен, ал қалған жүк пойыздары әдетте KB класы мен бір немесе екі G класымен, кейде үш G класына дейін тартылды. Қиын қозғалтқыштарды қозғалтқыш ұжымы ұнатпаса да, G класы осы қиын өмірлік жылдары үлкен тоннажды қозғалды, А немесе АА кластарына қарағанда төменгі операциялық шығындармен, А және А кластарына қарағанда төменгі операциялық шығындармен жұмыс істеді. 1939 жылы жаңа КБ класының енгізілгеннен кейін G класы мен KB класы Оңтүстік аралдың шектеулі және пошта экспрессімен негізгі оңтүстік желісінде сынақтан өтті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Тимару мен кейде Оамару мен Дунединге дейін оңтүстікке дейін, кейбір көпірлер қайта салынған G және KB кластарының локомотивтерінің 14 тонналық осьтік жүктемесін қабылдауға күшейтілгеннен кейін. G класы 1941 жылдың соңында алғашқы толық A сыныптық күрделі жөндеуден кейін жазғы SIMT экспрестерінде сынақ үшін дайындалды және бапталды, қайта құрылған G класының мақсаты SIMT жылдам экспресс қызметтер үшін жоспарланған үлкен 3 цилиндрлі Пацификтердің жаңа класын бағалау болып табылады. G класы 1941 жылдың 1 желтоқсанында Крайстчерч Тимару учаскесінде барлық көлік кластарын, соның ішінде экспресс пойыздарды пайдалануға рұқсат алды. 1941 жылы 7 желтоқсанда Тынық мұхиты соғысының басталуымен көбейген, соғыс уақытындағы ең жоғары көліктік қозғалысты талап ететін осы жаз кезінде G класы SIMT және Батыс жағалау экспресс пойыздарында кеңінен қолданылды, 1942 жылы 16 қаңтарда солтүстікке қарай 174-пойызда үлкен ақау болғанға дейін, Крайстчерчке дейінгі Оңтүстік арал экспресі жолаушылар экспрессі қызметінде қолданылуын тоқтатты. Оңтүстік аралдың Крайстчерч пен Тимару арасындағы экспресс жолы жылдам болды, бірақ бірнеше аялдамамен, 1/100 градуста төмен түсіп, қайта басталды. Солтүстікке қарай жүретін SIMT экспресс пойыздары Тимарудан Крайстчерчке дейінгі 160 км-ге дейін қатты қиындықтарға тап болды, 1/100-ден жоғары сатыда ауыр соғыс уақытындағы жүктермен, көбінесе 14-16 вагондар жазықтан шығып, Темука, Винчестер, Орари, Хиндс, Эшбертон, Ракайя және Бёрнхэмде тоқтады. Жиі кешке дейін Литтлтоннан түнгі бу экспресіне жету үшін, 2 сағат 54 минут (экспресс) және 3 сағат 15 минут (пошта) кестесі Крайстчерчке жету үшін, G класынан тыс болды, тек бір рет G үлкен кешіктірулер немесе сәтсіздіктерсіз Крайстчерчке экспрестің кері аяғын жүргізді. Сынақтар G және KB-ді жоғары осьтік жүктемелерімен, ерекше күрделіліктерімен, бостер немесе үш цилиндрлі жүйелер Мидленд желісінде ауыр көмір пойыздарын тиімдірек іске қосты. G класы жиі уақыт өлшеу үшін жылдамдықты арттыруға жеткілікті буды өндіре алмады және күрделі және тым жеңіл болғандықтан, клапан мен қозғалыс сілтемелерінің бұзылуына бейім болды, цилиндр блоктары 1,5 дюймдік тақталармен ұсталуы керек еді, KA класындағы локомотивтер 0,75 тақталар сияқты, ал сілтемелік бағыттамалар нәзік, жұқа және жеткіліксіз болды. KA тендерлері сынып дизайнері, NZR бас инженер-механик, Angus-тің G локомотивіндей 14 тонналық осьтік жүктемеге ие болады. G класындағы әр локомотивтің салмағын 2000 фунт үнемдеу үшін жақсартылған жеңіл AB тендерлері тек 9,75 тонналық осьтік жүктемемен жабдықталды. Ұсыныстар 160 км жылдамдықпен NZR жүгіру үшін су мен көмірдің қажеттіліктеріне мүлдем сәйкес келмеді, бұл қосымша жанармай құю аялдамаларына уақытты жоғалтуға әкелді. 1941 жылы бірінші рет А класты күрделі жөндеуден кейін G класы тек алғашқы 4000 мильге жоғары байланыс экспресс қызметін...
Қайтарып алу
1954 жылы локомотивтерде күрделі жұмыс жүргізіліп, EFCA-ның наразылығы көбейген кезде NZR локомотивтерді жөндеуді тоқтатуға шешім қабылдады. Белгілі бір арақашықтықты жеткеннен кейін, қазір қатты тозған G класындағы локомотивтерді зейнеткерлікке шығару туралы шешім қабылданды. G 96 және G 97 1955 жылдың қарашасында шығарылды, өйткені олар белгіленген километрлерге жетті. EFCA кейін 1956 жылдың наурыз айында G класты локомотивтерді пайдалануға тыйым салды. Нәтижесінде қалған төрт локомотив қызметте қалды, бірақ 1956 жылдың мамыр айының соңына дейін аз пайдаланылды, содан кейін олар ресми түрде шығарылды. Олардың нашарлап бара жатқан жағдайына қарамастан, орын ауыстыру локомотивтерінің жетіспеушілігіне байланысты, G класы кейбір қосымша пайдалануды көрді, G 100 1956 жылы 10 мамырда жұмыс істеген. 1957 жылдың 31 наурызында G класының орнын Otago-дан қайта тағайындалған JA класының бес локомотивтері алмастырғаны хабарланды. Локомотивтер кейін Линвуд локомотив депосында "сынық қатарда" сақталды. G класындағы локомотивтер бірден ысырып тасталмаған, бірақ 1960 жылдардың басына дейін Крайстчерчтегі Линвуд локомотив депосында қалды. Олардың үш тендері WAB класындағы танк локомотивтерін AB класындағы тендерлік локомотивтерге қайта құруға, ал қалған үш тендері G класындағы локомотивтерге AB класына пайдалануға пайдаланылды. Басқа компоненттер, мысалы бу инжекторлары, басқа локомотивтерде қайта пайдалану үшін локомотивтерден алынып тасталды. Локомотивтердегі қазандықтар бу өндіру үшін стационарлық қазандықтар ретінде қайта пайдаланылды, соңғысы 1980-ші жылдары Ухангуидің Истаун цехтарында қолданылды. Осы қазандықтардың біреуін Тони Батчелор сатып алды және оны АБ 663 үшін қосалқы ретінде Mainline Steam Heritage Trust-тің Парнелл, Окленд депосына ауыстырды. 2018 жылы Парнелл қоймасынан басқа жерге көшірілген кезде ол жойылды.