Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық "Үлкен Төрттік" теміржол компаниясы, 1923–1947 жылдары қызмет еткен тарихи теміржол компаниясы (1923–1948)
British "Big 4" railway company, active 1923–1947
the historical railway company (1923–1948)
Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолы (LNER) Ұлыбританияда 1921 жылғы теміржол заңымен құрылған "Үлкен Төрттік" теміржол компанияларының екінші ірісі (LMS-тен кейін). Ол 1923 жылдың 1 қаңтарынан бастап, 1948 жылдың 1 қаңтарында мемлекеттендірілгенге дейін жұмыс істеді. Осы кезде ол жаңа Британ теміржолдарының Шығыс аймағына, Солтүстік-Шығыс аймағына және ішінара Шотландия аймағына бөлінді.
The London and North Eastern Railway (LNER) was the second largest (after LMS) of the "Big Four" railway companies created by the Railways Act 1921 in Britain. It operated from 1 January 1923 until nationalisation on 1 January 1948. At that time, it was divided into the new British Railways' Eastern Region, North Eastern Region, and partially the Scottish Region.
Кемелер
LNER бірнеше кемелерді, соның ішінде үш теміржол паромдарын пайдаланды. Барлығы, компания өмірлік кезеңінде 6 турбиналық және 36 басқа да бу кемелерін, сондай-ақ өзен және көл кемелерін қолданды.
The LNER operated a number of ships, including three rail ferries. In total, 6 turbine and 36 other steamers, and river boats and lake steamers were used by the company during its existence.
Ливерьдері
Ең көп таралған ливреялар жолаушылар локомотивтерінде жарық алма жасыл түсті (Ұлы Батыс темір жолы қолданған жасылдан әлдеқайда жеңіл және жарқыраған), ал жүк локомотивтерінде әріптері алтынмен жазылған қара түсті болған. Жолаушылар вагондары көбінесе лакталған тик (ағаш) жабынымен жасалған; металл панельді вагондардың аз ғана саны тиктің көрінісін беру үшін боялған. Кейбір арнайы пойыз бен А4 Pacific локомотивтері күміс сұр және байлам көк сияқты басқа да түстермен боялған.
The most common liveries were lined apple green on passenger locomotives (much lighter and brighter than the green used by the Great Western Railway) and unlined black on freight locomotives, both with gold lettering. Passenger carriages were generally varnished teak (wood) finish; the few metal panelled coaches were painted to represent teak. Some special trains and A4 Pacific locomotives were painted differently, including silver grey and garter blue.
Жарнама
LNER Ұлыбританияның кең аумағын қамтыды, Лондоннан бастап Шығыс Англия, Шығыс Мидлендс және Йоркшир арқылы Англияның солтүстік-шығысына және Шотландияға дейін. 1923 жылғы бірігу LNER құрамындағы бұрынғы қарсыластардың бірлесіп жұмыс істеуін қажет етті. Көпшілікке бірден танылатын бейне жасау міндеті алғашқы жарнама менеджері Уильям М. Тисдейлге жүктелді. Тисдейлге Лондон метрополитенінің кең танымал плакат жарнамасының стилі мен мазмұнын бақылаған Франк Пиктің философиясы мен саясаты әсер етті. Тисдейл суретшілерді қатаң шектеулермен ұстамады, оларға еркін қол берді. Уильям Баррибал 1920-1930 жылдары ең батыл арт-деко стильіндегі плакаттарды жасады. Тисдейл бас менеджердің орынбасары болып тағайындалғаннан кейін, бұл философияны Сесил Дандридж жалғастырды, ол Тисдейлдің орнын басып, 1948 жылы ұлттықтандыруға дейін жарнама менеджері болып қызмет етті. Дандридж, кейіннен Британ темір жолдары қолданған Gill Sans шрифтін енгізуге басты жауапкер болды. LNER өте өнеркәсіптік компания болды: Ұлыбританияның көмірінің үштен бірінен астамын тасымалдап, кірісінің үштен екісін жүк тасымалынан түйді. Бұл тұрғысынан қарағанда, басты бейне – сәндік, жылдам пойыз бен тартымды бағыттар болды. Жарнама бәсекелестерімен салыстырғанда жоғары деңгейдегі және жетілген технологиялық деңгейде жасалған. Тисдейл мен Дандридж өзінің қызметтерін жарнамалау және халықты жазғы демалысқа шығыс жағалауға баруға шақыру үшін Том Пурвис сияқты көрнекті графикалық дизайнерлер мен плакат суретшілерін шақырды.
The LNER covered quite an extensive area of Britain, from London through East Anglia, the East Midlands and Yorkshire to the north east of England and Scotland. The 1923 grouping meant that former rivals within the LNER had to work together. The task of creating an instantly recognisable public image went to William M. Teasdale, the first advertising manager. Teasdale was influenced by the philosophies and policies of Frank Pick, who controlled the style and content of the London Underground's widely acclaimed poster advertising. Teasdale did not confine his artists within strict guidelines but allowed them a free hand. William Barribal designed a series of bold Art Deco posters in the 1920s and 1930s. When Teasdale was promoted to Assistant General Manager, this philosophy was carried on by Cecil Dandridge who succeeded him and was the Advertising Manager until nationalisation in 1948. Dandridge was largely responsible for the adoption of the Gill Sans typeface, later adopted by British Railways. The LNER was a very industrial company: hauling more than a third of Britain's coal, it derived two thirds of its income from freight. Despite this, the main image presented was one of glamour, of fast trains and sophisticated destinations. Advertising was highly sophisticated and advanced compared with those of its rivals. Teasdale and Dandridge commissioned top graphic designers and poster artists such as Tom Purvis to promote its services and encourage the public to visit the holiday destinations of the east coast in the summer.
Бас инженер-механиктер
Сэр Найджел Гресли LNER-дің алғашқы бас инженері (CME) болды және LNER-дің барлық дерлік өмір сүру кезеңінде осы лауазымды иеленді, осылайша компанияға ең зор әсер етті. Ол LNER-ге Ұлы Солтүстік темір жолы арқылы келді, онда ол бас инженер (CME) қызметін атқарды. Ол өзінің "Үлкен локомотивтер" саясатымен танымал болды және бу локомотивтері арасында әлемдік жылдамдық рекордын бірнеше рет тіркеген ірі экспресс жолаушылар локомотивтерімен есімдері сақталды. LNER A4 класының 462 "Тынық мұхиты" локомотиві Mallard осы күнге дейін рекордты сақтап тұр. Гресли 1941 жылы қызмет бабында қайтыс болды. Эдвард Томпсонның қысқа мерзімді қызметі (1941–1946) келіспеушіліктерге толы болды. Гресли бас инженер болып тағайындалғанға дейін оның іс-әрекеттерін алдыңғысымен ұнамайтындығымен байланыстыратындар да болды; алайда Саймон А. К. Мартин бұл пікірге қарсы шығып, оның іс-әрекеттерінің себебі Греслиге деген жеккөрушілік емес, Екінші дүниежүзілік соғыстың қажеттіліктері болғанын айтады. Томпсон Греслидің жобаларында кемшіліктер де, табыстар да бар екенін мойындады, бірақ оларды болашақ локомотив паркінің құрамына енгізді. Оның ең жақсы жетістігі – соғыс жылдарында жасалған, сенімді жүк және аралас тасымалдау локомотивтері. 1946 жылы зейнеткерлікке шықты. Артур Пепперкорнның мансабы мемлекеттендіру салдарынан қысқарып, ол бар болғаны 18 ай бас инженер (CME) болып қызмет атқарды. Осы қысқа мерзімде және жаңа жобалар емес, қайта құру атмосферасында оның ең танымал жобалары A1 және A2 кластың экспресс жолаушылар локомотивтері болды, олардың көпшілігі мемлекеттендіруден кейін аяқталды. Пепперкорн Греслидің шәкірті және жақтасы болды, оның локомотивтері Греслидің классикалық сызықтарын сенімділік пен беріктікпен үйлестірді, мұндай қасиеттер Греслидің локомотивтерінде толыққанды көрінбеген.
Sir Nigel Gresley was the first CME and held the post for most of the LNER's existence, and thus he had the greatest effect on the company. He came to the LNER via the Great Northern Railway, where he was CME. He was noted for his "Big Engine" policy, and is best remembered for his large express passenger locomotives, many times the holder of the world speed record for steam locomotives. LNER Class A4 4 6 2 Pacific locomotive Mallard holds the record to this day. Gresley died in office in 1941. Edward Thompson's short reign (1941–1946) was a controversial one. A reputed detractor of Gresley even before his elevation to the post of CME, there are those who interpret many of his actions as being motivated by dislike of his predecessor; this demonisation has been questioned by Simon A. C. Martin who argues that his actions were directed by the needs of WWII rather than dislike of Gresley or his practices. Thompson accepted that Gresley's designs had their flaws as well as their brilliance but still included them as part of his future locomotive stud. His record is best served by his solid and dependable freight and mixed traffic locomotives built under and for wartime conditions. He retired in 1946. Arthur Peppercorn's career was cut short by nationalisation and he was CME for only 18 months. In this short period and in an atmosphere of reconstruction rather than great new endeavours, his only notable designs were the A1 and A2 Pacific express passenger locomotives, most completed after nationalisation. Peppercorn was a student and admirer of Gresley and his locomotives combined the classic lines of Gresley's with the reliability and solidity they never quite achieved.
Ұлттықлендіру
Компания 1948 жылы Ұлыбританияның қалған теміржол компанияларымен бірге Британдық теміржолын құру мақсатымен мемлекеттендірілді. Ол тағы екі жылға жуық заңды тұлға ретінде сақталды және 1949 жылдың 23 желтоқсанында ресми түрде таратылды. 1996 жылы British Rail жекешелендірілген кезде, Sea Containers Ltd компаниясы Шығыс жағалау магистральдық желісіндегі алыс қашықтыққа жүретін экспресс пойыздарын басқару құқығын жеңіп алды. Олар жаңа операциялық компанияны Great North Eastern Railway (GNER) деп атады, бұл атау мен аббревиатура LNER-ді еске түсіру үшін әдейі таңдалды. 2018 жылдың мамыр айында Virgin Trains East Coast компаниясы банкротқа ұшырағаннан кейін, East Coast Main Line желісінің жаңадан мемлекеттік басқаруға өткен операторы бұрынғы компанияны еске түсіру үшін Лондон Солтүстік-Шығыс темір жолы деп аталды.
The company was nationalised in 1948 along with the rest of the railway companies of Great Britain to form British Railways. It continued to exist as a legal entity for nearly two more years, being formally wound up on 23 December 1949. On the privatisation of British Rail in 1996, the franchise to run long distance express trains on the East Coast Main Line was won by Sea Containers Ltd, who named the new operating company Great North Eastern Railway (GNER), a name and initials deliberately chosen to echo the LNER. Following the collapse of Virgin Trains East Coast in May 2018, the newly nationalised operator of the East Coast Main Line was named London North Eastern Railway to evoke the earlier company.
Мәдениет қызметі
1930 жылдары LNER Музыкалық қоғамы Донкастер, Лестер, Хаддерсфилд, Питерборо, Селби және басқа да қалалардағы бірнеше әуесқой ерлер хорларын біріктірді. Олар жыл сайын музыкалық жетекшісі Лесли Вудгейт басшылығымен Лондонда концерт қойды.
During the 1930s, the LNER Musical Society comprised a number of amateur male voice choirs, based at Doncaster, Leicester, Huddersfield, Peterborough, Selby and elsewhere, which annually combined for a performance in London under their musical director Leslie Woodgate.
Апаттар
1922 жылдың 30 желтоқсанында 17 жасар Уильям Пэйн Нотингемде «майлаушы» болып жұмыс істеп жүрген кезде екі вагонның арасында қысылып қалды. Оның жарақаттары өлімге әкелді. 1923 жылдың 13 ақпанында Ноттингемширде жолаушылар пойызы сигналдарды бұзып, жүк пойызының артқы жағына ұшты. Үш адам қаза тапты. 1923 жылдың 23 желтоқсанында экспресс жолаушылар пойызы сигналдарды бұзып, Нортумберлендтегі жарық локомотивімен соқтығысты. 1924 жылдың 28 шілдесінде жолаушылар пойызы сигналдарды бұзып, Эдинбург, Лотиан станциясында басқа пойызбен соқтығысты. Бес адам қаза тапты. 1926 жылдың 12 мамырында Бас ереуіл кезінде Нортумберлендтен оңтүстікке қарай жолаушылар пойызы қасақана жолдан шығып кетті. 1926 жылдың 7 тамызында электрлік көпқұлақ сигналды бұзып, Ньюкасл-апон-Тайн станциясында (Нортумберленд) жүк пойызымен соқтығысты. Апат жүргізушінің басқару тұтқасын орамалмен байлағаннан болды. Ол терезенің сыртынан шығып, көпірге тиіп, қаза тапты. Поезд соқтығысуға дейін қозғала берді. 1926 жылдың 30 тамызында жолаушылар пойызы Навортта (Камберленд) көпірден өту кезінде жолсеріктің қателігі және сигналдар мен қақпалардың өзара байланысы болмағандықтан, жолсеріктің қақпасына соқтығысты. Тоғыз адам қаза тапты. 1927 жылдың 14 ақпанында Йоркшир станциясында екі жолаушы пойызы сигналшының қателігі салдарынан бетпе-бет соқтығысты. 12 адам қаза тауып, 24 адам жарақат алды. 1927 жылдың 27 ақпанында Йоркширде жолаушылар пойызы жарық локомотивімен соқтығысты. 1928 жылдың 17 тамызында жолаушылар пойызы Кембриджширдің Шепрет қаласында көпірден өту жолында жүк көлігін соқтығысты. Өрт сөндіруші мен жүк көлігінің жүргізушісі қаза тапты. 1928 жылдың 27 маусымында экскурсиялық пойыз Дарем округіне қарай бағытталып жатқан посылкалық пойызбен соқтығысты. 25 адам қаза тауып, 45-і жарақат алды. 1929 жылдың 9 маусымында паровоз сигналдарды бұзып, Маршгейт бұрылысында (Донкастер, Йоркшир) экскурсиялық пойызбен соқтығысты. 1929 жылдың 4 қазанында Тоттенхэмде (Лондон) қауіпті сигналға қарсы жүк пойызы жолға шықты, содан кейін экипаж локомотивті тастап кеткен жерде тосқауылға тоқтады. Оған жолаушылар пойызы соқтығысып, жолдан шығып кетті. 1931 жылдың 17 қаңтарында газет пойызы Эссекс станциясынан сигналдарға қарсы жолға шықты және Грейт-Холландта жеңіл локомотивпен бетпе-бет соқтығысты. Екі адам қаза тауып, екеуі ауыр жарақат алды. 1931 жылдың 27 мамырында жолаушылар пойызы сигналдарды бұзып, Норфолк станциясында басқа пойызбен бетпе-бет соқтығысты. Бір адам қаза тауып, он бес адам жарақат алды. 1933 жылдың 8 қыркүйегінде жолаушылар пойызы Уэст-Данбартонширде вагондарға соқтығысты. Бес адам жарақат алды. 1934 жылдың қарашасында Гертфордширдің Вормли қаласында D16/2 класының локомотивы теміржолдан шығып, көпірден өтіп бара жатқан жерде жүк көлігімен соқтығысты. Екі машинаның да экипажы қаза тапты. 1935 жылдың 15 маусымында Хертфордширде жолаушылар пойызы сигналшының қателігі салдарынан екінші пойыздың артқы жағына соқтығысты. 14 адам қаза тауып, 29 адам жарақат алды. 1937 жылдың 15 ақпанында жолаушылар пойызы Линкольнширдің Слифорд Норт-Джанкшн қаласында жылдамдықпен бұрылысқа түсіп, жолдан шығып кетті. Төрт адам қаза тауып, он алтысы жарақат алды, біреуі ауыр. 1937 жылдың 15 ақпанында жүк пойызы Уптон, Слифорд қаласында бұрылыста шамадан тыс жылдамдықпен жүріп, жолдан шығып кетті. Пойыздың бағыты бұзылғаны себепті жолдың бұрыңғы бөлігі жолдан шығып кеткен. 1937 жылдың 6 наурызында Линкольнширде жолдың нашар жағдайынан жолаушылар пойызы жолдан шығып кетті. 1937 жылдың 13 маусымында экскурсиялық пойыз сигналдарды бұзып, Дурхемнің оңтүстігінде тұзақ нүктелері арқылы жолдан шығып кетті. Тоғыз адам жарақат алды. 1939 жылдың 26 қаңтарында бос балық пойызы (ресми тергеу бұл жолаушылар пойызы екенін көрсетеді) Хертфордширде жолаушылар пойызының артқы жағына соқтығысты. 1939 жылдың 1 маусымында жолаушылар пойызы Норфолк қаласындағы жол өткелінде жүк көлігімен соқтығысып, жолдан шығып кетті. 1939 жылдың 8 маусымында жолаушылар пойызы Ланкашир станциясынан қауіпті сигналға қарсы жолға шығып, басқа жолаушылар пойызымен соқтығысты. Бірнеше адам жарақат алды. 1941 жылдың 10 ақпанында жедел жолаушылар пойызы сигналдарды бұзып, Эссекс штатының Харольд Вуд қаласында жолаушылар пойызының артқы бөлігіне ұшты. Жеті адам қаза тауып, он жетісі ауыр жарақат алды. 1941 жылдың 28 сәуірінде Линкольнширдің Вестборо қаласында тоқтаған жолаушылар пойызында өрт шыққан. Артқы үш вагоны күйді. Алты адам қаза тауып, жетісі жарақат алды. Қаза тапқандардың арасында Бельгияның елден қуылған үкіметінің премьер-министрі Юбер Пиерлоның ең үлкен екі баласы болды. 1944 жылдың 2 маусымында WD Austerity 2 8 0 локомотиві №7337 Камберширге жақындағанда өртке шалдыққан жүк пойызын тасымалдап жатқан. Пойыз бомба тасыған вагондардан тұрды. Поезд өртенген вагоннан кейін бөлінді, алдыңғы бөлігі ашық далаға вагонды оқшаулау мақсатымен алға қарай жылжытылды. Оның жүгі Сохам станциясында жарылып, өрт сөндірушіні және Сохам сигналшысын өлтіріп, пойыздың жүргізушісі мен сақшысын жарақаттады. Сохам станциясы қирады, бірақ жол он сегіз сағат ішінде қайта ашылды. Бенджамин Гимберт пен Джеймс Найталл өз іс-қимылдары үшін Георгий кресімен марапатталды. 1944 жылдың шілдесінде жолаушылар пойызы Паннал бұрылысында жартылай ашық тіреулермен жолдан шығып кетті. 1946 жылдың 5 қаңтарында жүк пойызы Дарем округіндегі Шығыс жағалау магистралінда бөлініп кетті. Алдыңғы бөлігі тоқтатылды, бірақ артқы бөлігі оған соқтығысты. Бұзушылық сигнал кабельдеріне тиіп, қарсы бағыттағы жолаушылар пойызына жалған жасыл сигнал берді, ол содан кейін қирауға соқтығысты. Он адам қаза тапты. 1946 жылдың 10 ақпанында жолаушылар пойызы сигналшының қателігінен Хертфордширде қирады. Бұзушылық сигнал кабельдеріне тиіп, экспресс жолаушылар пойызына жалған жасыл сигнал берді, ол содан кейін қирауға соқтығысты. Үшінші жолаушылар пойызы содан кейін қирауға соқтығысты. Екі адам қаза тапты. 1947 жылдың 2 қаңтарында жолаушылар пойызы сигналдарды бұзып, Эссекс штатында басқа пойыздың артқы жағына ұшты. Жеті адам қаза тауып, 45-і ауруханаға жатты. 1947 жылдың 9 тамызында жолаушылар пойызы сигналшының қателігінен Дарем округінде басқа пойыздың артқы жағына ұшты. Жиырма бір адам қаза тауып, 188 адам жарақат алды. 1947 жылдың 26 қазанында экспресс жолаушылар пойызы Нортумберлендте шамадан тыс жылдамдықпен өткелге кіріп, жолдан шығып кетті. Жиырма сегіз адам қаза тауып, 65 адам жарақат алды.
On 30 December 1922, 17 year old William Payne was working in Nottingham as a ‘greaser’ when he was crushed between two wagons. His injuries were fatal. On 13 February 1923, an express passenger train overran signals at , Nottinghamshire and ran into the rear of a freight train. Three people were killed. On 23 December 1923, an express passenger train overran signals and collided with a light engine at , Northumberland. On 28 July 1924, a passenger train overran signals and collided with another at station, Edinburgh, Lothian. Five people were killed. On 12 May 1926, during the General Strike, an express passenger train was deliberately derailed south of , Northumberland. On 7 August 1926, an electric multiple unit overran signals and collided with a freight train at station, Newcastle upon Tyne, Northumberland. The accident was caused by the driver tying down the controller with a handkerchief. When he leant out of the train he struck an overbridge and was killed. The train continued moving until the collision. On 30 August 1926, a passenger train collided with a charabanc on a level crossing at Naworth, Cumberland due to errors by the crossing keeper and a lack of interlocking between the signals and gates. Nine people are killed. On 14 February 1927, two passenger trains collided head on at station, Yorkshire due to a signalman's error. Twelve people were killed and 24 were injured. On 27 February 1927, an express passenger train collided with a light engine at , Yorkshire due to a signalman's error. On 17 August 1928, a passenger train struck a lorry on a level crossing at Shepreth, Cambridgeshire and derailed. The fireman, and the lorry driver, were killed. On 27 June 1928, an excursion train collided with a parcels train that was being shunted at , County Durham. Twenty five people were killed and 45 were injured. On 9 June 1929, a steam railcar overran signals and collided with an excursion train at Marshgate Junction, Doncaster, Yorkshire. On 4 October 1929, a freight train departed against a danger signal at Tottenham, London, and then stopped foul of a junction where the crew abandoned the locomotive. An express passenger train collided with it and derailed. On 17 January 1931, a newspaper train departed from station, Essex against signals and collided head on with a light engine at Great Holland. Two people were killed and two were seriously injured. On 27 May 1931, a passenger train overran signals and collided head on with another at station, Norfolk. One person was killed and fifteen were injured. On 8 September 1933, a passenger train ran into wagons at , West Dunbartonshire due to a signalman's error. Five people were injured. In November 1934, a Class D16/2 locomotive derailed at Wormley, Hertfordshire when it collided with a lorry on a level crossing. Both engine crew were killed. On 15 June 1935, an express passenger train ran into the rear of another at , Hertfordshire due to a signalman's error. Fourteen people were killed and 29 were injured. On 15 February 1937, a passenger train entered a curve at excessive speed and derailed at Sleaford North Junction, Lincolnshire. Four people were killed and sixteen were injured, one seriously. On 15 February 1937, a freight train derailed at Upton, Sleaford due to excessive speed on a curve. The train had been diverted due to the earlier derailment. On 6 March 1937, a passenger train derailed at , Lincolnshire due to the poor condition of the track. On 13 June 1937, an excursion train overran signals and was derailed by trap points south of Durham. Nine people were injured. On 26 January 1939, an empty fish train (the official enquiry shows it was a passenger train) ran into the rear of a passenger train at , Hertfordshire. On 1 June 1939, a passenger train collided with a lorry on an occupation crossing at , Norfolk and was derailed. On 8 June 1939, a passenger train departed against a danger signal from station, Lancashire and collided with another passenger train. Several people were injured. On 10 February 1941, an express passenger train overran signals and ran into the rear of a passenger train at Harold Wood, Essex. Seven people were killed and seventeen were seriously injured. On 28 April 1941, a fire broke out on an express passenger train which was brought to a stand at Westborough, Lincolnshire. The rear three carriages were burnt out. Six people were killed and seven were injured. Among those killed were the two eldest children of Hubert Pierlot, the Prime Minister of the Belgian government in exile. On 2 June 1944, WD Austerity 2 8 0 locomotive No. 7337 was hauling a freight train which caught fire as it approached , Cambridgeshire. The train comprised wagons carrying bombs. The train was divided behind the burning wagon, with the front portion being taken forward with the intention of isolating the wagon in open countryside. Its cargo detonated at Soham station, killing the fireman and the Soham signalman and injuring the trains' driver and guard. Soham station was severely damaged, but the line was re opened within eighteen hours. For their actions, Benjamin Gimbert and James Nightall were awarded George Crosses. In July 1944, a passenger train was derailed at Pannal Junction by points that were half open. On 5 January 1946, a freight train became divided on the East Coast Main Line in County Durham. The front section was brought to a stand but the rear section crashed into it. The wreckage fouled signal cables, giving a false clear signal to a passenger train on the opposite line which then crashed into the wreckage. Ten people were killed. On 10 February 1946, a passenger train crashed at , Hertfordshire due to a signalman's error. The wreckage fouled signal cables, giving a false clear to an express passenger train which then ran into the wreckage. A third passenger train then collided with the wreckage. Two people were killed. On 2 January 1947, a passenger train overran signals and ran into the rear of another at , Essex. Seven people were killed, 45 were hospitalised. On 9 August 1947, a passenger train ran into the rear of another at , County Durham due to a signalman's error. Twenty one people were killed and 188 were injured. On 26 October 1947, an express passenger train entered a crossover at excessive speed and derailed at , Northumberland. Twenty eight people were killed and 65 were injured.